I Komunia wniosek racjonalizatorski ;-)

[nati1011]

Jakoś po raz pierwszy czytam te artykuły i komentarze zwiazane z I
Komunią w wersji "nowoczesnej" ;/

kolejna wstawka:
nieimiennik.blog.onet.pl/Komunia-juz-za-miesiac,2,ID372029371,n

I tak sie zastanawiam - czy nie można by tej Komunii urządzać w 2
grupach. Jedna dla rodzin traktujących swoja wiare powaznie, drugą
dla tych, co to tylko pod przymusem katechety i tradycji. Ta druga
mogłaby być nawet moze niekoniecznie w kościele, a na łące lub placu
miejskim, albo może w najmodniejszym lokalu.... Dzieci tez mogłyby
ubrać sie dowolnie, wg fatazjii rodziców. Obecność księdza tez
oczywiście byłaby niekonieczna. A zamiast hostii można by dawać
dzieciom kinderniespodzianki.


Darujcie sarkazm, ale jak czytam jak matka podwozi dziecko pod
kościół i odbiera po mszy, to nóz mi się w kieszeni otwiera.

Coraz bardziej jestem przeciwna lekkomyślności z jaką rozdajemy
(katolicy) sakramenty ((

Może miejmy odwage powiedziec: dość. No bo naprawdę jak czytam z
jakim to przymusem rodzice posyłają dzieci na religię i do
koscioła... to nasuwa mi sie tylko jeden fragment z Biblii: nie
rzucajcie pereł przed wieprze

A dzieci moze też kiedyś bardziej uszanują sakramenty, jeżeli beda
widzieć od małego, ze to nie jest zasiłek, kóry nalezy sie każdemu.

[ula27121]

nati1011 napisała:

> Coraz bardziej jestem przeciwna lekkomyślności z jaką rozdajemy
> (katolicy) sakramenty ((
>
> Może miejmy odwage powiedziec: dość.

Mi się wydaje, że "odważne dość" to muszą wreszcie powiedzieć osoby, które
posyłają dzieci do pierwszej komunii pod naciskiem otoczenia lub uważają, że to
taka tradycja. Przestać zasłaniać się tym, że presja otoczenia, że dziecko
będzie się czuło jak wyrzutek. (Ja się nie czułam 20 lat temu na wsi a co
dopiero teraz.)

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

>
> I tak sie zastanawiam - czy nie można by tej Komunii urządzać w 2
> grupach. Jedna dla rodzin traktujących swoja wiare powaznie, drugą
> dla tych, co to tylko pod przymusem katechety i tradycji.

Widzisz, nati, w ten oto sposób ja przyjęłabym tę
kinderniespodziankę na łące.

Wiesz, że mnie też to wszystko boli i denerwuje. Że komórka się
włącza w czasie Mszy (i żeby było ciekawiej - właściciel odbiera!),
że kamera najeżdża na Hostię, że byle co właściwie. Ale ... no
właśnie, czuję ale. Że najważniejsze, czy dziecko chce. Może potem
to zarzuci, bo będzie mu trudno, może nie wytrwa. Ale jeśli chce -
czy masz prawo mu odmówić? Tak myślę sobie o tym, jak Bóg Swoim
Ciałem zadysponował - jedzcie WSZYSCY. Nie dzielił na godnych i
niegodnych (to Kościół potem wprowadził ograniczenia, żeby jednak
nie profanować) - zresztą: któż z nas jest godny?

Zdecydowanie bardziej rygorystyczna jestem jeśli chodzi o chrzest
niemowląt

Lecz jest też napisane

[a_weasley]

mamalgosia napisała:

> właśnie, czuję ale. Że najważniejsze, czy dziecko chce. Może potem
> to zarzuci, bo będzie mu trudno, może nie wytrwa. Ale jeśli chce -
> czy masz prawo mu odmówić?

Idąc tym torem, należałoby także pirzgnąć w kąt wszelkie egzaminy i
inne ograniczenia. Przecież DZIECKO CHCE.

> to Kościół potem wprowadził ograniczenia, żeby jednak
> nie profanować

"Ktokolwiek by spożywał chleb i pił z kielicha Pańskiego niegodnie,
winien będzie Ciała i Krwi Pańskiej. Niechże więc człowiek siebie
samego doświadcza, kiedy spożywa ten chleb i pije z tego kielicha.
Przeto ktokolwiek by jadł i pił niegodnie, nie rozróżniając Ciała i
Krwi Pańskiej, sąd własny je i pije."
Te słowa powtarza się u nas przy Wieczerzy Pańskiej. Można by uznać,
że to przejaw działań brzydkiego Kościoła, który wypaczył piękną
ideę Jezusa, gdyby nie fakt, że to jest słowo w słowo 1 Kor 11:27-29.

[mamalgosia]

a_weasley napisał:


> Idąc tym torem, należałoby także pirzgnąć w kąt wszelkie egzaminy
i
> inne ograniczenia. Przecież DZIECKO CHCE.
A nie, nie porównywałabym tych dwóch spraw. Egzaminy zdaję w jakimś
celu - potem gdzieś tę wiedzę wykorzystuję, bez niej nie mogę
wykonywać jakiegoś zawodu itp. Komunię może przyjmować także np.
osoba niepełnosprawna umysłowo (która nigdy nie zdałaby żadnego
egzaminu), wystarczy, że rozumie, że w tym Chlebie jest Chrystus i
że ma taki pragnienie. Nie widzę powodu, dla którego dziecko
spełniające te wymagania miałoby być odsunięte od Stołu Pańskiego z
powodu rodziców


> >
> "Ktokolwiek by spożywał chleb i pił z kielicha Pańskiego
niegodnie,
> winien będzie Ciała i Krwi Pańskiej. Niechże więc człowiek siebie
> samego doświadcza, kiedy spożywa ten chleb i pije z tego kielicha.
> Przeto ktokolwiek by jadł i pił niegodnie, nie rozróżniając Ciała
i
> Krwi Pańskiej, sąd własny je i pije."
Ale dlaczego zakładasz, że to dziecko przyjmuje Komunię niegodnie?
to, że rodzic sobie robi szopki, nie oznacza, że dziecko również.


A że uważasz Kościół za brzydki, to już Twoja sprawa, ja tam
Kościół kocham

[a_weasley]

mamalgosia napisała:

> wystarczy, że rozumie, że w tym Chlebie jest Chrystus i
> że ma taki pragnienie. Nie widzę powodu, dla którego dziecko
> spełniające te wymagania miałoby być odsunięte od Stołu Pańskiego

Nawet spełnienie tych skromnych wymagań trzeba jakoś zapewnić i
sprawdzić.

> Ale dlaczego zakładasz, że to dziecko przyjmuje Komunię niegodnie?

Nie zakładam. Stwierdzam, że pełny liberalizm spowoduje również i
takie sytuacje.
Logika, jaką zaprezentowałaś, doprowadziła do tego, że w Niemczech
można przystąpić do I Komunii bez spowiedzi.

> to, że rodzic sobie robi szopki, nie oznacza, że dziecko również.

Nie. Ale szansa, że rozumie, o co w tym wszystkim chodzi, jest
odpowiednio mniejsza i jakoś trzeba zaniedbania tegoż rodzica
wyrównać.

> ja tam
> Kościół kocham

Bardzo mnie to cieszy, niemniej napisałaś otwartym tekstem, że Jezus
chciał pełnej otwartości, a Kościół wprowadził ograniczenia.

[nati1011]

Mamgosiu,

kazde rozwiązanie bezie dla kogoś krzywdzące. Oczywiście, jeżeli
dziecko chce i ma świadomość, to oczwiście powinno do Komunii móc
przystąpić. Pytanie ile z tych dzieci chce przystąpić do Stołu
Pąńskiego, a ile miec po porostu imprezę. Ja widze jak te dzieci
zachowują się w kościele. Na tych rocznych przygotowaniach. Kręcą
się, wiercą, nie wiedza jak zachować. A i tak chodzi garstka.
Wiekszośc pojawia sie tylko jak święcą ksiażeczki czy różańce. I
potem tez - już na białym tygodniu chodzi ledwie 1/3. Potem w
niedzielę jeszcze mniej.

Ja wiem, ze to nie wina tych dzieci, ale jeżeli rodzice nie chca
minimalnie nawet współpracować - jak choćby umożliwić dziecku
niedzielną msze także po I Komunii, to ja naprawdę nie widze sensu.
Przeciez 8 latek nie moze sam o sobie stanowić. A z drugiej strony
jak w domu nie widzi żadnego religijnego przykładu - choćby u babci
to raczej szanse na religijną dojrzałość są mizerne.

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

Pytanie ile z tych dzieci chce przystąpić do Stołu
> Pąńskiego, a ile miec po porostu imprezę.
I właśnie o tym, nati mówię. Że jeśli chce mieć imprezę, to Twój
pomysł jest ok. Ale co z dziećmi, których rodzice mają sakramenty
gdzieś, własnie o imprezę i ciuchy im chodzi, a dziecko ma szczerą
wiarę i miłość do Pana Jezusa?

Ja widze jak te dzieci
> zachowują się w kościele.
No, ja tez to widzę

[nati1011]

tak z całym szacunkiem dla małych dzieci - czesto dojrzalszych niż
dorośli - ale jezlei dziecko w domu spotyka się z pogardą (nie
czystym brakiem wiary, ale właśnie z pogardą) dla wiary i
wierzących, to w wieku 8-9 lat nie bedzie - z młymi wyjątkami - w
stanie sprzeciwić sie rodzinie. Może za parę lat, ale nie w 2
kalsie, gdy rodzice są jeszcze autorytetem. Jedynie chyba dziecko z
rodziny ateistycznej, ale uczącej szacunku do innych byłoby w stanie
odnależć swoja wiarę.

Niestety te szopki komunijne urzadzają nasi współwyznawcy, co to
wszyscy i ochrzeci i bieżmowani byli (

wychowanie w wierze

[mamalgosia]

Myślę sobie tak, że wychowanie w wierze - albo choćby mała nadzieja
na nie - jest i powinna być warunkiem włączenia do wspólnoty
Kościoła - czyli Chrztu. Ale nie uważam, by było konieczne przy
przyjęciu Komunii. Gdy raz przyjmiejsz Chrzest - jesteś już w
Kosciele, jesteś już chrześcijaninem, niezatarte znamię, przywileje,
ale i obowiązki. I zawyżanie statystyk A jeśli dziecko choćby
tylko raz przyjmie Komunię (zakładam, że godnie, że rozumiało w tej
chwili, że pragnęło tego), to nie ma żadnych konsekwencji na
przyszłość - jedynie (jedynie?) może działanie Boga w nim, może
jakiś owoc przyniesie.

Tez mi się nie wszystko podoba co obserwuję przy okazji I Komunii. I
zupełnie nie wiem, jakie można znaleźć rozwiązanie, ale jakoś to
niedopuszczenie do sakramentu dziecka (używającego rozumu) z powodu
rodzica (nieużywającego rozumu) nie wydaje mi sie dobrym rozwiązaniem

Coś a propos

[mkw98]

Post ze (strasznego) wątku komunijnego. Bardzo mi się podoba postawa tej mamy, choć nie we wszystkim się z nią zgadzam.

źródło:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=46&w=95122675&a=95244686&wv.x=2
Treść:
"Nie wierzę w dogmaty, a część nauk kościoła wydaje mi się
bajkami. Nie odrzucam wartości, takich jak miłość, szacunek do
bliźnich. Postanowiłam wychowywać synka bez uczestnictwa w kościele.
Jednak spytałam się księdza, czy nie ochrzci dziecka (motywy:
tradycja, szacunek dla wierzącej prababci). Ksiądz odmówił, ja
uznałam: nie to nie.

Spokój do drugiej klasy. Parę razy mały uczestniczył w
uroczystościach religijnych - babcia go wzięła z koszyczkiem, kiedyś
na spacerze wszedł do kościoła z ciekawości, poszliśmy obejrzeć
szopki, takie tam epizody. Obchodziliśmy też tradycyjne święta - na
sposób świecki. Rozmawialiśmy często o wierze - z inicjatywy
dziecka. Musiałam pogłębić swoją wiedzę o religiach i systemach
wierzeń.

W klasie drugiej mały powiedział dokładnie to samo co twój synek -
że chce iść do komunii. Przyznaję, że byłam zdziwiona. Motywacja -
inni, prezenty, uroczystość. Wytłumaczyłam mu religijny charakter
tej uroczystości, to, że wymaga ona przygotowań, a także nakładów
finansowych (więc jeśli wydamy na komunię, stroje itp., to na inne
rzeczy już nie), jak również nauki modlitw itp. Że musi poznać
wiarę, którą chce wyznawać. Że będę wymagać od niego konsekwencji -
uczestnictwa w niedzielnych mszach, w przygotowaniach, w zajęciach
religii. Wyjaśniłam znaczenie pojęć: obłuda, konformizm. Powiedział,
że nadal chce.

Został ochrzczony, sumiennie uczył się modlitw, poszedł z innymi
dziećmi do komunii. Nic złego się nie stało. Wzbogaciliśmy się o
dobry aparat fotograficzny, o rolki i naprawdę dobrej klasy rower i
świetny kask, oraz wypas zegarek. Ja pracowałbym na to parę lat

Co mnie zdziwiło, to niedziela w czerwcu, po zakończeniu białego
tygodnia. W miejsce dotychczasowych tłumów zastaliśmy parę rodzin.
Tu masz odpowiedź o brak tolerancji chrześcijan - to nie ludzie
wiary, tylko ludzie pozorów.

Myślałam, że to koniec przygody. Przez wakacje wyjeżdżaliśmy, do
kościoła nie chodziliśmy. We wrześniu mały poprosił o zapisanie na
religię, w październiku...został ministrantem. Czułam ostry
sprzeciw.Nie chciało mi się: regularnie uczęszczać do kościoła dwa
razy w tygodniu i na wszystkie uroczystości, latać na zbiórki itp.
Bałam się również księży-pedofili. Musiałam "sprawdzić środowisko",
zanim uznałam, że jest bezpieczne. Jest.

Teraz w moim synku jest bardzo dużo szczerej wiary w boga (nie
zadaje jeszcze pytań o sens i logikę dogmatów, większości nawet nie
zna). Szanuję jego wybór i organizuję czas, tak aby mógł
uczestniczyć w życiu religijnym. Choć nadal wolałabym niedzielne
poranki spędzać w piżamie... I w sobotę nie za bardzo mam jak
pobalować, skoro rano pobudka...

Dzieciom należy się szacunek, mają prawo do własnych poglądów. Że
nie zawsze jest nam z tym wygodnie? Dzieci oznaczają wieczne
kłopoty, zmaganie się ze sobą i swiatem, ciągły ruch, dostarczają
nam nieustannie nowych dylematów i skrajnych emocji. Wychowanie
człowieka to piękna przygoda. Jest to też droga do samorozwoju,
choś czasem wkraczasz na ścieżki, których istnienia nawet nie
przeczuwałeś."

[nati1011]

Jak najbardziej tak dla tego dzielnego malucha i jego mamy - że
uszanowała i nie przeszkadzała.

Ale to raczej jednak wyjątek niż reguła.

[mama_kasia]

> Ja wiem, ze to nie wina tych dzieci, ale jeżeli rodzice nie chca
> minimalnie nawet współpracować - jak choćby umożliwić dziecku
> niedzielną msze także po I Komunii, to ja naprawdę nie widze sensu.

A ja widzę sens, bo widzę pojedyncze dziecko jedno, drugie, trzecie
(akurat tyle sobie przypomniałam), których rodzice tak właśnie
postępowali, gdzie dziecko po I-ej Komunii szło do kościoła
przy okazji. I widzę dwoje z tych dzieci, których Bóg do siebie
doprowadził. A to trzecie jest (po czasie, ale jednak jest)
przez mamę (która też wróciła) teraz prowadzone.
Te dzieci miały punkt zaczepienia. One kiedyś doświadczyły spotkania
z Jezusem w sakramencie pokuty i pojednania, w eucharystii. Potem
różne były ich losy, było odejście, bylejakość, ale na szczęście
Bóg jest miłosierny!

A, w domu religijnego przykładu nie było. U dwóch dziewczynek
była babcia, ale bardzo, bardzo sporadycznie, co kilka miesięcy.
Ale Bóg dał innych ludzi. On naprawdę szuka człowieka!

Luźne refleksje

[ewa_anna2]

- Najlepiej, żeby wszyscy rodzice latali z własną kamerą i filmowali swoje
dziecko. I deptali sobie po piętach Kamerzysta z upoważnieniem?? Zgroza!!
(przepraszam, że ironizuję)
- To buty kupuje się na 1 tydzień?? Wydaje mi się, że taka rzecz służy dłużej.
- Dziwię się, że matka i ojciec nie mają żadnych eleganckich i skromnych ubrań
w szafie. Czy na każdą okazję trzeba nowy ciuch zakładać?? A elegancka mała
czarna?? Facet nie ma żadnego garnituru w szafie??

No, czasem rzeczywiście jest przerost formy nad treścią, też nie za bardzo lubię
te podziękowania. Nawet nie wiedziałam, ze są prezenty dla katechetów.
Rzeczywiście jest sporo komercji. Czekoladki komunijne, Biblia komunijna...
Różne artykuły z dodatkiem komunijny.
Słynna kiedyś reklama "Moja pierwsza kom....órka"
Może rzeczywiście wielu zapomina o najważniejszym. Ale nie każdy. Sama znam
rodziny, które troszczą się o religijne przeżycie tego dnia.

[dominikjandomin]

U mnie katechetka uczyła, ze na 1 kom. wszystko musimy mieć NOWE! Łącznie z
majtkami

[ewa_anna2]

dominikjandomin napisał:

> U mnie katechetka uczyła, ze na 1 kom. wszystko musimy mieć NOWE! Łącznie z
> majtkami

Ale nie jednorazowego użytku
A co w takim razie z używanymi sukienkami?? Jak kogoś nie stać na nowe?? Ja do
Komunii szłam nie w albie (za moich czasów nie były powszechne), ale w sukience
szytej przez babcię. I kiedyś kupowało się sukienki z komisu.
Nowych butów po Komunii się nie wyrzuca, przynajmniej nie powinno. Tak samo
sweterek czy garnitur może się jeszcze po Komunii przydać.

[magdalaena1977]

ewa_anna2 napisała:
> Nowych butów po Komunii się nie wyrzuca, przynajmniej nie powinno.
No właśnie - my całe lato chodziłyśmy w tych komunijnych bucikach (bo potem nogi
nam urosły). Moja sukienka została potem oddana córce koleżanki mamy, a stroik
zostawiłam sobie na pamiątkę.

[mamalgosia]

chłopiec w białych butach to już nie bardzo pochodzi, zresztą one są
takie...hmmm... specyficzne?

[szczur.w.sosie]

mamalgosia napisała:

> chłopiec w białych butach to już nie bardzo pochodzi, zresztą one są
> takie...hmmm... specyficzne?

No, znalazłoby się jakieś...
Też nie lubię jednorazowych ubrań - jak kupuję to myślę że młodsze będzie
nosiło, albo do czego to się jeszcze przyda.
Właśnie szukam białych/jasnych na KAŻDĄ okazję

[mamalgosia]

Nie mówię, że nie lubię jednorazowych ubrań. Przeciwnie. Są okazje,
na które chcę mieć ubranie, którego potem już nie założę. Właśnie
dla podkreślenia odświętności. Takim ubraniem była moja suknia
ślubna, takim był kaftanik Synków do chrztu i takim jest ubranie (od
butów po sznur) Starszego do I Komunii. Mówię teoretycznie, bo w
praktyce może chodzić o fifnanse, wtedy musiałabym zadziałać wbrew
temu poglądowi. Ale skoro było mnie stać, by te wymienione wyżej
ubrania były "jednorazowe", to chcę by takie pozostały

koszt

[mamalgosia]

My jesteśmy raczej minimalistami. Tzn impreza jak najskromniejsza (
i najkrótsza ), ciuchy też łatamy jak się da, prezenty w
normie...no, na zdjęcia nie żałujemy. Ale reasumując widzę już, że
była to najdroższa impreza w naszej rodzinie. Nawet ślub nas
relatywnie taniej wyszedł...

[nati1011]

3 lata temu zamknęłam się kosztowo ok 2000 zł i to z imprezą na 35
osób.

[mama_kasia]

> 3 lata temu zamknęłam się kosztowo ok 2000 zł i to z imprezą na 35
> osób.

Tzn. uważasz, że to mało?

[mamalgosia]

Nie wiem, co nati uważa, ale ja uważam, że nasza I Komunia wyszła
drożej niż sie spodziewałam. Nie mówię, że żałuję tych pieniędzy, bo
bynajmniej. Tylko zaskoczyły mnie proporcje, nie spodziewałam się,
że więcej niż slub Faktem jest, że ślub mieliśmy skromny, nie było
stricte wesela, ale w sumie I Komunia też nie była jakoś szczególnie
pompowa. Różnic upatruję w większej ilości osób do odziania i
nakarmienia (jakoś dzieci poprzybywało w rodzinie, dobrze, że
chrzestny w celibacie )

[nati1011]

mama_kasia napisała:

> > 3 lata temu zamknęłam się kosztowo ok 2000 zł i to z imprezą na
35
> > osób.
>
> Tzn. uważasz, że to mało?

No wesele kosztowało nas wiecej

No pewnie nie mało - ale samo przyjęcie (w domu) kosztowało ponad
1000 zł. Do tego 2 sukienki (używane) buty, stroiki, ozdoby,
bielizna...

I za tą kwote miałam taką komunię jaką chciałam. Choć oczywiście z
wielu rzeczy można by zrezygnować.

[magdalaena1977]

nati1011 napisała:
> Może miejmy odwage powiedziec: dość.
Ja też jestem za ograniczeniem dostępu do sakramentów dla osób, które nie
wierzą, nie praktykują itp. Za twardym powiedzeniem - to jest Kościół Rzymsko -
Katolicki i sakramenty są dla katolików.
Każdy może obejrzeć świątynię, posłuchać mszy, nawet poświęcić jajka, ale wersja
Premium jest dla abonentów.

[atama]

A ja nie mam odwagi. No nie mam odwagi powiedzieć komuś, że mu nie
wolno, że sakrament mu się nie należy.
Jakoś mocno wierzę w działanie Łaski. Czasem bardzo przedziwnie się
to dzieje i Pan jakoś znajduje drogę do ludzkiego serca, choć ono
zamknięte. Wierzę, że ten sakrament działa.
Czepiam się takiej nadziei, bo sama w rodzinie mam podobną sytuację.
Bolesne to bardzo, bo moja chrześnica w zeszłym roku przystąpiła do
I Komunii. W domu teraz nie ma żadnej kontynuacji, ale jest
przynajmniej jedna osoba w rodzinie, która się bardzo mocno za to
dziecko i jej rodzinę modli. Na ile się orientuję w tym dziecku jest
jeszcze i dobra wola i jakieś zrozumienie właściwe. Blokada rodziny,
przez którą w wieku 10 lat chyba się przebić nie sposób. Ale wierzę,
że to ziarno jeszcze zakiełkuje!
Z zewnątrz być może wygląda to beznadziejnie, ale właściwa ocena z
zewnątrz jest IMO niemożliwa.

[nati1011]

atama napisała:

> A ja nie mam odwagi. No nie mam odwagi powiedzieć komuś, że mu nie
> wolno, że sakrament mu się nie należy.

Należy się każdemu, ale nie zawsze od ręki. I zawsze pod pewnymi
warunkami.

By przyjać chrzest potrzeba wiary, do sakramentu pokuty żalu i chęci
poprawy, do ślubu tez całkiem sporo.

Nie chodzi o to by zabraniać, ale by uświadomić wagę. By to nie była
tylko impreza, ale by coś w ludziach zostało. I nie jest to tylko
wina rodziców. Ja też byłam na kilku zebraniach przedkomunijnych, i
sama miałam ochotę wyjść.

[atama]

nati1011 napisała:
> Należy się każdemu, ale nie zawsze od ręki. I zawsze pod pewnymi
> warunkami.
No to jakie warunki oprócz świadomości samego przystępującego do
Komunii jeszcze są potrzebne? Bo chyba jednak (a może szkoda) nie
godne zachowanie rodziców w czasie mszy. Chyba żaden warunek nie
będzie się tyczył rodziców.
Nawet skandaliczne zachowanie rodziców i innych gości w kościele,
czy jego okolicach w czasie Komunii nie świadczy jeszcze w żaden
sposób o tym, co się dzieje w sercu dziecka.
A że się wiercą? Toć to może popularne ADHD.
A że w Białym Tygodniu w ławkach pustki? To się dopiero okazuje PO
fakcie i też jakaś część nieobecnych może mieć całkiem mocne alibi...

A uświadomić rodzicom, żeby szopki z tego wydarzenia nie robili,
żeby głębiej całość przeżyli, no... ambitne
Tak to już jest, że nie tylko z tego sakramentu robi się festyn,
który przerasta swoją formą istotę wydarzenia duchowego: chrzest,
ślub, a nawet jak mieliśmy okazję śledzić już na tym forum spowiedź!

"innych gości"

[mamalgosia]

no to mój Starszy nie przystąpiłby((

[mamalgosia]

z ciekawości: co Twoim zdaniem trzeba do ślubu?

[mader1]

nie, nie mogę się do tego pomysłu przekonać. Zwłaszcza, że podział ludzi na
jakieś grupy zawsze jest skomplikowany - na przykład rodzice traktujący wiarę
poważnie, chodzący do kościoła, a dziecko, które jest zbuntowane, protestujące
przeciw uczestniczeniu we mszy, znudzone mszą... i dziecko , które przejmuje się
komunią, coraz bardziej w miarę zbliżania się tego momentu, a rodzice kompletnie
niepraktykujący, kontestujący, robiący po prostu większe przyjęcie... a ojciec
niechętny komunii, za to uwielbiający zakrapiane przyjęcia, dziecko traktujące
uroczystość jak uroczystość jedną z wielu, a matka głęboko wierząca, w
mniejszości w rodzinie, za to z nadzieją, że jej modlitwy i słowa odniosą kiedyś
skutek... a rodzina, która przez wiele lat nie myślała wcale o Bogu i Kościele,
a teraz przypominająca sobie i ucząca się wraz z dzieckiem, o co chodzi...
Jakiś defekt mam, bo trudno byłoby mi , gdyby był taki odgórny podział.

[nati1011]

> Jakiś defekt mam, bo trudno byłoby mi , gdyby był taki odgórny
podział.


mnie nawet nie chodziło o jakiś odgórny podział. Po przeczytaniu
paru wpisów rodziców dzieci komunijnych - oczywiście na świeckich
forach, pomyślałam, ze jeszcze parę lat to oni sami coś takiego
urządzą - vide pomysł z sukienka komunijną dla dzieci niewierzących.

Burzy mnie to, ze ktoś wysyła dziecko do komunii (bo w sumie jest to
głównie decyzja rodziców: najpierw zapisuje na religie , a potem
prowadzi do komunii) a RÓWNOCZEŚNIE nic mu sie w tej komunii nie
podoba. Pytam sie wiec: po co?

[atama]

Czasem intencja jest nieświęta, a owoce owszem...

[verdana]

To, co robia rodzice nie powinno obciążać dziecka. W takim wypadku
skrzywdzone - i to BARDZO - beda obie strony. Podzal dzieci
wzaleznosci od postawy rodzicow jest skrajnie niesprawiedliwy i od
razu czyni z części dzieci "katolikow drugiej kategorii". Gorzej -
nie tylko drugiej kategorii, ale i takich, ktorym od razu pokazuje
się, ze sakramenty to zabawa, impreza na wolnym powietrzu i tyle. Po
co zatem w ogole robic szopke, lepiej po prostu byloby powiedzieć,
ze prawo do pelnego uczestniczenia w życiu kosciola maja tylko
dzieci wierzacych i praktykujacych rodzicow, niezaleznie od wlasnych
przekonań dziecka.
Ale mnie mniejsza krzywda stanie się dzieciom "wybranym", bo majac 8-
9 lat zostana uznane - bez zadnej swojej zaslugi - za lepsze i
godniesze prawdziwych, solennych sakramentow, niż część kolegow.
Grzech pychy murowany.
A co do matki, ktora dostarcza i odbiera dziecko z kościola. Biorac
slub przyrzekalam, ze nie będę przeszkadzac w katolickim wychowaniu
dzieci. Prowadziłam zatem dziecko, gdy mąż był zajęty (czyli
zawsze?), do kościoła, ale oczywiscie nie zostawalam na mszy. Mogłam
nie odprowadzać, oczywiscie, ale mam zasadę, ze nie łamię danego
słowa....

[nati1011]

Verdana - ja pisałam o matkach, które uważają sie za katoliczki. To
zasadnicza różnica.

[verdana]

A ja mysle, ze nie nalezy oceniać za szybko. Nie wiesz, dlaczego te
matki nie zostały na mszy - jest sporo innych powodow, nie tylko
niechęć do bycia w kosciele.

[nati1011]

Verdana nie chodzi o jedną konkretną matkę i nie chodzi o szukanie
powodów - te na upartego zawsze się znajdą. Chodzi o szacunek dla
wiary i skaramentów. Komuś może się to nie podobać, ale ja mam prawo
się tego domagać. Katolicyzm naprawde nie jest przymusowy. A przez
tolerancję dla takich pasterkowych katolików wielu z nich przez całe
życie pozostaje w religijnym niebycie. A mozę jakby raz im czegoś
odmówić, to jeden z drugim zastanowili by sie nad swoją wiarą.

[verdana]

Nati, ja bym sie z Toba zgodziła, gdyby mowa byla o tych matkach i
ich komunii. Tymczasem mowa jest o dzieciach - nie powinny
odpowiadać za grzechy rodziców. Nie mozna dzielic dzieci wg.
postępowania rodzicow - a na to by wyszlo. Przecież nie matce
odmawiasz sakramentu, tylko dziecku.
Poza tym mam kolezanke, kompletna ateistke, ktora ochrzcila dziecko
i poslala do komunii na wyraźną prośbe tegoz dziecka. Z szacunku dla
przekonań dziecka. I innych znajomych, ktorzy ochrzcxili dziecko, a
że byli niewierzacy, scedowali całe wychowanie religijne na matke
chrzestna. Ona pilnowała chodzenia do kosciola, przygotowywała do
pierwszej komunii. Co z takimi dziećmi?
Nie mowiac już o tym, ze wiele osob, bardzo "letnich" katolikow
wysyła dzieci na religię i do komunii po to, aby nie martwic
dziadkow. Nie wydaje mi się, aby to byla naganna motywacja.
Owszem, szacunku do sakramentu nalezało by się domagać - ale od osób
do niego przystepujacych, nie od ich krewnych.

[nati1011]

Verdana - właśnie paradoksalnie to najwięcej powagi często wykazują
ci którzy otwarcie przyznają sie do swojego ateizmu.

I to nie chodzi o karanie dzieci - wrecz odwrotnie. 8-9 letnie
dziecko nie jest w stanie sprostać wymogom wiary bez pomocy
rodziców. Choćby z msza niedzielną. Jeżlei rodzice wożą dziecko do
kóścioła przed komunią - bo siostra karteczki daje, ale przestają
zaraz po uroczystości to narażają to dziecko na bardzo szybki zanik
wiary a nawet na grzech. Bo przecież to dziecko powinno co niedziela
i w święta uczestniczyc w mszy. I chyba nie wystarczy powiedzieć, że
wina obarcza rodziców. Nie wiem czy nie lepiej by dla tych dzieci
było gdyby odłożyć komunię o kilka lat - do czasu aż bedą w stanie
same praktykować.

I oczywiście ten wątek nie był pomysłem jakie jest najlepsze
rozwiazanie. Raczej wyrazem bezsilności i złości. Także na to, że
jako rodzic nie mam wpływu na to w jakiej oprawie moje dziecko
przyjmie komunię. Chrzest lub ślub moge przyjąć w ciszy i skupieniu.
komunia jest masowa i mocno hałasliwa.

[verdana]

Pewnie, ze masz racje w tym, ze niereligijni rodzice nie gwarantuja
wychowania wierzacego dziecka.
Ale z drugiej strony, odsuniecie tych dzieci od komunii - tylko
dlatego, ze rodzice nie dosyć dobrze spelniają swoje obowiązki - to
odsuniecie dzieci także od koscioła. Nie daje się nawet szansy, by
choc część z tych dzieci, ktore naprawde i z wiara chca przystapic
do komunii mogla to zrobić. I tu nalezy się zastanowic, czy to jest
tego warte. Bo po pierwsze - dzieci juz na wstępie będa wiedzialy,
ze kosciól uwaza je za "gorsze". Gorzej - "gorsze", bo ich rodzice
sa nie tacy, jak być powinni (jak to się ma do przykazania IV?). A
juz najbardziej straca dzieci tych dobrych, wierzacych rodzicow,
uznane za godniejsze od rówiesnikow, bo maja praktykujacych
rodziców.
O wiele, o wiele lepiej byloby po prostu ukrócic te uroczystości,
prezenty, komunie przenieśc do parafii dziecka z parafii szkoły,
przygotowania z lekcji religii do kosciola (ja w wypadku
bierzmowania) - ale z przyczyn dla mnie niezrozumialych kosciół
akurat tego nie robi.

[mama_kasia]

> O wiele, o wiele lepiej byloby po prostu ukrócic te uroczystości,
> prezenty, komunie przenieśc do parafii dziecka z parafii szkoły,
> przygotowania z lekcji religii do kosciola (ja w wypadku
> bierzmowania) - ale z przyczyn dla mnie niezrozumialych kosciół
> akurat tego nie robi.

U nas w diecezji jest przykaz, aby sakramenty przyjmować w parafii,
ale raczej nie odmawia się, gdy ktoś chce w innym kościele.
Ale rzeczywiście w przypadku I-ej Komunii dzieje się to
automatycznie. W innych przypadkach trzeba mieć z reguły
pozwolenie macierzystej parafii.

Przygotowanie katechetyczne też mieliśmy dodatkowo w parafii.

Nasza parafia nie ma szkoły podstawowej, więc należy uznać, że
tylko rodzice, którzy chcieli tutaj posłać, posłali dzieci do I-ej
Komunii. Ale to wcale nie zmienia postawy wobec oprawy uroczystości.
Moim zdaniem zabrakło zdecydowanego gospodarza. Mowa była od
proboszcza, że to Wasza (rodziców i dzieci) uroczystość. A on
to w zasadzie po to, aby pomóc przygotować dzieci (i to świetnie
katechetycznie robiono), odprawić mszę i otworzyć kościół.
I gdyby nie determinacja paru mam, kościół przystrojony byłby
sztucznymi gołębiami, dzwonkami, sercami i bramkami ((
I tego nie potrafię pojąć - dlaczego księża (niektórzy) oddają
to wydarzenie w ręce rodziców. Pewnie, że dobrze jest ich wciągnąć,
żeby poczuli swoją odpowiedzialność za kościół, ale to nie to samo,
co puścić zupełnie cugle, szczególnie, gdy tych dorosłych wcześniej
się nie wychowało.

To wygląda tak, jakby księża bali się narazić rodzicom
...Ale to źle działa na obie strony

Wprost usłyszałam, ale Pani rozumie, tu są też inni, tu
trzeba wypośrodkować.
A jednak innych uroczystości nie daje się ludowi swobodnie
do przygotowania. Dlaczego I-a Komunia jest inaczej traktowana?
Nie mam pojęcia

[nati1011]

mama_kasia napisała:
> I tego nie potrafię pojąć - dlaczego księża (niektórzy) oddają
> to wydarzenie w ręce rodziców. Pewnie, że dobrze jest ich
wciągnąć,
> żeby poczuli swoją odpowiedzialność za kościół, ale to nie to
samo,
> co puścić zupełnie cugle, szczególnie, gdy tych dorosłych
wcześniej
> się nie wychowało.
>
> To wygląda tak, jakby księża bali się narazić rodzicom
> ...Ale to źle działa na obie strony
>
> Wprost usłyszałam, ale Pani rozumie, tu są też inni, tu
> trzeba wypośrodkować.
> A jednak innych uroczystości nie daje się ludowi swobodnie
> do przygotowania. Dlaczego I-a Komunia jest inaczej traktowana?
> Nie mam pojęcia

O własnie. My też wnioskowaliśmy o jednolite alby dla wszystkich -
bez skutku, choć za była ogromna wiekszość. A w sąsiedniej parafii
można. Tak samo przydzielenie KAŻDEMU dziecku jakiegoś wierszyka lub
kwiatka powoduje, ze
1- msza trawa 2 godziny
2 - dzieci najbardziej koncentrują sie i czekają na swój występ.

Ja osobiście zostawiłabym dzieciaki w ławkach, a całą oprawę
przekazała choćby rodzicom. Niech to oni - jak tak bardzo chcą
czytają i prowadzą modlitwę.

> I gdyby nie determinacja paru mam, kościół przystrojony byłby
> sztucznymi gołębiami, dzwonkami, sercami i bramkami ((

Dlatego brakuje mi alternatywy - ktoś chce to niech nawet ryżem
sypie, ale mnie sie marzy komunia w ciszy i skupieniu. Mam 3 lata -
może uda mi się coś wymyśleć W ostatnim GN było o I komunii w
Wielki Czwartek - podobało mi sie.

[mama_kasia]

> Dlatego brakuje mi alternatywy - ktoś chce to niech nawet ryżem
> sypie, ale mnie sie marzy komunia w ciszy i skupieniu. Mam 3 lata -
> może uda mi się coś wymyśleć W ostatnim GN było o I komunii w
> Wielki Czwartek - podobało mi sie.

Nasz syn miał w WCz, ale to jeszcze przed wejściem instrukcji, gdzie
się tego nie zaleca, aby nie przyćmić wymowy WCz. U nas przyćmiona
nie była. Dzieci (5 chłopców) wtopiło się w ludzi. Nawet nie
szli do komunii jako pierwsi, tylko jak wyszło. Jedyne wyróżnienia,
to w komentarzu przed liturgią było powiedziane o nich, w darach
nieśli po kwiatku dla prezbiterów (sakrament święceń uczczony
i na koniec mszy wezwał ich do siebie proboszcz i przy wszystkich
wręczył im pamiątki. To był spontaniczny "wybryk" proboszcza ),
nie ustalony z nami.

A kiedyś, za innego proboszcza, były dwie grupy dzieci komunijnych,
tych, których rodzice chcieli przeżywać tę uroczystość bardziej,
liturgicznie bym to nazwała, i druga grupa, przy czym wtedy ten
podział był uzasadniony, bo po raz pierwszy wprowadzano alby
i niektórzy ich nie chcieli. Natomiast teraz widzę tylko możliwość
drążenia po kropelce, "wychowywania" księży, katechetów,
przygotowujących uroczystość. I to daje się robić, choć u nas prosto
nie było

[a_weasley]

Mama_Kasia napisała:

> były dwie grupy dzieci komunijnych,
> tych, których rodzice chcieli przeżywać tę uroczystość bardziej,
> liturgicznie bym to nazwała, i druga grupa, przy czym wtedy ten
> podział był uzasadniony, bo po raz pierwszy wprowadzano alby
> i niektórzy ich nie chcieli

Rozumiem, że jak ktoś jest za albami, to jest z tych bardziej
liturgicznych, a jak przeciw, to z tych bardziej imprezowych.
A my z Minerwą na przykład uważamy garniturek pierwszokomunijny za
całkiem dobry pomysł. Na pewno lepszy od alby.

[mamalgosia]

a_weasley napisał:


> A my z Minerwą na przykład uważamy garniturek pierwszokomunijny za
> całkiem dobry pomysł. Na pewno lepszy od alby.

Myślę, że Marysi będzie do twarzy w garniturku

[minerwamcg]

Marysi, jak znam życie, sama uszyję sukienkę
Natomiast gdyby Szef w swej łaskawości obdarzył ją bratem,
zdecydowanie byłabym za garniturkiem. Może mam obsesję na punkcie
tożsamości seksualnej, ale nie ubrałabym chłopca w sukienkę. I
gdybym sama była chłopcem, nikt by mnie żywcem w coś takiego nie
wystroił
Facet to facet. Nawet mały.

[szczur.w.sosie]

minerwamcg napisała:

> Marysi, jak znam życie, sama uszyję sukienkę
> Natomiast gdyby Szef w swej łaskawości obdarzył ją bratem,
> zdecydowanie byłabym za garniturkiem. Może mam obsesję na punkcie
> tożsamości seksualnej, ale nie ubrałabym chłopca w sukienkę. I
> gdybym sama była chłopcem, nikt by mnie żywcem w coś takiego nie
> wystroił
> Facet to facet. Nawet mały.

To akurat sprawa względna My mieszkamy na terenie oficjalnie należącym do
Szkocji - i jakby założył kilt to byłoby to wbrew tożsamości seksualne?

[a_weasley]

Szczur.w.sosie napisała:

>> Facet to facet. Nawet mały.

> To akurat sprawa względna

O, przepraszam. To jest akurat sprawa obiektywna. Względne jest
tylko to, co jest atrybutem faceta (poza elementami z natury rzeczy
nie występującymi u płci przeciwnej).

> jakby założył kilt to byłoby to wbrew tożsamości
> seksualnej?

Żaden szczegół garderoby nie jest męski ani damski sam z siebie
(poza biustonoszem). Rozważania o garniturku i albie są osadzone w
realiach polskich.
Jakby założył kilt, to byłoby wbrew tożsamości, ale narodowej...

[nati1011]

minerwamcg napisała:

> Marysi, jak znam życie, sama uszyję sukienkę
> Natomiast gdyby Szef w swej łaskawości obdarzył ją bratem,
> zdecydowanie byłabym za garniturkiem. Może mam obsesję na punkcie
> tożsamości seksualnej, ale nie ubrałabym chłopca w sukienkę. I
> gdybym sama była chłopcem, nikt by mnie żywcem w coś takiego nie
> wystroił
> Facet to facet. Nawet mały.


No mnie alba nijak nie kojarzy się z sukienką - tylko ze strojem
liturgicznym. Przecież pod spodem chłopcy mają spodnie. To kapłani
tez nie sa mążczyznami?

No mój mały, juz dziś martwił się, czy przypadniekm nie każę mu
wciskać się w garnitur - on nawet koszul nie znosi

Ksiądz i niewiasta z jednego ciasta ;)

[a_weasley]

nati1011 napisała:

> tez nie sa mążczyznami?

Trudno zaprzeczyć, że strój przez nich noszony (pomijając fakt, że
coraz mniej księży chodzi w sutannach) różni się nieco od typowych
strojów męskich w tej kulturze.

[isma]

Taaaaa, rozumiem, ze do tej grupy "kobiet i innych plci" (jak by powiedzial
Karol Olgierd Borhardt) zaliczasz np. naszego kolege Dominika, ktory, lektorem
bedac, w albie sluzy...

Mnie sie alby podobaja tak sobie, niemniej widze duzo zalet rozwiazania
polegajacego na jednakowym ubiorze dzieci.
W czasach, ktore wspominasz, w sklepach byla taka mizeria, ze zeby kto na glowie
stanal, nie mial szans sie wiele roznic wystawnoscia odzienia od reszty (pomijam
wyjatki zasilane paczkami z zagranicy).

[a_weasley]

mama_kasia napisała:

> A nasz syn np. był u I-ej Komunii w białej koszuli i bluzie
> dżinsowej. W albie go sobie wówczas w ogóle nie wyobrażałam.
> Czułby się w niej głupio.

Pokażcie mi ośmio- czy dziewięcioletniego chłopca, który będzie się
w niej czuł mądrze i nie będzie wyglądał jak przebrany karnawałowo
za mnicha.

Isma napisała:

> W czasach, ktore wspominasz, w sklepach byla taka mizeria,

Masz na myśli rok 1935 (PK mojego ojca) czy 1976 (moja)?
Nie wiem zresztą w tym drugim przypadku, co w sklepach, bo ja miałem
garniturek szyty na miarę. I nie ja jeden. Nie puszyłem się
specjalnie, bo skoro ojcu garnitury szyje krawiec, to i mnie tak
samo. Ten sam zresztą.

[magdalaena1977]

minerwamcg napisała:

> Może mam obsesję na punkcie tożsamości seksualnej, ale nie
> ubrałabym chłopca w sukienkę.
Dla mnie alba nie jest sukienką i mały facet może w mniej wyglądać wystarczająco
męsko.
Tak jak w sutannie, komży czy todze.

Garniturek

[a_weasley]

Mamalgosia napisała:

> Myślę, że Marysi będzie do twarzy w garniturku

Rozumiem, gdyby mnie się wszystko z Marysią kojarzyło, albo
Minerwie, ale dlaczego Tobie?!

Męskim strojem odświętnym jest w Polsce garnitur. Nie komża, nie
toga, nie alba i nie kilt.
W tak chwalonych czasach skromnych Pierwszych Komunii chłopcy szli
do PK w garniturkach, dziewczynki w białych sukienkach. I jakoś to
nie przeszkadzało zachowaniu sakralnego charakteru tego dnia.

[verdana]

Mnie przeszkadzało.
Garniturek był bardzo drogi, a 8-latek w garniturze na
uroczystosciach pozakomunijnych to nieporozumienie. Czyli wyrzucone
pieniądze. Komze+ identyczne spodnie byly o niebo tańsze.
Nie mowiac już o tym, ze dzieciak potrafily być wystrojone w
trzyczęściowe, szyte na miare jasne garniturki, ktorymi przechwalały
się nie mniej niż dziewczynki sukienkami.
Myslę,ze idealem jest jednakowy stroj. I wtedy nikt nie powienien
sie wyłamywac, ani suknią slubną na dwudziestu halkach, ani skromną
sukieneczka szyta w domu.

[mama_kasia]

> Rozumiem, że jak ktoś jest za albami, to jest z tych bardziej
> liturgicznych, a jak przeciw, to z tych bardziej imprezowych.

Nie.

Chodziło o to, że wówczas i tak powstał podział.

ps. A nasz syn np. był u I-ej Komunii w białej koszuli i bluzie
dżinsowej. W albie go sobie wówczas w ogóle nie wyobrażałam.
Czułby się w niej głupio.

[nati1011]

autentyk z naszej komunii:

Zebranie rodziców z siostra w obecności operatora kamery. Miął być 1
operator (w zasadzie 3 panów) kórzy kręcili film z całej
uroczystości. Cena za kopię 20 zł (jak ktoś chciał więcej, to za
kolejną płacił już 10 zł) - osobiście uwazam, że nie wygórowana. W
tym momencie wstaje najbardziej krzykliwa mama i mówi - w obecnosci
tego operatora) "to kupmy tylko jedną płytkę, a ja wszystkim w pracy
skopiuję"

[mader1]

a RÓWNOCZEŚNIE nic mu sie w tej komunii nie
> podoba. Pytam sie wiec: po co?

Hmmm... no wiesz... ja nie mam żadnego kontrwniosku racjonalizatorskiego,
niestety. Wiem, że gdy ktoś chce współpracować, robi się w tej sprawie - by
wszyscy, łącznie z rodzicami- byli doinformowani, douczeni- sporo. " Po co ?", "
Dlaczego ?" - czasem wiem, czasem nie.

Pamiętam, że w czasie pilnowania przy jednej z prób przydzielono mnie do
chłopców, bo " kościółkowe panie" ( określenie Ismy ))) - mamy dwóch z nich-
siały zgorszenie co chwilę oburzając się, głosno komentując,szarpiąc, przenosząc
z ławki do ławki. Katechetce wydałam się oazą spokoju. Kładłam więc palec ustach
i oni uspokajali się na chwilę,dotykałam ramienia, czasem uśmiechnęłam się z
jakiejś uwagi - nie było mszy, a jedynie mieliśmy ją udawać (!?), żeby niektóre
z nich połapały się, co się będzie działo. W pewnym momencie zobaczyłam, że
chłopcy " stracili kontakt słuchowo- wzrokowy z prowadzącym szkolenie")))
Klęczeliśmy jak na prawdziwej mszy - powiedziałam wtedy szeptem, przysuwając się
do nich - " wiem, możecie wcześniej nie wytrzymywać, to jest długo i wierszyki
są strasznie głupie. Ale ten moment jest najważniejszy. To jest Cud. To jest
centrum. Teraz będziecie musieli się skupić".
Podeszli do mnie, jak wyszliśmy z kościoła, pogadać o tym. We dwóch. Nie byli
dotąd na mszy zbyt często, a z pewnością nie zauważyli żadnych reguł.Nie
potrafili jakoś teorii przełożyć sobie na to, który to moment. Chyba nie
potrafili się też skupić na całej mszy, zwłaszcza rozbudowanej, z
niezrozumiałymi fragmentami - tak, niezrozumiałe fragmenty( bo trudnym językiem)
to czytania.Chyba poruszyło ich, że serio uważam, że to Ciało i Krew - bo
rodzice nie byli już tak pewni i nie mają czasu o tym gadać a katechetka ogólnie
jest święta i nie z tego świata.
Może po to taka komunia ? Może z każdym ktoś zamieni kilka słów, które będą dla
niego odkryciem ?
Do kogo to wróci, a kto to zaprzepaści. Kto, stojąc na pozór grzecznie i
spokojnie, będzie myslał wyłącznie o tym, czy ma najładniejsze rękawiczki, a kto
wiercąc się nie przegapi jednak Najważniejszego ?

[mamalgosia]

mader1 napisała:


> Hmmm... no wiesz... ja nie mam żadnego kontrwniosku
racjonalizatorskiego,
> niestety.
To zupełnie tak samo jak ja. Widzę, że dobrze nie jest, ale zupełnie
nie mam pomysłu, co zrobić, żeby było lepiej. no i czy w ogóle się
da.


nie było mszy, a jedynie mieliśmy ją udawać (!?), żeby niektóre
> z nich połapały się, co się będzie działo.
Widzę, że nie Ciebie wybrali na głównego celebransa



A co do Cudu Przeistoczenia, to u nas własnie sie to podkreśla
bardzo dobrze moim zdaniem. Na cotygodniowych Mszach dla dzieci
zawsze przed tym momentem jest jedno-dwa zdania, że to najważniejsze
i co sie rozgrywa. Na przygotowaniu do I Komunii też, i potem
ponownie (np w białym tygodniu też - bo jak się coś dzieciom raz
powie, to wcale nie oznacza, że wiedzą)


>

[mader1]

> Widzę, że nie Ciebie wybrali na głównego celebransa

na szczęście nie, bo przecież nie od tego kobieta :0
Wszystko bym poplątała :0
Ale też i nie wybrali mnie do sprzątania, bo miotłę w domu zostawiłam. Widocznie
wzrok i postawę mam taką, że nadałam się na strażnika akurat ))))

[ula27121]

Z tego co przeczytałam, wnioskuję, że za wiele to się nie poradzi na to, że ktoś
się nieładnie zachowuje. Zatem znów wracam do swojej ostatnio ulubionej zasady
co by nie oceniać, nie analizować zachowania innych ale skupić się jeszcze
bardziej na poprawianiu siebie i na swoich dzieciach aby im przekazać mądrze jak
najwięcej.

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

> oczywiście na świeckich
> forach,

A masz linki do nieświeckich forów? Bo bardzo mnie to zaciekawiło

[mamalgosia]

nati1011 napisała:



> Burzy mnie to, ze ktoś wysyła dziecko do komunii a RÓWNOCZEŚNIE
nic mu sie w tej komunii nie
> podoba. Pytam sie wiec: po co?

No wiesz, przyznam Ci sie, że i mnie w tej komunii oprócz Komunii to
nic sie nei podoba.
Ale nie było wyjścia

[nati1011]

mamalgosia napisała:

> nati1011 napisała:
>
>
>
> > Burzy mnie to, ze ktoś wysyła dziecko do komunii a RÓWNOCZEŚNIE
> nic mu sie w tej komunii nie
> > podoba. Pytam sie wiec: po co?
>
> No wiesz, przyznam Ci sie, że i mnie w tej komunii oprócz Komunii
to
> nic sie nei podoba.
> Ale nie było wyjścia


Dobra poddaję sie - masz rację - mnie też cała otoczka komuni się
nie podobała. )) To w takim razie po co urządzamy ten cyrk? Moze
lepiej to wszystko uprościc? Ja najbardziej lubię prostotę formy
przy głebi treści

[montilu]

W naszym kosciele dwa tygodnie temu byla Pierwsza Komunia, wlasnie
bardzo prosto celebrowana. Dzieci komunijne weszly do kosciola w
procesji za ministrantami a przed celebransem. Msza swieta byla jak
w kazda niedziele, tylko kazanie bylo specjalnie dla dzieci, ale nie
tylko do dzieci. Dzieci na uwielbienie wykonaly jedna przygotowana
specjalnie piosenke. Na koniec wyszly procesyjnie z ministrantami i
celebransem. Ubrane byly w skromne biale ubrania, jakie mozna kupic
w normalnych sklepach odziezowych. Moze byc prosto.

[nikaa818]

Usłyszałam dzis w radio rzecz , która mnie nieco zszokowała!
Mianowicie o przygotowaniach komunijnych pewnych dziewczynek:
fryzjer (m.in. miały robiony balejaż!!!),maseczki na twarz, manikiur
bądź tipsy!!!!! Zgroza!!!!!!!!!!!

ile kosztuje wynajęcie kościoła...

[nati1011]

Właśnie wróciliśmy z pewnej komunii. Była całkiem w normie -
ogólnopolskiej. Za to miałam okazję posłuchać rodziców innych dzieci
komunijnych - które uroczystośc mają za kilka dni.

Najpierw rodzice stwierdzili, ze oprawę przygotują sami, bo ta
zaproponowana przez siostry im nie odpowiada. Oczywiście nie było
mowy o jednolitych strojach. Najpierw zdecydowano o przekazaniu w
darze od rodziców ofiary pienieżnej na kościół i wpłacono pieniądze
proboszczowi, po czym rodzice zmienili zdanie i ... zarządali zwrotu
pieniedzy, bo oni jednak coś kupią. Fotograf zaproponowany przez
parafie oczywiście został wymieniony na wybranego przez rodziców.
Ale to nie wszystko - rodzice wymogli na proboszczu zmianę organisty
i .... kapłana sprawującego liturgię, bo ten "przydzielony" im sie
nie podobał.

Po 2 pierwszych zdaniach przestałam sie odzywać, i słuchałam z coraz
wieszym przerażeniem. Na koniec jeden z gości zapytał sarkastycznie:
to ile zapłaciliście za wynajęcie kościoła na imprezkę? (

[isma]

No wiec w najlepszej parafii w archidiecezji (czyli w mojej )) jest tak:

Wojciech Bonowicz: Podczas Komunii mojego syna ksiądz chciał wyjść poza sztampę
i zaproponował jako pamiątkowy obrazek reprodukcję ryciny Dürera. Część rodziców
była niezadowolona, bo wolała bardziej tradycyjne, kolorowe obrazki.

Natomiast co do problemów ze współpracą, to trzeba chyba zacząć od tego, że przy
wszystkich tego typu kościelnych uroczystościach, jak chrzest, Pierwsza Komunia,
ślub, pogrzeb, następuje jakby „weryfikacja" naszego chrześcijaństwa. Do
kościoła przychodzą rodzice, którzy są zaangażowanymi chrześcijanami, coś
wiedzą, coś czytają, w miarę regularnie praktykują, i przychodzą też tacy,
którym religia jest w zasadzie obojętna. Ci drudzy z jakichś powodów chcą, aby
ich dziecko przystąpiło do Pierwszej Komunii, no i zaczyna się problem, bo
wkraczają w rzeczywistość, wobec której czują się zupełnie bezradni.

Podobało mi się podejście księdza, który przygotowywał do Pierwszej Komunii moje
młodsze dzieci. Już na pierwszym spotkaniu z rodzicami powiedział, że wie, iż
ludzkie drogi bywają powikłane, że jedni częściej bywają w kościele, inni
rzadziej, być może są też tacy, którzy nie bywają wcale. Poprosił, aby
potraktowali Pierwszą Komunię dziecka jako okazję do przemyślenia tego, czego
oczekują od Kościoła. To było świetne – w takich sytuacjach potrzebny jest
właśnie tego rodzaju język. Co się bowiem dzieje, kiedy człowiek czuje się
niepewnie? Wtedy albo się najeża (i wówczas byle drobiazg może być przyczyną
konfliktu), albo kryje, albo ucieka w budowanie formy. Bywa, że ci rodzice,
którzy czują się najbardziej niepewnie, są np. liderami w organizowaniu zakupu
prezentu dla księdza proboszcza. Skupienie na formie – prezentach, wierszach,
dekoracjach, przyjęciu – pozwala odsunąć kłopot z tajemnicą, w której wszyscy
mamy uczestniczyć. Dla tych rodziców, którzy w kościele nie czują się obco,
forma ma przeważnie znaczenie drugorzędne – oni będą sojusznikami księdza w
stopowaniu przerostu formy nad treścią.

tygodnik.onet.pl/32,0,26370,oswajanie_pana_boga,artykul.html
Wiecie, Wojtek bardzo celnie zauwaza, ze "mamy klopot z tajemnica". I ze musimy
sobie nieustannie sami odpowiadac na pytanie "czego oczekuje od Kosciola". Czy
on mi w ogole jest potrzebny, i do czego?
W ogole ta rozmowa bardzo dobra jest, poczytajcie.

[magdalaena1977]

A ja sobie pomyślałam, że trzeba rozróżnić (zły) gust od braku pobożności. Bo
czasami te koronki, gołąbki, wierszyki nie są próbą zeświecczania sakramentu
tylko szczerą chęcią podkreślenia czegoś ważnego. Tak jak niektóre przydrożne
kapliczki .
A pod względem etycznym elegancka biała alba, dobra muzyka organowa itp nie są
wcale lepsze.