dojrzewanie

[mamalgosia]

A oto obiecany głupawy wątek.

Jak przeżywaliście własne dojrzewanie? jak porzeżywają je Wasze dzieci?
(wiem, że większość z Was ma małe dzieci, więc tutaj wypowiedzi może być
niewiele).
Dla mnie moje dojrzewanie było krępujące. Wstydziłam się, że rosną mi piersi,
z miesiączką kryłam się nawet przed najbliższymi
koleżankami. "Biustonosz", "stanik" - te słowa mnie dosłownie przerażały.
Wiem, że jestem przypadkiem niereprezentatywnym, bo na pewno przeginałam z
tym wstydem, ale wydaje mi się, że ogólna tendencja jednak była taka, że
jeśli chodzi o "te sprawy", to nie ma się czym chwalić.

Niedawno spotkałam się z koleżnką, która ma bratanicę w wieku 12 lat.
Bratanicę tę widuję średnio raz na 2 lata, więc bardzo rzadko, jesteśmy dla
siebie obce. No i akurat gdy byłam u tej mojej koleżanki, ona też tam
przyszła. I mówi do mnie: "Wie pani, niedawno dostałam okres. Jestem już
prawdziwą kobietą". Powiedziała to z dumą, która mnie bardzo zdziwiła. Nie
ukrywam, że jej pozazdrościłam. Bo fajnie chyba jest cieszyć się sobą, swoją
tożsamością, swoim ciałem.

Inaczej też traktuje się bieliznę, nie wiem, czy istnieje jakakolwiek
dziewczyna, która wstydzi się tego, że już musi nosić biustonosz.

Jakie są Wasze obserwacje? i wspomnienia?

nie głupawy

[justyna.ada]

Nie głupawy o tyle że w ogóle podejście do włąsnej płci nie jest błahostką.

W konwencji głupawej: dobrze, ze chociaż nie palimy tych staników, bo dla urody
lepiej jest jednak nosić... ;-P

A na poważnie. Ja akurat za szybko tego stanika nie zaczęłam nosić bo mi natura
aż takich walorów nie dała (na biuściaste koleżanki patrzyło się z
przymrużeniem oka ale i pewną zazdrością) Pamiętam, że dziewczyny między sobą
się licytowały, do której "ciocia przyjechała" - ale ja nie trąbiłam.
Natomiast myślę, że kiedyś w ogóle massmedia nie trąbiły tyle o seksualności,
nagości, i co za tym idzie bieliźnie takiej czy innej. Jak w sklepie rzucili
biustonosze, to stałą kolejka... a teraz można przebierać w fasonach, a
wszędzie widac reklamy. To już nie jest prywatna sprawa. I moda uliczna też
eksponuje co trzeba i nie trzeba.

A akurat kwestie fizjologiczne - ja jestem zwolenniczką nie epatowania
wszystkich swoją fizjologią. Kiedy muszę powiedzieć, mówię, a kiedy nie muszę,
milczę, co to kogo obchodzi Z najbliższymi osobami czy przyjaciółką to
oczywiście rozmawiam. O swoich ewentualnych przypadłościach ginekologicznych
też nie informowałabym kogo popadnie, i nie chcę wcale żeby ktoś mi trąbił.

A zadowolenie z własnego ciała to inna rzecz i wartościowa. Nie, żeby kłuc
wszystkich w oczy golizną, ale nie wstydzić się, że to ciało mam. Człowiek to w
końcu i dusza i ciało, zaprzeczanie temu to herezja.

buziaki, j.

[mamalgosia]

justyna.ada napisała:

(na biuściaste koleżanki patrzyło się z
> przymrużeniem oka ale i pewną zazdrością)
Naprawdę? Justyno, a ile Ty masz lat? Właśnie ja współczułam takiej jednej
kolezance, która miała duży biust - bo uważałam to za wstyd. Zaraz druga w
kolejności byłam ja - czego teeraz zupełnie po mnie nie widać. Strasznie sie
wstydziłam, no strasznie.

Jak w sklepie rzucili
> biustonosze, to stałą kolejka... a teraz można przebierać w fasonach,
Tak, masz rację, tak w ogóle jest z każdą częścią odzieży. Kiedyś nie
rozmawiałyśmy z kolezankami o ciuchach, bo nosiło się po prostu to co było, bez
wyboru.

O swoich ewentualnych przypadłościach ginekologicznych
> też nie informowałabym kogo popadnie, i nie chcę wcale żeby ktoś mi trąbił.
No więc własnie ja też. Chociaż też nie jest tak, że nie mam ochoty wyżalić się
choć jednej osobie. Natomiast w mojej poprzedniej pracy była kobieta, która
miała nowotwora gdzieś w narządach rodnych, zwierzyła się nieodpowiedniej
koleżance i cała szkoła aż huczała. "To ta, co ma raka" - to było określenie na
tę panią.


>
> A zadowolenie z własnego ciała to inna rzecz i wartościowa.
Tak. A myślisz, że jest możliwe to nabyć? Jakoś wyćwiczyć?

[justyna.ada]

> Naprawdę? Justyno, a ile Ty masz lat?

Byłam gdzieś w wątku urodzinowym, dawno temu...... )))
1972, bardzo dobry rocznik ))

Właśnie ja współczułam takiej jednej
> kolezance, która miała duży biust - bo uważałam to za wstyd.

No bo te biuściaste były obiektem zainteresowania chłopaków bardziej niż te
płaskie. (stąd zazdrość) a że zainteresowanie owo np w podstawówce było dość
ordynarne, to inna sprawa (stąd te uśmieszki, bo tego typu głupich komentarzy
to bym sobie na własny temat nie życzyła)


> > A zadowolenie z własnego ciała to inna rzecz i wartościowa.
> Tak. A myślisz, że jest możliwe to nabyć? Jakoś wyćwiczyć?
>
Myślę, że może zadowolenie to w człowieku siedzi wraz z akceptacją własnej
osoby (nie mówię o pochwalaniu wad!) Ale technicznie - są różne warsztaty np z
technik Alexandra i inne takie, i wiem, że organizują je rożne stowarzyszenia
kobiece (aczkolwiek z ideologią których nie całkiem się zgadzam... ale różne
programy dla kobiet mają).

A ja polubiłam własne ciało, przeglądając się w męskich oczach Dopiero gdy
się okazało że takie jakie ono jest, podoba się facetom, gdy zaczęły do mnie
docierać informacje zwrotne - doszłam do wniosku, że może tak jest. I to działa
jak błędne koło bo akceptacja własnego ciała jest chyba wyczuwalna dla płci
przeciwnej, więc koło się zamyka i ja czuję się lepiej.

Strasznie lubię, Mamałgosiu, Twoje posty pozakręcane jak supełki ))))))))
pozdrawiam bardzo bardzo serdecznie!
>

[magdalaena1977]

justyna.ada napisała:
> A ja polubiłam własne ciało, przeglądając się w męskich oczach Dopiero gdy
> się okazało że takie jakie ono jest, podoba się facetom, gdy zaczęły do mnie
> docierać informacje zwrotne - doszłam do wniosku, że może tak jest.
Ja miałam odwrotnie. Jako dziewczynka byłam zadowolona z tego, jak wyglądam. A
kompleksy zaczęły się później, kiedy okazało się, że otoczenie nie podziela
mojej dobrej opinii.
Magdalaena

[mamalgosia]

justyna.ada napisała:

Człowiek to w
>
> końcu i dusza i ciało, zaprzeczanie temu to herezja.

Tak. Tak właśnie jest
>

[minerwamcg]

Kiedy w miejscu, gdzie teraz mam biust, pojawiły się niewielkie "guziki", mama
powiedziała mi, co się będzie działo. Bez jakiejś specjalnie aranżowanej
rozmowy, bez jakiegoś "córeczko, muszę ci coś powiedzieć" - ot tak, zwyczajnie,
przy zmywaniu naczyń. I mało co mi się tak przydało w życiu, jak ta rozmowa.
Wtedy, jak wspominają Przdmówczynie, nie było poradników, ilustrowanych książek
o dojrzewaniu. Coś tam pisała nieśmiało "Filipinka", ale generalnie byłyśmy
skazane na matki i koleżanki, z których jedne bywały pruderyjne do bólu i poza
tę granicę, a drugie niedoinformowane

[mamalgosia]

minerwamcg napisała:

koleżanki, z których jedne bywały pruderyjne do bólu i poza
> tę granicę, a drugie niedoinformowane

O, to ja stanowiłam część wspólną

[magdalaena1977]

Ja się rozwinęłam w czwartej klasie podstawówki, stanik zaczęłam nosić w szóstej
i wtedy do tych zmian podchodziłam bardzo niewinnie i spokojnie. Trochę jak do
wypadania zębów mlecznych. W zasadzie byłam zadowolona, że to JUŻ, bo strasznie
chciałam być bardziej dorosła.

[otryt]

Bardzo mądry wątek. Razem z żoną staramy się naszym dojrzewającym dzieciom
pokazać kobiecość lub męskość jako dużą wartość. Przestają być dziećmi w sensie
biologicznym, stają się kobietami, mężczyznami. Pierwsze miesiączki naszych
córek były małym świętem w naszym domu. Jakieś ciasto na stole, ja kupowałem
pierwszego kwiatka dla córki i dyskretnie je wręczałem, chcąc, aby poczuła się
jak kobieta. Młodsze dzieci domyślały się tylko powodu, gdy mówiłem, że
mężczyzna czasem kupuje kwiatki kobiecie. Żona pomogła córce kupić i dobrać
odpowiedni, ładny stanik. Nie prowadzimy jakichś specjalnych rozmów na te
tematy. Życie niesie wiele okazji, aby przy różnych okazjach przemycać swoje
poglądy i uwagi na temat seksu, małżeństwa, wierności, dojrzewania, miłości,
aby dzieci mówiły o tym. Pozdrawiam serdecznie

[andaba]

Hmmm... Właściwie to u mnie było podobnie jak u autorki wątku.
Biustonosz to był temat tabu, zaczęłam nosić w liceum, wcześniej się wstydziłam, co było idiotyczne, bo biust mi urósł w 4 klasie i przez brak stanika nie był mniej widoczny, ale to raczej norma była, większość nie nosiła (nie było?).
Gdy dostałam okres, mama powiedziała gdzie leży wata i "tylko o tym się nikomu nie mówi". Śmieszne, ale długie lata zastanawiałam się jak można powiedzieć mężowi, że się ma okres, a już nie daj Boże gdy w noc poślubną się trafi.
Mąż był chyba pierwszą osobą, której się przyznałam, że miesiączkuję, ale to było 10 lat później Przez lata mieszkania w internacie przez usta mi to nie przeszło.
Mam nadzieję, że swoim dzieciom nie wpoję takiego bzika, który mi przez lata uprzykrzał życie. Na razie mówią o wszystkim, pytają o wszystko, staram się nie zezwalać na zbytnią swobodę, ale też nie wmawiać, że wszystko co związane z płcią jest wstydliwe i brudne. Zresztą dziś, przy wiekszej swobodzie na szczęście jest chyba łatwiej (błogosławię czasem reklamy srodków higienicznych).

[minerwamcg]

> Zresztą dziś, przy wiekszej swobodzie na szczęście
> jest chyba łatwiej (błogosławię czasem reklamy srodków higienicznych).

Oj, Andaba, wielką prawdę napisałaś. O ile, kiedy jeszcze miałam telewizor,
widok podpasek, na które ktoś wylewał niebieską "wilgoć" (błękitna krew,
psiakość ))) w porze kolacji przyprawiały mnie o lekie mdłości, a i teraz nie
lubię jak mi ktoś przed nosem trzepoce rozmaitymi "skrzydełkami", to nie mogę
nie przyznać, że reklamy odwaliły tu duuuży kawał dobrej roboty. Pamiętam
sprzed kilkunastu lat, jak facet w aptece pokazał pani magister coś na liście
zakupów, a ona zapakowała mu to do nieprzezroczystej siatki, i wymieniła sumę,
dokładnie odpowiadającą cenie alwaysów, które wtedy wchodziły do sprzedaży...
Dzisiaj nie jest problemem powiedzieć mężowi "kup mi podpaski", a i on nie
traktuje tego nabytku szczególnie wstydliwie. Normalne - ma się żonę, a ona
czasem tego potrzebuje, artykuł jak każdy.

[warszawianka51]

Jestem jedną z najmłodszych dyskutantek rok urodzenia Mamlgosiu - 1983 No i
pewnie dlatego mam zupełnie inne wspomnienia...
Sam poczętak dojrzewania - pierwszy okres, pierwszy stanik wspominam właściwie
podobnie jak Wy. Dużo gorzej było w wieku mniej więcej 14-15 lat... U mnie w
szkole podstawowej chłopcy umieli "na oko" ocenić rozmiar biustu i głośno to
komentowali a dziewczynki... chciały być ocenione jak "najwyżej". Głębokie
dekolty, staniki uwypuklające, obcisłe bluzki, baaaardzo krótkie spódniczki -
to wszystko było normą. Wtedy stringi nie były jeszcze tak popularne, ale na
pewno gdyby był do nich szeroki dostęp, to wyzierałyby znad spodni. Chłopcy
dotykali dzieczyny na przerwach, komentowali ich walory fizyczne, słyszało się
pogłoski o pierwszych stosunkach seksualnych w klasie itp. Najgorsze było chyba
to, że te wszystkie perwersje (bo jednak w tym wieku to nie norma - zreszą
wulgarne zachowania w żadnym wieku nie są normą) widzieli nauczyciele i nie
było dostatecznej reakcji Sama pamiętam, gdy jeden z kolegów przygwoździł
mnie do ściany i domagał się pocałunku (wstyd może się przyznać, ale
zwymiotowałam na niego...)

Gdy poszłam do liceum, jednego z lepszych w Warszawie, nie mogłam się nadziwić,
że tam nikt nie traktuje mnie jak "towar", nikt nie ocenia na podstawie tego,
co mam w staniku itd.
Może Wam się wydawać to dziwne, ale do tej pory walczę sama ze sobą z
postrzeganiem siebie przez pryzmat wyglądu ( i tu nie chodzi o po prostu ładny
wygląd - ja przez wiele lat byłam przekonana, że muszę być seksowna - choć nie
wulgarna - dla wszystkich).