ciagle popełniam błędy

[bridi]

Niestety z domu nie wyniosłam najlepszych wzorców wychowania - krzyki,
emocje,złośc, pognebianie dziecka typu "ty zawsze jestes..."itd.Dopiero od
niedawna, kiedy pojawiła sie na swiecie druga córeczka a starsza zaczeła
pokazywac charakterek zobaczyłam, że powielam dokłanie te same wzorce
wychowania. Mimo ze przeczytałam wiele poradników o wychowaniu, zaglądam
(ostatnio rzadko niestety) na fora, wciąz model "domowy" dominuje.I wkurzam
się na siebie, ale czuję sie własciwie bezradna. Nie umiem wyzwolic się z
tych cech nabytych. 15 lat fomacji oazowej nie pokazały mi tyle ciemnych
stron we mnie jak 2 i pół roku z dzieciątkami. Myslicie, że mimo tego moje
dzieci wyrosną na zdrowe emocjonalnie, szczesliwe i porządne osoby? Narazie
mam ochotę napisac list" Przepraszam, nie zasługuję na was, nie daje rady".
Czy możecie powiedziec, że mimo waszych błedów, ale dzieki waszej modlitwie,
Bóg jednak wszystko wyprostował?Przeraża mnie fakt, że tak duzo zalezy ode
mnie ( maż bardzo duzo pracuje) Boję sie, że skrzywdzę swoje dzieci, bo sama
nie potrafię się zmienic (mimo chęci i walki, czasami sie udaje,ale na krótko)

[maika7]

> Myslicie, że mimo tego moje
> dzieci wyrosną na zdrowe emocjonalnie, szczesliwe i porządne osoby? Narazie
> mam ochotę napisac list" Przepraszam, nie zasługuję na was, nie daje rady".

Nie piszesz na czym te błędy polegają. Zasługujesz na dzieci, kochasz je i
starasz się być dla nich dobrą mamą. Nie chcesz powtórzyć błędów Twoich
Rodziców, ale jest to bardzo trudne. Nie ma na świecie rodzica, który nie
popełnia blędów. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi, mamy gorsze i lepsze dni i jako
rodzice wciąż uczymy się nimi być. Masz prawo być zmęczona, zniechęcona,
bezsilna, to jest też charakterystyczne dla rodziców, bo jest charakterystyczne
dla każdego człowieka.
A dla swoich dzieci jesteś najlepszą mamą na świecie. Taka, jaka jesteś. One
potrzebują Ciebie takiej, jaka jestes - kochającej je.

Głowa do góry, i zamiast się stresować, że jesteś do kitu, poprzytulaj je To
im sie bardziej "przyda"
Powodzenia w walce z błędami

M.

[direta]

Mogłabym się podpisać pod Twoim listem. Też popełniem błedy, choć nie wiem czy
to akurat "przez" rodziców - mam wrażenie że oni byli spokojniejsi, cierpliwsi
niż ja jestem. Więc może z powodu mojego charakterku? Choć oczywiście rózne
wzorce domowe i złe i dobre i dziwaczne powielam. I też zadaję sobie takie
pytania....

[malgosiader]

to i ja napiszę coś o sobie
ostatni nasz długi majowy weekend, dziewieć dni razem, cały czas, jak ja się
cieszyłam, i co?
gdzieś tak w połowie przestałam być cierpliwa i wyrozumiała,
chłopaki broili, a ja zaczynałam krzyczeć, szczególnie temu starszemu obrywało
się za nienoszenie aparatu otrodontycznego
w niedzielę wieczorem zapytałam się ich, czy cieszą się, że jutro już
poniedziałek i mama idzie do pracy,
usłyszałam, że nie! że oni chcieliby żebym została w domu jeszcze dłużej i że
fajnie było jak mama była w domku )

myślę, że każdemu z nas zdarza się "pęknąć"
dobrze jesli jestesmy świadomi swoich błędów i staramy się nad nimi pracować,

moja mamacia też była nerwowa, wychowywała nas w zasadzie sama, tato ciągle
gdzieś pracował, bo była budowa, potem znowu coś i znowu coś, dużo rzeczy miała
na głowie,
babcią natomiast była rewelacyjną, spokojną, opanowaną, to do mnie miała (a
właściwie do mojego mężulka ) pretensję, że mamy za mało ciepliwości do
dzieci,

napewno jesteś wspaniałą mamusią, tylko zapewne za dużo rzeczy zbiegło się
naraz (pisałaś, że masz dziecko chore na serduszko)....

[mamalgosia]

Bridi,
Mam na razie małe dzieci, więc trudno mi powiedzieć, czy Bóg coś wyprostował
czy nie. Ale czuję to co Ty: mogłabym napisać do moich dzieci dokładnie taki
sam list U mnie sytuacja jest trochę inna - nie powielam błędów moich
rodziców, lecz popełniam zupełnie inne. No i co z tego? Jaka to różnica? Mam
nadzieję, że jednak jakaś jest, bo ja niestety jestem skrzywiona na całe życie.
Mam nadzieję, że aż tak nie skrzywię moich dzieci. Niemniej jednak często myślę
o tym, dlaczego Bóg złożył w nasze niegodne ręce wychowanie CZŁOWIEKA.
Codziennie wieczorem żałuję czegoś co zrobiłam lub czegoś czego nie zrobiłam.
Myślę, że nie należy popadać w rozpacz, tylko mimo wszystko powstawać
codziennie i starać się na nowo. Ale czasem taka samokrytyka strasznie dołuje.
Może założymy Klub Złych Matek?

[kulinka3]

Myślę,że każdy z nas mógłby się podpisać po Twoim postem, bo ciągle popełniamy
błędy, jak nie te wyniesione z domu, to nowe, nasze własne,wynikające z naszego
charakteru.I tak fajne jest to,że zdajemy sobie z nich sprawę. To jest wg mnie
połowa sukcesu, następna połowa to mozolna praca nad sobą.Praca, która jest
walką raz wygraną, a wiele razy przegraną, niestety. Sądzę jednak, że nie mamy
innego wyjścia.Trzeba nam permanentnej pracy nad naszymi "charakterkami", które
dzieci potrafią tak cudownie obnażyć.Proś o pomoc swojego Anioła Stróża, proś o
cierpliwość i męstwo, módl się do Aniołów swoich dzieci.Nie jesteś w swojej
walce sama.A jeśli nie uda się i wybuchniesz, to po prostu przeproś, wytłumacz.
I nie dołuj się,smutek to zawsze sprawa szatańska , która ma nas obezwładnić
żebyśmy już nic nie robili.
A dla dzieci matka, która pracuje nad sobą z miłości do nich, upada,ale powstaje
i potrafi przeprosić, to prawdziwy skarb.

[mader1]

> A dla dzieci matka, która pracuje nad sobą z miłości do nich, upada,ale
powstaj
> e
> i potrafi przeprosić, to prawdziwy skarb.

Dziś nie mam zbyt dużo czasu, a temat jest mi bliski i godny większej ilośi
zdań niż dwa.
Ale Kulinko... Twoje słowa wzruszyły mnie bardzo.

[ewa.z1]

No to ja też mogłabym być w klubie Złych Matek. Też popełniam błędy, duże błędy
(a z wykształcenia jestem pedagogiem) Również mam wyrzuty sumienia spowodowane
tym jak się czasem zachowuję wobec dzieci (no i męza też...)

Wiesz Bridi, kiedyś usłyszałam od pewnego terapeuty takie zdanie: Jesteś
WYSTARCZAJACO dobrą matką. Dało mi to dużo do myślenia. Tobie też polecam
pomyśleć i zostać przez chwilę z tym zdaniem: JESTEŚ WYSTARCZAJĄCO DOBRĄ MATKĄ.

Ach, dziewczyno, jak ja Cię rozumiem...

[ese1]

moge w zasadzie sie podpisac obiema rekami pod tym, co napisalas. Jednak nie
trace nadziei i ciagle probuje, czytam ksiazki, staram sie bardziej skupiac nad
chwila obecna. Nie jest to latwe, ale mysle, ze kluczowym wyrazem w tym naszym
zyciu jest slowo przepraszam. Umiejetnosc przyznania sie do bledu nawet przed
wlasnymi dziecmi i konsekwencja. Mam nadzieje, ze jakos mi sie uda wyrwac z tych
moich slabosci.

[marzek2]

To i ja coś dopiszę. Ani ja ani mój mąż nie wynieśliśmy z domów dobrych wzorców,
małżeńskich ani wychowawczych. Oboje z pokręconych rodzin, z kłócącymi się
rodzicami, małżeństwo jego rodziców przerwała śmierć ojca, moich - rozwód.
Na początku naszego małżeństwa ze strachem trochę patrzyliśmy w przyszłość - czy
się nam uda? Czy przezwyciężymy złe przyzwyczajenia, wzorce gdzieś tam
zakodowane, które wyjdą a najgorszych momentach?

Cóż - wychowanie ciągle tam gdzieś z nas wychodzi, oczywiście w najgorszych
momentach Ale dobra wiadomość - BOŻA ŁASKA i BOŻE PROWADZENIE są większe niż
to wszystko! Jesteśmy szczęśliwym, spełnionym małżeństwem i mam 100 % pewności,
że to owoc Bożego działania. Nasza jedyna zasługa, że w lepszych momentach się
na to działanie nie zamykamy...

Dzieci - gdy patrzę na nasze dzieci i myślę o sobie jako mamie widzę głównie
moje upadki, błędy, zachowywanie się jak moja mama w czasie stresu i swoje
zarzekania "nigdy nie będę jak moja mama w tym czy tamtym...". I znowu widzę
Bożą łaskę, która sprawia, że w jakiś cudowny, niezrozumiały dla mnie sposób
nasze dzieci są fajne, czują się kochane.

Wychowywanie dzieci to szkoła życia i najlepszy test chrześcijaństwa. Jasne,
czasem nie zdajemy jakieś klasówki w tej szkole Ale przy naszej otwartości,
chęci uczenia się, wyznawaniu upadków i przyjmowaniu Bożego prowadzenia,
ciągłych "nowych początkach" z Nim - mamy szansę na promocje do kolejnych klas
(pt "Przedszkole", "Szkoła", "Nastolatek", "Pierwsza miłość") I przy Bożej
pomocy może ukończymy pomyślnie szkołę "Wychowanie dzieci w wierze", a
przynajmniej naszą jej część.

A z mężem pogadaj może, że też jest bardzo potrzebny w wychowaniu dzieci, że
pieniądze z jego pracy to nie wszystko...

[kasiamaga]

Moi rodzice zawsze byli (i są nadal) wspaniali. Chciałabym umieć tak wychowywać
dzieci, jak zrobili to oni. Choć wcale nie było im łatwo, trochę byłyśmy z
siostrą rogate I co? Zasypiając, wieczór w wieczór, postanawiam sobie: od
jutra będzie inaczej. Będę bardziej wyrozumiała, nigdy już nie podniosę głosu,
będę rzeczowa i zrównoważona. Poświęcę im więcej czasu. Niestety, mimo, że
bardzo się staram, często nie wychodzi, tak jakbym chciała. Najbardziej nie
lubię, kiedy zaczynam na nich krzyczeć - nienawidzę tego. Im bardziej wiem o
tym, że to idiotyczne, tym bardziej jestem wkurzona. To nie pomaga. A wiecie
jak mi było głupio, gdy po jednej z awantur mój synek przyniósł mi
wierszyk: "Kto się wścieka - ten ucieka; kto ma krzyki, ten jest dziki; kto się
złości, brak mu miłości"? Nieporadne, ale bolesne. Zawsze wiem, kiedy powinnam
ich przeprosić za swoje zachowanie - i robię to. I oni też to potrafią zrobić.
I to cieszy mnie najbardziej. Myślę jednak (jestem pewna), że pomimo wielu
potknięć i morza kłopotów,jesteśmy szczęśliwą rodziną, jak olbrzymia większość
na tym forum.

[samboraga]

"Kto się wścieka - ten ucieka; kto ma krzyki, ten jest dziki; kto się
> złości, brak mu miłości"? Nieporadne, ale bolesne.

bardzo fajne, zapiszę sobie na przyszłość, ja też krzyczę

[jogo2]

bridi,
Przestań myśleć o tym, że krzyczysz na dzieci, jak często na nie krzyczysz i że
chciałabyś przestać krzyczeć na nie. Nie myśl o tym, że to przez złe wzorce z
domu, w ogóle o tym nie myśl. Jak znasz internistę, do którego masz zaufanie,
to przedstaw mu problem i poproś go o coś na uspokojenie i poprawę humoru, a
zobaczysz jak odetchniesz i przestaniesz się zakatowywać myśleniem: ojej
obiecywałam sobie setki tysięcy razy, że się nie wydrę, a się znów na nie
wydarłam. Ojej, jestem beznadziejna. I naprawdę przestań już myśleć o tym
krzyczeniu, pomyśl o tym co by sprawiło ci radość.

Pozdrawiam,

[babie_lato1]

Nie no, dajcie spokój z tymi złymi matkami, chyba złej matki nie widziałyście
Błądzenie jest rzeczą ludzką. To główny skarbczyk naszej życiowej mądrości. Bóg
wie, co robi, ufa nam, powierza nam bezbronne istotki, które bardzo kocha. Nie
jesteśmy więc tak beznadziejne, jak nam się czasem wydaje. A propos m.in.
przezwyciężania złych wzorców jest taka książka Anselma Gruna "Nie zadawaj bólu
samemu sobie", polecam.
Jeśli o mnie chodzi - zbyt boleśnie pamiętam błędy moich rodziców, żeby je
powielać, warto sobie czasem przypomnieć doznania z dzieciństwa. A że popełniam
inne - los człowieczy. Grunt, żeby wyciągać z nich wnioski na (lepszą)
przyszłość. Pozdro.