wiek dojrzewania

[mader1]

Zaczyna się taki wiek... (u niektórych nigdy się on nie kończy...)
trudny jest... tak wszyscy twierdzą. Dzieciom Otryta teraz daleko do
łagodności. Ja rodziłam dzieci w dużym odstępie czasu... Zapewniłam więc
sobie rozrywkę na długie lata. Jedno moje maleństwo bywa w domu coraz
rzadziej )), po to żeby porozmawiać o następnym wyjściu W dodatku te jej
wyjścia są dla mnie takie... zrozumiałe. Dla mojego męża mniej- chciałby
trochę zatrzymać czas.Ma nagłe zmiany nastrojów. Widać po niej od razu, że
ktoś zrobił jej przykrośc. Coraz częściej, choć widzimy to i odczuwamy na
własnej skórze, musimy zaakceptować, że " to jej sprawa"
Napiszcie coś. Znalazłam kiedyś taki tekst rachel Billington:
" Weź szesnastolatkę na spacer za miasto, a będzie poskakiwać jak źrebak na
łące. Weź ją nad morze, a ona zanurzona po pas w wodzie będzie gonić fale w
tę i z powrotem. Ona nadal lubi rucać się śnieżkami, wspinać na stogi siana,
turlać z górki po trawie, leżeć na murawie i oglądać, jak chmury zamieniają
się w dzikie zwierzęta".

[mamalgosia]

Mader, nie wiem jak to jest. Ja ciągle mam nadzieję, że po 40tce już dojrzeję.
Ale kto wie: może Synowie mnie w dojrzewaniu wyprzedzą.
A może można przekwitnąć bez dojrzałości?

[mader1]

myślę, że niektórzy umierają niedojrzali
wzruszają i fascynują mnie takie osoby, przyznaję ))
ale chyba lepiej dla nich byłoby, gdyby dojrzały ? bezpieczniej ?
mam nadzieję, że we mnie też jest trochę tej niedojrzałości...
J. Welsh:
" Bez wątpienia pierwszy człowiek, który podarł książkę telefoniczną, miał
córkę nastolatkę " - w tym kontekscie mam pytanie - czy można podrzeć gadu-
gadu lub sms-y ? )))

[maika7]

" Bez wątpienia pierwszy człowiek, który podarł książkę telefoniczną, miał
córkę nastolatkę " - w tym kontekscie mam pytanie - czy można podrzeć gadu-
gadu lub sms-y ? )))

))
To wiek chyba najtrudniejszy i dla dzieci i dla rodziców. Samotne, coraz dłuższe
loty poza gniazdo. Ustalanie granic swojej samodzielności, pierwsze bardzo
powazne decyzje, często życiowe. Odpowiedzi na pytania kim chcę byc, co chcę
robić w życiu, co jest dla mnie najważniejsze.

Rodzice - niepokój o bezpieczne lądowania, o wybory, o to, czy "domowe ciepło
było wystarczające, żeby pomóc w samodzielności.
Konfrontacja patrzenia na świat innymi oczami. Lęk, ze może nie uda się zapobiec
krzywdom. Głupie przeświadczenie, że na "wiele rzeczy jest jeszcze za wczesnie".
(głupie, jeśli po sięgnieciu pamięcią do tego samego wieku u siebie okazuje sie,
że było się znacznie dalej ))

I.. fascynacja - pozbawiającym się puchu nastolatkiem, przekształcaniem się w
dorosłą osobę. I ta mieszanka dziecięcości i dorosłości w jednym. Trudny,
delikatny czas.

Niestey, ani GG, ani telefony komorkowe nie sa podatne na darcie )) Trzeba
chyba TO przeczekać i jeśli kontakty towarzyskie w świecie realnym są też
intensywne, to przeczekac ze spokojem


M.

[mama_kasia]

A mnie przed wszystkim (w tym momencie) ciekawi, jak to będzie,
jak zmieni się już lada chwila syn, a potem córki...

[rycerzowa]

Dojrzewanie najtrudniejszym etapem dla dzieci i rodziców? Czyż to nie przesąd?
Każdy etap jest "najtrudniejszy".

Okres noworodkowy, niemowlęcy - szok zetknięcia ze światem. Dla rodziców - z
rodzicielstwem.
Okres dreptusiowy - dziecko jeszcze głupie, nic mu się nie przetłumaczy, a
sprawne fizycznie. Niebezpieczny okres. Pilnowanie, użeranie się, zmęczenie.
Przedszkole i pierwsze lata szkolne - wejście w życie społeczne; dziecko
dostaje po głowie na niwie towarzyskiej i naukowej. Pierwsze odrzucenia,
pierwsze klęski. Dla rodziców - pierwsze rozczarowania.
Wreszcie dojrzewanie - uniezależnienie się od rodziców, stopniowe rozluźnianie
więzi.

W czym jest dojrzewanie trudniejsze, od innych etapów?
Bo już nie można dziecka spacyfikować, wziąć pod pachę i zamknąć w pokoju.
Odpada jakakolwiek przemoc, potrzebne są negocjacje.
Nie słuchają rozkazów, potrzebny jest autorytet.
Nie można ich do niczego zmusić, trzeba przekonać.
Nie wierzą na słowo, potrzebują argumentów.
Nie podziwiają z urzędu, trzeba sobie na to zasłużyć.

Jednym słowem - wielka szansa na dojrzewanie nas, rodziców.

[maika7]

Rycerzowo, najtrudniejszy (w moim odczuciu), bo jest etapem samodzielnego
wychodzenia w świat dorosłych (odpowiedzialnosci, decyzji determinujecych często
całą przyszłość). Każdy okres ma swoje trudnosci, ale dla mnie ten jest
najbardziej ciekawy, różnorodny, wymagający ode mnie najwięcej. Najbardziej
zmierzenia się z samą sobą i moim niepokojem o "dzieci". Młodszym dzieciom nie
przyszło do głowy startowanie w rajdach samochodowych, chodzenie samotne po
górach i "inne takie". Starszym przyszło. Dorastanie dzieci to dla mnie czesto
konfrontacja dwoch spojrzeń - rodzica, który sie boi o bezpieczeństwo dziecka i
dziecka, które zdobywa świat

To rozluźnianie więzi (konieczne), tez jest dośc trudne i nowe


> W czym jest dojrzewanie trudniejsze, od innych etapów?
> Bo już nie można dziecka spacyfikować, wziąć pod pachę i zamknąć w pokoju.
> Odpada jakakolwiek przemoc, potrzebne są negocjacje.
> Nie słuchają rozkazów, potrzebny jest autorytet.
> Nie można ich do niczego zmusić, trzeba przekonać.
> Nie wierzą na słowo, potrzebują argumentów.
> Nie podziwiają z urzędu, trzeba sobie na to zasłużyć.

Toż to trzeba robić "od pieluch", a nie od czasu dojrzewania )))


M.

[rycerzowa]

Pójdzie w góry, weźmie udział w rajdzie samochodowym, w kursie szybowcowym,
spadochronowym, a nawet się ożeni. I co? Jest przecież duży, silny, mądry.

Boisz się?
O wiele bardziej bałaś się, gdy jechał na pierwsze kolonie, taki chudziutki,
cichutki , nieśmiały.
A najbardziej wtedy, gdy nie wiadomo było, czy się w ogóle urodzi, czy będzie
zdrowy, normalny.

Lęk towarzyszy nam od pierwszej chwili istnienia dziecka,i nigdy nas nie
opuści;trzeba go oswoić.

W wieku dojrzewania trudno nam się pogodzić, że dziecko powoli wyrusza "własną
drogą po własny los".
Ale czy bylibyśmy zadowoleni, gdyby nie odchodziło od nas?
Gdyby nie miało własnych spraw, tych sms-w, koleżanek, sympatii?
Gdyby swój wolny czas spędzało z nami?
Gdyby nie chciało bez mamy i taty iść w góry?
Gdyby polegało tylko na nas w wyborze zawodu?
Gdyby bało się wziąć udział w rajdzie, polecieć szybowcem?
Gdyby pytało się mamusi, kogo ma wybrać za zonę?
Gdyby nam się zwierzało z wszystkich małżeńskich kłopotów?
Byłaby to nasza klęska, jako rodziców.

Mówi się - "rozluźnienie więzi". Brzmi przykro. Ale tak naprawdę, to "więzy"
powinny kojarzyć się źle, ze zniewoleniem.
Małe dziecko tak naprawdę nas nie kocha, tylko potrzebuje.
No dobra - kocha, bo potrzebuje.
Dopiero to dorastające dojrzewa do uczuć nomen omen wyższych.
Wtedy nas potrzebuje , bo kocha.
Jeśli kocha...
Bo tak naprawdę, to tego się właśnie boimy, no nie?
To jest najtrudniejsze.

[maika7]

> Pójdzie w góry, weźmie udział w rajdzie samochodowym, w kursie szybowcowym,
> spadochronowym, a nawet się ożeni. I co? Jest przecież duży, silny, mądry.

> Lęk towarzyszy nam od pierwszej chwili istnienia dziecka,i nigdy nas nie
> opuści;trzeba go oswoić.

Jasne i fajnie, i cieszę się, że coraz bardziej samodzielni (oboje). Dlatego
pisałam, ze to ciekawy i fascynujacy czas. O lęku pisalam, bo towarzyszy. Jest
nieodłacznym składnikiem kazdego okresu. Oswajam ) Oczywiście, że oswajam. Za
kilka miesięcy byc może syn się wyprowadzi (na wsi etapy dorstania są
"skanalizowne edukacyjnie"). Nowy czas dla nas

> W wieku dojrzewania trudno nam się pogodzić, że dziecko powoli wyrusza "własną
> drogą po własny los".

Chyba akurat dla mnie to nie jest trudnośc. Po to wychowywałam, żeby byli
samodzielnymi, osobnymi ludźmi, żeby samodzielnie mysleli, czuli, decydowali.
żeby szli własną drogą. To jest dla przede wszystkim ciekawe - jak to robią.
Staram sie im w tym nie przeszkadzać )))

I masz rację - rozluźnienie (przeobrażenie) więzi jest konieczne. I właściwie o
to tez jestem spokojna - bo wiem, ze kochają - tak po prostu kochają, chyba juz
po dorosłemu bardziej niz po dzieciecemu.

I miło, jesli można pisac z pozycji rodzica, który przechodzi dojrzewanie swoich
dzieci łagodnie i dzieci tez dojrzewają łagodnie. Pisałaś kiedyś, że Twoja
ówczesna 16-latka była "wzorem cnot wszelkich". Cudnie. Gorzej jest gdy 16-latka
jest "zaprzeczeniem wszelkich cnot", a i tak bywa. Dojrzewanie to okres
burzliwy. I bywa bardzo ciężki.


M.

[mader1]

> Małe dziecko tak naprawdę nas nie kocha, tylko potrzebuje.
> No dobra - kocha, bo potrzebuje.
> Dopiero to dorastające dojrzewa do uczuć nomen omen wyższych.
> Wtedy nas potrzebuje , bo kocha.
> Jeśli kocha...
> Bo tak naprawdę, to tego się właśnie boimy, no nie?
> To jest najtrudniejsze.

Mam wrażenie, ze nie to dla mnie jest najtrudniejsze. Mam głębokie przekonanie,
że rodziców zawsze się kocha. z niektórymi trudno się zaprzyjaźnić, dlatego
rzadkie kontakty. Rzadkie kontakty bywają takze obroną przed razami, które
zadają niektórzy.
Ja chyba najbardziej boję się, by życie zbyt mocno moich dzieci nie
poturbowało. Znam kilku dorosłych już ludzi, którzy w dobrej wierze dokonali w
swoim młodym wieku złych wyborów i bardzo, bardzo ich to ... osłabiło,
wykończyło...
Tak wiele w naszym życiu zależy od ludzi, z którymi się stykamy

[mader1]

Dziękuję za te wszystkie wpisy
Wiecie, tak czasem chciałaym pogadać o moim najstarszym dziecku i to wcale nie
dlatego, ze ma jakieś kłopoty.
Tak po prostu czasem jakieś sytuacje mnie bawią, inne wzruszają ...
Ale tu jest bariera. To już jest dorosłe dziecko. Ze swoją prywatnością
Otaczam szacunkiem każdą chwilę , gdy przychodzi do mnie i opowiada o swoich
koleżankach, problemach, radościach...
To wielkie szczęście patrzeć jej oczami na świat - gdy coś ją oburza, rani,
denerwuje, przestrasza. bawi i cieszy.
Wiem, że wielu rzeczach nie będę wiedziała, niektóre pozostaną jej tajemnicą...
Cieszę się z tego, że odchodzi pomału. Znajduje sobie powiernice, potyka się,
modli w samotności...
Znowu " mądrości" - tym razem Charlotte Gray " to aradoks. Córka może sprawić,
że poczujesz się strasznie stary, a jednoczśnie niewiarygodnie młody sercem."

[k_j_z]

za parę gpdzin mój najstarszy syn wyjeżdża na całe wakacje do Dublina. Ominie go
tegoroczna Pielgrzymka.
Trudno mi sobie yobrazić, że go nie bedzie całe dwa długie miesiące, ale o
reszte jestem jakoś spokojna.
Od dawna tłumaczę sobie, że to jego własna droga, której za niego nie przejdę.
Zreszta przy pozostałych dzieciach tez tak sobie tłumaczę.
Dozuję samodzielność i powolne odchodzenie - takimi małymi kroczkami, żeby było
łatwiej.
Dla siedmiolatka jest to tylko samodzielne jeżdżenie na lekcje angielskiego, dla
czternastolatka wyprawa z kolegami do Wrocławia na "Dni fantastyki", dla prawie
osiemnastolatka - samodzielny przelot do Dublina. (Tylko przelot, tam będzie
miał opiekę dorosłego)
Bardzo cz ęso jestem dumna z moich dzieci, chociaż zdarzają nam się potknięćia.
I powtórzę raz jeszcze, że trudnośći wieku nastoletniego nie wybuchają wraz z
nadejściem tego wieku, one sobie po prostu powolutku rosną z naszymi dziećmi.
No i przy okazji proszę o ciepłe myśli dla Ignacego na okres wakacji.

Sympatyczny artykuł - w temacie wątku

[maika7]

tygodnik.onet.pl/3591,29315,1416608,tematy.html
dla nielubiących linków kopiuje całość:

Kolejny kosmos
Niemowlę: instrukcja obsługi

Michał Olszewski / 2007-06-05


Bardzo wiele jest już przewidziane. Niedługo utrzyma się samodzielnie na nogach.
Po tych pierwszych latach pozostaną głównie radosne zdjęcia, na nich
rozwichrzone włoski, buzia rozdziawiona z zachwytu światem, ślinka na brodzie,
strupy przez środek czoła, pierwsza podróż pociągiem przez kraj. W kopercie
loczek blond włosów, ząb mleczny owinięty w papierek i schowany w kredensie.
Opaska z porodówki: imię, nazwisko, data i waga. Kaseta z głurzeniem, filmiki
komórką słabej jakości. Być może wspomnienia szpitali dziecięcych, gorączki,
świateł jarzeniowych, strachu i złych wyników. Dziwacznych błędów językowych.
Pamiętasz, jak mówiłeś „kordła", „portomonetka", „tatowi", „wstawamy" i
„ginozaury"? Pamiętasz, jak pytałeś, jak można mieć kogoś w nosie, skoro nos
jest taki mały, a człowiek taki duży?

Później, nie wiadomo kiedy, słoneczne uśmiechy pomieszają się ze smutkiem.
Przestanie pachnieć dzieckiem. Będzie miał trądzik, nieproporcjonalnie wielkie
stopy i głupie dowcipy w zanadrzu. Melancholia dorastania pewnie da znać o
sobie. Niewykluczone, że powie przy kolacji: nienawidzę was, inni rodzice są
bardziej, bardziej wszystko..., ładniejsi, mądrzejsi, bogatsi, ubierają się
lepiej, lepiej wyglądają, pozwalają na więcej, kupują drożej, inni koledzy
wyjeżdżają na ciekawszy koniec świata. Żądam, wymagam, chcę.

Mnóstwo błędów nie do uniknięcia czeka już w odległym szeregu. Zawsze przecież
jest tak samo: przychodzi nieunikniona chwila na progu młodości, kiedy ciemna
strona świata zaczyna mocno przyciągać, mocniej niż jacyś tam rodzice, i nie
każdy z tej próby wychodzi zwycięsko. Masz kilkanaście lat, sprawia ci dziwną
ulgę bycie nieszczęśliwym, leżenie w kłębek w wyciemnionym pokoju, w niemodnych
ubraniach, toksyczna muzyka. Mrok wygląda niezwykle atrakcyjnie. Jedni
trzeźwieją z nieszczęścia szybko, innym zostaje na zawsze. Co zrobić, żeby
należał do tych pierwszych?

Będziemy obserwować, jak oddala się z tygodnia na tydzień, coraz bardziej
rozpędzony elektron, coraz dalej od domu, w kierunku wolności. Wyjedzie wbrew
naszej woli na drugi koniec kontynentu, autostopem do Hiszpanii albo w głąb
Turcji, wysyłając lakoniczne pocztówki bez znaczków. Bez namiotu, pieniędzy,
starszego towarzysza podróży. Bez mapy i sensu, na oślep. Powie, wychodząc:
robiliście tak samo, dlaczego mam być gorszy, dlaczego zabraniacie mi
podróżować, chcę być niezależny, chcę jeździć, jestem już dorosły. Jezu, gdzie
on jest, gdzie śpi teraz, w jakich krzakach i za jaką stacją benzynową? –
będziemy szeptać do siebie w nocy. Gdzie jego brzeg?

Może wróci którejś nocy pobity i będzie tłumaczył, jak każdy chłopak, wywróciłem
się, poślignąłem na skórce od banana, daj mi spokój, jestem zmęczony. Może
przyjdzie z oczami utkwionymi w innych światach, a my nie będziemy wiedzieli,
jak zareagować. Może jego matka uschnie ze zgryzoty. W szemranym towarzystwie
wykpi swoich starych, żeby po latach uznać to za błąd. Któregoś roku zacznie
wracać coraz później. Czasy będą, jak zwykle, niepewne, więc nie pozostanie nic
innego, jak modlić się o jego bezpieczny powrót.

Będzie się spieszył kochać, jak zwykle odrobinę za późno. To pewne. Tego błędu
uniknąć nie zdoła.

To wszystko daleko. Tymczasem leży nieruchomo, w miodowym świetle lampy. Dziecko
małe jak bochenek chleba, łapki niczym u gekona, synek – burafinek, mała
jaszczurka, sto pociech świata w jednym kruchym ciałku. Jedyne na świecie oczy.
Zamiast nas widzi podobno barwne plamy. Podobno nie wie, że świat i on to dwie
oddzielne sprawy. Nie martwi go to: język wysuwa i coś na kształt uśmiechu
przechodzi przez pyzatą buzię. Posapuje. Magiczne zaklęcia krążą wokół jego
głowy: pielucha, krem, odciągacz kataru, ciepło, cicho.

Dni toczą się błyskawicznie i z dnia na dzień nabiera sił, mocniej przebiera
nóżkami, wchodząc w swój prywatny rytm.

Kolejny kosmos przygotowany do zapisania dobrze znanymi zdaniami. Miłością coraz
większą z dnia na dzień.




M.

[mader1]

na pewno trzeba je mocno kochać - te nastolatki, jeżeli ma być coś pewnego w
ich świecie

[otryt]

Ten artykuł przywołał wiele sytuacji, które przeżyliśmy z własnymi dziećmi.
Więcej jak połowa. Dojrzewanie kazdego dziecka spośród naszej trójki jest inne.
Te sytuacje wymagają, abyśmy się jako rodzice i ludzie także zmieniali. Nie ma
sensu licytowanie się, który okres w życiu dziecka jest dla rodziców
najtrudniejszy. Trudno mi nawet o tym pisać, bo to sprawy zbyt świeże,
nieprzemyślane, nieułożone, bez wniosków, często w rozdarciu.

Przemijanie

[rycerzowa]

maika7 napisała:

>
> > W wieku dojrzewania trudno nam się pogodzić, że dziecko powoli wyrusza "w
> łasną
> > drogą po własny los".
>
> Chyba akurat dla mnie to nie jest trudnośc. Po to wychowywałam, żeby byli
> samodzielnymi, osobnymi ludźmi, żeby samodzielnie mysleli, czuli, decydowali.
> żeby szli własną drogą. To jest dla przede wszystkim ciekawe - jak to robią.
> Staram sie im w tym nie przeszkadzać )))
>
> I masz rację - rozluźnienie (przeobrażenie) więzi jest konieczne. I właściwie o
> to tez jestem spokojna - bo wiem, ze kochają - tak po prostu kochają, chyba juz
> po dorosłemu bardziej niz po dzieciecemu.


Oficjalnie to wszyscy się zgadzamy, że tak trzeba, że po to chowamy dzieci, by
poszły własną drogą po własny los. Ale gdzieś tam w środku duszy tli się bunt.
I stad biorą się przesądy, że okres dojrzewania jest szczególnie trudny, chociaż
z dziećmi "trudno" jest zawsze. Bo "trudno" jest rodzicom, nie dzieciom.
A bunt jest przeciw przemijaniu. Bo coś minęło, coś się skończyło.
Prawo psychicznej, uczuciowej inercji.

Bo szybko jest następny etap - odchodzenie.
Marzeniem rodziców jest 3xW - wychować, wykształcić, wydać.

Przed miesiącem moja ostatnia latorośl została "wydana".
Wracamy wieczorem do domu, a w oknach ciemno. Nikt nie czeka.
Mam ochotę tupać nogami. Nie dlatego, abym pragnęła, aby o b e c n e
moje dzieci były ze mną. Tego nie chcę.
Chciałabym, by znów były nastolatkami, by dwoje w drzwiach wyjmowało mi siatki
z rąk a trzecie robiło herbatę, by się prześcigały w żartach i docinkach, by się
kłóciły "teraz ja mówię". A to se ne wrati.


>
> I miło, jesli można pisac z pozycji rodzica, który przechodzi dojrzewanie swoic
> h
> dzieci łagodnie i dzieci tez dojrzewają łagodnie. Pisałaś kiedyś, że Twoja
> ówczesna 16-latka była "wzorem cnot wszelkich". Cudnie. Gorzej jest gdy 16-latk
> a
> jest "zaprzeczeniem wszelkich cnot", a i tak bywa. Dojrzewanie to okres
> burzliwy. I bywa bardzo ciężki.
>

Przyznam się w tajemnicy, że wychowywanie "wzoru cnót wszelakich" jest
ekstremalnie trudne. Jest takie przekleństwo, "abyś żył w ciekawych czasach".
Analogicznie, gdybym miała wrogów, to bym życzyła im takiego "idealnego" dziecka.
Nie przemawia przeze mnie bynajmniej kokieteria.
Jak masz w domu Wzór Cnót Wszelakich, to musisz być przynajmniej Wzorem Cnót
Niektórych. A człowiek to istota grzeszna i słaba...

A tak poważnie, "Wzorom" jest bardzo w życiu źle, zatem rodzic musi starać się
jakoś złagodzić skrajną pryncypialność i bezkompromisowość.
I najważniejsze - z Wzorami jest baaardzo źle innym, Wzór może narobić wiele
niedobrego wokół siebie. Ale to temat "na osobną książkę".

Technicznie, z Wzorami jest trudno, bo wszelkie poradniki są dla anty-Wzorów.
Jest wiele porad, jak zachęcić dziecko do nauki. A jak "odchęcić"?
Co zrobić z chłopakiem, który nie chce za nic wyjść na podwórko połobuzować,
tylko siedzi w książkach i doświadczeniach?
Jak reagować, gdy wspomniana 16-latka na informację, że jest wiosenna zmiana
czasu i mamy godzinę "więcej", cieszy się, że "można się będzie godzinę dłużej
pouczyć"?

Na zakończenie powtórzę wielokrotnie powtarzaną przeze mnie tezę, że okres
nastolatkowy jest najwspanialszy dla rodzica, bo dziecko "jeszcze moje a już
samodzielne".

[maika7]

> Oficjalnie to wszyscy się zgadzamy, że tak trzeba, że po to chowamy dzieci, by
> poszły własną drogą po własny los. Ale gdzieś tam w środku duszy tli się bunt.

No nie We mnie jest ciekawość tego czasu z "pustym gniazdem". I z dziećmi
budującymi swoje życie. Nie bunt i nie lęk o mnie. Lęk o dzieci (do oswojenia) -
czy będę widziec w ich oczach radośc czy smutek za lat kika, kilkanaście, hm...
kilkadziesiąt??


> I stad biorą się przesądy, że okres dojrzewania jest szczególnie trudny, chociaż
> z dziećmi "trudno" jest zawsze. Bo "trudno" jest rodzicom, nie dzieciom.

Rycerzowo, jesli spojrzymy na statystyki samobójstw, to najwiecej jest ich ponoc
w grupie 16-21 lat. Więc może jednak dzieciom dorastającym jest trudno? I ma
racje Otryt, że nie warto sie licytować, który czas jest najtrudniejszy w
wychowywaniu dzieci i w dorastaniu. Bo to bardzo indywidualna sprawa. Dla mnie -
jako dziecka i potem młodej kobiety - to był trudny czas w moim życiu - nawet z
dalekiej perspektywy.

> A bunt jest przeciw przemijaniu. Bo coś minęło, coś się skończyło.
> Prawo psychicznej, uczuciowej inercji.

Nie czuję buntu. Czuję ciekawośc następnego etapu życia. Czasem tylko żal, ze
czas tak prędko płynie, a tyle sie rzeczy dzieje, że na to jedno życie nie
wystarczy

> Bo szybko jest następny etap - odchodzenie.
> Marzeniem rodziców jest 3xW - wychować, wykształcić, wydać.

)) raczej - "patrzec jak szczęśliwie przeżywa życie..." Nawet niewykształcony
za bardzo i niewydany.


> Przed miesiącem moja ostatnia latorośl została "wydana".
> Wracamy wieczorem do domu, a w oknach ciemno. Nikt nie czeka.
> Mam ochotę tupać nogami. Nie dlatego, abym pragnęła, aby o b e c n e
> moje dzieci były ze mną. Tego nie chcę.
> Chciałabym, by znów były nastolatkami, by dwoje w drzwiach wyjmowało mi siatk
> i
> z rąk a trzecie robiło herbatę, by się prześcigały w żartach i docinkach, by si
> ę
> kłóciły "teraz ja mówię". A to se ne wrati.

Ano ne wrati. Ciekawa jestem, czy tez będę do tego tesknić. Bo, że będe tesknic
do dzieci - to pewne, ale do jakiegos czasu sprzed lat, do tamtej atmosfery? Nie
wiem Są rodzice, którzy chcieliby o czasie dorastania swoich dzieci zapomnieć.


> Przyznam się w tajemnicy, że wychowywanie "wzoru cnót wszelakich" jest
> ekstremalnie trudne. Jest takie przekleństwo, "abyś żył w ciekawych czasach".

Rycerzowo - z reką na sercu - wolisz miec kłopoty z "idealnym dzieckiem" czy
klopoty z dzieckiem solidnie zbuntowanym, z którym praktycznie nie masz kontaktu?

> Analogicznie, gdybym miała wrogów, to bym życzyła im takiego "idealnego"
dziecka. [...]
Jak reagować, gdy wspomniana 16-latka na informację, że jest wiosenna zmiana
> czasu i mamy godzinę "więcej", cieszy się, że "można się będzie godzinę dłużej
> pouczyć"?

Dlaczego jest to problemem? Dlaczego nie przyjać, ze takie dziecko, jak
najbardziej mieści sie w "normalności" i czerpać radośc z patrzenia jak się
rozwija - z perspektywmi na uczciwego, pracowitego, wymagajacego od siebie i
innych ?

> Na zakończenie powtórzę wielokrotnie powtarzaną przeze mnie tezę, że okres
> nastolatkowy jest najwspanialszy dla rodzica, bo dziecko "jeszcze moje a już
samodzielne".

Gdy szukam w myslach najwspanialszego dla rodziców czasu, to raczej myśle o
takim czasie, kiedy żegnam sie ze światem z świadomością, ze zostają na nim moje
dzieci i że są szczęśliwe, a ja mam świadomość, ze może troche sie do tego ich
szczęścia przyczyniłam.

M.

[rycerzowa]

Maiko,
1. Co do lęku przed przemijaniem - język nie zna wystarczającej liczby słów,
na określenie wszystkich ludzkich uczuć.
Ale chyba w każdym człowieku jest taka ambiwalencja - ciekawość przyszłości i
jednocześnie żal za utraconym.

2. Rodzice dzieci w wieku dojrzewania doświadczają poza tym utraty poczucia
mocy. Wiesz, dla malucha jesteśmy tak silni, mądrzy i dobrzy, że aż sami w to
wierzymy. Nastolatek przekłuwa ten balon: przedtem był podziw z urzędu, teraz
trzeba sobie na wszystko autentycznie zasłużyć.

3. Wskaźnik samobójstw jest najniższy dla wieku podeszłego; czy to znaczy, że to
najłatwiejszy etap życia...

4.Procent młodych naprawdę wchodzących na złą drogę, jest w rzeczywistości
bardzo niski. Cała reszta to zwyczajne użeranie się o prawo do samostanowienia.

5. Jeśli nawet powiem, że wolałabym zwyczajną nastolatkę, niż Wzór Cnót
Wszelakich, to i tak nie uwierzysz.
Ale mojej znajomej chyba uwierzyłabyś. Jest to osoba niezwykle pobożna. Jej
równie pobożna córka wybrała klasztor. No, awantura w rodzinie.
Próbowałam tłumaczyć coś w stylu "własną drogą po własny los", ale nie
trafiało. Aż wypaliłam: "Czy wolałabyś, by ci się córka źle prowadziła i
dziecko do domu przyniosła?" I wiesz, co ona powiedziała? Że wolałaby.
Czyli to nie jest takie proste.

Gdy masz w domu dziecko tak solidne i perfekcyjne, jak moje, to widzisz jego
przyszłe cierpienie, bo na pewno nie sprosta wszystkim wymaganiom życia, na
pewno nie będzie mieć tak idealnego męża, szefa, dziecka, teściowej ,
proboszcza, etc.
Naszą latorośl udało się trochę odcnocić, a najlepszym posunięciem okazało się
wysłanie jej na studia za granicę, do kraju wystarczająco luzackiego, ale bardzo
porządnego.

6. Czy celem wychowania jest "uśmiech i szczęście" naszych dzieci? Bo ja wiem?
To przecież statystycznie niemożliwe: szczęśliwym się nie jest, szczęśliwym się
bywa.
Poza tym już starożytni mawiali,że "lepiej być niezadowolonym Sokratesem, niż
zadowolonym osłem".
Optowałabym raczej za poczuciem sensu - za przekonaniem, że warto żyć.

7.> Gdy szukam w myslach najwspanialszego dla rodziców czasu, to raczej
myśle o
> takim czasie, kiedy żegnam sie ze światem

Ej, skoro tak piszesz o śmierci, to musisz być jeszcze bardzo młoda.
A dzieci już masz?

[maika7]

1. Tak

2. Nie wszyscy - o tym staram się pisac - to czas bardzo
różnorodnych odczuć. Częśc rodziców nie odczuwa utraty mocy, bo
nigdy tej mocy nie czuło. Od pytania trzylatka "co robi deszcz
jak nie pada?" wiedziało, że na tysiące pytań nie znajdzie
jasnej odpowiedzi że nie udźwignie wszystkiego, i że wcale
nie jest takim dobrym człowiekiem, tylko "zwyczajnym". A na
"podziw" musieli pracowac od zawsze, bo dzieci jakos nie
zachowywały się "książkowo".Zresztą bardziej chodzi o wzajemne
zaufanie i bliskość, niż o podziw, prawda?

3. Nie, ale wolałabym sie skupic na przyczynach samobójstw
wśród nastolatków, bo to o nich wątek. Z jakiś powodów ten
odsetek jest wysoki i warto się zastanowic dlaczego.

4. I to właśnie zwyczajne użeranie się o prawo do
samoistnienia, nawet, jeśli kończy się "wygładzeniem ścieżek"
jest trudne i dla delikwenta szukającego swojego miejsca w
świecie dorosłych i dla rodzica, który musi przejść przez burzę
hormonalną nastolatka

5. No widzisz, niezależnie od tego, jak fajne dzieci mają
rodzice - widzą w ich wyborach kłopoty )) I MARUDZĄ )

6. Niektórzy są szczęśliwi - tak po prostu. Nie bywają - są. Ja
jestem - z małymi przerwami od kilkudziesięciu lat. Jeśli moje
dzieci oglądając się wstecz za kilkadziesiąt lat będą miały
poczucie sensu zycia (to nieodłączny chyba element - masz
rację) i tę radość w sercu (z dokonanych wyborów, i z każdego
dnia), która dodaje życiu smaku, to o to mniej więcej mi
chodzi.
Starożytni pominęli cały środek pomiędzy nieszczęśliwym
Sokratesem a szczęśliwym osłem )) Stanowczo wolę być bliżej
osła... świat lepiej wtedy smakuje. Choć brzmi nieco gorzej )

> A dzieci już masz?

Mam - nastolatki - dlatego piszę w tym wątku )
córkę 16-letnią (Wzór Cnót Niektórych
i syna 19-latka (Wzór Cnót Bardziej Niektórych
Dorastają łagodnie i dla mnie osobiście ten czas, to bardzo
fajny czas (jak na razie) - takiego obserwowania
"przepoczwarzania się" w dorosłego człowieka. Kłopotliwe dla
mnie moje lęki oswajam (jak zwykle) i tyle.


Aha - nawet Największe Wzory Cnót Wszelkich potrafią znaleźć
niszę dla siebie - mam taką nadzieję i tego życzę Twoim
Dzieciom, żeby mogły swobodnie się realizować i nie cierpieć
rozdarcia z powodu dysonansu pomiędzy Nimi, a "resztą świata".


M.

[mader1]

Dobrze jest mieć nastoletnie dzieci
Jest z kim poważnie porozmawiać, jeżeli w dodatku są takie " do pochwalenia
się" to jest , wydaje się, czas zbierania plonów. Idą porządnym szlakiem, są
dobre, mają swoje poglądy, robią coś interesującego, mają przyjaciół, kolegów.
Dają sobie radę.
Ale jednak widzimy bardzo wyraźnie te ich słabsze strony - często w tym, co
wydaje się innym najsilniejsze. Szkoła jest zachwycona z olimpiad i pięknych
stopni, a my zastanawiamy się, czy nasze dziecko umie przegrywać. A przegrana w
życiu także nadejdzie ...
Dziecko nie ma narzeczonego, o wszystkich chłopcach mówi - koledzy, a my
zastanawiamy się, czy nie ma problemów z nawiązywaniem kontaktów z płcią
przeciwną...
MARUDZIMY.
W dodatku musimy uważać, co mówimy do naszego dziecka. Czasem wypowiemy jakąś
swoją obawę, a ono od razu ma problem - że uważamy, ze coś z nim nie tak.
Moja nastolatka to wzór wielu, wielu cnót. Ale czasem muszę na coś zwrócić jej
uwagę Czasami tak trudno ubrać to w słowa, żeby nie urazić. Mam wrazenie, że
ona czasem zapomina ile to razy chwalę, podnoszę na duchu, mówię, ze jestem
dumna - słowo krytyki zapada w nią bardziej.