Chciałam się przywitać...

[bonifacja]

Witam wszystkie Mamy. Nazywam się Agnieszka, mieszkam w Warszawie.
Jestem mamą Aniołka-Andrzejka, którego nawet nie chcieli mi pokazać ur. i zm.
03.09.1992 r. w 40tc. w wyniku peknięcia pępowiny w czasie porodu (błoniasty
przyczep pępowiny).
I szczęśliwą mamą Kubusia i Michasia bliźniaków jednojajowych ur.06.04.2001
r.

O jakiegoś czasu Was czytam, ale nigdy nie miałam śmiałości do Was napisać.
To
cudowne, że stworzyłyście takie miejsce, gdzie mozna liczyć na wsparcie i
zawsze je otrzymać. Ja nie miałam takiej możliwości. Czas leczy rany to mogę
powiedzieć z doświadczenia, trzymajcie się cieplutko.

Pozdrawiam serdecznie.

[oyate]

Serdecznie cię witam na forum.
Napiszę tylko, że ja mam córeczki bliźniaczki jednojajowe
urodzone....04.06.2002 roku:-))
pozdrawiam!!

[zorka7]

Czyżby, dziewczyny, jakies próby swatania? ;))

Witam cię serdecznie.

[oyate]

Zorko dlaczego nie? poczekamy ..zobaczymy:-))

[melka_x]

Co do tego leczenia ran, to myślę, że różnie jest, bardzo indywidualna sprawa,
są ludzie, którzy nie podnoszą się z tego przez lata, a nawet jeśli podnoszą
się, to skaza zostaje już do końca życia, tak przynajmniej sądzę.
Witam Cię bardzo serdecznie
Magda

[agablues]

Witaj Agnieszko,
mam nadzieję, że to leczenie ran, to z własnego doświadczenia.
chciałabym kiedys przekonac się o tym na własnej skórze. Czasami myslę, że o
niemożliwe. Cieszę się, że Tobie się udało. To może dawać nadzieję.
Pozdrawiam Aga

[bonifacja]

Droga Agablues,
Chciałabym, aby i Twoja rana też się choć trochę zagoiła, wiem, że to w tej
chwili wydaje Ci się niemożliwe, ale u mnie minęło już 12 lat i właśnie z
mojego doświadczenia wiem, że kiedyś ten ogromy ból, który teraz czujesz
troszkę minie. Ja na początku myślałam, że oszaleję, tym bardziej, że nie
pozwolono mi zobaczyć synka bo "się nie praktykuje"! Teraz z perspektywy czasu
wiem, że powinnam sie upierać i szaleć w tym szpitalu. Do dziś żałuję, że tego
nie zrobiłam! Poźniej rozwiodłam się z I-meżem i myślałam, że już nigdy nie
będę szczęśliwa, a miałam wtedy 22 lata!
Z II-mężem też pod górkę 5 lat leczenia niepłodnosci - koszmar!
Teraz cały czas pamiętam o moim pierwszym synku, ale mam dwóch 3,5 letnich
urwisów i koncentruję się na nich.
Wierzę głęboko w to, że na każdego czeka gdzieś jego szczęście na Ciebie też
choć wydaje Ci się w tej chwili inaczej.
Pozdrawiam
Agnieszka

[majuta]

Witaj Kochana. Jakbym czytała o sobie. 10 lat. Tęsknoty i myślenia o tym, jak
wyglądał mój synek. Małżeństwo też gdzieś przepadło, teraz z niemężem historia
jak z horroru, bo zaśniad. Ale wierzę głęboko, ze moja córeczka będzie miała
rodzeństwo. I wiem, jak Ty, ze z czasem boli nie tyle mniej, ile inaczej. Nie
myślę całymi dniami, tylko raz dziennie. I cieszę się tym, ze w ogóle Go miałam
i czułam - mojego Synka, po którym nic mi nie zostało oprócz wspomnień o
jedzonych namiętnie arbuzach i krówkach, o kopniaczkach w pępek i tym paskudnym
wieczorze sprzed dziesięciu lat, kiedy w sali porodowej zapadła cisza, a
lekarka powiedziała, ze lepiej Go nie ratować. Miło mi Cię poznać. Pozdrawiam.
Kasia

[1megan]

witaj, mam nadzieję że czas złagodzi moje rany ale czy wyleczy po tym co
przeszła moja Niunia nie wiem, buziaki dla bliźniaków

[monkastonka]

CZeść Agusiu
Witamy cię
Monika I Maczek