intence wobec innych

[okri2]

Dzisiaj ktoś bardzo mnie zranił, choć wiem, że chciał dobrze. Jestem zupełnie
rozbita i nie wiem jak sobie poradzić
Czasami i mnie zdarza się (a nawet często) "nagadać" komuś w dobrej wierze.
Wiem, że czasami i ja ranię innych w tzw. dobrej wierze.

No właśnie.. Co wy myślicie o takim gorzkim nagadaniu dla dobra innych? Gdzie
jest ta granica: co wolno, co wypada powiedzieć. Może jednak nie wolno ranić
innych, chociaż chciało się dobrze, czy możemy być pewni co dla innych jest dobre?

P.S. pomódlcie się za mnie, ostatnio bardzo Tego potrzebuję.

Pozdrawiam Was wszystkich bardzo serdecznie!

[ula27121]

okri2 napisała:

> Wiem, że czasami i ja ranię innych w tzw. dobrej wierze.
>
> No właśnie.. Co wy myślicie o takim gorzkim nagadaniu dla dobra innych? Gdzie
> jest ta granica: co wolno, co wypada powiedzieć. Może jednak nie wolno ranić
> innych, chociaż chciało się dobrze, czy możemy być pewni co dla innych jest dob
> re?

Nie wiem o jakie dokładnie "nagadanie" chodzi, ale ja to zawsze zadaję sobie dwa
pytania. Czy ktoś mnie o to pyta? Jeśli pyta to wiadomo, uważam, że oczekuje
szczerej odpowiedzi. Jeśli nie pyta a ja nadal mam potrzebę powiedzenia czegoś
to, pytam się siebie jeszcze - po co? Czemu będą służyć moje słowa? Czy tylko
poprawią moje samopoczucie czy rzeczywiście są w stanie coś zmienić?

>
> P.S. pomódlcie się za mnie, ostatnio bardzo Tego potrzebuję.

[mamalgosia]

Jest jeszcze jedna możliwość, której boleśnie doświadczyłam (jako
odbiorca i jako nadawca i powiem szczerze, że nie wiem co gorsze):
zranienie zupełnie bez takiej intencji, a do tego niezdawanie sobie
sprawy z tego, że zranienie w ogóle nastąpiło, kompletne
nierozumienie sytuacji.
Bo jeszcze jeśli komuś "nagadasz"(cokolwiek rozumiesz pod tym
pojęciem), to przynajmniej wiesz, że te słowa mogły zranić, choć Ty
zupełnie nie chcesz by tak się stało. Ale gorsze są takie słowa,
zachowania, co do kórych nie mamy pojęcia, że kogoś mogły dotknąć!
Co do których ten ktoś nie wiem, że mógł nas dotknąć. I albo się to
próbuje wyjaśnić i wtedy robimy oczy jak talerze, bo zupełnie nie
wiemy o czym rozmówca mówi, to zupełnie nie tak. Albo wyjaśnienia
nic nie dają, bo jest przepaść. Albo do wyjaśnień w ogóle nie
dochodzi, bo zamykamy się, stwierdzamy że to nie ma sensu, uraza
rośnie.

[sulla]

Znam i takie sytuacje

[okri2]

Dziękuję mamałgosiu.
albo się to
> próbuje wyjaśnić i wtedy robimy oczy jak talerze, bo zupełnie nie
> wiemy o czym rozmówca mówi, to zupełnie nie tak. Albo wyjaśnienia
> nic nie dają, bo jest przepaść. Albo do wyjaśnień w ogóle nie
> dochodzi, bo zamykamy się, stwierdzamy że to nie ma sensu, uraza
> rośnie.

Już w rozmowie starałam się wyjaśnić, a mój rozmówca robił oczy jak talerze,
niestety rosła przepaść. Czas przerwał nam dalszy dialog. Tak dobrze to ujęłaś:
zamknęłam się i stwierdziłam, że nie ma sensu, uraza rośnie.
Wiem, że miał rację, tylko forma była tak przykra, bolesna, nie pozostawiająca
miejsca do przemyśleń.
Zawsze wycofywałam się z trudnych sytuacji, wolałam wszystko powierzyć "cudowi
niepamięci".
Może tym razem powinnam postąpić inaczej..

Sulla: troszkę koło tematu, ale chciałam Ci powiedzieć, że z sentymentem
podchodzę, do małżeństw z dużą różnicą wieku. Pomiędzy moją prababcią, a
pradziadkiem było 18 lat różnicy (pamiętam jeszcze prababcię), a pomiędzy jej
córką (moją babcią), a dziadkiem było 14 lat różnicy. Pomiędzy moją mamą, a jej
drugim mężem znów jest 18 lat r. Moja przyjaciółka ma 12 lat młodszego męża i
mają wspaniałą córeczkę U mnie tylko 3...

[sulla]

Wiesz, Okri, najfajniej to zareagowała moja babcia, mama mojego taty. Spojrzała
na mnie chwilę uważnie, a potem powiedziała "Serce nie sługa, różnie to bywa.
Ciotka Halina miała męża 11 lat młodszego, a i tak przed nią umarł" I to było
takie naturalne, proste i bez oceniania

[okri2]

Przypomniała mi się pewna historia.
Prababcia sprzeciwiała się małżeństwu córki, bo sama (mająca męża 18 lat
starszego) wcześnie owdowiała i została z 3 córkami (rok 1942, ale pradziadek
nie zmarł na wojnie, miał zapalenie płuc).
Dużo amantów kręciło się wokół córki, więc namawiała ją na ślub z rozsądku
powtarzając "zobaczysz, zostaniesz sama na starość".
Lata mijały, rodziły się dzieci, wnuki.. Amanci - rówieśnicy babci umierali, a
mąż 14 lat starszy żył i dobrze się miewał. Mało tego, wziął swoją teściową pod
swój dach i służył jej.
Prababcia przepraszała na starość córkę, że była przeciwna małżeństwu, siadały
razem i wyliczały amantów, który kiedy zmarł.
Ostatecznie dziadek zmarł wcześniej od babci, ale niewiele, ja sama miałam wtedy
17 lat (a jestem najmłodsza z rodu - nie licząc swoich dzieci

Moja koleżanka jest w związku z 13 lat starszym mężczyzną, ale u nich jest
dramat. Rodzina w proteście zerwała z nią wszelki kontakt, została sama jak
palec. On kocha ją przeebardzo, ale z ciągłymi wyrzutami sumienia, że nie
zasługuje na starego faceta po przejściach. Ma żonę i dziecko, nie chce mieć
więcej dzieci ku przerażeniu mojej koleżanki.
Ta różnica wieku stała się tu taka przykra.

OT do Okri :)

[sulla]

Mały off topic nam się zrobił, ale i mnie się historia przypomniała, zasłyszana
od mojej teściowej.
U niej w rodzinie była taka historia miłosna również, z dużą różnicą wieku (ok.
10 lat). I mężczyzna wahał się, czy nie jest dla swojej ukochanej za stary, i że
ona wcześnie wdową zostanie. Ale jednak uczucie zwyciężyło i pobrali się. I parę
lat po ślubie ona nagle zachorowała i zmarła, a on sam żył jeszcze bardzo długo
jako wdowiec.
Niezbadane są wyroki Pana.

Dla nas na szczęście różnica wieku nie jest problemem. Mąż nie miał dzieci
(choć kilka lat zanim się poznaliśmy miał cywilną żonę, która od niego odeszła)
i bardzo chciał je mieć - i dzięki Bogu mamy naszą córeczkę teraz. A w relacjach
w ogóle różnicy wieku nie czujemy. Co więcej, właśnie dzięki mężowi się
nawróciłam - i za to jestem mu najbardziej wdzięczna

[sulla]

Mnie się wydaje, że nie chodzi o to, co wolno, ale jak wolno coś powiedzieć.
Jeśli martwię się o kogoś i wydaje mi się, że może popełnić błąd, to milczenie
chyba nie jest dobrym rozwiązaniem.

Podam przykład z mojego życia. Mój mąż jest o 15 lat ode mnie starszy. Moja
rodzina w pierwszym momencie była dla nastawiona sceptycznie (co zresztą
zmieniło się, gdy tylko go poznali bliżej). Zmartwienie, czy postępują słusznie,
wiążąc się z o tyle starszym mężczyzną wydaje mi się naturalne, jednak inaczej
przyjęłabym stwierdzenie:
"Martwię się, czy dokonujesz słusznego wyboru, czy masz świadomość tego, że taki
związek jest trudny"
niż obcesowe pytanie:
"Czy jesteś pewna, ze nie wiążesz się z nim tylko dlatego, ze on ma mieszkanie?".
To pierwsze jest pytaniem troski, to drugie - jest już nieco obraźliwe moim
zdaniem .

Zresztą pisał św. Paweł do Tesaloniczan " Dlatego napominajcie się nawzajem i
budujcie jeden drugiego, co też czynicie."

[mamalgosia]

Czytam Twój post i nasuwa mi się myśl, że krotność też ma znaczenie.
Bo jeśli ktoś raz mi powie: "Naprawdę stary ten twój mąż, ty wiesz,
co robisz?" i posłucha wyjaśnień, a co innego jak ciągle się
słyszy "Byłoby inaczej gdyby on nie był taki stary" "młodszy by cię
w tym wypadku lepiej zrozumiał", "to było do przewidzenia, toż to
niemalże różnica pokolenia" itd

[sulla]

Masz rację. Bo to też chodzi o przyjęcie do wiadomości, ze każdy decyduje sam o
sobie. Można wyrazić swoją opinię, ale jeśli ta druga osoba wysłuchała jej i
zdecydowała się postąpić inaczej, to należy to uszanować.
Zresztą o tym też jest w Biblii, ale nie pamiętam tego cytatu. Coś o tym, żeby
napomnieć raz i drugi, ale nie w nieskończoność.

[mamalgosia]

Jesli masz na myśli ten cytat, który ja mam na myśli, to tam jest,
żeby napomnieć raz i drugi, a potem niekoniecznie uszanować, tylko
wywalić
Mt 18,15nn

[sulla]

Tak, o ten mi chodziło
No ale wiadomo, że wywalić nie za to, że ktoś ma męża starszego albo złe
firanki, ale jeśli grzeszy uparcie Ja miałam na myśli raczej sytuację, gdy
ktoś robi coś, co niekoniecznie nam się podoba, ale nie grzeszy.

[twoj_aniol_stroz]

Mistrzem świata w konstruktywnej krytyce jest mój kierownik duchowy.
Tak sobie nieraz już myślałam o tym jak on krytykuje. To co jest
bardzo charakterystyczne to zawsze mówi: "po ludzku cię rozumiem,
rozumiem Twoje zachowanie, bo wynika ono z... Spójrz jednak z
drugiej strony, takie zachowanie dało taki efekt, podczas gdy inne
zachowanie (tu pada propozycja) dałoby jakiś tam efekt (znów
informacja jaki byłby ten efekt), jakaś wypowiedź zabrzmiałaby jakoś
tam." Druga kwestia, że on krytykuje zachowanie a nigdy mnie jako
człowieka. I wreszcie trzecia kwestia: bardzo często on włącza
dodatkowe tłumaczenie co rozumie pod danym stwierdzeniem, unika
stwierdzeń zły, wada itd. Mówi raczej o cechach, o
nienajszczęśliwszym wyborze itd.
Przy czym nie jest to człowiek, który głaszcze po głowie. Nieraz
zebrałam ostrą burę, ale nigdy to nie raniło... On jest bardzo
surowy, co słyszę od wielu ludzi, którzy go znają...
To co on jeszcze często powtarza na temat krytyki, to by była ona z
miłością - właśnie z tą miłością Św Pawła, czyli taką, co nie szuka
swego, nie zazdrości, nie unosi się gniewem, nie szuka poklasku, ale
jest cierpliwa i łaskawa
Od siebie tylko dodam, ze jeśli czeka mnie jakaś trudna rozmowa,
własnie zwrócenie komuś uwagi w trosce o tego człowieka to proszę
Ducha Św o pomoc, o swiatło, mądre słowa i jasny umysł by te słowa
własciwie wypowiedzieć i by zostały własciwie zrozumiane.

[mamalgosia]

Jak Twój post czytam z kolei, to nasuwa mi się myśl, że ważne, KTO
krytykuje. Jeśli to jest Twój kierownik duchowy, to Ty mu niejako
dałaś prawo do takiego wejścia w Twoje życie. Nie wiem, ale
przypuszczam, że gdyby Twoje zachowanie/słowa skomentowała pani w
sklepie/sąsiadka/listonosz, odebrałabyś to inaczej. Tzn ja na pewno
odebrałabym to inaczej.
Czyli jakby kompetencja i prawo.
A inna rzecz to to, jaki ja mam osobisty stosunek do osoby
krytykującej. Bo jeśli jest dla mi neutralna, to inaczej tę krytykę
przełknę. Może przemyślę bardziej na trzeźwo. A jeśli to samo powie
osoba przeze mnie kochana, to moją pierwszą reakcją jest smutek.

[twoj_aniol_stroz]

Tak, masz rację. Tu ocieramy się o odpowiedź na pytanie czy mamy
prawo do krytyki czyjegoś zachowanie, jeśli nie zostalismy
poproszeni o wyrazenie zdania. Nasuwa mi się odpowiedź, że taka
krytyka powinna być, o ile w ogóle może być, bardzo delikatna i
stonowana. Nie mówię tu o krytyce przestępstwa, wykroczenia... ale o
rzeczach codziennych, błahych lub mało waznych lub rzeczy powaznych
typu wybór męża/żony, ale dokonywanych przez ludzi dorosłych,
samostanowiących o sobie.
Natomiast krytyka bliskich... No tu jest spory problem, bo oprócz
naszego poczucia akceptacji i bezpieczeństwa wśród bliskich dochodzi
jeszcze jedna kwestia. Nie da się być prorokiem we własnym kraju...
Krytyka nawet słuszna ze strony bliskich, zwłaszcza jeśli jest to
krytyka dorosłego dziecka wobec rodzica, czy wśród rodzeństwa,
będzie siłą rzeczy spotykała się ze stwierdzeniem: "a co ty tam
wiesz"...

[atama]

A to ja dziegciu trochę dorzucę, bo przyznam, że imponuje mi nasz
znajomy, który zwraca uwagę - natychmiast, każdemu, wszędzie! Wali
prosto z mostu młodym dziewczynom na ulicy, gdy widzi jak palą itd.
Mi się ten temat w ogóle łączy z ogólną postawą społeczną, byciem
nieobojętnym, reagowaniem na zło.
Już kiedyś chyba na tym forum wspominałam o Zimbardowskim pierwszym
kroku do zła. To brak reakcji. Przemilczenie, kiedy ktoś robi coś
nie tak.
Inną kwestią pozostaje forma.
Podziwiam sąsiadkę - subtelną blondyneczkę, która nie zwraca uwagi
wprost. Z uśmiechem jakoś tak wywinie sytuację, że wiadomo, że
czegoś nie akceptuje, ale nie ma nic przeciwko człowiekowi.
Pracowała swego czasu jako sekretarka w firmie budowlanej. Przez jej
pokój przewijali się budowlańcy - strój roboczy, słownictwo -
wiadomo. Ona ich traktowała z szacunkiem zawsze i uśmiechem. Sami z
czasem zaczęli buty wycierać zanim weszli, a maszerując do szefa
skumulowane emocje rozładowywali nucąc sobie coś pod nosem.

Ech... chciałabym z takim wdziękiem umieć no...

[twoj_aniol_stroz]

Postawa społeczna to zupełnie inna bajka. Ludzie nie zwracają uwagi
na różne mniej lub bardziej niewłasciwe zachowania na ulicy, czy w
sklepie nie dlatego, że nie chcą tego kogoś zranić tylko z lęku,
obojetności itd. Myslę, że ten przytoczony znajomy w ogóle nie
przejmuje sie tym, czy dziewczę palące papierosa poczuje sie
urażone, czy tez nie.
Natomiast faktem jest, że jakiś czas temu miałam w swoim otoczeniu
kolegę, który zawsze każdego pouczał, wytykał kazdy błąd, uchybienie
wręcz i nie miało znaczenia kim był ten, któremu zwracał uwagę...
Przyznaję, że postarałam się bardzo porządnie, zeby nie mieć tego
kolegi w otoczeniu, bo zwyczajnie był koszmarnie męczący. Nie miało
znaczenia, czy on zwraca mi uwagę, czy komukolwiek innemu, po prostu
było to na dłuższą metę nie do wytrzymania. Do kolegi absolutnie nie
docierały żadne uwagi, prosby itd, uwazał, że ma rację, czuł taką
misje, więc nie było szans na zmianę. Oczywiscie, że można było za
kazdym razem analizować, czy faktycznie on ma rację, czy ten ktoś,
kto np. poprosił o rozłożenie mokrego parasola w łazience, ale to
było zabawne przez pierwsze cztery spotkania, później po prostu
stawało się nieznośne.

[nati1011]

Parę razy byłam w sytuacji, gdy musiałam komuś powiedzieć coś, co
wiedziałam, zę go zaboli. Ale sprawa była poważna i moje milczenie
byłoby wbrew włąsnemu sumieniu. I nie zawsze chodziło o cudzy
grzech - czasem było to np zachowanie niestosowne, które źle
wpływało na życie rodzinne.

Jakoś trzeba zaakceptować, ze jak z kimś jesteśmy blisko, to czasem
sie nawzajem ranimy. Ale dla mnie ważne są właśnie te intencje - czy
ta osoba chciała dobrze? czy moze z satysfakcją mnie zraniła?

Jeżeli ten ktos miał rację, a tobie jest po prostu przykro, to
poczekaj, te emocje kiedyś miną. Jeżlei natomiast zranił i jeszcze
nie miał racji, to porozmawiaj i wytłumacz swoje racje. Żeby ten
gniew nie urósł do niebotycznych rozmiarów.