PROSZĘ !!!

[agablues]

Proszę, nie piszcie - "chyba bym umarła", " Ja bym tego nie przeżyła!" itp.
Po pierwsze nie wiecie co by było gdyby, po drugie to nie jest takie proste,
po trzecie jaki byłby sens takiej smierci.
Kiedy umiera dziecko, to nie myśli się o sobie, tylko o dziecku - że trzeba je
pochować.
Po co pisać - "ja to bym umarła !", a jeżeli ja nie umrę kiedy odejdzie moja
dziewczynka, czy to znaczy, że kocham ją mniej niż ta, która "by umarła razem
z nią"? Czy to znaczy, że ja będę mniej cierpiała? Jeżeli Monika - mam Poli
zyje - to co żle zrobiła, powinna się zabić?
Proszę, w takich delikatnych sprawach, kiedy rana jest taka świeża - drogie
dziewczyny, które chcecie nas pocieszać - proszę, uważajcie na to, co piszecie.

[anatemka]

Aga, widzisz, chyba bym umarła, gdyby coś zdażyło się mojemu synkowi... (ma 3
lata i jest zdrowy, jeśli nie liczyć opóźnienia w rozwoju mowy). Wydaje mi się
że bym umarła, ale z drugiej strony przeżyłam śmierć synka, który urodził się
żywy w 18 tyg.ciąży, i poronienie obumarłej ciąży w 12 tyg. Chyba rozumiem
dlaczego niektórzy tak piszą, oni tak myślą...

[megida]

Ago, piszesz:

> Proszę, nie piszcie - "chyba bym umarła", " Ja bym tego nie przeżyła!" itp.
> Po pierwsze nie wiecie co by było gdyby, po drugie to nie jest takie proste,
> po trzecie jaki byłby sens takiej smierci.

ale chyba nie do końca masz rację. Proszę przeczytaj:

www.scholion.com.pl/portal/modules.php?name=News&file=article&sid=312

[agablues]

Ok, w takim razie jestem w grupie ryzyka, i co z tego????
CZY TO MI POMOŻE????
Czy w takim razie mam zaraz po śmierci mojej córki palnąć sobie w łep, żeby nie
czekać na depresję, zawał serca??
Tak, teraz się bardzo zdenerwowałam - jesteś zadowolona?
Nie o takie wsparcie tutaj chodzi
Czasami zastanawiam się czy takich postów po prostu nie kasować
I jeszcze jedno, czy jesteś mamą dziecka autystycznego, chorego przewlwkle lub
terminalnie? Czy przeżyłaś stratę dziecka? Czy dotknęło to Ciebie osobiście?

[agablues]

megida napisała:

> Ago, piszesz:
>
> > Proszę, nie piszcie - "chyba bym umarła", " Ja bym tego nie przeżyła!" itp
> .
> > Po pierwsze nie wiecie co by było gdyby, po drugie to nie jest takie prost
> e,
> > po trzecie jaki byłby sens takiej smierci.
>
> ale chyba nie do końca masz rację. Proszę przeczytaj:
>
> <a
href="http://www.scholion.com.pl/portal/modules.php?name=News&file=article&sid=312"target="_blank">www.scholion.com.pl/portal/modules.php?name=News&file=article&sid=312</a>

A może mama Poli też powinna od razu ze sobą skończyć? Po co narażać jej
maleństwo na stres związany z ew. depresją, chorobą serca lub chorobą nowotworową???
BŁAGAM -POMYŚLCIE 100 X ZANIM TU COŚ NAPISZECIE !!!!!!!

[agablues]

megida napisała:

> Ago, piszesz:
>
> > Proszę, nie piszcie - "chyba bym umarła", " Ja bym tego nie przeżyła!" itp
> .
> > Po pierwsze nie wiecie co by było gdyby, po drugie to nie jest takie prost
> e,
> > po trzecie jaki byłby sens takiej smierci.
>
> ale chyba nie do końca masz rację. Proszę przeczytaj:
>
> <a
href="http://www.scholion.com.pl/portal/modules.php?name=News&file=article&sid=312"target="_blank">www.scholion.com.pl/portal/modules.php?name=News&file=article&sid=312</a>

jeszcze jedno
ten watek został załozony jako prośba a nie zaproszenie do dyskusji. Ja nie
napisałam - co sadzicie o wypowioedziach typu umarłabym. czy rzeczywiscie
umarłybyscie?
to była prosba matki dziecka chorego nieuleczalnie, która ma swiadomosc, ze
przezyje własne dziecko, która bedzie musiała poradzic sobie w chwili, kiedy
dziecko bedzie umierało, a po tym zyc, bo ma jeszcze jedno starsze dziecko,
które tez jej potrzebuje
spójrz na watek - do zrowych i szczesliwych. tam pisała do nas Kasia, która tez
dyskutowała i nawet miała do nas pretensje, a po przemysleniach - zmieniła zdanie
te posty dzisiaj wieczorem beda wyciete

[sloggi]

agablues napisała:

> te posty dzisiaj wieczorem beda wyciete

Wtrącę tylko tyle, że właśnie powinny pozostać - są świadectwem rozważań i
polemiki. Nie chowajmy kurzu pod dywan.

Do Agablues... i do wszystkich !

[megida]

Droga Ago!
Nie było moim celem urażanie ani denerwowanie nikogo, chciałam tylko
przedstawić dowód „rzeczowy” poparty badaniami, że wypowiedzi matek
typu: „chyba bym umarła, ja bym tego nie przeżyła,gdyby moje dziecko umarło”,
nie są czczym gadaniem pozbawionym sensu a mają nawet swoje uzasadnienie
naukowe. Pozwól ludziom wyrażać swoje uczucia, odczucia i emocje, zarówno tym
którzy przeżyli różne tragedie jak i tym którzy ich się obawiają i są pełni
lęku o swoja rodzinę a zwłaszcza dzieci.
Chyba zauważyłaś, że ww. link pochodzi z portalu www. autyzm. pl. Moja obecność
na tym portalu oraz na twoim forum (gdzie nie jestem miło widziana) nie jest
przypadkowa. Zapewniam cię, że nie robię tego z nudów. Napisałaś trochę
sarkastycznie:

>jeszcze jedno, czy jesteś mamą dziecka autystycznego, chorego przewlwkle lub
>terminalnie? Czy przeżyłaś stratę dziecka? Czy dotknęło to Ciebie osobiście?

Otóż usprawiedliwię swoją obecność na twoim prywatnym forum. Straciłam jednego
z bliźniaków, który do 12 tyg. był widoczny na USG a potem nagle „zniknął”.
Przeżyłam bardzo ciężką chorobę córki, kilkutygodniowy jej pobyt w szpitalu i
bezradność lekarzy. Ponadto, właśnie dzięki portalowi o autyzmie, a zwłaszcza
fachowym odpowiedziom na jego forum i ciekawym artykułom, zaczynam rozumieć
dziwne zachowanie syna, drugiego bliźniaka. Powoli zaczyna do mnie docierać, że
być może cierpi na autyzm. 1,5 roku nieustannego, bezpodstawnego płaczu i
nerwowości, zaawansowana kandydoza, paniczny strach przed dotykiem, brak
reakcji na bodźce słuchowe, całkowity brak mowy u 2 latka chyba o czymś
świadczą. Zespół lekarzy, neurolodzy, gastrolog, arelgolog kardiolog, radiolog
(USG głowy) nic nie stwierdzali a dziecko ryczało przeraźliwie i nie pozwalało
się brać na ręce. Dopiero mądry lekarz homeopata postawił diagnozę „zatrucie
rtęcią” (poszczepienne) i podjął się kuracji, która zaczęła przynosić efekty.
Dziecko powoli zaczęło wracać do rzeczywistości, zaczęło reagować na bodźce, po
10 mies. w wieku 1,5 roku przestało płakać a w wieku 2,5 lat zaczęło mówić.
Jednak cały czas wykazuje bardzo dziwne upodobania. Właśnie dzięki informacjom
z portalu o autyzmie wiem, w którym kierunku i gdzie mogę szukać pomocy dla
niego.
Ponadto od trzech lat przeżywam razem z moją bliską przyjaciółką, jej smutki i
radości związane chorym nieuleczalnie dzieckiem. Urodziła dziecko z zespołem
wad (poważne wada serca, krtani, przełyku, naczyń krwionośnych, wodogłowie) po
idealnej ciąży i porodzie. Dla wszystkich był to ogromny szok ale na szczęście
rodzice nie zamknęli się ze swoją tragedią tylko przyjęli ofiarowaną przez
wszystkich dookoła pomoc: materialną, psychiczną, informacyjną a przede
wszystkim duchową. Lecz kiedy u 8 mies. dziecka stwierdzono wielkiego guza na
pniu mózgu, a po otwarciu i zamknięciu czaszki postawiono diagnozę, że to rak a
4 kilowe dziecko jest za słabe na hemię i nie ma żadnych szans, załamali się i
zaczęli przygotowywać się na najgorsze. Dziecko same już nie oddychało i było
całkowicie bezwładne. Nie wiedzieliśmy jak pomóc i wtedy zamówiliśmy mszę św w
intencji dziecka. Przyszli wszyscy pracownicy zakładu pracy. Potem była jeszcze
jedna msza i jeszcze jedna. I stał się cud! Dziecko zaczęło oddychać i poruszać
się bo guz się zmniejszał. Potem sprawę w swoje ręce przejął homeopata. Dzisiaj
dziecko ma 3 lata i intensywnie uczy się samo chodzić, jest radosne, owszem ma
dren w głowie i rurkę w krtani ale wada serca zmniejszyła się i nie trzeba
operacji. Zaczyna razem z mamą naukę w przedszkolu i wszyscy (no może oprócz
lekarza) traktuję je jak zdrowe. Patrząc na tą rodzinę w której jest tyle
spokoju, miłości i wiary w Boga a zwłaszcza na moją przyjaciółkę, która chętnie
przyjmuje wszelaką pomoc nawet drobną i z niej się naprawdę cieszy, często jej
mówię, że ją podziwiam i sprawia jej to przyjemność.
Teraz już znasz moją historię. Proszę cię nie oceniaj nikogo pochopnie ani nie
zakazuj wstępu na forum, ludziom którzy z różnych powodów tu zaglądają. Jedni
potrzebują pocieszenia, inni wypłakania jeszcze inni chcą pocieszać a są i
tacy, którzy szukają informacji.

Forum jest po to , żeby na nim dyskutować a internet i portale, żeby pozyskiwać
informację.

Proszę nie siej takim jadem w swoich wypowiedziach ani groźbą kasowania postów
bo zrazisz do siebie ludzi.

Polecam dwa wspaniałe portale na których forach panuje przemiła i życzliwa
atmosfera, wszyscy służą pomocą a zwłaszcza rzetelną informacją na temat
różnych schorzeń popartą własnym doświadczeniem oraz licznymi publikacjami z
prasy polskiej i zagranicznej oraz pomocą i informacją natury psychologicznej.
Są tam rodzice dzieci chorych, którzy otrzymują wsparcie ale również tacy,
którzy dopiero diagnozują problem i szukają informacji.
www.dzieci.bci.pl/strony/autyzm/door.html
www.darzycia.nowoczesny.pl/
Żegnam, Megi.

[aniao3]

Aga - nie wiem jakie posty chcesz wycinac - ale tego watku nie wycinaj!
Mnie odobja jak ktos mowi/pisze: "chyba bym umarla"
Dla mnie to takie infantylne i egzaltowane. Tak moze myslec dorastajaca pannica
a nie dorosla, swiadoma kobieta. Gdy ktos mi tak mowi to pytam: a jak bys
umarla?
Bo jak same wiecie - nie umiera sie z milosci ani od tragedi. Choc czasem by
sie chcialo. Ale zyjemy. I nawet mamy plany. I nawet - niepojete, ale sa chwile
gdy potrafimy byc dalej szczesliwe.
Wiec ja rozumiem ze ktos usiluje wyrazic w ten sposob ze myslenie o takiej
tragedii go przerasta, ale to fatalne sformuowanie i tak naprawde bez sensu.
Jesli kogos poruszylam to nie przepraszam lecz mam nadzieje ze zmusilam do
refleksji.
Bo faktycznie Aga masz racje - jakos nie slyszalam by media podawaly informacje
o samobojstwach matek po stracie dzieci, a przeciez dzieci wciaz umieraja...
Sciskam mocno
anka

[agablues]

Bede wycinała posty, które NIE pomagają a tylko niepotrzebnie wzburzają
no, może mi przejdzie. ale nie gwarantuję, ze zostanie post , który mnie bardzo
zdenerwował.
Musze to wszystko przemyslec i na spokojnie zadecydowac
wątku nie wytnę, bo wiem, ze jest potrzebny
Pozdrawiam Cie Aniu

[reniatoja]

Dzien dobry. Renata, matka calkowicie zdrowego dziecka. Czytam Wasze forum,
weszlam tez na strone poswiecona dzieciom, ktore umarly, do ktorej link
podalas. Mam to forum w ulubionych. Zagladam do niego codziennie. Zachwycil
mnie tekst o Holandii. NA inym forum dziewczyna pisze, ze jest w ciazy i zrobi
badania prenatalne, bo, cytuje, za zadne skarby nie chcialaby donosic ciazy
jesli dziecko byloby uszkodzone genetycznie. W swietle jej wypowiedzi Wasze
forum jest dla mnie rodzajem azylu, podnosi mnie na duchu, podtrzymuje wiare w
pewne rzeczy, o ktorych nie chce teraz pisac. W kazdym razie chce miec jeszcze
jedno dziecko i urodze je niezaleznie od tego, czy bedzie zdrowe czy chore,
wiec potencjalnie moge byc kiedys jedna z Was. Zreszta nieszczescia chodza po
ludziach i w kazdej chwili z matki zdrowego, moge przeksztalcic sie w matke
chorego dziecka, jak chocby E. Blaszczyk, o ktorej wspominasz.

Chyba tylko raz odezwalam sie na tym forum i to tez zrobilam z wielkim
wahaniem, teraz pisze po raz drugi, z niemniejszym strachem czy kogos nie
dotkne, nie uraze. Jednak postanowilam sie odezwac, albowiem sa tu slowa, ktore
mnie, matke zdrowego dziecka, bardzo tez bola. Otoz nie jestescie jedynie Wy
delikatne i wrazliwe, matki zdrowych dzieci. A ciagle czytam tutaj krytyke
tych, ktore majac zdrowe dzieci i nie majac za soba doswiadczen z zakresu
smierci dziecka. Piszemy zle, piszemy niedelikatnie, jestesmy egzaltowane
(ostatnia rzecz, o jaka mozna alkurat mnie posądzic). Strach sie idezwac.
JAsne, moze moj post zostanie wyciety i jesli kogokolwiek ma dotknac czy
urazic, to lepiej, zeby wlasnie wyciety zostal i to jak najpredzej. Natomiast
chciaalm zwrocic uwage, ze skoro jest to forum otwarte, kazdy moze tu pisac i
tak zadecydowalas, Ago, to poza wymaganiem od nas stukrotnych przemyslen kadego
slowa, poza narzucaniem nam co i jak mozna tutaj napisac, byc tez soba i jesli
cos ktos czuje, to pozwol mu to napisac. Inna opcja - zamknij to forum, albo
niech bedzie tylko udostepnione do czytania, a do pisania udzielaj akcesu.
Dlaczego zalozylas otwarte forum, przyznaje, ze bardzo poruszajace i mnie
osobiscie dotykajace ogromnie, ale tak bardzo atakujesz tych co pisza nie po
Twojej mysli? Prosze, nie robcie takich podzialow - my, matki chorych dzieci i
wy, matki zdrowych, ktore kompletnie nie rozumiecie , ze my nadal zyjemy i
nawet jestesmy szczesliwe. Wymagasz maximum taktu i delikatnosci, ale moze
spojrz na to rowniez od naszej strony. Szkoda, ze tak prowadzisz to forum, tak
stresujaco dla matek zdrowych dzieci, bo sadze, ze nie jestem jedyna osoba,
ktora po prostu boi sie tutaj cokolwiek napisac. Moze byloby tu wiecej
ciekawych wypowiedzi, gdyby nie ta presja. Jasne, ze nie chodzi o ilosc, ale ja
rowniez prosze, przemysl chociaz raz (nie 100x) jak poczuje sie ktos, kto mial
dobre intencje, ale mu moze nie wyszlo, gdy przeczyta kolejny post srtofujacy
go i narzucajacy jak wolno, a jak nie wolno sie odezwac. Pozdrawiam i
przepraszam za zamieszanie. I naprawde nie chcialam nikomu sprawic przykrosci
tymi slowami, tylko, ze moze trzeba naswietlic sprawe tez i z drugiej strony.

trudnosci w komunikacji

[aniao3]

Witaj Renia!
dzieki za list.
> Prosze, nie robcie takich podzialow - my, matki chorych dzieci i
> wy, matki zdrowych, ktore kompletnie nie rozumiecie , ze my nadal zyjemy i
> nawet jestesmy szczesliwe.
Ja mysle, ze nikt swiadomie nie chce robic takiego podzialu "my - wy", tyle ze
on wynika czasem sam z odmiennych doswiadczen. To co napisalas powyzej - ja to
pisalam w odniesieniu do osob po tragedii: ze nawet po najwiekszej -zyje sie
dalej i nawet czasem jest sie szczesliwym. Chcialam przez to powiedziec, ze ja
mam czasem takie wrazenie, ze ludzie z mego otoczenia oczekuja, ze ja bede
skamieniala z bolu Niobe - a ja tak nie potrafie i nie chce. I ktos patrzac z
boku moglby powiedziec, ze mnie to w ogle nie obeszlo - smierc mego dziecka.
Co do mojego postu - bo to ja pisalam o infantylnej egzaltacji. I chodzilo mi o
sytuacje, gdy ktos opisuje swoja tragedie i w odpowiedzi dostaje "straszne, ja
to bym umarla". Czy taka osoba pomyslala choc chwile co tak naprawde chciala
powiedziec? Czy tez chciala sie po prostu lepiej poczuc? To normalne, jak
pomagam staruszce przejsc przez jezdnie to tez po czesci dlatego ze lubie sie
czuc dobra, ale czy aby nie mozna bylo uzyc innych slow?
To troche jak z postami na info-dziecko, gdzie panny wysylaly posty na
poronienie z wklejonymi w podpisie zdjeciami dzieci. A przeciez jakby szly do
kogos kto stracil dziecko to chyba by swego malucha tam nie zabieraly.
Ja mysle ze temat komunickacji - a zwlaszcza w sieci - jest strasznie trudny,
bo piszemy uzywajac czesto myslowych skrotow, nie widzimy siebie, nie slyszymy
intonacji - i dlatego czesto latwo o nieporozumienia.
Ale mysle ze najwazniejsze - ze rozmawiamy.
I mysle ze zle by sie stalo, gdybysmy sobie cos narzucaly jesli chodzi o to co
wolno mowic. Ale mysle ze nawet jesli czasem nie wychodzi to najlepiej, to po
prostu staramy sie komunikowac jakie slowa nas bola, jakie pomagaja, jak sie
zachowywac. Jak sama wiesz, wiekszosc z nas po prostu nie wie co robic i co
mowic w obliczu tragedii. Dopiero gdy nagle znajdziemy sie po drugiej stronie
barykady odkrywamy jak inaczej wyglada ten swiat.
A zatem - rozmawiajmy jak najwiecej bo tylko wtedy mozemy sie czegos wiecej
nauczyc! I dzieki raz jeszcze ze napisalas. :)
Anka

[agablues]

Ok, macie rację nie będę nic wycinała, chociaż tak naprawdę chciałam głównie
wyciąć swoje posty. Za bardzo się zdenerwowałam. Trochę przeczekałam,
pochodziłam z tym wszystkim w głowie i spróbuję jakoś poukładać.

Megido, jaki sens jest w podaniu linku z informacją,że rodzice dzieci chorych
lub po stracie dziecka są bardziej narażeni na śmierć - mówiąc ogólnie ( bo to
była Twoja odpowiedź dlaczego dziewczyny piszą - ja bym umarła)? Wiesz, jak ktoś
pali papierosy to można mu "przedstawić dowód „rzeczowy” poparty badaniami
(...)" że od tego się umiera i ma to "swoje uzasadnienie naukowe." Tak samo z
niezdrowym odżywianiem się , narkotykami, alkoholem. Taka argumentacja może
sprawić, ze ci ludzie dokonają wyboru i przestaną palić, pić, narkotyzować się.
Ale jaki ja mam wybór, albo mamaPoli ?? Czy ja mam wpływ na to, co się zdarzyło
? Trudno, stało się, jestem narażona.

Jeżeli chciałaś nas ostrzec - mogłaś napisać - dziewczyny, uważajcie na siebie,
bo dowiedziono.....Może potrzeba Wam psychologa, bo były badania naukowe, ze
jesteście bardziej skłonne do samobójstw... swoją drogą, obecnie ostatnią
rzeczą, która mnie teraz intesuje, to badania naukowe nt mojego zdrowia . Mam w
nosie badania naukowe, genetycy są bezsilni wobec wady mojej córeczki. Myślisz,
ze takie badania naukowe pomogą Ani czy, Melce czy Monice pogodzić się ze stratą?

Owszem, pewnie, że zdarzają się samobójstwa po stracie dziecka, ale nie sądzę,
żeby to dotyczyło tych osób, które wykrzykują w histeryczno - egzaltowanym tonie
- Ja bym się zabiła!!!! Po pierwsze - będę to powtarzała do znudzenia - nikt nie
wie jakby się zachował w jakiejś sytuacji, dopóki się w niej nie znajdzie. I
zazwyczaj wcale się te przypuszczenia nie sprawdzają. Po drugie - to wcale nie
jest łatwe - zabić się. Po trzecie - jeżeli rodzice po stracie dziecka albo
rodzice opiekujący się przewlwkle chorymi dziećmi są narażeni - bo dowiedziono
tego naukowo - to powinno się skupić na tym jak im pomóc, jak wesprzeć, żeby nie
doszło do kolejnego niescześcia. A słowa - ja bym umarła - w niczym nie pomagają.

Ja wiem, że bardzo często taka myśl się pojawia u osób, które czytają o naszych
nieszczęściach, ale czy naprawdę trzeba to MÓWIĆ???? Pisałaś o swojej
przyjaciólce, z którą przeżywałaś chorobę jej dziecka. Powiedz, czy choć raz
powiedziałaś jej - ja to bym nie wytrzymała, albo ja bym umarła, gdyby mi
dziecko umarło ? Sądzę, że nie miałabyś odwagi powiedzieć czegoś takiego. A
tutaj co i raz padają takie - deklaracje? Bo tu można - postukać sobie w
klawiaturkę...

zdaję też sobie sprawę, ze opisując moje życie z moją córeczką tutaj na forum -
możemy stać się tematem do rozmów z wypiekami na twarzy typu - Boże, ale
ostatnio przeczytałam historię!!to okropnmne!!urodzić chore dziecko, z wadą
genetyczną!! - nawet nie mam tego za złe. to jest ludzkie. Ale nieludzkie jest
klepanie bez zastanowienia bezpośrednio do osoby dotkniętej nieszczęściem.
Dlatego będę zawsze zwracała uwagę, żeby tutaj nie było takich egzaltacji. Kiedy
siedziałaś z przyjaciólką u jej chorego dziecka - nie szalałaś - Co my zrobimy
??!!Jakie to nieszczęście!!! Kiedy sie spotyka znajomą osobe, której zmarło
dziecko - nie mówi sie raczej - och, jakie to straszne, ja to bym tego nie
przeżyła i to z dużą iloscią wykrzykników.

Poza tym, co tak naprawde mają oznaczać takie słowa?
- ze ja swoje dziecko kocham mniej - bo nie umarłam i wytrzymałam?
- że osoba, która to mówi jest słaba? powtórzę, nikt nie potrafi przewidzieć jak
się zachowa wobec nieszczęścia. A jeżeli ta osoba mówi, ze jest słaba, to po co?
- ja mam ją pocieszać i mówić - Dałabyś radę, jesteś silna?
PRZECIEŻ TO ABSURDY!!

Teraz pewnie ktoś zarzuci mi, ze jestem drobiazgowa i czepiam się każdego słowa,
ale - moi drodzy - nie rozmawiamy o pogodzie czy innych duperelach, za
przeproszeniem.

Powtórzę - ja wiem, ze to emocje; wiem, ze chcecie dobrze; wiem, ze Wam - na
samą myśl o tym, ze mogłoby się Wam coś takiego przydarzyć - robi się słabo; że
myślicie, że Wy byście umarły, a my to jesteśmy wspaniałe, dzielne, warte podziwu -

Myślcie co chcecie, ale NIE PISZCIE.

Czy mozecie to uszanować?
Odpowiem od razu dlaczego to forum jest otwarte - żeby wszystkie osoby, które
tego potrzebują mogły tu bywać, i te które chcą czytać lub wspierać także. To
może być obopólna korzyść. Ale jest to forum bardzo specyficzne, prawda? Miałam
nadzieję i nadal ja mam, ze potrafimy, potraficie uszanować specyfikę tego
forum. Miejsce na dyskusję o próbie porozumienia między nami jest w odpowiednich
wątkach - jest tytuł- Do zdrowych i szczęśliwych.

>Teraz już znasz moją historię. Proszę cię nie oceniaj nikogo pochopnie ani nie
zakazuj wstępu na forum, ludziom którzy z różnych powodów tu zaglądają. Jedni
potrzebują pocieszenia, inni wypłakania jeszcze inni chcą pocieszać a są i
tacy, którzy szukają informacji.

Megido, daleka jestem od zakazów wstępu i pochopnego oceniania. Na górze jest
wyrażnie napisane dla kogo to forum. Każdy moze tu pisać - ale PROSZĘ uważajcie
na to, co piszecie. Jeżeli chcecie naprawdę pomóc, to chyba warto, zeby ta pomoc
była owocna i przyjęta. A na pytania o informacje - tez zawsze staramy sie
odpowiadać.

Moje pytania
>jeszcze jedno, czy jesteś mamą dziecka autystycznego, chorego przewlwkle lub
>terminalnie? Czy przeżyłaś stratę dziecka? Czy dotknęło to Ciebie osobiście?

nie były sarkastyczne i nie miały na celu sprawdzic czy masz prawo tu pisać.
Chciałam wiedziec, bo nie przypuszczałam, ze osoba po przejsciach nie rozunie
mojego punktu widzenia. Piszesz, ze na tamtych forach panuje zyczliwa atmosfera.
Dużo łatwiej porozumieć się ludziom z tymi samymi problemami, zapewniam Cię , że
tutaj też się dogadujemy. Atmosfere tworza wszyscy forumowicze. Moze sie myle,
ale sa one zamkniete, a ja nie chce sie zamykać, chcę wyjsc do ludzi i opowiadać
im. uświadamiać pewne sprawy. Nawet za cene niezrozumienia z ich strony, bo
część zawsze zrozumie, a inni - być może też -prędzej czy później.

>Proszę nie siej takim jadem w swoich wypowiedziach ani groźbą kasowania postów
bo zrazisz do siebie ludzi.

Wydaje mi się, ze nie sieję jadem. Bardzo sie zdenerwowałam Twoim postem, to
prawda i jestem o to zła na siebie, ze dałam się ponieść emocjom. Powtarzam - to
swoje wypowiedzi głównie chciałam usunąć, ale niech zostaną jako świadectwo.

> Pozwól ludziom wyrażać swoje uczucia, odczucia i emocje, zarówno tym
którzy przeżyli różne tragedie jak i tym którzy ich się obawiają i są pełni
lęku o swoja rodzinę a zwłaszcza dzieci.

Pozwalam, ale dbam też o tych, którzy potrzebują wsparcia. No bo kto tu ma kogo
wspierać?

Cieszę się, ze z Twoim synkiem i dzieckiem przyjacółki jest lepiej. Życzę Wam
wszystkiego najlepszego. Pozdrawiam - Aga

[melka_x]

Dziewczyny! Aga zdenerwowała się i popłynęły słowa o wycinaniu postów... Ale
proszę zrozumcie... Aga tylko prosiła, żeby w ten sposób do nas nie mówić.
Pewnie każdemu przynajmniej raz w życiu bez złych intencji zdarzyło się
chlapnąć coś co kogoś ogromnie uraziło - trudno, tak bywa, czasem to wynika z
braku zastanowienia czasem z niewiedzy na temat co dla tej drugiej osoby jest
bolesne, czasem z nieumiejętności wyobrażenia sobie czyjegoś położenia. Ale
jeśli ta osoba prosi "proszę nie mówcie tak do mnie" to uszanujcie to.
Ja rozumiem Agę, bo odczuwam to bardzo podobnie. Kiedy ktoś mi mówi, że on by
umarł gdyby coś stało się jego dziecku jest mi bardzo przykro. Bo tak jak
pisała Aga, czy to znaczy, że ja swojego dziecka nie kochałam? Moja córka nie
żyje, a ja owszem jestem, trwam, żyję. Powinnam się zabić?

I jeszcze coś - może jestem przewrażliwiona, ale ja tego typu zdania odbieram
jako zakamuflowane "jak dobrze, że to nie mnie się przydarzyło". I nawet nie
mam pretensji o takie myślenie. (Sama gdy Natalia miała jeszcze spore szanse na
przeżycie, gdy jeszcze nie dopuszczałam myśli, że może nam się nie udać,
patrząc na dzieci, których śmierć była juz tylko kwestią czasu myślałam -
straszne, to okropne- ale faktycznie myślałam o tym jak dobrze, że to nie moja
córka. Tak ludzie funkcjonują. Nie ma o to co mieć żalu, ale też nie wolno tego
mówić takim rodzicom. Nie wyobrażam sobie, że w tamtym jeszcze pełnym nadziei
dla mnie i mojej córki czasie mogłabym podejść do mamy umierającego dziecka i
powiedzięc jej "ja bym chyba umarła, gdyby to z moją małą się tak zdarzyło".

Więc my tylko prosimy.
Wiemy, że nie macie złych intencji. Ale nas takie słowa tak bardzo ranią.
Zrozumcie proszę.

A to, że jesteśmy w grupie zwiększonego ryzyka to zupełnie inna sprawa.
Pozdrawiam serdecznie,
Magda

[mamaadama4]

Uprzedzając pytania - niedługo minie 6 lat, jak mja 5 letnia córka zmarła na
białaczkę.
Myslę, że za bardzo podzielono włos na czworo. I trochę za dużo tu instrukcji
dla odwiedzających i piszących. Pamietam dokładnie pierwszy rok po śmierci
Hanki. I prawdę mówiąc najbardziej wkurzało mnie jedno pytanie "Jak się
czujesz?" Było to w tej sytuacji tak idiotyczne i bez sensu, że ręce mi opadały
i mówiłam, że świetnie. Natomiast stwierdzenia, że "chyba bym umarła" itp nie
ruszały mnie. Dla mnie to cos w rodzaju jakiegos wykrzyknika, a nie prawdziwe
stwierdzenie. A juz na pewno nie odczuwałabym i nie odczuwam tego jako przytyk,
że mało byłam wrażliwa bo przeżyłam.
Natomiast jedna rzecz dotykała mnie bardzo - ignorowania mnie w dyskusjach na
temat dzieci. parę razy wręcz zwróciłam uwage, że w końcu przez 5 lat miałam
dziecko i przynajmniej w tym zakresie mam cos do powiedzenia. No i jeszcze -
nieszczęsne pocieszenia - "wiesz, jest aniołkiem w niebie i na pewno jest jej
tam dobrze". Miałam w ... , że jest aniołkiem. (Sorry ale inaczej się nie da).
Szanuję prawo każdego do przeżywania takich tragedii po swojemu, ale nie
próbujmy za bardzo moralizować.
A ja przezyłam to wszystko po swojemu i teraz jak ktos chce zobaczyc to
zapraszam: www.transpl.ped.cm-uj.krakow.pl/koliber.html
A linki do zdjęć dzieci osób wypowiadającyh się tez mi nie przeszkadzają. Poza
tym, jeżeli ktoś jest zarejestrowany z linkiem to chyba nie da się inaczej.?
danka

[mamaadama4]

Na stronie którą podałam mozna też znaleźć różne ksiązki na tematy hm... nas
interesujące.
danka

[agablues]

Całą tę sytuację można odwrócić o 180 st. Mogłabym napisać:
Wyszłam Wam naprzeciw – postanowiłam napisać prawdę, żebyście wiedziały jak
jest. A jest tak, ze my boimy się powiedzieć, co w głębi duszy czujemy. Nie
dość, że nie jest nam lekko z powodu sytuacji, w jakiej się znalazłyśmy, musimy
jeszcze uważać na to, co mówimy, żeby nie zrazić / urazić otoczenia. Nie mogę
powiedzieć, że niektóre pocieszenia wcale wg mnie nie są pocieszeniem, wręcz
mnie drażnią i wolałabym ich nie słyszeć. Nie mogę tego powiedzieć, bo zrobię
przykrość osobie, która próbuje być dla mnie miła, a gdybym jej powiedziała, co
czuję – mogłaby się obrazić:
- „ ja cię pocieszam, a ty mi mówisz, co mam mówić a czego nie. To może wcale
się do ciebie nie odzywać?!’
Najlepiej byłoby gdybym spuściła głowę, powiedziała cichutko „ dziękuję” i
udawała, że jest ok.. Czy tak powinno być? Czy ja nie mogę powiedzieć otwarcie,
czego nie lubię, co mi się nie podoba? Po takich pogaduszkach Pocieszyciel
czuje się dobrze, spełnił dobry uczynek, a ja? Ja czuję się jeszcze gorzej i
muszę udawać, ze jest ok.
Dlatego ludzie się izolują. Bo nie ma porozumienia. A kiedy ja zaczynam mówić o
tym otwarcie, zarzuca się mi, ze wywieram presję, że narzucam jak wolno, a jak
nie wolno się odzywać. Wolno wam, możecie nam powiedzieć wszystko, co chcecie,
ale, w jakim celu i czemu to ma służyć?
Komu chcecie poprawiać nastrój – mi czy sobie?
Problem w tym, ze nie potraficie przyjąć prawdy. Myślicie, ze wszystko jest
fajnie, a kiedy okazuje się, że nam wcale nie jest z tym dobrze – obrażacie się.
Tylko niektóre dziewczyny zadały sobie trud i powiedziały sobie – Ok., do tej
pory widocznie robiłam źle. Nie wynikało to z moich złych intencji, ale z
niewiedzy. Teraz wiem, że tamten sposób może nie był dobry. W takim razie, co
mogę zmienić, żeby było dobrze?
Najłatwiej jest się obrażać i mówić wam się nie dogodzi. Tylko, do czego to
prowadzi.
Wyszłam Wam naprzeciw, odważyłam się powiedzieć prawdę, co wy z tym zrobicie –
to już wasza decyzja. Możemy nadal grać tę komedyjkę, udawać. Niewątpliwie tak
jest wam wygodniej, nie trzeba się zastanawiać, nie trzeba myśleć, wystarczy
parę utartych zwrotów i jest ok. Tylko potem nie dziwcie się, ze ludzie z takimi
problemami was unikają i się izolują.
Piszesz, że boicie się napisać,. Mimo, to cześć dziewczyn pisze Ja też się
bałam. Ale jeśli jest szansa na poprawę, przełamię swój strach. Myślisz, ze jest
mi przyjemnie czytać te zarzuty wobec mnie? Wcale nie jest. Jednak myślę sobie,
że jeżeli dzięki całej tej dyskusji, ktoś będzie potrafił się zachować i jeżeli
nawet nie pomoże, to przynajmniej nie zdołuje osoby w potrzebie – warto.
Forum zostanie otwarte, – bo ma być miejscem spotkań dla wszystkich, którzy tego
potrzebują. Jest to korzystne dla nas i dla tych, którzy nie zetknęli się z
takim nieszczęściem. Mają okazję zobaczyć, co czujemy, myślimy, mogą obserwować
i wyciągać wnioski

I nadal będę namawiała do tego, żeby zastanawiać się nad każdym słowem a nie
kierować się emocjami. Jestem zła na siebie, wczoraj puściły mi nerwy i zamiast
odpuścić, od razu odpisałam. Było to zupełnie niepotrzebne.
Co złego jest w tym, ze do tego namawiam? Czy w życiu codziennym mówicie bez
zastanowienia do swoich partnerów, rodziców, dzieci, szefów, pracowników? Tak
robicie? Jakie są skutki? Mnie uczono, żebym się zawsze zastanowiła zanim coś
powiem – i jak widać mi się czasem też nie udaje. Ale próbuję.
Wrócę jeszcze na chwilę do opinii o forach – dar życia i o autyzmie. Na Darze
Życia jest forum zamknięte. Procedura jest tak hm skomplikowana, ze nie mogę się
tam dostać. Najpierw miałam tam zablokowane konto, teraz – zapomniałam hasła –
zdarza się. W żaden sposób nie mogę nic zmienić. Nie mam siły, żeby się tam
dobijać. Wiem, ze tutaj czytają mamy stamtąd. Może one opowiedzą czy tam toczą
się takie dyskusje. Czy raczej jest to zamknięty krąg ludzi o podobnych
problemach, które znakomicie rozumieją się między sobą? A ja chcę wyjść poza ten
krąg. Bo nie chce się bać żyć pośród normalnych rodziców nie chce, żeby oni się
bali żyć ze mną
Pokaż mi Reniu moje wypowiedzi , w których tak bardzo atakuję tych, co piszą nie
po mojej myśli.
Jestem otwartą osobą, można ze mną dyskutować i wbrew temu, co piszesz, szanuję
i toleruję zdanie innych. Ala mam tez prawo do wyrażania swoich myśli, i mam
prawo oczekiwać ,że tutaj, na tym forum moją prośby będą brane pod uwagę.
Aga

[reniatoja]

Ago dzieki za tak dluga wypowiedz, czas jaki poswiecilas, zeby ja napisac.

Nie bede szukala zadnych Twoich wypowiedzi, w ktorych robisz to czy tamto.
Napisalam tylko o tym jak ja sie czuje, matka zdrowego dziecka, jakie sa moje
wraznenia czytajac to, mimo iz dziecko mam zdrowe, bardzo interesujace mnie
forum. A czuje tak jak napisalam, ze narzucasz jak mozna sie tu odezwac, a
zwlaszcza, jak NIE mozna, no i tak chyba jest. Masz prawo, to Twoje forum,
forum dla rodzicow nie takich jak ja i pewnie przestane sie tu odzywac, do
pogadania mamy chocby salon Sloggiego, a tutaj niech pisza ci, ktorzy czuja sie
na silach. JA sie nie czuje, not any more. Teraz pisze, jak sadze, juz ostatni
raz, bo chce Ci odpowiedziec.

Twoje forum to pierwsza taka strona, na jaka trafilam w necie.

Wypowiedzi przeczytane tutaj bardzo mnie porzuszyly lacznie ze lzami wzruszenia
i niemal bolu.

Utwierdzilam sie w przekonaniu, ze urodze kazde dziecko, niezaleznie od
okolicznosci. Jesli oczywiecie kiedykolwiek zajde jeszcze w ciaze, bo cos nie
widac, zeby tak mialo sie stac, no ale oby.

Nikogo nie zamierzam pocieszac, nie mam poczucia, zeby ktokolwiek oczekiwal
pocieszenia. Zreszta jak mozna pocieszac, sytuacje, w jakich sie znajdujecie sa
dosc ekstremalne i kazde "nie martw sie, bedzie dobrze" wydaje mi sie bez sensu.

Nic nie poradze natomiast na to, ze gdy czutam np Twoje wypowiedzi, czy innych
matek chorych, uposledzonych dzieci na tym forum, to rodzi sie jakis podziw dla
Was, nic na to nie poradze, niestety. Oczywiscie nie bede go wiecej wyrazala.

Nic tez nie poradze na to, ze czasem, gdy wyobrazam sobie, ze mojej corce cos
mialoby sie stac, to wydaje mi sie, ze nie przezylabym tego, a na pewno
wolalabym sama umrzec, niz przezyc wlasne dziecko. Tak mi sie wydaje,
oczywiscie doswiadczenia wielu osob, ktre przezyly takie historie (moja znajoma
stracila w ciagu trzech lat trzech synow) kaze myslec inaczej. Nie jest to
egzaltacja bynajmniej.



Co do myslenia co i jak powiedzeic, by nie urazic kogos, to wydaje mi sie, ze
ono obowiazuje wszystkich i nas, i Was i w ogole kazdego, kto chce jakos
funkcjonowac w spoleczenstwie. Slowa potrafia ranic nie tylko ludzi
doswiadczonych przez los. I nikt nikomu nie robi laski, ze zastanawia sie co i
jak mowi.

Odnosnie poronien, ktos tu pisal. Mysle, ze nie ma sensu i to dopiero moze byc
raniace, jesli w obecnosci kobiety, ktora poronila, bedziemy udawac, ze dzieci
przestaly istniec. Moja przyjaciolka cztery razy poronila. Ja juz wtedy mialam
malutkie dziecko, czy mialam je chowac przed nia? A jesli chowac to przez jaki
czas, skoro ona miala poronienia srednio co pol roku? Nie chcecie zyc pod
kloszem, ale takie oczekiwanie, ze nie bedziemy sie odwiedzac z dziecmi po
poronieniu, ze nie bedziemy wyrazac swoich prawdziwych uczuc, tylko obrabiac je
az osiagna zadowalajacy ksztalt, bo nie wiadomo, czy skoro nie przezylysmy
takiej czy innej tragedii to nie urazimy, nie dotkiniemy, taka postawa same
wchodzicie pod klosz, moze on i jest Wam potrzebny, nie wiem. W kazdym razie ja
nie moge jakos zajsc w ciaze. Tymczasem prawie wszystkie moje kolezanki sa na
etapie ciaz i porodow. Jakos nie przyszlo mi do glowy miec zal do ktorejkolwiek
z nich, ze nie ukrywa tego faktu przede mna. Po prostu nie da sie, nie mamy
wszsycy po rowno porozdzielane, takie jest zycie i fajnie byloby zakceptowac
siebie takimi jacy jestesmy. Pozdrawiam i zegnam sie juz z Wami, bede czytac,
ale juz nie bede zabierac glosu. Do zobaczenia w Salonie i prosze, nie miej do
mnie zalu, Ty napisalas szczerze co myslisz i czujesz, ja zrobilam to samo.
Wybacz, jesli po raz drugi sprawilam Ci przykrosc. Pozdrawiam. Renata.

[bachak]

Hej, to właśnie moj post wycieła agablues pt: "
BOJĘ SIĘ STRASZNIE..." ale trudno się mówi...

[bachak]

bachak napisała:

> Hej, to właśnie moj post wycieła agablues pt: "
> BOJĘ SIĘ STRASZNIE..." ale trudno się mówi...


TZN CHCIAŁA WYCIĄĆ!!! (nie wycieła)

[agablues]

bachak napisała:

> bachak napisała:
>
> > Hej, to właśnie moj post wycieła agablues pt: "
> > BOJĘ SIĘ STRASZNIE..." ale trudno się mówi...
>
>
> TZN CHCIAŁA WYCIĄĆ!!! (nie wycieła)

jesli mozna wiedzieć, skąd wiesz?
Gdybym go chciała wyciąć to chyba zrobiłabym to już wcześniej, nie sądzisz?
Aga

[mama_poli]

ja chyba potrafię was zrozumieć. gdyby ktoś mi powiedział jakiś czas temu co
mnie spotka to bym mu odpowiedziała że ja tego nie przeżyję, że umrę, że się
zabiję.
a jednak nie znamy granic naszych możliwości, granic naszego organizmu, naszej
psychiki.
muszę żyć dalej. tak naprawdę nie wiem po co, ale żyję. mam tylko nadzieję że
któregoś dnia to zrozumię.
było mi łatwiej kiedy nosiłam polcię pod sercem. wtedy wszystko robiłam dla
niej. a teraz ...?
teraz wszystko straciło sens.
nic mnie nie cieszy, w niczy, nie widzę dobrej strony.
tak bardzo za NIĄ tęsknię.

[mamaadama4]

mamo poli - ja tez tęsknię za Hanką, chociaz 11 kwietnia minie już 6 lat.
Potrafie się juz cieszyc z wielu rzeczy, potrafię smiać, mam plany itp. Ale nie
ma juz we mnie spontaniczności - i to chyba jest najwiksza różnica.
danka

[bachak]

Wiedziałam że chodzi o mój post, bo rzuciłas parę cytatów zniego :chyba bym
umarła, ja bym tego nie przeżyła itd.

[agablues]

dyskusja na temat tych wyrażeń toczy się od dawna. Nie tylko Ty ich używałaś,
niestety spotykamy się z nimi również "na żywo". Na wcześniejsze posty
reagowałam spokojnie, starałam się tłumaczyć.
z równowagi wyprowadził mnie post i informacją o badaniach naukowych i to on i
moje po nim wypowiedzi mały być wyciete. Twojego ani razu nie wzięłam pod uwage.
Więc prosze, nie pisz tak kategorycznie co JA chciałam zrobić.
Ciesze sie , ze sie odezwałaś - aga

Reniatoja

[agablues]

kilka dni i mi odpuściło.
nie chcę się tu wykłócać ani narzucać cokolwiek. chyba nie jest tak źle z tą
odwagą dziewczyn sądząc z postów pod wątkiem mamy_poli...
Co do moich ataków - po tym co przeczytałam na ciąży i porodzie, myślę,że ze mną
nie jest tak źle
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=585&w=11496665
Może jednak namówię cię na wpadanie do nas. z tego co wiem masz córkę w podobnym
wieku do mojej, może chciałabyś wiedzieć czy rozmawiamy z nią o chorobie
siostry, jak ona to przyjmuje. Może pojawią się inne wątki? Odrzućmy precz
emocje, zwłaszcza te złe i badźmy razem

zapraszam do dyskusji

[agablues]

żałuję, że mnie poniosło i że tak na gorąco odpowiadałam. teraz już mozemy
spokojnie podyskutować. rzucam wyzwanie, mam nadzieję, że je ktoś podejmie:

Jaki jest sens pisania słów , o które toczy się cały bój? Poza tym, że
dziewczyny tak myślą, zapewne pod wpływem emocji.
Jaki był sens podawania linku, że rodzice dzieci ciężko chorych lub po stracie
dziecka są bardziej narażeni na choroby i samobójstwa? I jaki to miało związek z
moją prośbą?

Chcę jeszcze zwrócić uwagę, że na różnych forach ostatnio pojawiły się wątki
czego sobie nie życzą różne osoby
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=8962927
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=585&w=11463648
mają do tego prawo, a my nie?
zastanawiałam się czy gdybym napisała jako zuza3 post z zapytaniem - jak Wam
pomóc, a potem jako agablues odpowiedziała, że jak to dobrze że pytasz, bo ja
nie lubię.....- czy wtedy wywołałoby to mniej kontrowersji...

i na konec, tym razem ja pozwolę sobie na gdybanie:
gdybym miała inny charakter - nie tak silny - gdybym była świeżo po stracie
dziecka, gdyby to było moje jedyne dotąd dziecko i gdybym bez przerwy
słyszała/czytała jaka jestem biedna, ze inne by umarły i nie przeżyły, to bym
dopero się zastanawiała czy nie skończyć ze sobą...

[judytak]

jako że padło zaproszenie do dyskusji, więc skorzystam ;o)

moja teza brzmi: ludzie są różni, różnie reagują, tak na co dzień, jak w
obliczu trudności
to, co jednego zrani, drugiego zdenerwuje, trzeciemu może być obojętne, a
czwartemu pomóc

teraz wizytówka: mam trójkę ładnych dzieci, dwoje zdrowych, a jedno tak sobie
miałam tak, że przez kilka tygodni nie było wiadomo, czy moje dziecko przeżyje,
i przez kilka lat nie było wiadomo, czy kiedykolwiek będzie chodziło i mówiło,
a raz poroniłam, co prawda, we wczesnej ciąży

teraz osobiste doświadczenia, potwierdzające tezę:
w każdej z powyższych sytuacji bardzo lubiłam ogladać ładne, zdrowe dzieci,
dawało mi to wiarę w to, że co prawda ja mam źle, ale świat jest piękny (moja
opiekunka do dzieci, która dwa razy urodziła wcześniaki, oboje dzieci zmarły po
kilku dniach, pocieszała się właśnie zajmując się dziećmi - traf chciał, że
moimi, dlatego o tym wiem)

"los zsyła cierpienie tym, którzy sobie z tym poradzą" - sama tak się
pocieszałam, dużo mi to zdanie pomogło

"jaka ty jesteś dzielna" - czułam zwyczajne zażenowanie, jak przy każdej
pochwale, ale generalnie się zgadzałam - też uważałam, że byłam dzielne,
odpowiadałam "ty też byś taka była w moim miejscu"

"jak ty to wytrzymujesz?" - tak mówiła moja mama, powiedziałam "a mam inne
wyjście?", trochę się zdenerwowałam, ale tylko na chwile, i tylko dlatego, że
ona zawsze taka nadopiekuńcza

"chyba bym umarła" - nikt mi tak nie powiedział, z moim dzieckiem nigdy aż tak
źle nie było, ale rozumiem to zdanie jako skrót myślowy "wolałabym umrzeć, niż
przeżyć to, co ty przeżywasz", "uważam, że umrzeć jest łatwiej", tyle, że na
ogół nie wybiera się tego, co łatwiej, tylko to, co właściwe, i o tym też każdy
wie

jako że to jest forum, zawsze będą ludzie, którzy napiszą coś, nie
przeczytawszy przedtem, jak byście chciały, żeby napisali - chyba lepiej to
zignorować, niż zwalczać, tym bardziej, że może komuś właśnie takie wypowiedzi
się podobają?
(absurdalnie - nawet statystyki mówiące o zagrożeniu matek po stracie dziecka
mogą przyczynić się do tego, że ktoś będzie bardziej dbał o siebie)

pozdrawiam
Judyta

[agablues]

Rozumiem, że to raczej Twoje ogólne przemyślenia , a nie odpowiedzi na moje
pytania :)

judytak napisała:

> moja teza brzmi: ludzie są różni, różnie reagują, tak na co dzień, jak w
> obliczu trudności to, co jednego zrani, drugiego zdenerwuje, trzeciemu może
być obojętne, a czwartemu pomóc

Z tezą się zgadzam. Ale problem w tym, zeby nie ranić i nie denerwować.
forum to miało początkowo nazwę WSPARCIE i o to tutaj chodzi przede wszystkim
Zawsze podkreślałam, ze bardzo cieszy mnie odzew innych mam i dziękowałam za
wszystkie słowa. Ale niektóre "pocieszenia" w głebi duszy mnie drażniły i
dlatego o tym napisałam. Wiem, że nie wszystkim to przeszkadza, chociaż z tego,
co wynika z postów dziewczyn, do których te pocieszenia były kierowane,
niektórym tak. I dla mnie szczególnie ważne są te niektóre, bo myślę sobie, żeby
ich dodatkowo nie ranić, choćby przypadkiem czy niechcący. Mają dość swoich
zmartwień. A wg mnie nie jest problemem zastanowienia się i przemyślenia tego,
co się chce napisać. Jaki to tak naprawdę ma sens, czy to tylko puste słowa i
jak może je odebrać osoba, do której są kierowane.
Patrzę pod wpis mamy Poli i myślę, że mnie by takie słowa nie pomogły. To miłe,
że w ogóle dziewczyny reagują, ale tak jak napisałaś w tezie. Mnie by zdenerwowały.


> "jaka ty jesteś dzielna" - czułam zwyczajne zażenowanie, jak przy każdej
> pochwale, ale generalnie się zgadzałam - też uważałam, że byłam dzielne,
> odpowiadałam "ty też byś taka była w moim miejscu"

ja tez czuje zażenowanie. No, chyba, ze ktos mówi to ze zbyt duzym ładunkiem
emocjonalnym - wtedy mnie to drazni
>
> "jak ty to wytrzymujesz?" - tak mówiła moja mama, powiedziałam "a mam inne
> wyjście?", trochę się zdenerwowałam, ale tylko na chwile, i tylko dlatego, że
> ona zawsze taka nadopiekuńcza

czyli Tobie tez przeszkadzaja takie słowa
>
> "chyba bym umarła" - nikt mi tak nie powiedział, z moim dzieckiem nigdy aż tak
> źle nie było, ale rozumiem to zdanie jako skrót myślowy "wolałabym umrzeć, niż
> przeżyć to, co ty przeżywasz", "uważam, że umrzeć jest łatwiej", tyle, że na
> ogół nie wybiera się tego, co łatwiej, tylko to, co właściwe, i o tym też
każdy wie

zatem jaki jest sens wypowiadania tych słów?
ja rozumiem, ze jest to zwykle pierwsza, bardzo emojonalna reakcja, ale to nie
znaczy, ze nie trzeba tego kontrolowac . Po namysle, wiekszosc osób przyzna, ze
czesto sa to słowa bez pokrycia i mozna inaczej zareagować

Generalnie - po kolejnych przemyśleniach - chodzi chyba o to, zeby zbytnio sie
nie ekcytować. Te przezycia zwiazane z choroba lub smiercia dziecka sa bardzo
dramatyczne i czesto jestesmy wykończone własnie emocjonalnie. Dlatego tak
drazniące są wszelkie wybuchy współczucia, podziwu. Słowa tez maja znaczenie,
ale kiedy sie je wypowiada spokojnie, z uwagą - wtedy mozna reagować. Kiedy mówi
sie spokojnie - raczej nie cisną sie słowa - hasła, frazesy czy słowa-
wykrzykniki. Oczekujemy raczej poważnego traktowania.
Mysle, ze zawsze warto robic porównania. Jak spotyka sie osobe podczas wypadku
lub zaraz po - nie wskazane sa emocje, nikt nie krzyczy do ofiary wypadku - ojej
jak Ciebie to boli!! tylko próbuje sie udzielić fachowej pomocy, a jak sie tego
nie potrafi - wystarczy uspokojenie, potrzymanie za reke. Z nami jest podobnie.

> jako że to jest forum, zawsze będą ludzie, którzy napiszą coś, nie
> przeczytawszy przedtem, jak byście chciały, żeby napisali - chyba lepiej to
> zignorować, niż zwalczać,

nie chodzi o zwalczanie, raczej uświadomienie.
nie mozemy udawać, ze nie ma problemu

tym bardziej, że może komuś właśnie takie wypowiedzi się podobają?

ale innych moga draznic, wiec po co?

> (absurdalnie - nawet statystyki mówiące o zagrożeniu matek po stracie dziecka
> mogą przyczynić się do tego, że ktoś będzie bardziej dbał o siebie)

zgoda, ale wg mnie Autorka tamtego postu, raczej chciała usprawiedliwić te
reakcje - ja bym umarła, co moim zdaniem było nietrafione


dziekuje za gos w dyskusji
pozdrawiam - Aga

chyba wreszcie cos napisze.....

[konkubinka]

chyba wreszcie cos napisze, jestem sczesliwa mama zdrowych dzieci aczkolwiek
mam inne problemy.Gdy czytam to forum , a czesto to robie , nasuwa mi sie
czesto "umarlabym chyba" itp.Nigdy jednak nie napisalam tego.To jest nie na
miejscu , tak uwazam.Po co pisac zrobilabym to czy tamto skoro nie wiem co bym
zrobila.Mam dwojke dzieci.W ogole nie mysle o tym jak zareagowalamy na mysl ,
wiesc o chorobie , odpukac czyms gorszym.Mysle ze osobom takim jak Zalozycielka
Forum i Osoby z podobnymi doswiadczeniami potrzebna jest swiadomosc ze nie sa
same.Ja PODAJE WAM DLON , RAZEM Z WAMI PLACZE , CIERPIE - pewnie , ze nie tak
bardzo jak WY ale......Mysle ze takim osobom bardziej potrzebna jest swiadomosc
ze KTOS mysli a nie jego zdanie.Boze (!!!), nie umiem wyobrazic sobie co jest
takim osobom potrzebne dlatego czytam to forum i NIC nie pisze.Poprostu chce
byc z NIMI , solidaryzowac sie.Mam wrazenie ze czego bym nie napisala bedzie to
bez sensu , wiec po co pisac , a zwlaszcza bzdury????Ludzie , pomyslcie
najpierw!

[agablues]

wystarczą proste słowa, jedno lub dwa, żeby było wiadomo, ze jest sie razem
Konkubinko, jest OK
-