kościelne anegdotki ;-)

[tonika80]

W niedzielę nasza 2-letnia córeczka była z nami w kościele , jak co
tydzień z resztą, ale tym razem była jakoś wyjątkowo ośmielona i
zamiast trzymać się maminej spódnicy ruszyła w świat.
Najpierw stanęła sobie przed samym ołtarzem na środku kościoła
i jak tylko ksiądz kończył śpiewać to biła brawo na cały kościół
a potem kiedy wszyscy uklękli to wdrapała sie na stopnie ołtarza i
uklękła w jednym rzędzie z ministrantami. Jak oni wstali to ona też,
otrzepała rączki i kolanka i wróciła do rodziców . Słodziara

[maryanne22]

Moja czteroletnia Hania na widok księdza w białej albie i ze
złożonymi rękoma krzyknęła - "Mamo, Jezus do Ciebie idzie"

[tonika80]

Helence jeszcze się wszystko miesza "Bambun" (Pan Bóg) To
zarówno, Pan Bóg, kościół, wszelkiego rodzaju krzyże i krzyżyki,
stare zabytkowe domy, pałace i wnętrza, księża, czarodzieje
itp...itd... Mama Bambun jest na szczeście tylko jedna (Matka Boska)
Staram się za każdym razem tłumaczyć co jest co ale narazie z marnym
skutkiem

[melapela2]

Bardzo zabawne

[tonika80]

faktycznie, smutne i oburzające...

[mama_kasia]

No chyba chodzi o to, że jednak (tak ja to czuję i tak bym
zrobiła) lepiej byłoby Małą zabrać ze stopni ołtarza.

Tak, bawią nas nasze dzieci, ich reakcje, cieszy poznawanie
świata, ale ...jednak są ...jakieś granice Dla mnie tą granicą
w kościele jest prezbiterium i środek kościoła.

[isma]

Ad hoc roznie bywa - czlowiek nie zawsze zdazy zareagowac, jak latorosl z nagla
dokads wyprysnie. Natomiast wydaje mi sie niezbyt pedagogiczne okazywanie post
factum dziecku zachwytu nad jego wyczynem. Bo to na przyszlosc nie najlepiej
wrozy - jak po kilku latach wytlumaczyc, ze to przestalo byc slodkie, a jest po
prostu niedopuszczalne?

[magdalaena1977]

Też uważam, że nie powinniście małej pozwolić na takie harce, a jeśli nie
zdążyliście to raczej ją zganić niż się chwalić.

na stopniach oltarza...

[mader1]

przypomniała mi się nasza historia sprzed kilku lat...
poszliśmy z małym synkiem na nabożeństwo różańcowe dla dzieci. Wiedziałam, choć
miał też "ciężkie " momenty na mszach, że będzie dobrze. Odmawialiśmy różaniec w
domu, wiedział o co chodzi, będą dzieci, takze takie, które zna. Nabożeństwo
krótkie, dostosowane dla dzieci... mały ukląkł w ławce, ale ksiądz zawołał
dzieciaki bliżej ołtarza. Część chlopców uklękło na jego stopniach, więc
zachęciłam i swojego małego, bo jakoś wydawało mi się, że jak oni zdecydowali
się uklęknąć bliżej a mają tak z 7-8 lat na oko, to będą ... ja wiem... bardziej
pobożni i że może wziąć z nich przykład. Jak szybko, go posłałam tam, tak
jeszcze szybciej zabrałam )))) Bo owi chłopcy po chwili modlitwy znudzili się
i zaczęli ( wykorzystując, że ksiądz do nich bokiem odwrócony), okładać się
różańcami ((

[tonika80]

Tak czytam Wasze komentarze i oczom nie wierzę!!! Zganić 2-letnie
dziecko za to, że grzecznie i cichutko przyklękło z ministrantami na
stopniach ołtarza???!!! Szczerze mówiąc nie tyle mnie ta sytuacja
rozbawiła co bardziej wzruszyła i rozczuliła. Dla mnie to było
piękne a nie godne potępienia. "pozwólcie dzieciom przyjść do mnie" -
dziecko nie sprofanuje ołtarza wchodząc na niego.
Niestosowne jest dla mnie takie zachowanie dzieciaków które
przeszkadza innym w modlitwie czyli głośne płacze/krzyki/pogaduszki,
a także jedzenie i picie w kościele (chociaż zdaję sobie sprawę, że
niektórym dzieciaczkom skutecznie zamyka to buźkę).
Kościół i jako miejsce i jako wspólnota jest dla ludzi. Przynajmniej
ten do którego ja chodzę.
Uczestnicząc w sakramentach mam uśmiech na twarzy, dla mnie wiara
powinna być spontaniczna i radosna i taka własnie...dziecięca.
Sytuacja z oklaskami rozbawiła nawet księdza ale nieomieszkałam
wytłumaczyć małej po mszy, że to nie koncert.
Nie wiem... ja chyba w innym świecie żyję, a może to po prostu
specyfika mojej wspólnoty parafialnej...

[tonika80]

dodam jeszcze , że rozbraja mnie co roku w Niedzielę Wielkanocną
śpiewane smętnym i zmęczonym głosem organisty i wiernych " Wesoły
nam dzień dziś nastał" . Tak właśnie wygląda nasza szara polska
rzeczywistość i pobożność-im smutniej i poważniej tym lepiej.
Smutne ...

[ula27121]

Wiesz, czasem jak się pisze to trudno przekazać atmosferę jaka towarzyszy danej
sytuacji. Pierwszy Twój post dla mnie zabrzmiał trochę demonicznie, ale
przedostatni rozczulająco. Bo ja mam złe doświadczenia z cudzymi i swoimi
dziećmi w kościele. Moja córka jak klaszcze czy klęczy to nigdy nie grzecznie i
nigdy nie cichutko ( głosik ma po mamusi). Jak ktoś miał kiedyś okazję widzieć
moją córkę w kościele a potem przeczytał Twój pierwszy post....wyobraźnia mogła
zadziałać, oj mogła zadziałać i przerazić

Piszę o tym, bo często moje posty są trochę inaczej odbierane i rozumiane niż
chciałam .

[mama_kasia]

Jak ktoś miał kiedyś okazję widzie
> ć
> moją córkę w kościele a potem przeczytał Twój pierwszy post....wyobraźnia mogła
> zadziałać, oj mogła zadziałać i przerazić

O właśnie

[dominikjandomin]

tonika80 napisała:

> dodam jeszcze , że rozbraja mnie co roku w Niedzielę Wielkanocną
> śpiewane smętnym i zmęczonym głosem organisty i wiernych " Wesoły
> nam dzień dziś nastał" .

Musisz się zgłosić do księdza, że będziesz to śpiewać radośnie i pełna entuzjazmu...

I zwróć uwagę, ze ta pień akurat ma taką melodię. Radosna, ale nie głupkowato
smieszną.

[mama_kasia]

Dla mnie to było
> piękne a nie godne potępienia.

O godnym potępienia nikt tu chyba nie napisał
A sama przyznajesz, że tłumaczyłeś małej potem stosowne zachowanie.
Nie było też o zganieniu dziecka, a o zabraniu.
No takie np. my mamy ustalone z mężem granice, co wcale nie znaczy,
że z potępieniem patrzę na dzieci, które zachowują się tak,
jak Twoje. Widzisz, nasz syn np. bywał zapychany jedzeniem
w kościele, co dla Ciebie akurat jest niestosowne.

No i tak, jak napisała Ula, różnie się czyta, a różnie pisze.
Potem czasami trzeba jeszcze wiele słów dopisać, aby coś
było odebrane tak, jak nam się wydaje, że napisaliśmy

[tonika80]

Było i o zganieniu i o zachowaniu niedopuszczalnym... nieważne.
Ważne, że się zrozumiałyśmy

[mama_kasia]

masz rację

[melapela2]

Grzecznie i cichutko? Sama sobie zaprzeczsz, bo najpierw napisałas
że "biła brawo na cały kościół"
Kościół jest oczywiście dla ludzi, ale dla wszystkich więc i tych co
chcą się normalnie w ciszy pomodlic (takich w kosciele jest
zdecydowana większosc).
"Pozwólcie dzieciom przychodzic do mnie", ale nie ma nigdzie
dalszego ciągu "i pozwolcie im na wszystko lekcewazac innych ludzi"

[mader1]

No tak. Ale skoro już kilka osób zwróciło Tonice uwagę, myślę że nie ma co dalej
rozdrapywać tego postu.

[tonika80]

melapela, czytaj ze zrozumieniem , proszę. Brawo biła , owszem, na
tyle na ile pozwoliły jej małe łapki. Na ołtarz weszła i uklękła po
cichutku. Czepiasz się bez sensu i dla zasady. Na codzień też jesteś
taka nieżyczliwa?

[isma]

Tonika. Moze bez zlosliwosci personalnych, i bez pochopnych ocen?
Prosba o precyzyjne czytanie jest jak najbardziej na miejscu, ale rownie dotyczy
precyzyjnego pisania. Napisalas wlasnoklawiaturowo:
"biła brawo na cały kościół".
Czytajacy nie wie o sytuacji nic wiecej, ponad to, co o niej mowisz, i z tego
wyciaga wnioski. Byc moze na poczatku napisalas cos niezbyt scislego w
retorycznym furorze, skoro teraz mowa jest o klaskaniu "malych lapkek", ale nie
miej o to pretensji do czytajacych.

Prosze, szanujmy sie nawzajem, piszmy uwaznie i uwaznie czytajmy (nb. ja tez,
piszac, ze pewne zachowania sa "niedopuszczalne", na co sie oburzylas, wyraznie
zaznaczylam, ze chodzi mi nie o performens dwulatki, tylko o to, jak ja odwiesc
od tego rodzaju wystepow w perspektywie kilku lat).

[tonika80]

może przeceniam intelektualno-społeczne możliwości rozwojowe mojego
dziecka ale myślę, że za pare lat nie przyjdzie jej do głowy klęczeć
obok ministrantów tudzież bić brawo księdzu.
Ale masz rację, następnym razem będę starała się pisać precyzyjniej.

[mader1]

> może przeceniam intelektualno-społeczne możliwości rozwojowe mojego
> dziecka ale myślę, że za pare lat nie przyjdzie jej do głowy klęczeć
> obok ministrantów tudzież bić brawo księdzu.

)))) No pewnie )) bo nauczysz ją właściwej postawy )) tak jak uczysz ją
inych rzeczy, choć mogłabyś liczyć na to, że przypatrzy się innym i samo jej to
do głowy wejdzie.
Spokojnego wychowywania.
Rzadko oburza nas tu zachowanie dzieci i myślę, że nie zachowanie Twojego
dziecka oburzyło, a jedynie to, że byłaś z takiego zachowania dumna.No to od
razu udzielono Ci wsparcia forumowego.
Myślę, że nie ma co dalej dyskutować, wszystko już powiedziano .

[tonika80]

mader, dyplomatko Pozdrawiam!

[melapela2]

tonika80 napisała:

> melapela, czytaj ze zrozumieniem , proszę. Brawo biła , owszem, na
> tyle na ile pozwoliły jej małe łapki. Na ołtarz weszła i uklękła
po
> cichutku. Czepiasz się bez sensu i dla zasady. Na codzień też
jesteś
> taka nieżyczliwa?

Niezyczliwa? Dlatego że domagam sie poszanowania mojego prawa do
normalnego uczestnictwa we mszy, bez żadnych dodatkowych "atrakcji"?

[hanna26]

Prawdę mówiąc, mam podobne odczucia jak melapela2. Abstrahując już już od opisanej przez autorkę wątku sytuacji, ogólnie denerwują mnie rodzice, którzy pozwalają swoim słodziakom biegać po całym kościele, siadać na stopniach tuż przed przed ołtarzem, głośno się śmiać, bić brawo itd. Mnie coś takiego po prostu rozprasza. I również, tak jak melapela2, domagałabym się jednak poszanowania mojego prawa do normalnej mszy, bez dodatkowych "atrakcji".

Sama mam troje dzieci w wieku 6, 4 i 1,5 roku. Więc doskonale rozumiem, że małemu dziecku trudno jest wytrzymać godzinę w spokoju. Nasza najmłodsza to ogromna wiercipięta i często chętnie by sobie z kościoła uczyniła placyk do swobodnych biegów z przeszkodami. W takim wypadku, gdy napomnienia nie skutkują, któreś z nas po prostu z nią wychodzi. Naprawdę byłabym wdzięczna, gdyby inni rodzice też w ten sposób reagowali na pomysły swoich pociech.

[tonika80]

a może po prostu nie przychodzić na dzieciece msze?

[melapela2]

NIGDY nie chodze na msze dla dzieci. Za to małe dzieci sa
przyprowadzane na wszystkie mozliwe msze jakie sa w parafii.

[dominikjandomin]

tonika80 napisała:

> a może po prostu nie przychodzić na dzieciece msze?

I zabronić rodzicom z dzieciakami pojawiania się na wszystkich pozostałych?
Doskonały pomysł!

[tonika80]

nie zamierzam izolowac swoich dzieci od wspólnoty wiernych bo
poprzez chrzest same do tej wspólnoty należą. A jak to dzieci -będą
sie zawsze, nawet w kościele zachowywać spontanicznie i czasem wbrew
przyjętym regułom.
Nie mam zamiaru również stać na mszy przed kościołem ani pod chórem.
Dzieci są równoprawnymi uczestnikami mszy co oczywiście nie znaczy
cze wolno na wszystko im pozwalać. NIE POZWALAM na bieganie po
kościele, na hałasowanie i na podjadanie. To faktycznie (z wyjątkiem
jedzenia) może przeszkadzac innym. Mi też.
Ale przyklęknięcie przed ołtarzem Cię rozprasza? hm...Jednorazowe
bicie "brawo" przez 5 sekund?
Gdybyś przeczytała mój post życzliwym okiem, nie wysnułabyś wniosku,
że dzieciak rozrabiał.
A to, że nie napisałam, że ze sromotnym wstydem ściągałam dzicko
sprzed ołtarza to oznacza tylko tyle, że:
1. Wcale się nie zawstydziłam (bo czego tu się wstydzić) a wręcz
wzruszyłam i byłam dumna z mojej 2-latki klęczącej z ufnością i
skupieniem tuż przed Panem Bogiem
2. to, że wytłumaczyłam ,że msza to nie koncert i nie należy klaskać
wydało mi się tak oczywiste, że nie napisałam tego w poście.
Powtórzę jszcze raz - więcej życzliwości w czytaniu a wszystkim
będzie milej.

[mader1]

Melapela nie była nieżyczliwa czy życzliwa. Była w swoich postach, zresztą
krótkich, rzeczowa. Proszę nie omawiać życzliwości czy nieżyczliwości
uczestników. Prszę nie przedłużać dyskusji na temat nastawienia emocjonalnego
rozmówcy, bo posty będą wycinane.

[tonika80]

Ok mader. Zrobiło mi się po prostu bardzo przykro czytając niektóre
komentarze (zwłaszcza melipeli). Wątek miał być lekki i przyjemny a
tu nagle taka awantura
Na przyszłość postaram sie pisać precyzyjniej, tak, żeby zostawić
jak najmniejszy margines dla wyobraźni czytającego. Myślę że to
pozwoli mi uniknąć takich nieprzyjemnych nieporozumień.
Pozdrawiam .

[mader1]

> Ok mader. Zrobiło mi się po prostu bardzo przykro czytając niektóre
> komentarze (zwłaszcza melipeli). Wątek miał być lekki i przyjemny a
> tu nagle taka awantura

Rozumiem. Każdy to na forum przeżywał a jak nawet nie, będzie przeżywał. Robi
jakoś wpis czy zakłada wątek, a on idzie w zupełnie innym kierunku i to czasem
mocno nieprzyjemnym. Był nawet taki moment, kiedy z obojętnego wątku zrobiła się
TAKA poważna awantura, że cały trzeba było wykasować. Nie ma co się zatrzymywać
dłużej nad jedną anegdotką. Ale nie ma co też rozpatrywać życzliwości bądź nie.

[11.jula]

Nie przejmuj sie Tonika, ja staram sie bardzo mało pisac na tym
forum, ze względów, które zauważyłaś. Ja osobiście nie zgorszyłam
sie twoim postem, myslę, że widok 2-latka klęczącego przy ołtarzu i
spontanicznie wyrażającego swoją radość też by mnie rozczulił,
oczywiście przy zachowaniu pewnych granic. Żeby było jasne, uważam
za niedopuszczalne zostawianie rozbrykanych dzieci samym sobie, ale
w twoim przypadku nie uważam, żeby wydarzyło sie cos godnego
potępienia. Równiez jestem zdania, że jesli komus przeszkadzają
dzieci, to niech wybierze sobie inną Mszę, aniżeli dziecięcą.
Zresztą u mnie dzieci właśnie są "wyciągane" do ołtarza, nierzadko
razem z księdzem otaczają ołtarz.
A tak na marginesie, w ubiegłą niedzielę, na Mszy śpiewał zespół 3-
osobowy. Po Komunii zaśpiewali "Jest zakatek na tej ziemi" jak
skończyli ludzie poderwali sie i zaczęli klaskać, wielu płakało. To
byli dorosli ludzie, którzy wiedzieli, że nie są na koncercie tylko
na Mszy.
Aha, ksiądz odprawiający też klaskał.

[hanna26]

11.jula napisała:

Równiez jestem zdania, że jesli komus przeszkadzają
> dzieci, to niech wybierze sobie inną Mszę, aniżeli dziecięcą.


Uważasz, że to jest takie proste?
Mnie nie przeszkadzają wszystkie dzieci. Mnie przeszkadzają dzieci,
których rodzice sądzą, że ich latorośle jest tak słodkie, wzruszające
i och, i ach, że cokolwiek by nie zrobiło - nikomu to nigdy nie
przeszkodzi. Bo przecież wszyscy powinni stać i się rozczulać.

Nawiasem mówiąc, bardzo chętnie poszłabym na mszę świętą niedziecięcą
- przede wszystkim żeby posłuchać jakiegoś niedziecięcego kazania.
Chodzimy jednak na dziecięcą, ponieważ tę mszę uwielbiają nasze
starsze córki. Ksiądz bardzo ciekawie do nich mówi, tłumaczy "na
dziecięcy" czytania, pyta, prowadzi rozmowę. Niestety, nie zawsze
moje dziewczyny mogą skorzystać, usłyszeć dobrze księdza - właśnie z
powodu maluchów i ich rozradowanych rodziców. Ostatnio jakaś dwulatka
biegała wokół gromady, rozpychając się między stojącymi wokół księdza
dziećmi, ciągnąc je za ubrania, śmiejąc się itd. Jej zachwycona mama
siedziała kilka metrów dalej. Ksiądz poprosił, żeby ktoś z rodziców
przyszedł i zabrał dziecko, bo inne dzieci może chciałyby jednak
trochę posłuchać.

Chciałabym być dobrze zrozumiana. Ja naprawdę nie wymagam, żeby
maluch w wieku mniej więcej mojej najmłodszej, słuchał z
zaciekawieniem "dzieciowego" księdza, tak jak to robią moja sześcio-
i czterolatka. Ja po prostu chciałabym, żeby niektórzy rodzice
zrozumieli, że kościół to nie plac zabaw i ich dziecko - jakkolwiek
by nie było słodkie i wzruszające - może komuś jednak przeszkadzać.
Choćby na przykład innym dzieciom. To po prostu sprawa kultury i
dobrego wychowania. Rodziców - nie dziecka.

[magdalaena1977]

11.jula napisała:

> jesli komus przeszkadzają
> dzieci, to niech wybierze sobie inną Mszę, aniżeli dziecięcą.
Nie wiem, jak u Was, ale w mojej parafii takie malutkie dzieci pojawiają się
równie często na innych mszach. Bo msza i kazanie (zwykle dialogowane) dla
dzieci, jest jednak przeznaczone dla siedmiolatków, a nie dla zupełnych maluchów.

IMHO nawet "słodkie" dziecko nie powinno siedzieć przy ołtarzu czy w
prezbiterium, bo po prostu rozprasza uwagę innych. W tle ksiądz przy ołtarzu
robi "to co zwykle" , a tu na pierwszym planie taki maluch np. czesze sobie
palcami dywan i się do niego przytula. Kto automatycznie przyciągnie uwagę
wiernych - ksiądz czy dziecko ?

gorąca prośba

[sulla]

Dziewczyny, wiem, że tematy związane z naszymi dziećmi zawsze powodują emocje, a
postawę drugich czasami ciężko nam zrozumieć. Ale uwierzcie, że nikt tu nikogo
nie chce celowo obrażać i nie ma złej woli. Bardzo więc proszę, dajmy spokój
personalnym przepychankom, które niczemu nie służą, a przykro je czytać.

Jula,nie musisz mało pisać na forum, może jakbyś pisała więcej to zauważyłabyś,
że w wielu kwestiach się jednak zgadzamy

[twoj_aniol_stroz]

> Jula,nie musisz mało pisać na forum, może jakbyś pisała więcej to
zauważyłabyś,
> że w wielu kwestiach się jednak zgadzamy
A ja Julę doskonale rozumiem. Mimo iż czasem piszę na forum to
jednak zawsze nie wiem jak mój post zostanie odebrany
Przykro mi, że tak jest, ale właśnie raczej czytam niż piszę ze
względu na sytuacje jak ta powyżej.
Także nie odebrałam zachowania tej dziewczynki jako nagannego, też
raczej wzruszające to było i przyznam, że to co przeczytałam w
odpowiedzi zjeżyło mi wzłosy na głowie...

[sulla]

> A ja Julę doskonale rozumiem. Mimo iż czasem piszę na forum to
> jednak zawsze nie wiem jak mój post zostanie odebrany

Ba, a któż to wie? Ja tez tego nie wiem. Tym bardziej, że tak często jest trudno
się porozumieć nawet z najbliższymi, nawet oko w oko, bo nasze emocje nakładają
się na to, co mówią do nas inni, i zniekształcają przekaz. Ale jednak warto
próbować się porozumieć. Kiedy jednak z góry zakładamy, że rozmówca ma złe
intencje, to porozumienie staje się niemożliwe.
Toteż ja rozumiem wszystkich tych, którzy obawiają się pisać, bo nikt nie chce
być niezrozumiany i źle oceniony, a to się przecież zdarza. Dla mnie jednak
właśnie takie sytuacje są szkołą "miłowania bliźniego" i dążenia do porozumienia
ponad negatywnymi emocjami.

Dyskusja jaka się wywiązała w związku z postem Toniki miała momentami
nieprzyjemny ton, i stąd moja prośba o porzucenie złośliwości - do obu stron
skierowana.

[twoj_aniol_stroz]

Racją jest to co piszesz, ale niestety i Jula i ja piszemy też
wspólnie na innych forach i tam nie ma takich sytuacji jak ta
powyzej, gdzie post pomyslany jako rozrywka (i jako taki go
otworzyłam) staje się nagonką na tego, kto chciał rozśmieszyć i
właśnie gdyby był potrakowany z miłością to by rozśmieszył.

[11.jula]

twoj_aniol_stroz napisała:

> Racją jest to co piszesz, ale niestety i Jula i ja piszemy też
> wspólnie na innych forach i tam nie ma takich sytuacji jak ta
> powyzej, gdzie post pomyslany jako rozrywka (i jako taki go
> otworzyłam) staje się nagonką na tego, kto chciał rozśmieszyć i
> właśnie gdyby był potrakowany z miłością to by rozśmieszył.

Napisałam swoje odczucia w innym wątku, ale jeszcze tu zgodzę się z
Tobą, dlatego byłam taka rozczarowana, bo na innych forach, na
których więcej mnie dzieli z piszącymi niz zbliża, zawsze jestem
rozumiana, mimo, że mam przeważnie inne zdanie.

[dominikjandomin]

tonika80 napisała:

>
> dziecko nie sprofanuje ołtarza wchodząc na niego.

Moze nie sprofanuje prezbiterium, ale ołtarz? Tu bym się zastanawiał...

[sunday]

Tonika, popieram. Mam wrażenie, że zbyt często zapominamy, że dziecko jest ikoną
Boga. Również poprzez swoją nieprzystawalność do naszych planów, również poprzez
swoją zdolność do wybijania nas z nabożnego skupienia.

[ula27121]

Mój syn nie może zrozumieć dlaczego ksiądz chodzi w sutannie. Gdy tylko jakiegoś
spotka ( najczęściej podczas kolędy) mówi: " ale chłopak w sukience??? To nie
ładnie, nie ładnie"...

Upominam, tłumaczę ale nic z tego na razie

[sulla]

Och, ubawiłam się stenie tym postem! Dzięki Ula za poprawienie humoru

[ese1]

moj mlody w wieku 2 lat posunal sie nawet dalej, a mianowicie stanal obok
ksiedza podczas mszy i zaczal go nasladowac a pozniej ganialam go dookola
oltarza, aby go zlapac

.. na szczescie byla to tylko msza slubna, sama rodzina i na dodatek w bardzo
malej ilosci, jakos przelknelam ten wstyd

[mader1]

przypomniało mi to inną uroczystość : chrzest w mojej rodzinie. Młodzieniec,
który miał zostać chrześcijaninem, w oczekiwaniu na ten piękny moment posiadł
już trudną sztukę raczkowania. Zbiegowisko wokół niego bardzo go rozzłościło i
zaintrygowało. Na tyle, że podczas gdy chrzestni i rodzice odpowiadali
kapłanowi, połykając łzy wzruszenia, zsunął się z omdlałych rąk matczynych na
posadzkę... a potem ile sił w kolankach i łapkach zaczął oddalać się na
bezpieczną odległość, żeby ocenić sytuację. Wszyscy wpatrzeni w ulubionego
kapłana, on wpatrzony w tekst z dobrotliwym uśmiechem na twarzy,a poganim już
parę metrów dalej... Zrobiłam jeszcze parę zdjęć, zanim złapałam zbiega i
doniosłam na miejsce )))Od razu zrobiło się mniej powaznie.

[isma]

Z serii pytan o Izraelitach na pustyni.
Pare dni temu kladlam dziecku w glowe o sw. Janie Marii Vianneyu, a to przy
okazji ksiazki ze zlotymi myslami ww., ktora znajomemu koloratkowemu
sprezentowywalismy. W zwiazku z czym dzisiaj, w uroczystosc tegoz sw. Jana
Marii, dziecko zadumalo sie gleboko nad kwestia hierarchiii w hierarchii
koscielnej.

"Mamooo. Bo ty mowilas, ze ten swiety to jest patronem ksiezy. A ksiadz dzisiaj
czytal, ze proboszczow [dobra, niech bedzie moja strata na autorytecie: "no,
tak, pewnie glownie proboszczow. Ale ksiezy tez."].
Mamooo. Proboszcz to jest taki ksiadz, co ma parafie? A biskup to ma tą..
decyzje... nieeee, diecezję. Mamoooo, a co ma prałat???"
[Pralat ma, dziecko, taka specjalna sutanne" - nie, nie zdazylam teg powiedziec.
Slubny mnie wybawil z klopotu, oznajmiajac dziecku, ze wie, kogo o to mozna
zapytac )). Ufff.]

Świeczki w kościele

[matizka]

Mój syn miał niedawno urodziny (drugie) i zdmuchiwał świeczki na
torcie kolejno w czwartek i piątek.
W sobocie był na ślubie. Cichutko poszedł i siadł sobie na ołtarzu i
obserwował młodych. W końcu zobaczył świece (nie na ołtarzu, ale
taki dekoracyjny świecznik stał obok młodych) i nadal cichutko
siedząc zaczął na nie dmuchać.

No raczej dorośli nie zachowali powagi

[dominikjandomin]

matizka napisała:

> Cichutko poszedł i siadł sobie na ołtarzu

Wytłumaczcie mi: jeśli ktoś pisze: "siąść na ołtarzu", to chodzi o siadanie na
ołtarzu, czy to jakaś przenośnia, której mój mózg nie łapie?

Pralat, czyli o zachowaniu sie przed kosciolem ;-)

[isma]

Wyjasnilo sie, co ma pralat:
W dniu wczorajszym moje dziecko-dewota, do ktorej mi duzo brakuje )), po Mszy
sw. oraz odkleczeniu obowiazkowych pieciu minut przed sw. ojcem Pio
(koloratkowy, ktory jej to zaszczepil, powinien dostac z rok czyscca za to...),
wyszla wreszcie przed kosciol, gdzie jednakowoz zasluchala sie w dobiegajace z
wewnatrz Ave Maria. No, nie da sie ukryc, sluchajac wlazila i zlazila po
zewnetrznych schodach swiatyni, fakt.

I otoz z okna plebanii wychynal pralat, i zgromil dziecie mniej wiecej w tch
slowach, iz miejsce ono nie jest placem zabaw [gdyby byl erudyta, powienien
zawolac: "Mojzeszu, zdejmij sandaly, albowiem miejsce, na ktorym stoisz jest
swiete" ))].

"Pytalas, Marysiu, co ma pralat - wyrzeklam dobitnie - otoz pralat, Marysiu, ma
WLADZE..."

Diakon, czyli dlaczego ornat byl czerwony

[isma]

Wychodzimy z M. po Mszy sw. wieczornej z kosciola.

- Marysiu, dlaczego ornat byl czerwony dzisiaj?
- Bo bylo swietego meczennika. I ta... koncelebra byla.
- Meczennika. A pamietasz, ktorego?
- Walentego? Nieeee, Waaaa... Wawrzynca, o. I ten Wawrzyniec, to on byl
diakonem. I go upiekli na grillu.
[Aaa...!]
- Nie na grillu, tylko na kracie, Marysiu.
- Na jedno wychodzi, mamo. Ogolnie, to i tak skwarek z niego zostal.
- Marysiuuuu [desperacko probujac odwrocic uwage latorosli od kwestii
przypiekania zywym ogniem meczennika]. To mi jeszcze powiedz, dlaczego jego...
no, wiesz...
- Pamietam! Bo on byl diakonem i mial te... skarbonke... za lawkami! I nie
chcial jej oddac cesarzowi czy komus tam. Mamooo! Dlaczego on byl diakonem i
mial skarbonke? Zawsze to proboszcz ma skarbonke, prawda...?

forum.gazeta.pl/forum/w,16182,83948180,86189862,Re_Czy_pamietacie_tresc_niedzielnego_kazania_.html
pl.wikipedia.org/wiki/Wawrzyniec_z_Rzymu

[samboraga]

- Nie na grillu, tylko na kracie, Marysiu.
> - Na jedno wychodzi, mamo

Słuszna intuicja Gdzieś mi się obija,ze został patronem...grillowania....)
Co mojego Wawrzyńca zdziwiło niezmiernie, mnie zresztą też

[mader1]

smaczne fragmenty życia... boję się o czym będzie , jak dojdzie do tego, co mają
wierni.
Zapytaj M. co mają wierni, co ?

[isma]

Jak to, co maja wierni. Tosmy juz jakis czas temu ustalily: wierni maja Cialo
Chrystusa )).

Dzisiaj na slubnego spadnie sw. Klara. Ciekawe, jak mu pojdzie, bo w warunkach
domowych i we wtorek, to schemat dialogu bylby przewidywalny, a mianowicie
zapewne zeszloby na tradycyjnie nierozwiazywalna kwestie wyzszosci dziewictwa
nad malzenstwem i vice Wersal )).

Będę wredna i złośliwa, ale...

[twoj_aniol_stroz]

... bardzo Was proszę wytłumaczcie mi dlaczego autorka wątku została
totalnie "zjechana" przez grono forumowe za klęknięcie jej dziecka
razem z ministrantami , czy bicie brawa dla księdza, a już
zdmuchiwanie świeczek, raczkowanie dziecka przez kościół i
naśladowanie księdza w czasie ślubu zostały potraktowane z humorem i
na zasadzie "a wyobraźcie sobie, że mój kuzyn kiedyś..."
Skąd wzięła się tak różna reakcja na w sumie bardzo podobne
zachowania? Co takiego różni anegdotkę autorki od tych pozostałych?
Powiem Wam, że dawno nie zrobiło mi się tak przykro jak po
przeczytaniu tej nagonki
--
Bądźcie jak jasny promień słońca, które dla każdego stworzenia ma
ciepło i światło - Św. Urszula Ledóchowska

[isma]

Bede moze niezbyt precyzyjna, bo musze zaraz wyjsc, ale mysle, ze odpowiedz jest
prosta: nie ma jakiegos tajemniczego "grona forumowego". Sa najprzerozniejsi
ludzie, ktorzy roznia sie w pogladach na wiele spraw, w tym na stosownosc
zachowan dzieci w kosciele. Jednych to czy tamto wzrusza, a innych nie.
A okreslenie "nagonka" to, mysle, nieco jednak na wyrost jest.

[twoj_aniol_stroz]

Ismo, ale choćby Twoja reakcja była zdecydowanie inna w tych
przypadkach. W pierwszym pouczyłaś, w pozostałych po prostu dodałaś
swoje anegdotki - i bardzo fajnie, że jest dodałaś, i były śmieszne,
czyli dokładnie to co autorka chciała osiągnąć. Szkoda tylko, że
wcześniej wysłuchała gromów na temat niestosownosci zachowania jej 2
letniego dziecka w kosciele.

[isma]

Alez oczywiscie, ze moja reakcja byla rozna. Poniewaz dodajac kolejne anegdotki
(skadinad one nie sa o zachowaniu dziecka w kosciele, zauwaz), dostosowalam sie
do prosby dyzurnej moderatorki o niekomentowanie niczyich zachowan i powrot do
anegdotek.
Zauwaz tez, ze nie wszyscy sie do tej prosby o niekomentowanie zachowan
konkretnych osob, i dzieci w kosciele w ogole, dostosowali. Widocznie szacunek
dla proponowanych regul nie wszystkim... sam przychodzi... z wiekiem ;-P.

[twoj_aniol_stroz]

I myślę, że tu jest sedno problemu - właśnie ocena i komentowanie
czyiś zachowań w sytuacji gdzie ten watek nie był prośbą o ocenę i
komentarz, ale został założony dla śmiechu.
Założenie było, że wątek bedzie luźny i radosny - bo choć wstydzimy
się niektórych zachowań naszych dzieci, to umiemy także znaleźć
komizm sytuacji i potem z tego sie śmiać - a zrobiła sie z tego
przykra ocena nowej dziewczyny, która nie miała nic złego na myśli,
a spotkała się z totalnym ochrzanem.

[mader1]

o, weszłam sobie w czasie wakacji na następne kłótnie w tym wątku... a wydawało
mi się, że ten poboczny trend zakończyliśmy i przestaliśmy się pastwić nad
historią Malutkiej Toniki.
Dlaczego to "grono" tak się zachowało ?Rozumiem, że " grono" to ludzie, którzy
narażając się na śmieszność i oceny, pisze ? Możemy dalej być złośliwi - pewnie
gdyby wszyscy milczeli, nie mieliby odmiennych zdań.I odczuć. Gdyby milczeli,
nie opisywaliby głupich wydarzeń ze swojego życia, gdyby nie pisali, nie byliby
nieprecyzyjni.Poczytaliby sobie o innych, na innych forach ( bo tego by nie
było) też nie pisząc, tylko dziwiąc się złym ludziom,ich komentarzom, ich
problemom i opisywanym historiom.
A tak piszą, piszą to, co się nie podoba,co ich wzrusza, opisują rzeczy głupie,
narażając się na krytykę, uśmiech rozbawienia albo niechęć czytających.Opisują
też rzeczy mądre i piękne. Piszą komentarze - czasem mądre czasem głupie.Ale
własne i szczere. Dyskutują o nich - o dziwo, na forum dyskusyjnym. Czytającym
historie i komentarze do nich się nie podobają, budzą kontrowersje albo
pobudzają do myślenia,a z niektórych mają ubaw na ateistycznych forach. I jest
dobrze. NIECH ŻYJĄ PISZĄCY.
Miłego czytania.

A o Małej Toniki, z której jest świetna dziewczynka i wyrośnie cudna
chrześcijanka, nie będę już w tym wątku pisać nic. Bo wszyscy po dziesięć razy
wyjaśniali swoje stanowiska w tym temacie. I mama może ich nie podzielać,może
mieć swoje zdanie , ale rozumie kto ,jak i dlaczego napisał. I to jest
najważniejsze.
( nie jestem w tym tygodniu moderatorem, więc liczę się z tym, że wszelkie
złośliwości, w tym moja, będą w tym wątku wycinane)

[samboraga]

Ależ dyskutujcie sobie, dyskutujcie
Mogę nawet moderacyjnie założyć wątek 'o dyskutowaniu na forum'...

[mader1]

o tak, załóż taki wątek jako wychowanie w wierze. Będziemy tam wszyscy milczeć,
bo nigdy nie wiadomo, co ktoś nam odpowie A nuż będzie miał inne zdanie !

[sulla]

Wątek, w którym będziemy wszyscy milczeć! Mader, powiem Ci, ze ta perspektywa
jakoś osobliwie mi się spodobała

[isma]

No na mnie nie liczcie. Bo ja to sobie lubie, wiecie... poszczebiotac )).

[twoj_aniol_stroz]

To milczenie z czegoś wynika. To nie pierwszy głos, że ktoś boi się
wypowiedzieć na forum. Sporo spotykam takich wypowiedzi, więc nie
jest to tak, że moje zdanie jest odosobnione. Oczywiście, że można
się obrazić i powiedzieć "to spadaj", ale to chyba nie do końca o to
chodzi. Myślę, że dużo dałyby wypowiedzi innych gdyby udało się ich
ośmielić. Każdy z nas nosi jakieś bogactwo w sobie, którym może i
chce się dzielić. Sama znam dwie osoby, które zaczęły pisać na tym
forum, ale uciekły właśnie dlatego, że na dzień dobry zostały zbyt
ostro potraktowane. Nie kazdy ma dar precyzyjnego i jasengo
wyrażania myśli, nie kazdy ma powłokę nosorożca, żeby się nie
przejmować atakiem... I nic tu nie da zakładanie wątku: "dlaczego
nie piszecie?" - tu chodzi o podejscie do drugiego człowieka i
akurat niekoniecznie Twoje, ale całej społeczności z tego forum.
Niestety piszę na wielu forach o różnej tematyce, ale rzadko
spotykam się z czepianiem się słówek, nieprecyzyjnych lub zbyt mało
precyzyjnych wypowiedzi.
To zadziwiające, że ludzie piszący o miłości, o przebaczeniu, o
szacunku - w sumie będący bardzo blisko jeśli chodzi o system
wartosci jakim sie kierują - potrafią byc tak niemili i czepliwi
wobec siebie nawzajem. I to czepliwi o głupoty tak naprawdę.

[samboraga]

Oczywiście, że można
> się obrazić i powiedzieć "to spadaj", ale to chyba nie do końca o to
> chodzi. Myślę, że dużo dałyby wypowiedzi innych gdyby udało się ich
> ośmielić.

Chwileczkę. Nikt nikomu nie mówi 'spadaj'.
A problem pisania na forum... Są naprawdę różnorakie powody. Przez wiele lat
istnienia forum ten temat wraca, przewija się. I naprawdę różne powody podają
ludzie. Często, b. często, ludzie piszą o onieśmieleniu - dlatego w nagłówku
znalazły się słowa, że jesteśmy TACY JAK KAŻDY, raz lepsi, raz gorsi.
Owszem, bywa, że ktoś znika po ciężkiej dyskusji, owszem, ktoś znika, bo czegoś
spodziewał się po forum, po ludziach, po moderatorach...
Natomiast - staramy się Próbujemy.

A ludzie 'piszący o miłości, o przebaczeniu, o
> szacunku - w sumie będący bardzo blisko jeśli chodzi o system
> wartosci jakim sie kierują -SĄ RÓŻNI I RÓŻNIĄ SIĘ POGLĄDAMI.
I to jest TEŻ wartość forum. Monolitem nie jesteśmy i policji religijnej nie mamy

[mader1]

ale wiesz, ponieważ rzeczywiście słowa są źródłem nieporozumień, nie do końca
się zrozumiałyśmy - czy raczej - nie do końca mnie zrozumiałaś. No właśnie ja
poczułam, że powiedziałaś mi " no to spadaj".Tak jakbyś powiedziała mi "ponieważ
nie odpowiadasz mi na moje posty tak, ja tego oczekuję, to ty się powygłupiaj na
forum a ja sobie poczytam". Każdy z nas ma swoje obawy. Było mi nieraz na forum
ciężko, mimo że staram się jak mogę, nie rozgniatać innych. Usłyszałam bardzo
trudne dla mnie rzeczy na temat i mojego sposobu życia i tego, że piszę
niezrozumiale. Występowałam w obronie wszystkich kur domowych, pozostając prawie
sama na placu boju.Pamiętam o tym, że jestem leniwa, mam ograniczone horyzonty
czy jestem aspołeczna i inni są lepiej zorganizowani ode mnieAle mam wrażenie,
że to, że jak ktoś przeczyta o moich racjach, zastanowi się, kogoś to pocieszy.
Nie mówię " spadaj"
Powstrzymuję się przed złośliwościami.Opowiadam o ważnych dla mnie rzeczach,
narażając się na śmieszność, demaskację czy co tam jeszcze. A teraz czuję się
jak w cyrku. A dookoła widzowie.

Oczywiście, z czasem " dziękujemy" osobom, na które wielu uczestników się
skarży, że ich wypowiedzi są raniące. Ale, na litość, nie możemy się też tylko
głaskać po głowie !Bo to też nie jest prawda o życiu.

[sulla]

" tu chodzi o podejście do drugiego człowieka i
akurat niekoniecznie Twoje, ale całej społeczności z tego forum."

Myślę, że jesteś niesprawiedliwa. Nawet w tym wątku nie było sytuacji, żeby
"cała społeczność forum" rzuciła się na Tonikę, a jedynie kilka osób się z nią
nie zgodziło, w tym jedna czy dwie mogły oczywiście bardziej uprzejmie się wyrazić.

> Niestety piszę na wielu forach o różnej tematyce, ale rzadko
> spotykam się z czepianiem się słówek, nieprecyzyjnych lub zbyt mało
> precyzyjnych wypowiedzi.

Czepianie się słówek i nieprecyzyjnych wypowiedzi ma na celu raczej
doprecyzowanie tego, o czym się konkretnie rozmawia, bo rozmawiamy często o
sprawach niebłahych, a trudnych do sprecyzowania i ulotnych. To my wybieramy,
czy zakładamy, ze rozmówca czepia się, bo ma złe intencje, czy czepia się, bo
próbuje zrozumieć , ale mu trudno wychodzi.

> To zadziwiające, że ludzie piszący o miłości, o przebaczeniu, o
> szacunku - w sumie będący bardzo blisko jeśli chodzi o system
> wartosci jakim sie kierują - potrafią byc tak niemili i czepliwi
> wobec siebie nawzajem.

To nie jest zadziwiające, że się nie zgadzamy ze sobą -jesteśmy po prostu ludźmi
i czasem trudno jest się nam porozumieć. Co do tego, kto jest niemiły i
czepliwy, wypadałoby jednak nie uogólniać. Jeśli ktoś Twoim zdaniem zachował się
w sposób niemiły i niestosowny, może warto zwrócić się do tej konkretnej osoby.
I pamiętajmy też, że nie wszyscy mamy ten sam próg wrażliwości. Dla niektórych
brakiem uprzejmości jest już sam fakt, ze ktoś posiada odmienne zdanie na jakiś
temat, dla innego będzie to dopiero obraźliwy epitet.

A czy chodzi o głupoty? Chodzi o wychowanie naszych dzieci. Wagę problemu każdy
ocenia sam.

Rozumiem, że Tonika mogła się poczuć urażona - właśnie dlatego Mader zaapelowała
o uspokojenie emocji, i nie tylko ona zauważyła, że rozmowa poszła w złym
kierunku. Ale Twoim postem też wiele osób poczuje się urażonych. Talk się
niestety zdarza między ludźmi.

[isma]

sulla napisała:


> Czepianie się słówek i nieprecyzyjnych wypowiedzi ma na celu raczej
> doprecyzowanie tego, o czym się konkretnie rozmawia, bo rozmawiamy często o
> sprawach niebłahych, a trudnych do sprecyzowania i ulotnych.

O, to, to! Zadna sztuka sie zgadzac w sprawie przepisu na sernik - ostatecznie,
nawet jak sie kogos do swojego sposobu nie przekona, to kazda schrzani swoj
wypiek inaczej, no i i tyle.

To my wybieramy,
> czy zakładamy, ze rozmówca czepia się, bo ma złe intencje, czy czepia się, bo
> próbuje zrozumieć , ale mu trudno wychodzi.

Ano wlasnie!!! Albo wydaje mu sie, ze dla dobra dla tego drugiego moze niezle
bedzie, jak sobie cos jeszcze raz wspolnie przemysla.

Propozycja w takim razie:)

[twoj_aniol_stroz]

To ma w akim razie propozycję by wyczyścić ten wątek. Z założenia
miał byc on angdotyczny i niech własnie taki będzie.
A kwestia "społeczności forum" i tych słów:
>tu chodzi o podejscie do drugiego człowieka i
> akurat niekoniecznie Twoje, ale całej społeczności z tego forum.
To nie Mader ma być dyplomatką, która "wije się" i biega po róznych
watkach w celu gaszenia pożarów. To właśnie cała społeczność ma
pilnować, żeby kazdy czuł sie w tym towarzystwie dobrze i
bezpiecznie. I to był sens mojej wypowiedzi
Jeśli kogoś uraziłam moją krytyka to przepraszam, nie to było moim
zamiarem.

od kiedy chodzić z dzieckiem do kościoła

[okri2]

Z tego wątku zrobił się inny wątek, a szkoda, bo z wielką przyjemnością
poczytałabym sobie kościelne anegdotki.

Małe dzieci podobnie jak osoby z niepełnosprawnością intelektualną nie wiedzą,
że to co robią może być niestosowne.
Moja 16 miesięczna córka nie zrozumie, że uśmiechanie się do ludzi jest nie
stosowne. Mam z tego powodu nie chodzić do kościoła lub spędzać Mszę na dworze??

Przez wiele lat istniało przekonanie, że małych dzieci do kościoła się nie
zabiera. Osoby niepełnosprawne też do kościoła nie chodziły, bo PRZESZKADZAŁY.

Ciekawe jak nasi niektórzy forumowicze zareagowaliby na Mszę Św. podczas której
rzesza wiernych gra na instrumentach, klaszcze, wyje, śmieje się, kołysze,
stęka, łazi, płacze, a potem jednym wielkich chórem idzie przyjąć Ciało Chrystusa.
Oburzające prawda??

Nie rozumiem Was. Takiego wychowania w wierze nie rozumiem.

[okri2]

P.S. wychowanie w wierze nie dotyczy tylko dzieci, my sami wciąż potrzebujemy
wychowania, dojrzewamy wciąż..

[magdalaena1977]

okri2 napisała:
> Ciekawe jak nasi niektórzy forumowicze zareagowaliby na Mszę Św. podczas której
> rzesza wiernych gra na instrumentach, klaszcze, wyje, śmieje się, kołysze,
> stęka, łazi, płacze, a potem jednym wielkich chórem idzie
> przyjąć Ciało Chrystusa.
> Oburzające prawda??
Zależy co. Nigdy nie miałam do czynienia z taką grupą osób niepełnosprawnych
intelektualnie, ale wyobrażam sobie, że przy niektórych poważniejszych stanach
chorobowych , ich zachowanie będzie zbyt uciążliwe dla współwiernych.
Aczkolwiek prawdopodobnie te osoby nie będą wtedy świadome sensu mszy (tak jak
malutkie dzieci). A wtedy trzeba się zastanowić, czy faktycznie "standardowa"
godzinna msza w parafii to właściwy sposób kontaktu z Bogiem.

[mama_kasia]

> Z tego wątku zrobił się inny wątek, a szkoda, bo z wielką przyjemnością
> poczytałabym sobie kościelne anegdotki.

Ale dziewczyny próbują wrócić na tor anegdotkowy, więc może
nie warto akurat w tym wątku kontynuować tematu "od kiedy chodzić
z dzieckiem do kościoła". Tego typu watków na forum jest sporo.

> Oburzające prawda??

Nie.

(... tu miałam więcej napisane, ale skasowałam - nie wiem jak
Ty, ale ja czuję, że może być przykro autorce wątku, gdy będziemy
tutaj dalej brnąć w temat. Bo zawsze będzie odniesienie do niej )

Do wszystkich

[mader1]

zapraszam na wątek, który dopiero co podniosłam - o tym od kiedy z dzieckiem do
kościoła. Skoro przykro, że ten wątek zrobił się nie o anegdotkach, nie
rozdmuchujmy go dalej w tym kierunku.
Dziewczyna się zwierzyła. Usłyszała już różne opinie na temat zachowania jej
dziecka - od zwracających jej uwagę na niestosowne zachowanie po wyrażające
zachwyt. Zostawmy już temat TYCH KONKRETNIE osób i ich zachowania na mszy,
przechodząc sobie w celu pogadania do wątku ogólnego.Tonika ma już dość
wskazówek, żeby wykorzystać te, które uzna za wartościowe w wychowaniu swojej
córeczki.

[dominikjandomin]

okri2 napisała:


> Moja 16 miesięczna córka nie zrozumie, że uśmiechanie się do ludzi jest nie
> stosowne.

Ale dlaczego nie?

>Osoby niepełnosprawne też do kościoła nie chodziły, bo PRZESZKADZAŁY.

Serio?

> Ciekawe jak nasi niektórzy forumowicze zareagowaliby na Mszę Św. podczas której
> rzesza wiernych gra na instrumentach, klaszcze, wyje, śmieje się, kołysze,
> stęka, łazi, płacze, a potem jednym wielkich chórem idzie przyjąć Ciało Chrystu
> sa.

To zależy... Od Mszy (specjalna czy zwykła), od tego, czy gra czy rzępoli, od
tego na jakich instrumentach, od tego, co znaczy słowo wyje...

Bo generalnie prawie na każdej Mszy ktoś wyje, stęka, łazi.

[twoj_aniol_stroz]

A mnie wzruszyła Twoja opowieść I doskonale umiałam sobie
wyobrazić jak to wyglądało.
U nas w kościele jest zwyczaj, że dzieci w trakcie Mszy Św siedzą na
stopniach ołtarza. Kościół jest maleńki, ludzi dużo, więc dzieciaki
siedzą na stopniach. I niejednokrotnie zdarza się, że w trakcie
Komunii Św (ludzie podchodzą w 4 kolejkach) jakieś dziecko siedzi
sobie cichutko pomiędzy dwoma księżmi rozdającymi Komunię. I zawsze
w takiej sytuacji któryś z księży maluchowi kreśli znak krzyża na
główce lub go pogłaszcze. I jakoś nikogo to nie rozprasza, to jest
normalne przyjęcie dziecka do wspólnoty.
Mało tego często jest też tak, że wierni nie mając już miejscach w
ławkach siadają na wolnych miejscach ministrantów. No ale nasz
Kościół jest w ogóle bardzo nastawiony na bycie wspólnotą, bo oprócz
tego to wierni zawsze czytają pierwsze i drugie czytanie - i nie są
do tego wyznaczeni, tylko po prostu ktoś wstaje i idzie czytać,
wierni także czytają modlitwę wiernych (tu akurat przed Mszą
ministrant chodzi i rozdaje karteczki) i wierni niosą dary do
ołtarza i tu znów nikt nikogo nie wyznacza, tylko kto najbliżej stoi
ten bierze ze stolika to co do wzięcia i wędruje pod ołtarz.
I nieodmiennie taka Msza Św bardzo pozytywnie zaskakuje moich gości,
którzy przywykli do bierności w kościele a tu nagle taka zmiana.

A ja mam anegdotkę :)

[zebra12]

Otóż w moim kościele czasem dzieci mogą się modlić do mikrofonu. I do takiej
modlitwy zgłosiła się moja wtedy może 5, moze 6 letnia córka. Wiedziałam, że ona
ma różne pomysły, ale nie sądziłam, że aż takie. Nagle słyszę coś w stylu: Panie
Boże, dziękuję Ci za ten zbór, za rodziców i za to, że dinozaury wyginęły te
kilka tysięcy lat temu... Bo jakby żyły, toby mogły zjeść mamę, tatę i
wszystkich nas tutaj...

[mader1]

)))
nie chcesz się kłócić ? gratuluję )))

Wolę angdotki od kłótni :)

[zebra12]

[mader1]

miód na moje serce

[okri2]

rewelacja )))

Przypomniała mi się pewna "przygoda" w kościele.
Byliśmy z mężem na Mszy Św. w innym mieście. Duży kościół, trafiliśmy akurat na
Mszę dla dzieci.
Chociaż dzieci zmieściłyby się z powodzeniem w ławkach, to jednak (pewnie
zwyczajem tego kościoła) siedziały tłumnie na stopniach ołtarza.
Ksiądz, niczym aktor, głosił kazanie wędrując między dziećmi. Słuchałam miłego
kazania i śledziłam Go wzrokiem, aż tu nagle.. Huk... Księdza nie ma...
Chwila konsternacji, wyłania się najpierw rozradowany głos zaginionego Księdza
"Uratowałem dziecko!!" Wszyscy zaczęli bić brawo.
Okazało się, że ów Ksiądz zatracony w tym co mówił szedł do tyłu i podeszło mu
pod nogi dziecko. Aby go uratować "fiknął koziołka"

Chwile grozy

[matizka]

no ja mam też anegdotkę z ostatniego czasu, która dziś wydaje mi
się , powiedzmy zabawna, ale w momencie "dziania się" serce mi
mocniej zabiło.

Byliśmy na rekolekcjach i podeszłam do komunii z małym na ręku. A że
komunia była w dwóch postaciach to stało 2 księży. jeden z boku
trzymał kielich z komunikantami, a drugi brał z tego kielicha i..

W każdym bądź razie jak z kielicha ksiądz wyjął komunikant;
błyskawicznie wyciągnął do niego łapkę mały. Na szczęście drugi
ksiądz był szybszy i zasłonił kielich.

Potem juz uprzedzilam męża i oboje pilnowaliśmy łapek Karolka.

A tak jeszcze troche a propos pobocznego wątku. To na tych samych
rekolekcjach nasz mały pokładał się często na podłodze podczas mszy
czy nabożeństw (mam na myśli te, które działy się w kościele). A on
się tak śmiesznie kładzie, że na brzuchu z wypietą pupą, potem się
kręci i wogóle. Często go podnosiliśmy z tej podłogi. Aż do nas
przyszła jedna para i mówi nam: dajcie mu spokój, to nikomu nie
przeszkadza, a takie jest słodkie.

Może my czasem sami jesteśmy za surowi dla swoich dzieci, bo chcemy
je miec takie doskonałe.

[11.jula]

Oh, uśmiałam się do łez. No, ale powiedz, czy jednak nie miała
racji, nie wiadomo co takim dinozaurom przyszło by do głowy

[dominikjandomin]

To ciekawe...

Bo u nas zazwyczaj dzieci się modlą za Pana Boga, za Jezusa, za Maryję i za
świętych.

[okri2]

dominikjandomin
Staram się dobrze zrozumieć Twoje wypowiedzi, ale jakoś mimo to nie łapię twojej
postawy. Pozytywna? Negatywna? Krytykująca? Pobłażająca?
Do dialogu też jakoś nie pasuje...
A co do modlenia się za Pana Boga, Jezusa i Maryję, to chyba dziwne. Co jak co,
ale modlić się za np.Zbawienie Boga??? albo za uświęcenie Świętych?? Dziwne...

Ten wątek na szczęście został sprowadzony na dobre - anegdotkowe tory i po co
znów sprowadzać na inne?

A teraz co do cytowania mojej wcześniejszej wypowiedzi:
> Moja 16 miesięczna córka nie zrozumie, że uśmiechanie się do ludzi jest nie
> stosowne.

Ale dlaczego nie?
DLACZEGO NIE zrozumie, czy DLACZEGO NIE stosowne?

[dominikjandomin]

okri2 napisała:

> dominikjandomin
> Staram się dobrze zrozumieć Twoje wypowiedzi, ale jakoś mimo to nie łapię twoje
> j
> postawy. Pozytywna? Negatywna? Krytykująca? Pobłażająca?

Musi jakaś być? To proszę wziąć kostkę i wylosować.

> Do dialogu też jakoś nie pasuje...

Co to jest dialog?

> A co do modlenia się za Pana Boga, Jezusa i Maryję, to chyba dziwne. Co jak co,
> ale modlić się za np.Zbawienie Boga??? albo za uświęcenie Świętych?? Dziwne...
>
> Ten wątek na szczęście został sprowadzony na dobre - anegdotkowe tory i po co
> znów sprowadzać na inne?

Jakbyś chciała zauważyć, to była odpowiedź na anegdotkę, cytatami z naszych
dzieci parafialnych. Mozna to potraktować jako nieudolna anegdotkę.

Nie zamierzam się wypowiadać, co sądzę o modlitwie za Pana Boga i za świętych,
ani ogólnie o modlitwach dziecięcych. OK?

>
> A teraz co do cytowania mojej wcześniejszej wypowiedzi:
> > Moja 16 miesięczna córka nie zrozumie, że uśmiechanie się do ludzi jest n
> ie
> > stosowne.
>
> Ale dlaczego nie?
> DLACZEGO NIE zrozumie, czy DLACZEGO NIE stosowne?

Wiesz, na tyle mam rozumu, ze potrafię zrozumieć słowa "16 miesięcy", w związku
z tym nie pytam się, dlaczego ona tego nie rozumie.

Interesuje mnie, dlaczego TY UWAŻASZ ZA NIESTOSOWNE uśmiechanie się do ludzi.

[okri2]

ok, więc już wszystko rozumiem

A co do stosowności, czy nie stosowności uśmiechania się. To była wypowiedź
odnosząca się do poprzednich postów. Wynikało z nich, że dzieci, które odciągają
uwagę innych przeszkadzają we Mszy Św.

Ja akurat jestem zdania, że KAŻDY człowiek, który nie wiadomo jak by
przeszkadzał jest potrzebny w Kościele (oczywiście nie chodzi mi tu o wandali
itp.), zarówno małe dzieci jak i wspomniani przeze mnie niepełnosprawni
intelektualnie. Uważam, że potrzebna jest modlitwa, a nie "doskonała modlitwa".
Duch Święty potrafi tak ogarnąć człowieka, że modlitwa płynie mimo wielkich
niedogodności.

[dominikjandomin]

okri2 napisała:


> A co do stosowności, czy nie stosowności uśmiechania się. To była wypowiedź
> odnosząca się do poprzednich postów. Wynikało z nich, że dzieci, które odciągaj
> ą
> uwagę innych przeszkadzają we Mszy Św.

Acha... juz się bałem, ze uważasz usmiechanie się do ludzi za niewłaściwe


> Ja akurat jestem zdania, że KAŻDY człowiek, który nie wiadomo jak by
> przeszkadzał jest potrzebny w Kościele (oczywiście nie chodzi mi tu o wandali
> itp.), zarówno małe dzieci jak i wspomniani przeze mnie niepełnosprawni
> intelektualnie. Uważam, że potrzebna jest modlitwa, a nie "doskonała modlitwa".
> Duch Święty potrafi tak ogarnąć człowieka, że modlitwa płynie mimo wielkich
> niedogodności.

Modlitwa tak. Ale jak to uczą, nie każda modlitwa musi być wywrzaskiwana do
mikrofonu. Bo o ile ta o dinozaurach była zapewne przemyślana (na dziecięcy
sposób), to chyba nie wszystkie są nawet modlitwami, tylko "je tez coś powiem do
mikrofonu"

Kiedyś widziałem książeczkę do modlitwy w trakcie Mszy. Składała się tylko z
okładki. I ani jednego słowa, tylko 4 strony pomalowane na rożne kolory.
Wystarczyła do modlitwy...

[11.jula]

To ja wam opowiem przygodę jaka spotkała mojego męża. Był kiedyś
przejazdem we Wrocławiu i udał sie do kościoła. W tym kościele (nie
pamietam który) jest całodzienna spowiedź, gdzie co jakis czas
zmieniaja się księża z różnych parafii. Konfensjonał jest
zabudowany. Mąż wchodząc do kościoła, poleciał jak w dym do
konfesjonału, najpierw nadsłuchiwał, czy nikt sie nie spowiada,
uchylił delikatnie drzwi, nikogo nie zobaczywszy wszedł, klęknął, no
i zaczął: W imię Ojca... ostatni raz u spowiedzi byłem.... wyznał
wszystko co miał na sumieniu, poprosił o pokute i rozgrzeszenie, no
i czeka. Cisza, cisza, cisza. Więc zaczyna nieśmiało proszę księdza?
cisza.. Wyszedł, patrzy, a tu kartka : przerwa godz. 14-15. Było po
14.

[mamalgosia]

Musiał strasznie nagrzeszyć skoro rozgrzeszenia nie dostał