chwalić czy nie ? ;)

[mader1]

Chwalić te nasze dzieci, czy nie chwalić ? Sąsiadki czy znajomi pytają,
czasem przy samych dzieciach, co tam u nich... Chwalicie je wtedy, chwalicie
się ich osiągnięciami czy radościami z nimi związanymi ?

[mamalgosia]

Chwalić, chwalić, chwalić! Mam skrzywienie pod tym względem. Wolę żeby wyrośli
na zarozumialców (co chyba pięknie mi wychodzi już na Starszym - on uważa, że
jest najmądrzejszy na świecie), niż żeby było im w przyszłości tak trudno, jak
mnie teraz.

P.S.

[mamalgosia]

Morze mnie nie satysfakcjonuje, chcę świecę!!

[mader1]

A.... ja wiesz, że dziecku sąsiadki się nie udaje ? Nie potrafi go pochwalić ?
A Ciebie pyta ?
Ja wtedy staram się " zejść z tematu".

[mamalgosia]

Mader, przyznam, że nie bardzo rozumiem. Tobie chodziło o chwalenie cudzych
dzieci, tak?

[mamalgosia]

Widze, że jednak chyba nie cudze. Łopatą do mnie trzeba.

Najpierw zrozumiałam, że pytasz, czy chwalić nasze dzieci - że coś zrobiły, lub
za to jakie są. Np. Syn poskładał ubranie i ja mu mówię: "Ach, jak pięknie to
zrobiłeś!". No więc napisałam, że chwalić, chwalić, jeszcze raz chwalić.

Potem zrozumiałam to tak, że Tobie chodzi o dzieci sąsiadki - ona coś mówi, że
dziecku się nie udało, a Ty na to: "Ale za to pięknei jeździ na rowerze".

A teraz myślę, że może Ci chodzi o to, cyz chwalić się własnym dzieckiem przed
innymi, tak? Spotykam sąsiadkę i mówię: "ten mój Młodszy ma naprawdę talent
muzyczny"?

No, to podzieliłam włos na czworo A teraz odpowiadam sama sobie:
W sytuacji 1: chwalić
W sytuacji 2: starać się chwalić
W sytuacji 3: niekoniecznie

[mader1]

dobrze, że jesteś taka precyzyjna

[mamalgosia]

Ścisłowiec

[kulinka3]

Chwalenie się osiągnięciami swoich dzieci to trochę przejaw pychy zbiorowej czy
rodzinnej, nieprawdaż )))? W takich przelotnych rozmowach staram się zmienić
temat lub coś tam rzucić neutralnego.Jeśli pytaj przyjaciele, bliscy ludzie to
mówię po prostu, jak jest naprawdę.Jeśli dobrze, to nie ukrywam.

[mamalgosia]

A ja właśnie chyba nawet przeginam w drugą stronę i niepotrzebnie mówię coś
niedobrego o dzieciach((

[mama_kasia]

"Wasza mowa ma być budująca"
W takich sytuacjach i chwalę, i mówię
o niektórych cechach negatywnych. O ile chwalę w pełnym
słusznym wymiarze, to ganię tylko w części. Nie wszystko
nadaje się dla uszu pozarodzinnych. Tak jak sama nie chciałabym, aby
ktoś poza mną mówił o mnie. Choć przyznaję czasami przegnę

[maadzik3]

Oczywiście chwalić!!! A czy sami nie lubimy być chwaleni? Nie mówię, że
wyłącznie chwalić, ale ganić i krytykować staram się (jak muszę to zrobić) w
cztery oczy. Z chwaleniem nie mam problemu, no, z wyjątkiem sytuacji gdy stykam
się z rodzicami dzieci niepełnosprawnych. Wtedy dziecka nie chwalę, żeby nie
wyglądało to na chwalenie się swoim (zdrowym) dzieckiem. Intencji takich nie mam
nigdy, ale nawet przypadkiem nie chcę wywołać takiego wrażenia.
M.

[kulinka3]

maadzik3 napisała:

Z chwaleniem nie mam problemu, no, z wyjątkiem sytuacji gdy stykam
> się z rodzicami dzieci niepełnosprawnych. Wtedy dziecka nie chwalę, żeby nie
> wyglądało to na chwalenie się swoim (zdrowym) dzieckiem. Intencji takich nie ma
> m
> nigdy, ale nawet przypadkiem nie chcę wywołać takiego wrażenia.

To dobra wrażliwość,szczególnie gdy rodzice mają tylko takie dziecko.
Ale czy w przypadku zdrowych dzieci też nie zawstydzamy innych, którzy nie mają
się czym pochwalić? Byłam ostatnio świadkiem takiej rozmowy, a raczej monologu
zachwyconej mamy, która perorowała na temat wybitnych zdolności swojego
syna.Druga słuchała, uśmiechając się nieśmiało.Zapytałam ją później, jak jej
dzieci( są w tym samym wieku).A tam worek problemów, codzienne zmagania się o
zrozumienie, o wzajemną miłość.Zrobiło mi się jej tak strasznie po ludzku
żal.Czemu służą bowiem takie pochwały? Jaki mają sens? Już lepiej trzymać język
za zębami.

niepełnosprawni

[mamalgosia]

To tem,at na osobny watek, ale już się wstydzę zakładac nowy, więc
podpinam się tutaj.
Piszesz, żeby nie wyglądało na chwalenie się swoim zdrowym
dzieckiem. te osoby niepełnosprawne, które znam (niewiele),
twierdzą, że chcą być traktowane normalnie. Tak jak osoby zdrowe.
Jesli więc przed mamą zdrowego dziecka coś by się powiedziało, to
teoretycznie powinno się to powiedzieć również przed mamą dziecka
niepełnosprawnego.
Ale mam to samo co Ty.
Nie wiem, czy to dobre, czy złe.

[kulinka3]

Mam dziecko niepełnosprawne i nie przeszkadza mi to,że inni się chwalą.Może to
być jednak dla innych rodziców nieco przykre,bo często niepełnosprawność dziecka
jest dla rodziców dramatem, z którym trudno się pogodzić.Jeśli zaś zdrowego
dziecka nie posiadają to problem może się potęgować.Myślę,że to zależy od rodziny.
W przypadku samej osoby niepełnosprawnej jest chyba podobnie.Jedne są ze swoimi
ograniczeniami pogodzone, inne nie, a wtedy owe słuchanie o osiągnięciach innych
może być bolesne.
Zresztą nie wiem.Ja nie jestem zwolenniczką chwalenia się, więc moja opinia może
być tendencyjna)).

[mamalgosia]

No więc właśnie. Myślę, że wszystko zalezy od charakteru a nie od
pełno bądź niepełnosprawności.
Czyli: każdego można zranić...

[kulinka3]

Dokładnie, tak.
Można powiedzieć,że każdy z nas jest tam jakoś "niepełnosprawny")).
Każdego można zranić, więc nie będę już kończyć....

[mamalgosia]

Wiesz, nie chciałam tego napisać, ale dokładnie to miałam na myśli.
Każdy jest jakoś sprawny nie w pełni. I ciekawe, że różnie te
niepełnosprawności bolą - wcale niekoniecznie nie te, które są
bardziej widoczne czy ewidentne

[kulinka3]

I znowu zgoda.Często najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu))
Ale nie dajmy się też zwariować,ponieważ każdy coś tam nosi, trzeba by uważać na
każde słowo, bo każde może zranić.To byłby obłęd.Ratuje nas czysta intencja,
szczerość i "przepraszam" jeśli kogoś niechcący dotkniemy.

daję się zwariować

[mamalgosia]

kulinka3 napisała:


> Ale nie dajmy się też zwariować,ponieważ każdy coś tam nosi,
trzeba by uważać n
> a
> każde słowo, bo każde może zranić.To byłby obłęd.

No więc właśnie taki obłęd jest mi bliski. Zauważyłam, że czasem
rani to, po czym zupełnie się nie spodziewałam takiego efektu. Ale
to zupełnie. Bo czasem się palnie coś, co wiadomo (po fakcie), że
mogło sprawić przykrość. Ale czasem właśnie nie. Więc dochodzę
momentami w tym uważaniu do zupełnego zamknięcia się. No bo jeżeli
mam znowu zranić, to może lepiej jak nic nie powiem?

>Ratuje nas czysta intencja,
> szczerość i "przepraszam" jeśli kogoś niechcący dotkniemy.
Ratuje - ale w jakim sensie? We własnym sumieniu? To pewnie i
owszem, ale szkody wyrządzone już się nie naprawią. Co z tego, że
mam czystą intencję, jak komuś tak czy tak było przykro. Czasem
jakieś wytłumaczenie może złagodzić skutki, ale osoba zraniona
musiałaby wylać swoje żale, a często się przecież nie mówi, że to co
się usłyszało, zraniło.

Wiesz, kulinko, z igły widły robię. Wiem. Ale akurat to nie jest
takie sobie gadanie oderwane od rzeczywiśtości niestety

[kulinka3]

mamalgosia napisała:

>
> No więc właśnie taki obłęd jest mi bliski. Zauważyłam, że czasem
> rani to, po czym zupełnie się nie spodziewałam takiego efektu. Ale
> to zupełnie. Bo czasem się palnie coś, co wiadomo (po fakcie), że
> mogło sprawić przykrość. Ale czasem właśnie nie. Więc dochodzę
> momentami w tym uważaniu do zupełnego zamknięcia się. No bo jeżeli
> mam znowu zranić, to może lepiej jak nic nie powiem?

To prawda,że czasami mamy dobre intencje, a wychodzi, jak
zwykle).Konsekwencją jest to,iż zamykamy się.Ale, jak w tym przypadku głosić
Ewangelię, jak przyjaźnić się, jak być z ludźmi?
Może rozwiązaniem byłoby pytanie- czy to, co chcę powiedzieć powiedziałabym przy
Chrystusie, hmm?

> >Ratuje nas czysta intencja,
> > szczerość i "przepraszam" jeśli kogoś niechcący dotkniemy.
> Ratuje - ale w jakim sensie? We własnym sumieniu? To pewnie i
> owszem, ale szkody wyrządzone już się nie naprawią. Co z tego, że
> mam czystą intencję, jak komuś tak czy tak było przykro. Czasem
> jakieś wytłumaczenie może złagodzić skutki, ale osoba zraniona
> musiałaby wylać swoje żale, a często się przecież nie mówi, że to co
> się usłyszało, zraniło.

Wiesz wszystkich przykrości uniknąć się nie da, bo taka emocjonalna wiwisekcja w
każdym przypadku jest przecież niemożliwa.Wychodzę z założenia,że jest
"przepraszam" (jeśli wiem ,że zraniłam) może naiwnie również,że ludzie chcą
dobrze,i nie ranią specjalnie.
A jeśli specjalnie ,to też widać mają swoje powody i staram się ich dociec, by
zrozumieć lub uciekam)).Ludzie z czasem, też inaczej podchodzą do zranień, bo
dojrzewają,przebaczają, nabierają dystansu.

[mamalgosia]

Myślę o tym, czy powiedziałabym coś przy Jezusie. Wiesz,
rzeczywiście może to być czasem kryterium. Ale jednak w większości
powiedziałabym nie tylko przy Nim, ale i do Niego.

[isma]

Mamalgosiuuuuuuuu!
Dziekuje za to kapitalne foto jednej takiej nie calkiem
pelnosprawnej )).

isma

[mamalgosia]

Właśnie tak mnie zachwciło, że chciałam je mieć tutaj. Takie
radosne, naturalne i w ogóle fajne. Więcej masz na priva, ale nie są
już takie urocze.
Za to mam piękne zdjęcia z rynku, gdzie Chłopcy kopali do gołębi, bo
im (gołębiom) nie chciało się ruszyć pup. Rany, coś strasznego te
moje dzieci, jaka ja musze być straszna, że oni tacy są...

[zuzasza]

Swoje dzieci w domu chwalę często. Przed rodzina najbliższą chwalę się niemal
każdym sukcesem Maluchów bo rodzina jest tego bardzo spragniona. Ale równie
chętnie opowiadam (tejże najbliższej rodzinie) o awanturach, psotach, porażkach
itp. bo JA spragniona jestem wyżalenia się (a oni tego "po mieście" nie roznoszą)

Przed obcymi (sąsiadki, panie z placów zabaw, dalsze "ciocie") odpowiadam
zapytana. Umiarkowanie wylewnie.
Zapytana skąd mój dwu i pół latek zna literki (pani się dokładanie spytała "Na
danonkach sie nauczył tak?") nie przyznałam się że nauczył się na słownikach...
Bo sie bałam, że uzna iż zwariowałam
A on naprawdę upodobał sobie inicjalne litery w słownikach...

OT czytanie

[mamalgosia]

Mój Starszy czytał w wieku 3,5 lat płynnie. Płynnie - bez zacięć,
lepiej niż gimnazjaliści (w większości). Dodam - dla odmiany - że do
końca 3 roku życia nie mówił nic poza 3 wyrazami. Sprawiało to już
wrażenie naprawdę niedobre

[zuzasza]

Ale Staś nie czyta, tylko zna literki. A teraz to już sama nie wiem czy pamięta,
bo zajął się piłką i bieganiem. I dobrze
No i chciałam opowiedzieć anegdotkę o słownikach a się pochwaliłam... Wychodzi
więc z tego, że chwalę się dziećmi nie tylko zapytana. jak to się dziwnie
człowiekowi wydaje... Najwyraźniej napisałam jak bym chciała, żeby było a nie
jak jest

[mamalgosia]

Chwal się, chwal

Opowiedz coś o tym...

[minerwamcg]

Chcesz powiedzieć, że ów zdolny młody człowiek w pół roku rozwinął
się niczym rozmaryn i wykonał skok cywilizacyjny od półniemego
analfabety do wprawnego lektora? Nie, nie kpię, po prostu nie mogę
wyjść z podziwu, bo to naprawdę fenomen. )) Czy możesz
opowiedzieć, jak to się stało?

[mamalgosia]

Minerwo, on nie był kretynem, lecz po prostu nie mówił. To wszystko.
Gromadził informacje w sobie, jakoś je mielił, a potem po prostu
wykorzystał Gdy skończył 3 lata zaczął mówić - z dnia na dzień
więcej i wyraźniej (niestety wadę wymowy ma do dziś). Potem zaczął
czytać pojedyncze wyrazy (przy cyzm liter się nie uczył), a
dokładnie 14 października 2005 przeczytał pierwsze pełne zdanie
("Grześ na pewno ucieszy się z tego listu"). Potem piorunująco
No i do dziś jest piorunujący

[minerwamcg]

Ależ broń Boże nigdy nie twierdziłam, że był kretynem. Małomównych
dzieci trochę jest, kilka znałam, ale żadne, o którym słyszałam nie
zrobiło tak błyskawicznych postępów. Zjawisko magazynowania i
przetwarzania informacji, żeby później z nich zrobić użytek jest
znane - zresztą musi być częste, o czym świadczy brodaty dowcip o
małym lordzie, który w wieku dziesięciu lat powiedział pierwsze
słowa "kakao jest za gorące"... Zainteresowało mnie tempo tej
przemiany, pół roku to u tak małego dziecka kawał czasu, ale na
opanowanie czytania, i jeszcze w tak młodym wieku, to dość mało.
Młody jest naprawdę zdolny )) Interesuję się tym, bo kilkoro moich
znajomych uczyło swoje dzieci (albo obserwowało, jak same się uczą)
czytać w wieku ledwocoprzedszkolnym i efekty były różne.

[mamalgosia]

Tak ogólnie to lubię się tym chwalić, więc jeszcze napiszę rzecz
ciekawą - moim zdaniem. Otóż on sie uczył czytać całymi wyrazami,
nie znał poszczególnych liter (przynajmniej na początku). Czyli:
potrafił przeczytac tylko te wyrazy, które już wcześniej widział na
oczy. Tylko, że on siedział nad Biblią i nad Gazetą Wyborczą, więc
słownictwo poznawał różnorodne i b szybko. I raz miałam okazję
zobaczyć jak to działa.
Otóż: było w jakimś artykule następujące zdanie: "Czy cierpisz tak
jak ja cierpię?" Karol widocznie nie znał wyrazu "cierpieć", bo
zaczął: "Czy" i zapytał, co jest dalej. Ja powiedziałam: "cierpisz",
a on dokończył: "tak jak ja cierpię". Czyli nauczenie się wyrazu
nastąpiło w trakcie tego zdania i zastosowanie znanej już wcześniej
końcówki. To było niesamowite

[minerwamcg]

Aha, czyli podobnie jak Jadzia (córeczka naszego świadka). Ona też
oglądała całe wyrazy, nie czytała po literce. Kiedyś narobiła mamie
obciachu, bo odczytała na głos tramwajowe graffiti... na szczęście
na "strategicznym" wyrazie jednak się trochę zacięła
Pracowałaś z Karolem, czy tylko podpowiadałaś mu kiedy utknął?

[mamalgosia]

Nigdy nie pracowałam z nim ani w celu nauczenia go czytania, ani
teraz - gdy liczy jak szalony. Rozwija się bardzo nierównomiernie i
wolałabym, żeby udało się rozwijać go też w innych kierunkach niż
intelektualny

Małgosiu!

[anndelumester]

Masz fantastycznego syna.
Chwal i jego, i chwal sie nim !!!!!

[mader1]

bardzo się cieszę , że jednak coś napisałaś

[mamalgosia]

Mam nadzieję, że dziś nie miałaś czasu odpisać na mojego maila i
stąd cisza. Bo jednak się martwię, czy Cię tym jednym akapitem nie
uraziłam

skoro tak...

[mamalgosia]

Notatki wakacyjne:
- Karolku, a wiesz, z kim dzisiaj wróci tatuś?
- Z kim?
- Z babcią!
- A przytarga ją do nas?



Karolek (sam do siebie):
- Tonsamość, tonsamość, tonsamość
Ja:
- Tożsamość
- Powiedziałaś to samo, tylko ja bardziej czadowo



Karolek dziurkuje kartonik dziurkaczem. Stwierdza:
- Bilety należy przedziurkować, ostemplować, bądź skasować w jakiś
inny
sposób



Karolek - kąpiąc się:
- Mamo, co jest esencją bytu?



Karolek widzi, jak trę pumeksem stopy. Pyta:
- Co robisz?
- Zdzieram skórkę
Patrzy, patrzy, w końcu ze zrozumieniem stwierdza:
- Acha. Pan Bóg ci stworzył za dużo skóry, tak?



- Karolku, umyj zęby!
- Eee, nie chce mi się
- Umyj, umyj
- Już śpię. Jutro rano umyję dwa razy



Opowiadam Karolkowi o mojej babci. Podsumowuję:
- Moja babcia była najfajniejsza na świecie
Karolek:
- Nie, bo moja babcia jest najfajniejsza na świecie.
- Widocznie każdy uważa, że jego babcia jest najfajniejsza.
- I z tego robią się kłótnie



- Chłopcy, jak wrócimy, to pójdziemy na podwórko.
Karolek:
- TAAAAAAAK!
Po chwili komentuje:
- Wybuchnąłem takiem



Karolek po lekturze kilku części przygód kotka Filonka Bezogonka
każe się
tytułować Filonkiem, a cała nasza rodzina to koty.
Dialog podczas zabawy z babcią:
Babcia:
- Nasz sklep ze zbożem jest czynny całą dobę
Karolek:
- Znaczy: nasz koci sklep
Po chwili ładują zboże rękami do kubka
Babcia:
- Nie mamy maszyn rolniczych. Nasza praca to rękodzieło
Karolek:
- Łapkodzieło



Karolek po powrocie z podwórka:
- Jestem tak głodny, że zjadłbym całą Xsarę Picasso



Karolek (z łazienki):
- Siku mi się chce! Siku mi się chce!
Ja:
- To zrób, w czym problem?
Po chwili mówi:
- No, lunąłem jak wąż strażacki



Karolek wychodzi spod prysznica. Ma mokre włosy. Pytam:
- Dlaczego masz mokre włosy?
- Bo myłem brzuszek
- Ależ gdzie brzuszek, a gdzie włosy?!
- Przecież dzieli je tylko szyja i głowa



- A siusiaczka umyłeś?
- Chyba tak, bo widzę na nim jakieś krople wody



Drogą idzie dziewczyna: włosy zafarbowane na kruczą czerń, czarna
szminka
na ustach, czarna kusa koszulka, kolczyki wszędzie, czarne skórzane
spodnie. Karolek przygląda się jej i stwierdza:
- Myślę, że to siostra zakonna



Karolek wyciąga z rzeki kamień pokryty mchem. Pyta:
- Co on taki zielony?
Ja:
- Bo jest omszały
- Acha, za długo był w kościele na Mszy?



Ten ostatni może jako definicja dewocji - jak już omszejemy, to czas
żeby jednak z kościoła wyjść.

[kulinka3]

Bo jest omszały
> - Acha, za długo był w kościele na Mszy?
>
>
>
> Ten ostatni może jako definicja dewocji - jak już omszejemy, to czas
> żeby jednak z kościoła wyjść.

Dobre))

[mader1]

> Drogą idzie dziewczyna: włosy zafarbowane na kruczą czerń, czarna
> szminka
> na ustach, czarna kusa koszulka, kolczyki wszędzie, czarne skórzane
> spodnie. Karolek przygląda się jej i stwierdza:
> - Myślę, że to siostra zakonna

))

Definicja dewcji jest pocieszająca dla mnie )) Nie grozi mi

[lucasa]

mamalgosia napisała:
> Karolek - kąpiąc się:
> - Mamo, co jest esencją bytu?
>

I CO MU ODPOWIEDZIALAS???

A

[mamalgosia]

Miłość, prawda?

[lucasa]

mamalgosia napisała:

> Miłość, prawda?


chcialabym miec Twoj refleks!
A

[minerwamcg]

Czyli żeby posiąść jakąś umiejętność musi po prostu zechcieć, a
potem daje sobie radę... Być może tak samo będzie z kopaniem piłki,
to też trzeba umieć i nie jest proste Podziwiam jego nastawienie -
rośnie Ci człowiek z pasją.

[mamalgosia]

Tak, tylko, że jak dla odmiany nie chce chcieć, to wołami nie
zaciągniesz. Jak nie chce np. zjeść mięsa, to pół biedy. Ale jak nie
chce spać bez pampersa w wieku 5 lat, to niewesoło ( a jak został
zmuszony po płaczach i wrzaskach, to przez 15 bezpampersowych nocy
się nie posikał). Eeeeh... Być jego matką jest tak ciężko, jak łatwo
jest być matką Młodszego. Ciekawe, jak później, bo wiem, że bywa
różnie.

[zuzasza]

mamalgosia napisała:

> Tak, tylko, że jak dla odmiany nie chce chcieć, to wołami nie
> zaciągniesz.

mój Staś też ma "intelektualne" zapędy i nie raz podziwiam jego niezwykłą
pamięć, ale ten upór!!!!! Może "ten typ tak ma". Gdy kiedyś urządził
parogodzinną awanturę na rodzinnym spotkaniu to nam dopiero wszyscy uwierzyli w
opowiadane wcześniej historie. Nie raz widzę jak jego kuzyni (czy rówieśnicy z
placu zabaw) "odpuszczają" po pewnym czasie w analogicznych sytuacjach, a on,
jak sie zatnie... I do tego
tak mało śpi, że czasem padam przed nim. I nie mam jak siąść do kompa

>Być jego matką jest tak ciężko, jak łatwo
> jest być matką Młodszego. Ciekawe, jak później, bo wiem, że bywa
> różnie.

Też sobie nieraz myślę, że mam jakoś szczególnie z nim ciężko. Choć oczywiście
jak się nie buntuje to jest cud miód i sama radość.
Co będzie z Małego jeszcze nie wiem... !

ot

[mama_kasia]

Już nowa sygnaturka, a ja dalej nie wiem, gdzie wypoczywał utrudzony pielgrzym. Bardzo proszę o odpowiedź

[mamalgosia]

Kasiu, ale mi miło, że się zainteresowałaś))) No naprawdę)
Ucieszyłam się jak głupia (chyba lubisz konkursy).
Odpowiedź: na ulicy Kościelnej w Wadowicach, przy ścianie Bazyliki
NMP, naprzeciw domu Jana PawłaII

[mamalgosia]

widzę, że w tle można dostrzec pomnik JP II i wadowickie kamieniczki

[mader1]

też byłam ciekawa, gdzie odpoczywał

[mama_kasia]

Bardzo dziękuję )
Zaglądałam do tego zdjęcia parę razy. Zresztą bardzo lubię Twoje sygnaturki - pokazują, co Tobie aktualnie w duszy gra. A konkursy też lubię

sygnaturki

[mamalgosia]

Dziś jadę do Krakowa. Może uda mi sie zrobić zdjęcie nagiej ismy ze
smokiem wawelskim - to byłaby cudna sygnaturka

[mader1]

)) ciekawe czy Ci się uda ))))

[mamalgosia]

Isma prosiła, żebym nie zamieszczała jej aktu w necie, bo trochę
wstydzi się tego tatuażu z atletą trzymającym serce przebite strzałą
(nie rozumiem tego jej zawstydzenia, ale muszę je uszanować)

eks-pozycja

[isma]

O, ja bardzo przepraszam!
Kann nie tak dawno prosil, zeby golych torsow (znaczy,,
niekoniecznie, rozumiem, wlasnych - zreszta, przydalaby sie
definicja slowa "tors" - tylko tych atletow, co to ich mamy
wytatuowanych) nie eksponowac, no to ja sie stosuje.

[mamalgosia]

czyli to TYLKO dlatego?

[pysio8]

Twój syn Mamalgosiu - piękny jest. A jaki kolor włosów...cudny

[mamalgosia]

Dziękuję, pysiu. tez kiedyś miałam takie bezbarwne włosy. No, ale
już nie mam

ale plama...

[mamalgosia]

Musze chwalić mojego Starszego, bo inaczej nikt mi nie uwierzy, że
on bywa fajny. Rany, ale mi dzisiaj zrobił wstyd przed ismą(((

[isma]

Przed Isma to nie, ale pewna mloda dama przezywala ow szczegolny
komplement do poznego wieczora )).

[mamalgosia]

Ale ja to rozumiem właśnie! I starsznie mi przykro
Straszne, no naprawde straszne

fajny wątek

[mamalgosia]

tak się rozwinął w wielu kierunkach, a wszystkie szalenie "na
emat"

[kulinka3]

Tak na temat,że aż autorka nam zaniemówiła))), ale chyba nie ma nic przeciwko?