Jest, jak jest

[isma]

W najnowszym TP jest przejmujacy, slodko-gorzki wywiad z Januszem
Szuberem, poeta, zmagajacym sie z ciezka choroba, ktora kilka
dziesiecioleci temu, jako dwudziestolatka, przykula go do wozka.

"Nie moge zniesc tego naszego ogolnonarodowego biadolenia -
splecznego, historycznego, religijnego. Ze jestesmy w zlym miejscu
geopolitycznym, ze mielismy rozbiory, ze wykonczyly nas dwie wojny
swiatowe. Syndrom sierotki Marysi. Kochamy cierpiec i kochamy
narzekac. Rozmawialem niedawno z odnoszacym sukcesy biznesmenem,
ktory potwornie sie martwi tym, ze wlasnie kupil czwarty samochod.
Polak ma nature chlopsko-wielkopostna. Chlopska, bo chlop nigdy nie
powie, ze jest mu dobrze, gdyz zawsze z tego powodu cos grozilo, a
wielkopostna dlatego, ze nieustannie odprawia gorzkie zale."

"Jechalem na wozku, i to nie do prosektorium, tylko do
Stowarzyszenia Pisarzy Polskich [odebrac nagrode Fundacji Kultury
Polskiej, po debiuciue w wieku prawie 50 lat]. Do Domu Literatury. W
takich momentach w niepamiec ida cale polacie mojego zycia,
zwlaszcza te nasycone bolem. Gdybym tematem mojego pisania uczynil
chorobe, moze i powstalyby swietne wiersze, ale ja sam bylbym juz
nie do zniesienia koszmarnym zgredem."

"Nie zaluje, ze nie przezylem tego, co moglem przezyc. Ze nie
zrealizowalem roznych planow. Natomiast nie do darowania w chorobie
jest to, ze obciaza ona takze najblizszych. Moj los zawazyl na losie
innych. Moralna niewygoda. Nic i nikt tego nie usprawiedliwi."

"Mojej wierze wystarczaje Ewangelie, nie interesuja mnie
kaznodziejskie interpretacje. Nie interpretuje choroby wedlug slow
sw. Pawla, ze czego brakuje cierpieniu Chrystusa, ja dopelniam swoim
cierpieniem. Wtedy musialbym poczuc sie wyjatkowy w odkupicielskiej
misji. A to prosta droga do pychy. Przez cierpienie jestem
zdegradowany, a nie wybrany. Jest ono zlem, z ktorym musialem
nauczyc sie zyc. Moze to, co mowie, jest poganskie, ale swojej
postawy nie zmienie."

"Mam ograniczona wyobraznie, wiec nie uprawiam myslenia w duchu "co
by bylo, gdyby". Co by bylo, gdyby trafil sie jakis lekarz i mojej
choroby nie zbagatelizowal, bo przeciez przez wiele lat nikt na
serio jej nie leczyl. Co by bylo, gdybym nie czytal jakichs
bezuzytecznych lektur, a poswiecilbym sie nauce jezyka
tybetanskiego. Nie lubie tego. Jest, jak jest."

Nie-soba siebie opowiadac

[isma]

I kilka wierszy, na smak:

DOCHODZENIE DO BRZEGU
Dochodzenie do brzegu, na ostatnich
Kamieniach rozwiazywanie sznurowadel,
Sciaganie skarpetek, bose stopy,
jedna, druga, czwarta, ida
Po betonowych plytach obmywanych rzeka,
W nieustanny pomruk, gardlowe odglosy,
Na druga strone, gdzie kepy olch
I lozy, i paruje skoszone siano.
Moja wiedza - niewiedza. Bo skad
Moglem wiedziec? Inni jakos wiedzieli,
Wyposazeni byc moze w dodatkowy zmysl
I pewni siebie na wynos przyjmowali dotyk
Wody jako cos zwyklego, i dana im byla laska,
Ktorej mnie odmowiono.

HORTUS CONCLUSUS
Z zielonego stromego popiolu
Sygnaturki nad klasztornym urwiskiem,
Smoczej luski ceglastych dachowek,
Blachy szronow cetkowanych rdzami,
Cieplych tynkow barwy pustynnego piasku,
Ktore pija swiatlo oleiste
Nawet z niskich, snieg niosacych, chmur
Lub pecznieja w ciemnym miodzie skrzypiec,
Kiedy latem najprawdziwszy ogrod
Tu, na patio, z iskrami swietlikow
I wysokie coraz nizej sie zapada,
Wiec ten obraz, fiszbinami zaluzji
Rownoleznikowo pociety, przez szyby
Jest mi teraz darem i ikona.

LENA
Zmieniles sie, mowi z wyrzutem Lena.
Teraz juz bym sie z toba nie zaprzyjaznila
Ani zadedykowala polowy tamtej ksiazki.
Zgoda, zmienilem sie, Leno.
I wcale nie na awantaz, jak by powiedziala moja babka Maria.
W tej nieruchomej podrozy na oslep
Przez prawdomowne ekrany wstecznego lusterka.
Nie przesadzamy jednak, zawsze cos za cos,
Skoro nie-soba siebie sobie opowiadamy,
Jak chocby podczas pisania
Tego wiersza-nie-wiersza (nie zebym
Zaprzestal wierzgac przeciw oscieniowi Pana)
Za cale usprawiedliwienie majac
Slowo "literatura".

MALY TRAKTAT O ANALOGIACH
W samochodzie, przed synagoga w Lesku
Czekajac na madame M.R.,
Obserowalem pszczole probujaca od wewnatrz
Sforsowac pochyla tafle szyby,
Jej wysilki ukladajace sie w prosta
Przypowiesc o egzystencji "w ogole".
Wzialem do reki notes, w ktorym teraz
Odnotowuje to zdarzenie, i przy jego pomocy
Nakierowalem owada w strone uchylonych drzwi,
Wierzac, chociaz nie do konca, ze kiedys
Ktos podobnie postapi ze mna.

[mamalgosia]

"sięgam po jogurt zastanawiając się
Co mam sobie dziś do powiedzenia"

[mader1]

Bo skad
> Moglem wiedziec? Inni jakos wiedzieli,
> Wyposazeni byc moze w dodatkowy zmysl
> I pewni siebie na wynos przyjmowali dotyk
> Wody jako cos zwyklego

takie prawdziwe... każdy człowiek ma całe obszary takiej wiedzy- niewiedzy

[mamalgosia]

Ismo, nie od dziś wiem, że to najtrudniejsze. Własny krzyż nieść

[nikaa818]

tak...słodko-gorzki wywiad, wiersze przejmujące...

Poza tym zgadzam się z autorem,iż
"Polak ma nature chlopsko-wielkopostna. Chlopska, bo chlop nigdy nie
powie, ze jest mu dobrze, gdyz zawsze z tego powodu cos grozilo, a
wielkopostna dlatego, ze nieustannie odprawia gorzkie zale."
Tak mi sie to skojarzyło - u mnie w domu rodzinnym na pytanie "co
słychac?" odpowiadano zwykle "stara bida", i tu nastepował wywód
potwierdzający , że jest źle a będzie pewnie jeszcze gorzej.
Nauczyłam się , na szczęście, odpowiadać inaczej,gdy mnie kto teraz
pyta, choc to trudne bo takie sformułowania się kodują.