Tyle bólu- jak to znieść?

[inezka6]

Żle mi... nie lubię się skarżyć, ale jest mi dziś nie do zniesienia ciężko.
Nie wiem, jak długo można znosić taki ból i nie zwariować. Moje dziecko nie
żyje prawie od miesiąca, a ja zostałam tu sama zanurzona w smutku. Nie pytam
już nawet dlaczego.
inezzka.blog.onet.pl/
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[winnetka]

Twoj synek byl piekny, wyglada jakby spal. Tak mi przykro..... Lzy same zaczely
splywac po mojej twarzy kiedy ujrzalam Twojego Szymonka. Pomodle sie za Niego.
Badz silna.

[ela2225]

przykro mi
dla szymusia
(*)(*)(*)

[marcel25]

Inezko,
Napisałam na priv
M.

[7nga]

Inezko,
jestem razem z Tobą,
widzę na Twoim blogu swój wiersz, zrobiło mi się ciepło na duszy i mam
nadzieję, że pomoże Ci on pogodzić się z tą straszną stratą, tak jak i mi
pomaga za każdym razem, gdy go czytam...

Szymek jest teraz szczęśliwy i spokojny, ale na pewno nie lubi, gdy płaczesz,
dzieci nie lubią, gdy mamy płaczą, prawda?
Twój synek czeka cierpliwie, aż się znowu spotkacie...
trzymaj się...

[mamajaromira]

Inezko, ja noszę ten ból już ponad pół roku. Też wydawało mi się, że zwariuję,
albo umrę. A jednak...żyję. Nie jest łatwo, bo cierpienie nie odeszło, a
jedynie zrzuciło trochę kolcy.

Piękną masz stronę, i napisałaś tam coś bardzo ważnego, że jeszcze pokażesz
sobie i światu, że może być pięknie. Bardzo dobrze mieć tyle nadziei w sobie,
więc pielęgnuj ją proszę. A gorsze dnie będą wracały coraz rzadziej, bo i ból
będzie inny.
A ja mocno wierzę, że tak się stanie.
Jakbyś potrzebowała, to jestem.

Często zaglądam do Szymka, wygląda jak prawdziwy Aniołek i napewno martwi się o
Mamusię.

[aleksia-si]

Inezko,tak mi przykro
rozumiem Cię bardzo, moja Julcia odeszła od nas 1 czerwca br
ściskam Cię ciepło
nasze aniołki bawią się teraz razem i na pewno jest im tam w niebie dobrze, tak
się pocieszam
bardzo,bardzo mi przykro że Ciebie to spotakło, mnie i wszystkich innych
osieroconych rodziców
ściskam, trzymaj się
aleksia

[annald]

Moje serce płacze razem z Tobą. Twój Szymcio jest teraz aniołkiem który będzie
czuwać nad Tobą prze całe Twoje życie na ziemi. Modlę się za Ciebie i Szymka.

[inezka6]

Znowu miałam nalot żalu- że nie wiem, gdzie jest moje dziecko, że nie mogę go
przytulić... znowu źle... kiedy to przycichnie? kiedy będę mogła myśleć o
Szymonie i nie płakać? nie wiem, czy kiedykolwiek. Dziewczyny, pomóżcie, ja
wiem że trzeba żyć dalej, ale nie wiem jak. Staram się ze wszystkich sił, ale
nie wiem na ile tych sił wystarczy.

inezzka.blog.onet.pl/
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[iromanczuk]

Witam!
Jestem od nie dawna na tym forum, bo dotknęła mnie również taka tragedia. Mój
synek miał przyjść na świat 8.07.2005 r.,a urodził się 27.05.2005 r. Niestety
nie żył nawet chwileczki, umarł we mnie i to tak bardzo boli. Twój Szymuś
faktycznie wygląda ślicznie, taki śpiący bobasek, od razu pomyślałam, że mój
Igor pewnie też tak wyglądał, ale bałam się go zobaczyć, żeby bardziej nie
cierpieć. Chciałam zapamiętać GO takim jakim był w moim brzuszku, jakim GO
sobie wyobrażałam. Doskonale Cię rozumiem, Ja cierpię identycznie, nie mogę
sobie poradzić z żalem, płaczem, ciągłym pytaniem: dlaczego? Tak bardzo
czekałam na to dziecko, tak pragnęłam je przytulić i poprostu kochać. TO było
moje jedyne marzenie, jak trudne do zdobycia. Mieliśmy problemy z zajsciem w
ciążę, więc kiedy się udało i było już tak blisko - byłam taka spokojna i
szczęsliwa, a teraz zawiodłam się okropnie i boli, tak strasznie boli. Nie wiem
kiedy to minie, czy w ogole minie, ale mam nadzieję, że uda nam się choć
troszeczkę wyciszyć i pogodzić, bo widocznie tak miało być, a jak na razie to
nie przyjmuje tego do wiadomości, bo nie mogę, za wcześnie, więc cierpie sobie
bo tylko to mi pozostało po moim synku. Trzymaj się koleżanko, będziemy jeszcze
kiedyś szczęśliwe, wiem, że bez naszych kochanych maleństw, ale będziemy,
musimy, bo po deszczu zawsze świeci słońce, tylko trzeba na to czasu.
POWODZENIA.Iwona

[polka33]

Niech zabłyśnie światełko dla Twojego Aniołka..(*)



polka3

[inezka6]

Minął równo miesiąc od kiedy Szymuś od nas odszedł. Zastanawiam się, kiedy będę
umiała szczerze powiedzieć, że umiem z tym żyć...i nie wiem, czy kiedykolwiek
tego doczekam. Na razie sukcesem jest każdy dzień bez płaczu, każda stłumiona
rozpacz i szloch. Wiem że nie mogę zajmować się tylko tym żalem, nie wolno mi
się w nim zakopać, bo zwariuję, ale nie umiem się go pozbyć. Dziś zostałoby
tylko dwa miesiące do terminu porodu. Powinnam jeszcze czekać na niego, a nie
odliczać dni od odejścia.

[inezka6]

Wyjeżdżamy. Ostatni raz po studencku, na dwa miesiące. Zostawiamy za sobą
konieczności, obowiązki, terminy. Pojedziemy gdzie nas oczy poniosą i będziemy
odpoczywać i zapominać o złych chwilach. Pozdrawiam wszystkich, którzy też
uciekną od codzienności, a reszcie prześlę z drogi garść słonecznych promieni
i milion ciepłych myśli. Trzymajcie się cieplutko!

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[inezka6]

Mój stary wątek... Czytałam, pisałyście że będzie lepiej. Nie jest.Nie ma moich
dzieci. Jest za to następna rana, jest podwojony smutek i tęsknota, nie do
opanowania. Nie ma nadziei. Są jeszcze wyliczenia genetyków, 50 % szans na
ponowne przekazanie złych genów i 35-40% na ujawnienie się wady. Próbować z tak
marnymi szansami to jak skazać się dobrowolnie na katorgę kolejnej terminacji.
Smiechu warte...
Dziś jest jeden z tych najgorszych dni, kiedy ból opanował mnie całą, kiedy nie
widzę sensu ani powodu do podniesienia się z łóżka. I tylko wyć się chce, jak
mantra powraca pytanie: dlaczego? dlaczego? dlaczego!!!!???? Ja ciągle nie
rozumiem, ciągle nie mogę się pogodzić z Ich odejściem.Tak bardzo ich brak...
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[zorka7]

Spotkajmy się.

[inezka6]

Odliczam coraz dłuższe, coraz smutniejsze dni do rocznicy odejścia Szymona...
mimo, że minął rok, nadal nie wiem jak to znieść. I ciągle nie rozumiem
dlaczego.


www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[vinga_o]

Inezko, przytulam Cię mocno i serdecznie ... Wiem dobrze, że czas nie leczy ran
i nie chce ukoić bólu :( Dlatego w tych ciężkich dniach rocznicy odejścia
Twojego pierwszego synka jestem myślami z Tobą ...

Pozdrawiam Cię gorąco

[maretta111]

Musisz być silna dla swojego aniołka, będzie mu smutno jak mamusia smutna,
przytulam Ciebie mocno, a to Twojemu aniołkowi(*)(*)(*)

[an555]

Dla Stasia (*********)
Rozumiem co czujesz , to będzie nas boleć do konca zycia ale musimy życ dalej i
mieć nadzieję.
Moje gg 1562407 ,odezwij sie do mnie.

Ania mama Aniołka Kubusia 3.01.06-12.01.06

[a.zaborowska1]

(*) (*) Dla twojego Aniołka. Przytulam mocno...

Agnieszka
Mama Andżeliki 7 lat i Aniołka Adrianny 41tc

Minął rok.

[inezka6]

Minął rok bez Szymona. Rok z raną, która nie chce się goić, rok w którym
straciłam drugie dziecko, rok pełen łez, rozpaczy, złych emocji. Szymuś odszedł
tak dawno i tak niedawno... odchodzi co dzień, zawsze, kiedy o nim myślę.
Teraz, w okolicach rocznicy, bywało mi gorzej niż kiedykolwiek. Zamiast
słonecznego dziecinnego uśmiechu jest zimno grobu, o którym coraz częściej
myślę. Będę żyć dalej z całym tym bagażem, pod którym padam na twarz, który
przytłacza do ziemi i miesza z błotem. Nie umiem się modlić inaczej, jak tylko
o zabranie mnie do nich, nie chcę już tak cierpieć! Pomódlcie się za mnie,
proszę.

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[kaste11]

Inezko.... przytulam...
(*)(*)(*)dla chłopców. Opiekujcie się mamusią.

[monika19681]

Jestem z Tobą całym sercem.Nie ma słów,które pocieszą.Podaj mi nr gg bardzo bym
chciała z Tobą porozmawiać.Przytulam Ciebie i Twoje Aniołki.

[joamol]

(*) Szymonkowi i Stasiowi, Zaopiekujcie się mamą...

[inezka6]

Miałam napisać o poradni, ale za bardzo nie ma o czym pisać... Pobrano nam krew
do badań na kariotyp. Wyniki za jakieś 3 tygodnie. Jeśli wyjdą jakieś błędy-
to daje mi tylko tyle,że będzie można zdiagnozować ewentualne wady u
ewentualnego dziecka nie tylko przez USG, ale można będzie pobrać wody płodowe
i mieć 100% pewności czy dziecko jest, czy nie jest zdrowe, więc daje mi to
tyle, co nic. Tyle samo wiedziałabym z USG, i nieinwazyjnie, bez ryzyka dla
dziecka i dla mnie.
Nadal mam od 20 do 40% szans na powtórzeniue się wady, dużo, o wie4le za dużo,
chociaż z drugiej strony mam 60-80% szans na zdrowego maluszka.
sama nie wiem... nie udźwignęłabym kolejnej straty, ale tak bardzo chcę mieć
dzieci; nie wiem co robić...

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[22pp]

Cześć Inezko, ja mam ten sam problem tylko że nasz maluszek umarł i nikt mi nie
potrafi odpowiedzieć tak naprawdę na co. W tej chwili jestem już u kresu sił,
jestem w poważnej depresji i od tygodnia na lekach depresyjnych. Wyniki z badań
za życia i po śmierci nic nie potwierdziły ani w Polsce ani w Holandii, nie
chcą nam robić badań genetycznych bo nie wiedzą w jakim kierunku nas badac, a
co za tym idzie nie zrobią mi badań prenatalnych. Jednak myślę, że jak dojdę do
siebie, odpocznę, to jednak spróbuję jeszcze raz, dla mojego maluszka, żeby
jego cierpienia nie poszły na marne, a może stanie się jakiś cud i jednak na
którymś z sympozjów lekarskich dojdą na co zmarł nasz Wiktorek. Wiem że to jest
bardzo trudna decyzja i teraz świadomie podejmę się ryzyka, ale myślę że warto
spróbować. Mam 32 lata, więc dużo czasu mi nie zostało. Podobno czas działa na
naszą korzyśc bo badania nad genetyką idą do przodu, tylko dlaczego tak wolno?.
Pozdrawiam. Iza.


Mój skarbek
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec313.htm

[inezka6]

Ja stracilam dwójkę dzieci i wiem tylko tyle, że to na pewno genetyczne. Jednak
decyzja o kolejnej próbie jest dla mnie zbyt ciężka. Tak strasznie trudno mi
się pozbierać do kupy po tym wszystkim... wiem, że i Tobie, Iza, jest trudno.
Ja jeszcze nie zdecydowałam, mam trochę więcej czasu. Pozdrawiam i życzę siły
na następną próbę, jeśli zechcesz ją podjąć.

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[elf75]

Jestem mamą Michałka Aniołka i łączę się w bólu z Tobą. Mój Miś odszedł 21 maja br. Pogrzeb odbył się w Dzień Matki, zaraz potem Dzień Dziecka... Dane mu było żyć tylko 7 miesięcy (tak naprawdę dłużej był u mnie w brzuchu niż na świecie). Kiedy skończył się cały zamęt zaczęło się prawdziwe cierpienie. Zasypiam i budzę się ze łzami w oczach. Wszystko przypomina mi mojego synka, nawet najbardziej prozaiczne sytuacje. Wczoraj zastanawiałam się czy chce mi się wstać z łóżka. Podniosłam się, ale nie wiem skąd wzięłam siłę na to. My mamy 75% na zdrowe dziecko i też bardzo chcemy je mieć, ale muszę mieć 100% gwarancję, że nie będzie przechodziło tego co Misio. Takie cierpienie nie przystoi nawet dorosłym.
Pozdrawiam Was (^)
A miałam nadzieję, że ból kiedyś się skończy...

[martica5]

Mi też jest strasznie cięzko szczególnie dziś miałam straszny sen śniło mi się że wyciągam Igorka z trumny bo musiałam go inaczej ułożyć nosiłam go poprawiałam ubranka miał oczki zamkniete ale był ciepły , może to dlatego że duzo myślę bo maja w przyszłym tygodniu postawić już pomnik, jak zobaczyłam wyryte zdjęcie coś we mnie pękło a jeszcze do tego opinia całej rodziny że stawiam bardzo dziwny pomnik bo bedzie tylko taka ukośna płyta a nie standart i co ludzie powiedza zresztą mam to gdzieś, ostatnio słoneczko do mnie zaświeciło i dowiedziałam się że nie jesteśmy obciąźeni genetycznie na dzień dziecka , ale narazie nie mam sił na dziecko musze odpocząć ale się rozpisałam , dziś koleżanka przesłała mi fragment piosenki , którą napisał jej przyjaciel:
Kiedyś nadejdą lepsze dni,
Wiem, że nadejdą, już je widzę
Dłuższe dni i cieplejsze noce,
Jeśli tylko damy Bogu więcej czasu...
Dla Naszych Wszystkich aniołków (****)
Marta mama aniołka Igorka

[inezka6]

Znów zły dzień, taki, kiedy smutek przytlacza...
I właśnie się dowiedziałam, że moja koleżanka poroniła w 2 m-cu. Dziewczyna,
która wg.lekarzy miała nigdy nie zajść w ciążę, a tak bardzo tego chciała...
{*}{*}{*} dla Aniołka mojej Madzi.

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[martica5]

(****)

[mamapiotrka]

Przepraszam, że wtrącam się w Waszą rozmowę. Jestem mamą 11 - miesięcznego
Piotrka, chcę mieć jeszcze dwoje dzieci i to dość szybko, bo mam już 34 lata,
ale coraz bardziej zastanawiam się (dodatkowo) nad adopcją. Sni mi się, że
czeka na mnie gdzieś moje dziecko, a ja szukam go i nie mogę przytulić. Mam
takie przeświadczenie, że moje dziecko jest już na świecie i bardzo do mnie
tęskni.... Rozmawiałam już o tym z mężem. Powiedział "tak".

[inezka6]

Wczoraj dzwoniła do mnie kobieta z centrum genetyki. Nie dowiem się już nic
więcej... Kariotyp mój i Roberta- oba wyniki są prawidłowe. Zresztą nie
spodziewałam się innych, przecież kariotyp Szymona też był prawidłowy. Wada
siedzi gdzieś głębiej, i nie będą jej szukać, bo nikt nie wie gdzie.
Mam w pracy za dużo czasu na myślenie...

inezzka.blog.onet.pl/
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[vinga_o]

Inezko, chciałoby się pogratulować, że wyniki wyszły prawidłowe, ale wiem, że
jest to niewielkie pocieszenie dla Ciebie, która z niezbadanych przyczyn
straciła dwoje dzieci :( Czasem dobre wyniki nie cieszą tak, jak powinny :(

Trzymam kciuki za Twoją macierzyńską przyszłość. Odpocznij, nabierz sił, a chęć
ponownych prób sama przyjdzie.

Ściskam Cię serdecznie

[inezka6]

Tak właśnie w moim dziwnym przypadku jest- wiadomo, że to genetyka, ale nie
wiadomo, czego, jak i gdzie w tych genach szukać. W każdym razie dzięki za
pamięć i za trzymanie kciuków. Bardzo to dla mnie cenne. Pozdrawiam i proszę o
jeszcze.

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[inezka6]

Miałam jakiś atak... histeria albo nerwica, sama nie wiem... Chyba jednak
nadeszła pora odwiedzić lekarza.

[kaste11]

Trudno się dziwić po tym co przeszłaś.. Dbaj o siebie proszę. Śledzę Twój blog
i ucieszyłam się, że znów pojawiła się w Tobie nadzieja, że kiedyś spróbujesz
jeszcze raz. O dzieci trzeba walczyć, a Ty masz w sobie tak wiele miłości..
Wiem, że potrzebujesz jeszcze dużo czasu, ale najważniejsze jest to, że
nadzieja znów wykiełkowała spod gruzów.
Przytulam Cię mocno.

[zorka7]

...
...
...
Czekam na to nasze spotkanie... Jak opadnie szał remontowy, to dam znak i się
wreszcie zobaczymy...

Chyba wiem o czym piszesz.
W takim czasie poszłam do psychologa - raz. Pokrętnie i nie tak jak się
spodziewałam, ale pomogło.

[inezka6]

Nie wiem, nic nie wiem... Byłam przerazona tym, co się działo ze mną, z moim
ciałem. A jeśli się będzie powtarzać? Nie wiem, co robić...

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[magapi]

Jeśli tylko czujesz,że cos złego sie z Toba dzieje - idź do lekarza.Dawne czasy
minęły - szukanie pomocy u psychologa czy psychiatry jest normalne.Te lekarstwa
też są dla ludzi!Jesli trafisz na dobrego lekarza-pomoże Ci.


Gosia(mama Aniołka Nadusi,która odeszła 25 czerwca 2006 roku w ósmym tygodniu
życia)

[22pp]

Inezko nie wiem jakie dokladnie masz objawy nerwicy, u mnie na przyklad sa to
dusznosci , lęk, niepokój, serce kołacze, mam wrażenie ze zaraz cos sie ze mna
stanie, nie moge zlapac powietrza i cos w srodku mnie dusi, nerwica dawala
objawy juz dawno, lezalam z synkiem w szpitalach, musialam sama sobie radzic
daleko od domu i sama to wszystko przezywac, ale walczylam o synka, adrenalina
dzialala, a teraz na 9 miesiecy po pogrzebie wszystko puscilo i juz nie mialam
sily z tym walczyc ze soba,w nocy wyskakiwalam z lozka jak torpeda lapiac
powietrze, niestety psycholog odeslala mnie do psychiatry, bo w moim przypadku
juz nie pomoze rozmowa z psychologiem. Sprobuj jezeli ataki nie sa jeszcze az
tak silne moze najpierw wybierz sie do psychologa bo pozniej ataki przechodza
dopiero po dawce psychotropow a z tym juz roznie bywa. Jezeli trafisz na
dobrego lekarza na pewno ci pomoze. Zycze wytrwalosci w walce z lękiem. Mozg
tez ma swoja pojemnosc. Pozdrawiam.


Wiktorek, moj Aniolek
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec313.htm

Badania

[inezka6]

Nie wiem czy dam radę... dziś mam do odbioru całą moją historię choroby razem
ze wszystkimi wynikami badań synków. Nie widziałam jeszcze wyników badań
Stasia. Na dodatek tzeba tam pójść jeszcze raz, w to znienawidzone miejsce, do
szpitala, zmierzyć się z tym gmaszyskiem jeszcze raz i nie dać się pognębić.
Stres dziś przekracza wszystkie możliwe normy...

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm
inezzka.blog.onet.pl/

[moniam18]

Dasz rade,trzymaj sie
Pozdrawiam mama chorego Kubusia

[magapi]

Jak się trzymasz kochana?Ja tłukę się z dnia na dzień pomiędzy nadzieją,że już
może być tylko lepiej a całkowitym smutkiem paraliżującym nawet
oddychanie.Dostałam od lekarza jekieś antydepresanty,ale jeszcze nie wiem czy
zacznę je brać...Tak ogólnie to nawet z mężem nic nie wychodzi...trochę trzyma
mnie 9-letnia córka,ale...to poczucie odpowiedzialnosci za tych co zyją jest
czasem okropne!Czasem chciałabym tylko lezeć i płakać i chodzić na cmentarz i...

Małgosia mama Anielskiej Nadusi

[ruda110]

Magapi,mam głeboką nadzieję, że nadejdzie taki dzień gdy powiesz sobie "jest
nieźle". Nie chcę się wymądrzać: ja kiedy dowiedziałam się, że nasza Marysia
któregoś dnia nas opuści strasznie się w sobie zamknęłam i wydawało mi się, że
tylko ja cierpię. Mówiłam wtedy do mojego męża, żeby zostawił mnie w spokoju, w
moim bólu i rozpaczy, bo przecież moje dziecko umiera ... I któregoś wieczoru
widziałąm jak On płacze; dotarło do mnie, że On też cierpi, że to również Jego
dziecko. Życzę Ci z całego serca, bardzo, bardzo, żeby Wasza rodzina poradziła
sobie z tym bólem i tym wszystkim co dzieje się między dwojgiem ludzi za murami
domu, gdy zostają sami ze swoją tragedią. Ściskam Cię mocno i pozdrawoam
Monia

[magapi]

Bardzo,bardzo dziekuję za te słowa...Dobranoc!

[zabkab]

Ne wiem czy to jest dla Ciebie ważne czy nie, ale chciałabym żebyś wiedziała, że
gdzieś w Polsce jest osoba, która zna Cie tylko z Twojego bloga i która bardzo
wierzy, że będzie dobrze i ,że Twój niewyobrażalny ból, który nosisz w sobie
będzie złagodzony przez jakąś małą istotkę.

[inezka6]

Dziękuję... tak po prostu.
Wyników badań jeszcze nie ma, więc czeka mnie jeszcze jedna wyprawa do
szpitala, jeszcze jedno mierzenie się ze wspomnieniami. Na pewno dam znać. I
jeszcze raz dzięki.

[inezka6]

Dostałam ze szpitala całą dokumentację. Prosiłam o wyniki badań sekcyjnych,
wyniki badania kariotypu. Okazało się, że pomimo moich próśb nie zrobiono tych
badań Stasiowi. Za to dostałam wszystko inne, łącznie z każdym robionym KTG.
Bardzo są mi potrzebne,chyba żeby popatrzeć i podołować się- o, biło serduszko,
szkoda, że już nie bije. Wściekła jestem na lekarzy. I nie wiem ani odrobinkę
więcej. Decyzję o tym, czy próbować jeszcze czy już zrezygnować trzeba będzie
podjąć bez dodatkowych wskazówek.

Szpital, niech go szlag!

[inezka6]

Dostałam ze szpitala całą dokumentację. Prosiłam o wyniki badań sekcyjnych,
wyniki badania kariotypu. Okazało się, że pomimo moich próśb nie zrobiono tych
badań Stasiowi. Za to dostałam wszystko inne, łącznie z każdym robionym KTG.
Bardzo są mi potrzebne,chyba żeby popatrzeć i podołować się- o, biło serduszko,
szkoda, że już nie bije. Wściekła jestem na lekarzy. I nie wiem ani odrobinkę
więcej. Decyzję o tym, czy próbować jeszcze czy już zrezygnować trzeba będzie
podjąć bez dodatkowych wskazówek.

18 urodziny mojej siostry

[inezka6]

Dziś moja niegdyś maleńka siostrzyczka kończy 18 lat. Nie wiem ile to dla niej
znaczy, ale z serca życzę jej spełnienia marzeń.Oto moja maleńka siostrzyczka
wchodzi w dorosłość.
I modlę się, żeby mój problem nie okazał się też jej problemem... Coraz mniej
czasu jest do momentu, w którym i ona będzie musiała się zmierzyć z tym
obciążeniem genetycznym. Czy nie będzie winić mnie? Czy jej też będzie dotyczył
ten koszmar? Oby nie.
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm
inezzka.blog.onet.pl/

[ewunia19-89]

Trochę spóźnione ,ale szczere,Wszystkiego naj naj lepszego dla Twojej siostry:-
)))

Radość?

[inezka6]

Mam dziś urodziny. Święto, radość, życzenia od życzliwych osób, niby
pięknie, ale wszystko to podszywam żalem. Nie tak miały wyglądać... Szymon
powinien teraz na moich oczach i w moich ramionach kończyć pierwszy rok życia,
Staś mógłby mieć 4 miesiące. Niemoc choćby przytulenia moich dzieci jest jak
zadra na każdym słonecznym pejzażu pięknych dni. Nie ma dnia bez tej zadry.
Co przyniesie kolejny rok w moim życiu? Nie wiem. Nie liczę na jakieś
wielkie szczęścia, tylko na to, że nie powtórzy się taki dramat, jaki rozegrał
się już dwa razy. Mam nadzieję na spokój ducha i na przypływ sił. Co więcej?
Czas pokaże.

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[aniajakw]

Witaj Inezko :) cudownie, że masz dzisiaj urodziny... i ja Ci życzę wbrew temu
co może myślisz wiele, wiele... wiele szczęścia, radosnych dni i spełnienia
najskrytszych marzeń. Czytałam Twoją historię i bardzo mi przykro z powodu tego
co Cię spotkało... i domyślam się, że trudno Cię pocieszyć ale Inezko wierzę,
że Twoje życie może się odmienić! Nigdy nie zapomnisz o swoich Maleństwach, bo
one były, są i będą ale możesz na nowo wrócić do ŻYCIA. Nie smutnego
przeżywania każdego dnia ale do życia, w którym radość, zadowolenie i uśmiech
to norma a nie wyjątek. Inezko może na dziś trudno Ci w to uwierzyć ale tak
moze być. Napiszę Ci kilka słów, przeczytaj i z całego serca zachęcam zastosuj
nie masz nic do stracenia, a zyskać mozesz wszystko... Z tego co czytałam
jesteś wierząca ja też :) ale nie wiem czy kiedykolwiek dodałaś swoje życie
Jezusowi? Jeśli nie albo nie jesteś pewna zrób to dzisiaj (supre dzień,
urodzinynowy :) Oddanie życia Jezusowi to inaczej nowonarodzenie lub
nawrócenie...uznanie Jezusa za swojego Pana... różnie ludzie to nazywają.
Kochana Inez to bardzo proste, musisz sam przed Bogiem powedzieć, że wierzysz w
Niego, że wierzysz w Jego śmierć na Krzyżu z twoje grzechy i w
zamrtwychwstanie, że chcesz oddać mu całe swoje życie, cały ten ból, smutek...
i wszystko to co się wydarzyło, powiedz, że od dziś Jezus jest Twoim Panem!!!
Może wydaje Ci sie to zbyt proste, zbyt banalne, żeby mogło odmienić życie ale
to działa, Bóg działa!!! Jeśli wierzysz, że Jezus jest i żyje, to nie
zastanawiaj się nad formą, poprostu zrób to, z taką wiarą jaką na dziś masz.
Inezko tylko Bóg może uzdrowić Twoją tak bardzo zranioną duszę, tylko On może
uczynić to co dziś moze Ci się wydawać niemożliwe... On może wszystko. Płacz
przed Nim, wylej cały swój żal ale nie oskarżaj Boga, nie wiń Go za to co się
stało... poproś Jezusa o pomoc, powiedz mu o wszystkim co masz w sercu... o
czym mzrzysz... nawet jeśli nic nie poczujesz bądż pwena On usłyszy każde Twoje
słowo i zobaczy każdą łzę. Rozmawiaj z Jezusem każdego dnia, poprostu rozmawiaj!
Inezko musisz narodzić się na nowo, nie pozwól, żeby żal, ból, rozpacz nadal
rządziły Twoim życiem. Napewno dla tych, których kochasz chcesz jak najlepiej,
cierpisz jak jest im żle, a cieszysz się jak jest im dobrze. Twoje Maluszki
bardzo Cię kochają i z całą pwenością chciałyby widzieć na twojej buzi uśmiech
a nie łzy... Dzisiaj będę się za Ciebie modliła, będę prosiła Boga o odmnanę
Twojego życia!!! Inezko jeśli masz jakieś pytania lub zechcesz się do mnie
odezwać napisz [e-mail] (przepraszam za styl itp ale piszę w
pośpiechu :) ŻYCZĘ CI WSZYSTKIEDO CO NAJLEPSZE, NAJPIĘKNIEJSZE....

[inezka6]

Dziękuję za dobre chęci i za chęć pomocy, ale Twoja rada Aniu nie jest
trafiona. Nie wiem, skąd informacje, że jestem wierząca. Byłam- owszem, ale
stałam się agnostyczką. Nie buntuję przeciw istnieniu Boga, wierzę, że jest.
Wątpię za to w jego miłosierność- nie słuchał modlitw najżarliwszych w moim
życiu, nie słyszał albo nie chciał słyszeć, odebrał mi dzieci, które kochałam i
na które czekałam. Nie wierzę, że jest w tym jakiś ukryty, wyższy cel. Nie ma
celów wyższych niż taka miłość. Poza tym czytałam Biblię i mam nieco odmienne
niż kościół zdanie na niektóre tematy, m.in. na dogmat Trójcy św. Dla mnie Bóg
i Jezus to nie ta sama osoba.
Nie każdy mój dzień jest smutny. Minęło już 8 miesięcy od pożegnania ze
Stasiem, a 15 od odejścia Szymona i pogodziłam się już z wieloma rzeczami,a
żal, ból i rozpacz już od dawna nie rządzą moim życiem. Potrafię się cieszyć i
żyję dalej. Może z mniejszym impetem, ale idę do przodu. Nie utknęłam i nie
utknę, chociaż świadomość istnienia moich synów zawsze będzie połączona z
goryczą ich odejścia. To jest ta zadra na słonecznych pejzażach. Nie pozbędę
się jej nigdy, dlatego nauczyłam się z nią żyć.
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[aniajakw]

Witaj Inezko, cieszę się, że jesteś w lepszej formie niż to odebrałam, czytając
twoje listy. Jesteś dzielną osobą i wspaniale, ze idziesz do przodu!
Inez nie rezygnuj z Boga, to co się stało nie jest Jego winą, to nie Bóg sieje
śmierć, choroby itp. jest jeszcze diabeł... o którym ludzie jakby zapomnieli a
on przecierz jest i działa. Jestem chrześcijanką ale nie należę do Kościoła
Katolickiego, jestem protestantką, ale to nie ma właściwie znaczenia...
Oczywiście zrobisz jak zechcesz ale zachecam Cię rozmawiaj z Bogiem, pytaj Go i
domagaj się odpowiedzi... Bóg naprawdę kocha Ciebie i Twoje dzieciaczki i to
nie On był autorem tego co się wydarzyło. Inezko pamiętaj, że jedyna droga do
spotkania się z twoimi synkami to właśnie Bóg, oni z pewnością są w niebie a Ty
tam z każdym dniem zmierzasz... Man nadzieją, ze mój list nie zdenerwuje Cię,
napisałam Ci tylko kilka inf bo Bóg i diabeł to temat rzeka. Nie rezygnuj...
Pozdrawiam Ania :)

[inezka6]

Nie zdenerwowałaś mnie, w żadnym razie, i miło mi czytać, że ktoś oprócz
mnie cieszy się z moich wysiłków czynionych w stronę życia.
Bóg, diabeł i cała tematyka wiary to rzeczywiście trochę za dużo jak na
kilka postów na forum. Sęk w tym, że ja już Bogu nie ufam. Nie domagam się od
niego niczego, o nic nie proszę z prostej przyczyny: czy prosiłam, czy nie, w
moim życiu zdarzyły się dwie tragedie, które zdemolowały mój światopogląd.
Uwierz, kiedy modlisz się całym sercem, całą duszą błagasz o litość i nikt nie
udziela Ci łaski, nawet łaski spokoju, to ogarnia Cię zniechęcenie i
niewiara...
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[kaste11]

Inezko, przytulam i życzę rychłego spełnienia Twojego najskrytszego marzenia.
Pamiętaj, że warto walczyć o to co w życiu najważniejsze, mimo czasem strasznej
ceny warto walczyć. Głęboko wierzę w to, że nic złego w życiu już Ci się nie
przydarzy, ale musisz zaufać i spróbować. Nie ma innego wyjścia, nie można
ciągle się czaić i cofać przed strachem bo przegapisz szansę i zostanie wielka
dziura. Masz wspaniałego męża, we dwoje dasz radę wygrać z własnym strachem.
Zbierz siły i walcz. Warto. Będę trzymać kciuki.

[magapi]

Miej odwagę spojrzeć w przyszłość-tam czeka ktoś na Ciebie...wiesz przecież że
warto spróbować.

W pracy

[inezka6]

Taaaak... siedzę w pracy i jest do d. Ciemno, zimno i do domu daleko. Jestem
zmarznięta i niewyspana.Na dodatek nudzę się, nie ma co robić.
Wiem, wiem, marudna jestem...

[inezka6]

Już nie pracuję. Remont domu trwa, kupiliśmy nowy samochód, kasa będzie
potrzebna, a tu... I nie będzie nas pewnie stać na przeniesienie grobu Szymona
tutaj, żeby był blisko. Na razie jeszcze się nie martwię za bardzo, ale jeśli
to potrwa dłużej to może być ciężko.
Tęsknota jak morze- przychodzi i odchodzi...

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[aania25]

Mam nadzieje, ze wscord tych pochmurnych dni natrafi na ciebie cieply promyczek
sloneczka zeslany przez twoje dzieciaczki. Ogromnie ci wspolczuje i nie bede
cie pocieszac ale zyczyc ci sil.

[magapi]

Życzę również dużo siłłłłł...Pozdrawiam

[inezka6]

Tak źle, jak dawno nie było... Dusi mnie żal, i ból, i tęsknota. Czy to
możliwe, żeby tak tęsknići nie oszaleć?

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[aniajakw]

Inezko nie znam Ciebie ale jest mi bardzo przykro, że spotkało Cię coś tak
smutnego... i że nadal tak cierpisz, z całego serca Ci współczuję i przytulam
Cię w moich myślach... nie mam żadnej mądrej rady ale zrobię to co mogą
najlepszego żeby Ci pomóc bedę sie modliła Inezko za Ciebie, wiem, że się
powtarzam ale ja wierzę, żę tylko Bóg może ukoić tak wielki ból. I bardzo
wierzę, że Bóg jest Dobry i nie jest obojętny na Twoje łzy, chociaż Tobie może
trudno dziś w to wierzyć. Trzymaj się dzielnie Inezko lepsze dni przyjdą,
pozdrawiam Ania

[danusia1958]

Inezko...nawet najleprzy lekarz nie przepisze Ci leku na Twoj bol , zal i
tesknote...Nie powiem Ci , ze czas to najleprze lekarstwo , bo to rada
wzgledna...moze tylko troche znieczuli...Czasu nie cofniesz...tesknoty nie
oszukasz...wspomnien nie wyrzucisz...Ale zycze Ci z calego serca , sily ,wiary
i nadzieji , ze kiedys sie usmiechniesz...babcia Aniolka Natalki dla twojego
an Aniolka
(*****)

babcia Aniolka Natalki

[inezka6]

"dla twojego Aniolka
(*****)"
Dziękuję, tylko... ja mam dwa aniołki. Czasem ból jest zbyt wielki, żeby go
przeżyć w samotności.

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[danusia1958]

Dla stasia (***) i Szymusia (***)

[inezka6]

Dziękuję w imieniu moich synów.

[magapi]

Nasz ból nie jest ludzkim bólem.Nasza tęsknota nie jest ludzką tęsknotą.Dlatego
tylko takie matki jak my możemy Cię zrozumieć.Nasza niespełniona miłość zasłania
nam normalność.Nie potrafimy uśmiechać się radośnie,swobodnie
funkcjonować.Potrzebujemy kogokolwiek.Tego bólu nie powinnyśmy przeżywać w
samotności.Jeśli już tak jest...potrzeba nieco więcej sił...i masz je droga
Inezko,masz tę siłę,aby poprosić Boga i Swoje Aniołki * * * * * * o jakikolwiek
znak.Oni nie zostawią Cię bez pomocy.Proś...Trzymaj się...Pozdrawiam...

panika

[inezka6]

Wstałam rano rozbita i przerażona... Śnił mi się Szymon. Umierał. W kółko to
samo, tylko w różnych wersjach...błagałam, żeby ktoś go ratował
a ten ktoś zawijał go w folię, bo z niego już nic nie będzie. Albo zabierał mi
z rąk i pakował do trumny. A jak już próbowal ratować, to nic mu nie
wychodziło. I tak ciągle na nowo mój syn umierał...
Jak tylko wstałam, to zegar zaczął bić i bił,bił,bił, nie mógł przestać,
zatrzymalam zegar, a on bił dalej... wsadziłam tam kawałek materiału, żeby go
nie słyszeć.
Nie mogę się uspokoić, jestem przerażona i boję się, że się coś złego
stanie...nie wiem co zrobić... tak bardzo się boję...
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm
Inez


www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm