kradzież

[maika7]

Wczoraj okradziono moja Mamę. Metoda "na ZUS". Przypadek. Gdyby Mama nie
wychodziła po zakupy, to by nie otworzyła drzwi temu "ZUS-owcowi", bo Mama nie
otwiera obcym. Ale wychodziła, a on stał pod drzwiami i sie "ucieszył", ze
jest "bo własnie miał pukac". Uśpił Mamy czujność. Wyniósł Jej z domu rente i
troche oszczędności.
Dlaczego piszę, bo jak zwykle zdumiala mnie Mamowa pogoda ducha.
"Zgłosilam na policję, i Bogu dziekuje, ze jestem cała. Facet miał szczęście
tego dnia, a ja miałam pecha. Zdarza się."

No fajnie, "zdarza się". Tylko coraz bardziej sie boje, ze takich zdarzeń moze
być więcej. Macie starszych rodziców mieszkających dalko? Jak sie Nimi
opiekujecie? Czujecie, ze sa bezpieczni? Mama mieszka w miescie, w ogromnym
wieżowcu. Sama. Jest bardzo słabowidząca starszą panią z coraz większymi
kłopotami z chodzeniem.


zmartwiona
M.

P.S. jesli wątek nie pasuje do tematyki forum - prosze o jego skasowanie.

[verdana]

Moja mamę napadli bandyci na klatce schodowej, szli za nia od banku.
Policja stwierdziła, ze w zyciu nie widzieli tak spokojnej ofiary
napadu. A mama zazwyczaj jest kłebkiem nerww i z rownowagi wytraca
ja byle co. A naprawde powazne rzeczy-nie.
Nie opiekuje sie rodzicami, mimo że są starzy, sa jeszcze w peni
sprawni umysłowo i daja sobie radę sami. Nie wiem , jak będzie
kiedyś, ale to na razie ja licze na ich rady, nie oni na moje...

[maika7]

> Nie opiekuje sie rodzicami, mimo że są starzy, sa jeszcze w peni
> sprawni umysłowo i daja sobie radę sami. Nie wiem , jak będzie
> kiedyś, ale to na razie ja licze na ich rady, nie oni na moje...

U mnie czas mojej opieki się zbliża nieuchronnie. Twoi Rodzice
mieszkają we dwójkę i w tym samym mieście, prawda? Moja Mama mieszka
150 km ode mnie i jest sama.

Na rady liczymy z Mamą wzajemnie - w zależności czego te rady
dotyczą )

[twoj_aniol_stroz]

Tak, ludzie starsi są wyjątkowo bezbronni wobec takich oszustów. moi
rodzice są jeszcze doś młodzi (wczesna 60-tka), ale już teściowie są
po 80-tce i u nich zdarza się nagminnie naciąganie a to na filtr do
wody (no rewelacja, zdrowa woda, bardzo smaczna itd), a to na atlas
samochodowy za cięzkie pieniądze, ostatnio mało brakowało a kupiłaby
nam w prezencie NA KREDYT!!!!! zestaw garnków za jedyne 3600 zł, bo
była to okazja, bo normalnie to ten zestaw kosztuje 6000 zł. Zwykle
to naciąganie to są proste sztuczki, ale niestety na podstawie moich
teściów widzę, że są bardzo skuteczne I w sumie nie mam pomysły
jak bronić ich przed takimi oszustami, bo ich jest coraz więcej.
Rodzice męża mieszkają jakieś 30 km od nas, a mimo to nie jesteśmy
im w stanie zapewnić ochrony przed takim naciąganiem, jedyne co to
zawsze prosimy, żeby nie kupowali pod wpływem chwili, żeby
koniecznie dzwonili do nas na konsultację. Różnie to bywa, garnki
skonsultowali, ale już atlasu samochodowego i filtru nie

[katriel]

twoj_aniol_stroz napisała:
> I w sumie nie mam pomysły
> jak bronić ich przed takimi oszustami, bo ich jest coraz więcej.

Tego rodzaju naciąganie na zakupy jest rzeczywiście okropne. Na szczęście ustawodawca też to zauważył: ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. z 2000 r., Nr 22, poz.271 z późn. zmianami) daje konsumentowi prawo do odstąpienia od umowy bez podania przyczyn w ciągu dziesięciu dni, jeżeli umowa została zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa. To się stosuje w szczególności do sprzedawców nachodzących ludzi w domach i urządzających różne prezentacje. Oni mają nieźle opanowane sztuczki marketingowe; wiele osób pod wpływem chwili decyduje się na zakup, którego już nazajutrz zaczynają żałować, ale myślą sobie, że jak podpisali umowę i zapłacili (przynajmniej pierwszą ratę), to przepadło. Warto wiedzieć, że wystarczy złożyć na piśmie oświadczenie, że się odstępuje od umowy, a sprzedawca ma obowiązek zwrócić pieniądze. Co prawda niektórzy wstydzą się z tego prawa korzystać (bo to tak, jakby się oficjalnie przyznali "dałem się nabrać") i wolą udawać sami przed sobą, że garnki za 3600 są im naprawdę bardzo potrzebne. Cóż...

[twoj_aniol_stroz]

Co prawda niektór
> zy wstydzą się z tego prawa korzystać (bo to tak, jakby się
oficjalnie przyznal
> i "dałem się nabrać") i wolą udawać sami przed sobą, że garnki za
3600 są im na
> prawdę bardzo potrzebne. Cóż...

I tu jest pies pogrzebany niestety

Dlaczego się wstydzą?

[otryt]

>>Co prawda niektórzy wstydzą się z tego prawa korzystać (bo to tak,
>>jakby się oficjalnie przyznal i "dałem się nabrać") i wolą udawać
>>sami przed sobą, że garnki za 3600 są im na prawdę bardzo
>>potrzebne. Cóż...

>I tu jest pies pogrzebany niestety

Ale skąd się ten wstyd bierze? W mediach, w rozmowach wśród ludzi
bardziej piętnuje się naiwność ofiar oszustwa niż podłość i
przebiegłość, tych którzy naciągnęli. O jednych się mówi, że chcieli
kupić zbyt tanio, że głupoty nie sieją, zaś o tych drugich...no cóż
mamy kapitalizm, każdy bogaci się , jak potrafi, podziwia się ludzką
pomysłowość i spryt w naciąganiu. Małe literki na umowach są już
naszą codziennością, nikt przeciwko temu nie protestuje, a wiadomo,
że starzy ludzie mają kiepski wzrok. Prawo staje raczej po stronie
oszusta a nie ofiary. Nawet nie można ostrzegać w mediach, że jakaś
firma nieuczciwa, bo na proces można się narazić. Nie podoba mi się
świat, w którym rządzą takie reguły. I któż w takich warunkach
będzie dochodził naprawienia krzywdy? Prędzej wystawi się na śmiech,
szyderstwa i drwiny. To może nawet bardziej boli niż realna strata.

Starzy ludzie coraz gorzej rozumieją współczesny świat, nowoczesną
technikę, reklamy, banki. Za to młodzież a nawet dzieci doskonale
się w tym poruszają. Czasem wystarczy tylko porozmawiać, aby
przekazać seniorom odpowiednią wiedzę, by nie dali się chociażby
nabrać, na wnuczka lub inne modne dziś sztuczki. Cieszę się, że mam
dzieci. One chętnie objaśniają mi, to w czym są biegłe. Dzięki nim
tak bardzo nie odstaję.

[twoj_aniol_stroz]

mogę tylko odpowiedzieć na podstawie mojej teściowej. Ona za nic nie
przyzna, że dała się naciągnąć, bo jest to typ nieomylny, ktory ma
zawsze rację Niestety mimo swoich ponad osiemdziesięciu lat nadal
bardzo krytykuje naiwność i głupotę innych. Tą krytyka właśnie nie
daje sobie prawa do głupich zachowań, do braku rozsądku na zasadzie
ja błędów nie popełniam, więc inni tez nie mają prawa Podobnie
jest z objasnianiem przez nas rzeczy, które dla niej są trudne.
Choćby DVD, czy kablkówka - mój mąż musi wyczyniać nie lada sztuki,
żeby mu pozwolono wytłumaczyć i dodatkowo jeszcze, żeby to było
skuteczne tłumaczenie, bo z reguły jest tak, że w połowie teściowa
wie już wszystko, a potem okazuje się, że jednak nie wszystko i
winien temu jest oczywiście mąż. Bywa, że zadzwoni z pytaniem o
zakup, ale najczęściej uważa, że jednak ona wie lepiej i potem
trzeba odkręcać zakupy. Niestety u nas to jest kwestia charakteru i
oceny świata
A to co piszesz o prawie jest faktycznie koszmarem. To jest źle
rozumiana ochrona danych i wolność jednostek dopuszczjących się
oszustw w białych rękawiczkach.

[minerwamcg]

Ajaj. To się niestety zdarza. Dwa lata temu ktoś zadzwonił do mojej
mamy przedstawiając się jako Ola. Zrozumiała zatem, że rozmawia z
moją chrzestną matką. Domniemana Ola poprosiła ją o pożyczkę, podała
numer konta. Na szczęście mama nie miała w domu aż tylu pieniędzy,
więc powiedziała, że sprawdzi i oddzwoni. Po oddzwonieniu oczywiście
okazało się, że ciocia Ola o żadną kasę nie prosiła, a konta w banku
nawet nie ma...

[maika7]

Na metodę "na dalekiego kuzyna", "kolegę córki", "pana z administracji" to Mama
sie juz uodporniła. Promocje odpadają, bo renta Mamie starcza na dość podstawowe
rzeczy. Konta nie ma, więc nie okradną Jej np. przy bankomacie.

Kradzież była "w bialych rękawiczkach". Mama zorientowała się po wyjściu
ZUS-owca, więc przemocy fizycznej na szczęście tez nie doznala.

eh... "starych drzew sie nie przesadza", ale w przypadku naszej rodzinnej
sytuacji chyba nie będzie niedługo innego wyjścia
Ten incydent własciwie na nowo obudził to, co drzemie w naszej rodzinie od kilku
lat - sprawę, co zrobić, żeby Mama miała jednak nas blisko

[mader1]

ojej... bardzo mi przykro...
U nas problem stopniowo narasta... To jest jedno miasto, ale inne dzielnice i na
razie jeszcze wystarcza dojeżdżanie do mamy ( męża) i zabieranie jej na weekendy
na wspólne pobyty na wieś ( nie w każdy chce jechać, bywa, że jak dowie się, że
przyjeżdżają też jacyś znajomi, moja rodzina, przyjaciele dzieci - nie chce).
Mama jest jednak coraz mniej samodzielna...
W dodatku mam wrażenie, że ma coraz większą pretensję do całego świata, że i Jej
trafiła się starość. Bardzo Jej trudno zaakceptować chorobę, starzenie się...
brak aktywności zawodowej...

[maika7]

> U nas problem stopniowo narasta...

To jest tak bardzo indywidualne, bo każdy starzeje sie inaczej. Mama zestarzała
się bardzo pogodnie. Powiedzialabym, ze jest bardziej pogodna niż była kiedys.
Akceptuje swoje ograniczenia, powolny spadek aktywności i sprawności. Więc pod
tym wzgledem "mamy wszyscy łatwiej". Jednak ma taki charakter, ze np. odpada
zamieszkanie u Niej np. mojego Starszego, mimo, ze z mojego punktu widzenia
takie rozwiązanie byłoby najkorzystniejsze "na teraz". A nasze dwupokojowe
mieszkanie troche wyklucza dłuższe pobyty Mamy

[isma]

No, no. Polubilas, jak Ci watki kasujemy ))?

Sciskam Cie, bo co poradze. Dzielna masz Mame.

A sprawa wazna i powazna jest. Ja tez mam od kilku dni zgryz pt. "jak sie
zaopiekowac wlasnym rodzicem", i nie jest to latwe ;-(((.

[mader1]

"jak sie
> zaopiekowac wlasnym rodzicem"

o ! tu sedno jest ! JAK ? Bo czasem trudno trafić w sposób opieki, jakiej rodzic
oczekuje. Nie każdą bowiem przyjmie...

[isma]

No otoz to wlasnie.

Chociaz zaczynam sie przekonywac do tego, ze chyba odpowiedz na pytanie "jak"
brzmi: "najprosciej". Im bardziej bym miala kombinowac, tym gorzej to wyglada...

[maika7]

) eeee...bo on taki odległy nieco od głownego "nurtu" ))

No dzielną, dzieki serdeczne.


Sprawę "jak" mamy teoretycznie przerobioną, tyle, ze teoria chyba nie wyjdzie w
praktyce. Teoria jest piekna. Obgadana szczegółowo (z mama jak najbardziej)
)) Sprzedajemy mieszkanie Mamy, budujemy domek na wsi, tu, gdzie pracujemy i
Mama mieszka z nami. No, ale realnie, to ani nie sprzedamy mieszkania, ani teraz
nie damy rady nic wybudować, ani nie możemy zamieszkać razem w tych warunkach,
które mamy. I musimy wymysleć cos innego. Odwlekamy, bo Mama cały czas mowi
"jeszcze nie teraz, jeszcze sobie radze". Ale boje sie, ze to "jeszcze nie
teraz" może się zmienić na "już koniecznie" w każdej chwili.
A takie zdarzenia, jak ta kradzież uruchamiają pytanie "a moze to juz"?

[mader1]

przebieg tej całej historii pokazuje, że mama daje sobie jeszcze radę. Mnóstwo
dużo młodszych osób wpadłoby po takie sytuacji w panikę bałoby się wychodzić
z domu
Mama okazała niezwykły hart ducha. A okraść, nie oszukujmy się, mogą i nas. Mi
też się to zdarzyło - choć jeszcze nie w ten sposób.

[magdalaena1977]

nam nie jest łatwo opiekować się babcią (85 lat), która fizycznie jest całkiem
sprawna, ale właśnie nie radzi sobie ze swoją starością. Nie akceptuje
regularnego brania leków albo sama je sobie dobiera, ma depresyjne nastroje, na
wszystko narzeka. Drobne czynności są (zapłacenie czynszu)są dla nie problemem,
a pomocy łatwo nie przyjmuje (np. nie wierzy w płacenie za telefon na innej
poczcie). Najtrudniej się z nią umówić i dostosować wizyty do planu dnia osoby
pracującej niż emeryta. Przeprowadzić do rodziców nie chce, bo samej jej najlepiej.

Z drugiej strony planowanie w tej sferze niewiele daje. Mój dziadek (od drugiej
babci) wiele lat się martwił , kto się nim zaopiekuje na starość. Przeżył w
niezłej formie do 77 roku życia, po czym miał udar i zmarł nie odzyskawszy
przytomności po dwóch miesiącach spędzonych w szpitalu, kiedy nie potrzebował
naszej pomocy poza kupieniem materaca przeciwodleżynowego.

Starość

[otryt]

Ważny temat, Maiko. Nasze dzieci patrzą, jak podchodzimy do starości
swoich rodziców i teściów. I się uczą. Teściowie wkroczyli w trudną
starość. Ich sprawy coraz bardziej nas pochłaniają. Pojawił się
dylemat, czy zbytnie zaangażowanie w sprawy teściów, nasza
nieobecność w domu, nie jest ze szkodą dla własnych dzieci? Czy
można przymuszać jakoś własne dzieci do zaangażowania w sprawy
pomocy dziadkom, skoro wcześniej, gdy był ku temu dobry czas, a
dziadkowie byli jeszcze sprawni, nie nawiązała się bliska więź
emocjonalna? Czy w wieku, gdy wnuki przeżywają nastoletni bunt,
może zaistnieć więź, której dawniej nie było lub była bardzo słaba?
Czy trzeba walczyć o obecność dziadków w życiu naszych dzieci, jeśli
nasi rodzice lub teściowie specjalnie się do tego nie garną?

Podałaś Maiko konkretny przykład, że starzy rodzice są łatwym celem
ludzi złych i trzeba ich jakoś chronić. Takich konkretnych,
praktycznych spraw pojawiają się dziesiątki. Jak zachowywać się w
nowej sytuacji, jak sobie radzić z chorobą człowieka starego,
postępującą niesprawnością fizyczną lub umysłową? Jak nie dać sobie
wejść na głowę zachowując jednocześnie postawę szacunku do człowieka
starego? Więcej pytań mam niż odpowiedzi.

[twoj_aniol_stroz]

Do tych pytań dołączyłabym też problem tłumaczenia dzieciom zmian w
charakterze babci, czy dziadka, które postępują z wiekiem, cienkiej
granicy pomiędzy nie zgadzaniem się na dyktat babci, czy dziadka, a
już odrzucaniem ich, jako starych i niepotrzebnych... Ech trudne są
to tematy, bo i z dużym ładunkiem emocji, i z problemami różnic w
charakterach...

[magdalaena1977]

Moja babcia straciła całkowicie u mnie autorytet, kiedy miałam 18 lat i
zapytałam "dlaczego babcia nie przyzna nigdy , że nie ma racji ?" "No bo ja
zawsze mam rację !". Od tego czasu nie liczę się z jej opinią (tj. pytam tylko z
uprzejmości) i dobrze na tym wychodzę, zwłaszcza, że babcia potrafi zmieniać
zdanie. Kiedy moja mama chciała przekonać babcię do swoich nowych mebli, które
oglądane w sklepie A spotkały się z dezaprobatą, zawiozła babcię do sklepu B i
tam te same meble były już śliczne i eleganckie.

[twoj_aniol_stroz]

No tak, ale Ty miałaś 18 lat, więc już jako tako byłaś
ukształtowana, miałaś jakieś własne zdanie, ja mówię o dzieciach 6 i
10 lat i problemie jak rozmawiać z nimi nie nastawiając przeciw
babci, ale jednocześnie korygując, łagodząc pewne babcine
zachowania, które wynikają z wieku już raczej a nie ze złośliwości.

[mamalgosia]

No to ja się dopiszę do Twojego pytania. Przy czym nawet nie mam na
myśli zachowań, tylko pewnych ocen, słów.

[mamalgosia]

twoj_aniol_stroz napisała:

> Do tych pytań dołączyłabym też problem tłumaczenia dzieciom zmian
w
> charakterze babci, czy dziadka, które postępują z wiekiem,
cienkiej
> granicy pomiędzy nie zgadzaniem się na dyktat babci, czy dziadka,
a
> już odrzucaniem ich, jako starych i niepotrzebnych... Ech trudne
są
> to tematy, bo i z dużym ładunkiem emocji, i z problemami różnic w
> charakterach...


To są bardzo, ale to bardzo trudne tematy. Nawet przy dobrych
chęciach z obu stron (obu, tj: "młodej" i "starej") jest to trudne,
a co dopiero gdy tej dobrej woli gdzieś zaczyna brakować

[twoj_aniol_stroz]

A dodając do tego wszystkiego jeszcze różne bóle fakyczne i urojone
pochodzące z dzieciństwa, o naprawdę zaczyna być to węzeł gordyjski.

[mamalgosia]

A ja się boję wypowiedzieć w tym wątku. Chyba zostałabym mocno
okrzyczana, a po co to...

[twoj_aniol_stroz]

eee, może nie będzie tak źle, a każdy głos w dyskusji pokazuje jakąś
nową prawdę, nad ktorą warto się zastanowić No chyba,że wstrząsy
forumowe wchodzą w skład spokoju życiowego )) Jeśli tak jest to w
ramach zyczeń nuudyyy tez radzę nie pisz )

[verdana]

A dlaczego nie powiedzieć dzieciom po prostu jak jest "Babcia czy
dziadek mają juz klopoty z pamiecią, z ocena sytuacji, bo to choroba
niektorych starych ludzi. Nie da się nic na to poradzic, ale chcemy,
aby czuli, ze sa wazni, ze ich kochamy i się z nimi liczymy - trzeba
wiec czasem przytaknąć lub przyznac rację, nawet gdy nie mamy
zamiaru skorzystać z rad". To oczywiscie uczenie dzieci kłamstwa,
ale bez takiego klamstwa w zyciu ani rusz, niestety....

[ant777]

Do moich teściów jakiś czas temu dzwonił "siostrzeniec" z prośbą o
pożyczkę kilku tysięcy złotych, bo cos tam mu się stało. Tylko on
nie mógł przyjść ale jego koleżanka mogłaby odebrać pieniądze.
W moim mieście to stary numer. Teściowie nie dali się nabrać.
Co ciekawe goście wiedzieli że pod tym numerem telefonu mieszkają
starsze osoby. Równie dobrze mogli to być koledzy nierobów
wystających pod blokiem.
Policja w pozostałych przypadkach jest jak zwykle bezradna. Ale może
do waszych miast zawita fałszywy wnuczek/wnuczka. Poszczujcie ich
psami, spałujcie w obronie własnej a później zadzwońcie na policję.