Szkoła mnie dobiła....

[aga1972]

Była dzisiaj w szkole-rozmawiałam z wychowawczynią Kuby. Osłabiła mnie
normalnie:"czy Pani myślała o nauczaniu indywidualnym?". Jasne-zamknę go w
domu i odizoluje od świata bo szkoła się boi-świetnie!! Powiedziałam jej, ze
nie widzę potrzeby takiego nauczania, Kuba jest normalnym dzieckiem,
aktywnym, nie ma ataków jeden za drugim, to co było-bez podawania leków
wystąpiło w odstępie 10 miesięcy, a teraz bierze leki, jest pod opieką
poradni, więc to chyba lekka przesada. Pani widząc moją reakcję zmieniła
front, że owszem, ze mam rację, ale nie będzie informować innych nauczycieli
bo wtedy nikt nie będzie chciał mieć Kuby na lekcji! To jakaś paranoja!!!
Zastanawiam się na przeniesiem go do jakiejś szkoły bardziej przyjaznej
dziecku. Nie sztuka przyjść do szkoły-odbębnić i mieć z głowy-trzeba jeszcze
umieć stawiać głowę problemom-pedagodzy przez duże P! Jasne...Ręce opadaja.
Narazie stanęło na tym ,ze ona wie, nikt więcej, ze Kuba nosi komórkę z
naszymi numerami telefonów (od stycznia ma non stop-także żadna wielka
zmiana). Poza tym będzie miał blaszkę na łańcuszku z danymi teleadresowymi.
Narazie tak zostaje...

[joanna9920]

sama poinformuj innych nauczycieli.jeżeli będąwiedzieli czego mogąsię
spodziewać będzie im łatwiej prawidłowo zareagować w razie ataku.jeśli dziecko
bierze leki to nie powinno być problemu.nie rozumiem czego nauczycielka się
boi.nauczanie indywidualne jest dla dobra dziecka nie nauczyciela.szkoły
najchętniej wysłałyby wszystkie inne dzieci do domów.też miałam taką sugestię w
pierwszej szkole zażądali usunięcia dziecka bo oni takich dzieci nie
chcą.zabrałam bo ja ich też nie chciałam,a to było tylko podejrzenie ADHD.nie
daj się rób to co jest najlepsze dla dziecka

[maliniaq]

Witam serdecznie1 Jestem wychowawczynią dziewczynki z epilepsją. Aktualnie
Asieńka jest w 3 kl. gimnazjum. Wiemy o całej sytuacji od początku. Już w 1
klasie dziewczynka często źle się czuła, ale wiedziała zawsze co ma robić,
jakie wziąć leki. Najedliśmy się niemało strachu, bo Asieńka, kiedy zbliżał się
atak, była bardzo niespokojna, płakała, bała się. Rozmawialiśmy z jej mamą,
cały czas mieliśmy z nią kontakt. Nie było potrzeby wprowadzenia nauczania
indywidualnego, choć przyznam, że takie myśli chodziły nam po głowach.
Postanowilismy poczekać, poobserwować. Gdyby ataki były bardzo częste, to...
zdecydowalibyśmy o nauczaniu indywidualny, dla dobra dziecka (nie dlatego, że
jesteśmy złymi pedagogami, ale dlatego, że nie jesteśmy lekarzami, nie zawsze
wiemy jak reagować). Na szczęście do tej pory wszystko jest w porządku. Nie
broniliśmy się przed odpowiedzialnością. Osobiście (jako wychowawczyni Asi),
szukałam w internecie informacji na temat postępowania z dzieckiem chorym na
epilepsję, radziłam sie lekarza, "teoretycznie" byliśmy przygotowani do pomocy
dziecku. Nie wyobrażam sobie jednak, aby nie poinformować grona pedagogicznego,
przecież tym można wyrządzić dziecku więcej krzywdy niż pożytku. U nas rada
zostałą poinformowana natychmiast na najbliższym posiedzeniu. O ile zatem
rozumiem chęć n-li do nauczania indywidualnego, o tyle nie pojmuję całej
otoczki. Jeśli dziecko nie ma ataków, jest na lekach, to bezsensem
jest "profilaktyczne" zabieranie go ze szkoły. Jestem zdania, że szkoła
najpierw powinna zaoferować coś od siebie, "podkształcić" się wkierunku pomocy
choremu dziecku, a nie iść po najmniejszej lini oporu.A może to chodzi o płace?
W końcu godziny n-nia indywidualnego sdą płatne duuużo więcej, niż zwykłe
godziny lekcyjne...Pozdrawiam serdecZnie. Agnieszka.

[aaparzoch1]

Oby jak najwięcej takich pedagogów. Do choroby, a więc i ludzkich tragedii,
które za tym idą, nalezy podchodzić rozsądnie i taktownie. Nie można izolować
dziecka bojąc się tego co nieznane. W ten sposób można tylko wyrządzić im
krzywdę. Nauczanie indywidualne w moich oczach jest ostatecznością. Wydaje mi
się, iż nauczyciele powinni być szkoleni także pod tym kierunkiem. Sama mam
dziecko chore, ale traktuję je normalnie. Pamiętam jak zabolało mnie, gdy
wychowawczyni przy okazji organizowania wycieczki wyjazdowej sugerowała aby syn
jechał z opiekunem. Mąż wyjasnił, iz nie ma takiej potrzeby. Nie chcieliśmy
robić wyjątku i nie daliśmy synowi komórki, ale wychowawczyni miała do nas
numer kontaktowy tak na wszelki wypadek.

[dobiesia]

Droga Ago
We wrześniu byłam w takiej samej sytuacji, jak Ty. Moje dziecko poszło do 1
klasy. Powiedzieliśmy o wszystkim nauczycielce, daliśmy wlewkę w razie ataku.
Zrobiła się czerwona jak burak i poleciała do dyrektorki.... Na drugi dzień
poinformowała nas, że nie może podać tej wlewki, bo nie ma takich uprawnień,
poprosiła o oświadczenie, w którym wyrażamy zgodę. Napisałam takie
oświadczenie, opisałam tam wszystko, min. jak ten atak wygląda i że dziecko
samo da jej znak, że coś się zbliża, bo tego gołym okiem nie widać. Dyrektorka
coś tam jeszcze smęciła o historii choroby, ale napisałam do rzecznika praw
dziecka i dowiedziałam się, że żadnej historii to ja nie muszę załączać. Na
zebraniu pogadaliśmy jeszcze raz z nauczycielką, tak, żeby ją ostatecznie
uspokoić. Dodam, ze neurolog nie radził nam, żebyśmy cos w ogóle mówili w
szkole, bo miał złe doświadczenia z reakcją nauczycieli na epi. Powiedzieliśmy
dla bezpieczeństwa dziecka, bo nie darowalibyśmy sobie, gdyby nie miało ratunku
wtedy, gdyby tego potrzebowało.
Reasumując, do rozmowy z nauczycielem trzeba się baardzo dobrze przygotować,
musisz być stanowcza i broń Boże nie straszyć nauczycielki, bo spanikuje i
zrobi wszystko, zebyś zabrała dzecko z jej klasy.
Zauważyłam, że rodzice są za bardzo ulegli w stosunku do szkoły, mają chore
dzieci i jakby za to przepraszali. Pytam, za co? Szkoła jest dla wszystkich,
dla Twojego dziecka też, jeżeli nie będziesz stała murem za dzieckiem, to w kim
będzie miało oparcie? Już dostatecznie Twój syn został pokrzywdzony przez los,
broń go z całych sił przed bandą pseudopedagogów.
Pozdrawiam serdecznie

[maliniaq]

Ta banda pseudopedagogów, którą ja w tej chwili reprezentuję, czasami
zwyczajnie się boi. Nie jesteście w stanie tego pojąć??? My jesteśmy po to, by
uczyć dzieci i wychowywać. Możemy zgodzić się oczywiście na pobyt w klasie
dziecka chorego, bo ostatecznym idiotyzmem jest izolowanie dzieciaka ze względu
na chorobę, która może, ale wcale nie musi dac o sobie znać. Wysłuchamy Was-
rodziców, którzy jesteście niejako z tą chorobą oswojeni, wiecie co robić, jak
reagować; teoretycznie przygotujemy się do pomocy i jest ok. A zastanawiacie
się, co będzie, jeśli... nie będziemy potrafili pomóc? Jeśli nie zdążymy? Jeśli
atak choroby pojawi się na parterze, a nauczyciele będa w pokoju nauczycielskim
na 3 piętrze? Przecież my mamy w szkole kilkaset dzieci, niemożliwością jestr
chodzenie za jednym. A co, jeśli dziecku (odpukać) coś się stanie? Do kogo
wówczas będziecie mieli pretensje??? Bo przeciez nie do siebie... A nauczyciel
to nie lekarz. Jeśli nauczyciele są "bandą pseudopedagogów" to bardzo mocno
dziwię się, po co tak walczycie, by tym "czubkom" powierzać swoje chore
dziecko. Ja tam swojego pod opiekę żadnej BANDZIE bym nie oddała.

[ewamonika1]

Maliniaq,
rozumiem Twoje zdenerwowanie, ale zrozum też rodziców.

Napisz, jakie wg Ciebie wyjaśnienie mogę znaleźć dla dyrektorki przedszkola,
która w rozmowie telefonicznej, nie widząc w ogóle dziecka, powiedziała, że
nasz synek, którego jedyną ułomnością jest brak dłoni, nie może zostać przyjęty
do jej "normalnego" przedszkola?
Czy prawdziwy pedagog nie powinien przynajmniej zaprosić nas na rozmowę?

Zdarzają się wspaniali nauczyciele, wychowawcy. Tutaj jednak część osób czuje
potrzebę wyrzucenia z siebie żalu do różnego typu "urzędników". Uogólnienia
bolą, bo są niesprawiedliwe.



pozdr.
ewa

[maliniaq]

ABSOLUTNIE NIEDOPUSZCZALNĄ,dla mnie przynajmniej, sprawą, jest izolowanie
dziecka za jakąkolwiek ułomność fizyczną. To nie szkodzi zdrowiu dzieciaczka,
nie może spowodować, by wydarzyło się coś zagrażającego Jego życiu czy zdrowiu.
Taka dyrektorka, która nie chce przyjąc do przedszkola dzieciaczka tylko za to,
że nie ma dłoni, naprawdę nie powinna pracowac wśród dzieci. Ja pisze tylko o
chorobach, w których może wystąpić nagły atak, w których liczy się fachowa i
szybka pomoc, której niestety ,czasem my, jako nauczyciele ,nie jesteśmy w
stanie udzielić. Ja jednak pracuję w szkole, w której nie ma nawet lekarza, z
chorym dzieckiem trzeba biec do ośrodka zdrowia. Dlatego wyrażam opinię, że
rozumiem n-li bojących się ataków np. epilepsji. My boimy się nie o siebie,
tylko o te dzieci, które przez nasz brak fachowości mogą cierpieć jeszcze
bardziej. Inaczej pewnie jest, jeśli w szkole jest lekarz. Pamiętam sytuację,
kiedy zwyczajnie zemdlała nam w szkole dziewczynka. Zanim jakiś inny uczeń
przybiegł i odnalazł nauczyciela, minęło chyba z 10 minut (a musze przyznać, że
dziecko w takim przypadku nie bardzo się śpieszy). Dziewczynka zdążyła zemdleć
i odzyskać przytomność, dzięki temu, że jakiś inny uczeń wylał jej butelkę
mineralnej na głowę. Przybiegliśmy jak można było najprędzej, ale dziewczynka
była już w dobrym stanie. A jeśli byłby to atak padaczki? Te 10 minut szukania
n-la mogłoby okazać się za długie... Niestety takie jest życie. Bierzemy
odpowiedzialność za dzieciaki w szkole i czasem boimy się... własnej
nieudolności, boimy się zaszkodzić dziecku. Ale to, tak jak pisałam, dotyczy
chorób, w których liczy się sszybka i fachowa pomoc. Nie wyobrażam sobie,
by ,można było odsunąć dziecko "tylko" za brak dłoni. To jest NIELUDZKIE i tyle.

[ewamonika1]

dziękuję za odpowiedź. Upewniła mnie, że moje zdwiwienie i żal do tej pani nie
jest czymś wyssanym z palca.

e.

[kmianka]

Od takiego przedszkola to chyba warto trzymać się z daleka :( Jeśli już tak, na
wejściu, na hasło, że dziecko nie ma dłoni, pani Was zbyła, na pewno dobrze
Twój synek by się nie czuł.

[ewamonika1]

kmianka napisała:

> Od takiego przedszkola to chyba warto trzymać się z daleka :( Jeśli już tak,
na
>
> wejściu, na hasło, że dziecko nie ma dłoni, pani Was zbyła, na pewno dobrze
> Twój synek by się nie czuł.

-----
"najciekawsze" jest to, że owo przedszkole cieszy się bardzo dobrą opinią. Ale -
jak rozumiem - ma być "zdrowotnie poprawne" w 100 proc. Po co brać sobie na
głowę kłopot?

pozdr.
ewa

[kmianka]

Hm, dobra opinia? Teraz to przedszkole u mnie dobrej opinii nie ma ;)
Owa pani dyr. pewnie sobie myśli, że jeśli trafi do niej dziecko bez dłoni,
popsuje to opinię przedszkolu, a inni rodzice nie zechcą dawać tam dzieci, lub
co gorsza, będę je stamtąd zabierać.
To straszne, okrutne, ale jestem pewna, że pani ma takie właśnie podejście do
sytuacji :(
Bardzo mi przykro, że spotykają Was takie przykrości. Mi osobiście wstyd za
takich pedagogów :(

[ewamonika1]

nawet nie wiem, czy boi się, że inni rodzice nie zechcą dawać tam dzieci lub
będą je zabierać. Przyznam, że nawet w najczarniejszych wizjach nie myślę w ten
sposób.
Pani dyrektor wytłumaczyła mi odmowę "dobrem" Piotrusia. Wg niej zawsze będzie
ostatni, zbyt wolny, nie wyrabiający się z zadaniami itp. A przecież jako matka
nie chciałabym tego (słowa pani dyr.). Na moje tłumaczenia, że chcemy przez
synkiem stawiać poprzeczkę tak samo wysoko, jak przed starszymi dziećmi -
usłyszałam, że to niemożliwe. Czyli chyba z założenia Piotrek będzie gorszy,
wolniejszy itp. (wg tej pani).
Przechodzę koło tego przedszkola niemal codziennie. Przyznam, że bywają dni,
kiedy jest mi po ludzku przykro widząc wesołe, roześmiane dzieci wychodzące na
spacer lub wracającego z niego.
I wiem, że Piotruś nie ma tam wstępu :-(

Ale już wiem, że takie jest życie. Trzeba być ponad taką przykrością, bo
trwanie przy niej, zatrzymuje w biegu. A przy trójce dzieci trzeba się
nabiegać :)

Pozdrawiam,
ewa

[kmianka]

Ewo, mam nadzieję, że znajdziecie dla Piotrusia przedszkole, gdzie będzie
traktowany jak inne dzieci, gdzie będziesz go widziała roześmianego idącego na
spacer z innymi przedszkolakami :) Tego Wam serdecznie życzę.

PS. Wg kobiety, ktorą bardzo cenię, dla niepełnosprawnego dziecka nie ma nic
lepszego niż dorastanie wśród pełnosprawnych dzieci (ta pani podarowała nam
naszego Przemka - piszę o nim w tym wątku - wbrew wszystkim mądrym głowom,
fajnego i radosnego chłopaka :))

[ewamonika1]

dziękuję :)

e.

[dobiesia]

Śpieszę z wyjaśnieniami
Ja nie wybrałam sobie zawodu nauczyciela, podobno to powołanie? Czy Ty może
masz powołanie tylko do nauczania dzieci zdrowych, pieknych i zdolnych?
Zapewniam, ze dziecko z epi czuje, kiedy atak nadchodzi, moze wtedy spokojnie
nawet w czasie przerwy zejść z 3 piętra do pokoju nauczycielskiego na parterze.
Każdego z nas moze to spotkać a od nauczycieli właśnie możnaby spodziewać się
zdrowego i racjonalnego podejścia do różnych sytuacji, czy się mylę????

[maliniaq]

Przeczytaj kilka postów wyżej. Jestem wychowawczynią dziewczynki z epilepsją,
która chodzi do szkoły i jest juz w 3 kl. gimnazjum. Nie miała powaznego ataku
ale gdyby to się zdarzyło... nie wiem, czy potrafiłabym pomóc. I to nie jest
kwestia "powołania", tylko UMIEJĘTNOŚCI.

[kameljanda_forum]

> Ta banda pseudopedagogów, którą ja w tej chwili reprezentuję, czasami
> zwyczajnie się boi. Nie jesteście w stanie tego pojąć???

Rozumiem że można się bać. Nie rozumiem tylko czego można się aż tak bać w
przypadku napadu epilepsji?

> My jesteśmy po to, by
> uczyć dzieci i wychowywać.

Również w praktyce.

>Możemy zgodzić się oczywiście na pobyt w klasie
> dziecka chorego, bo ostatecznym idiotyzmem jest izolowanie dzieciaka ze względu
>
> na chorobę, która może, ale wcale nie musi dac o sobie znać.

Ale to nie może być łaska. Ani uprzywilejowanie. Tylko normalny stan

> Wysłuchamy Was-
> rodziców, którzy jesteście niejako z tą chorobą oswojeni, wiecie co robić, jak
> reagować; teoretycznie przygotujemy się do pomocy i jest ok. A zastanawiacie
> się, co będzie, jeśli... nie będziemy potrafili pomóc?

Moim zdaniem po wysłuchaniu rodzica i szczerym porozmawianiu z nim o padaczce,
nie ma miejsca na pytanie "a co jeśli nie będziemy potrafili pomóc". Padaczka to
nie jest umieranie na zawał.

[ewamonika1]

Ago,
swego czasu znalazłam zbiór informacji nt. edukacji dzieci
niepełnosprawnych/cghorych. Znajdziesz tam kilka linków - m.in. o nauczaniu
indywidualnym. Mam nadzieję, że lektura tych wiadomości wzmocni Cię z
ewentualną "walką" ze szkołą.

serwisy.gazeta.pl/edukacja/0,51807.html
Powodzenia,
ewa

[aga1972]

Własnie jestem po rozmowie z koleżanka ze studiów, która uczy w sąsiedniej
szkole-ona przedstwaiła mi jak tam nastawiają się wobecc chorych na różne
schorzenia dzieci. Wszyscy nauczyciele są przeszkoleni, wiedzą jak postępować w
przypadku dziecka chorego na epi, tak samo są pogadanki dla uczniów-aby nie
popadali w histerię gdy któryś z kolegów lub koleżanek dostanie atak. Kartki są
w dzienniku, z nazwami leków, dawkowaniem itp...
Była zdziwiona, ze "nasza" pani miała takie podejście. Powiedziała mi tylko, ze
juz kilkoro dzieci chorycb na rózne choroby trafiło z naszej szkoły do jej-po
prostu nasza szkoła pozbywa się problemów. W czwartek idę na rozmoe do
dyrektorki tamtej szkoły i będę rozmawiać na temat przeniesienia. Koleżanka
jakby co to mi pomoże.
Nie widzę w tej chwili innej możliwości...
Kuba by na tym skorzystał bo w tamtej szkole jest tylko 1 zmiana a u nas są 2,
wczoraj np. skończył lekcje o 17,15-już ciemna noc a tu jeszcze lekcje trzeba
odrabiać.
Zła jestem...

[lila4]

To nie jest tak ze nauczyciel pozbywa się problemu.W szkołach sa szkolenia -
jak pomóc dzicku w różnych sytuacjach, ale w zasadzie wg przepisów regulujących
ustawowo prace nauczyciela, nie moze on nawet przykleic plastra dziecku nie
mówiąc juz o podaniu tabletki.Tak jest w w ielu szkołach. Dyrekcja musi
przestrzegac przepisów bo jak cos się stanie to ona odpowie.

[maliniaq]

Słuchajcie, takie szkolenie to wspaniała rzecz! Właśnie mnie zainspirowałyście.
U nas w szkole nie było nigdy takiego szkolenia. Nie wiem tylko, czy mogę,
bo... mamy kilkoro chorych dzieci w szkole i chętnie wynalazłabym jakies
materiały, pozbierała i takie szkolenie wprowadziła. może nie jestem fachowcem
(na pewno nie jestem), ale o takich chorobach można sporo wyczytac z internetu,
w razie czego zapytam Was. Może wtedy faktycznie mniej będzie strachu.
Spróbuję, moze się uda... Pierwsze szkolenie w styczniu na radzie.

[dobiesia]

I tak trzymać!
wszystkim nam będzie łatwiej. Nauczyciele będą przeszkoleni i przestaną się
bać, bo poznają problem a rodzice nie będą czuć się bezsilni.
Np. żeby przerwać atak epi nalezy podać dziecku wlewkę diazepamu. Wszystko.
Atak momentalnie przechodzi. Koniec.
Było mi strasznie przykro, jak wyczułam, ze pani nauczycielka boi sie mojego
dziecka, bo ma dziwną i tajemniczą chorobę. Przecież to normalny, kochany,
mądry siedmiolatek. Dla mnie jest jedynym prawdziwym celem w życiu a tu ktoś
się go brzydzi.
W Polsce jest wiele dzieci, którzy mają epi ale ich szkoła o tym nie wie, bo
lekarze przestrzegają rodziców, żeby nie mówić. Gdyby nauczyciele wiedzieli
więcej, żyłoby sie nam wszystkim łatwiej i bezpieczniej.
Tak w ogóle, to przydałaby się jakaś narodowa kampania uświadamiająca
wszystkich, ilu ludzi choruje na epi, jaka to choroba i jak można pomóc w razie
ataku. Może kiedyś ktoś sie tym zajmie, może właśnie Gazeta Wyborcza? Mamy XXI
wiek, a nasza świadomość nie przekracza czasów św. Wita - patrona epileptyków.

[mruwa9]

Jako ciekawostka: nie mieszkam w Polsce, mam niepelnosprawne dziecko chore na
padaczke. Chodzi do normalnego przedszkola. Pielegniarka neurologiczna, z ktora
mamy kontakt, sama zaproponowala pojscie do przedszkola (mowi, ze jest to w
ramach jej zawodowych obowiazkow), przeprowadzila podgadanke dla personelu, co
to jest za choroba, co nalezy robic a czego nie, na co zwracac uwage, po prostu
pomogla oswoic chorobe, bo personel-pelen dobrych checi, sam byl spanikowany.
Do tego ksiazeczki,ulotki, film video. Oczywiscie rzecz nie dziala sie poza
moimi plecami, ja musialam wyjsc z inicjatywa, tzn. przekazac kontakty w
przedszkolu, bo jak by nie mowic, jest to kwestia tajemnicy lekarskiej.
Personel przedszkola jest spokojniejszy, ja oczywiscie tez. Autorce watku
proponuje zagrac na nute: dyskryminacja dziecka ze wzgledu na stan zdrowia. Ale
z drugiej strony: dziecko, o ktorego chorobie wie cala szkola, ma prawo czuc
sie wytykane palcami, takie spoleczenstwo i taka wscibska ludzka natura.
Pamietam, ze w szkole podstawowej chodzil ze mna do klasy chlopak chory na
padaczke. I choc co jakis czas zdarzaly mu sie napady w trakcie lekcji, on sie
twardo przez cale lata zapieral, ze to nie jest padaczka..I rzeczywiscie byl w
klasie traktowany inaczej: nie byl represjonowany, wysmiewany..ale jakos tak
inaczej...Trudna sprawa..

[dobiesia]

No właśnie...
W przedszkolu bylismy super przyjęci, pani dyrektor powiedziala, żeby się nie
martwić, bo nie takie dzieci tutaj chodziły i że wszystko będzie dobrze.
Czuliśmy sie tam bezpieczni i wdzięczni za takie potraktowanie. Po rozmowie z
neurologiem zaczęłam się zastanawiac, czy on ma rację, czy rzeczywiście w
szkole nasze dziecko może miec problemy, nie wierzyłam lekarzowi. A jednak...
Gdyby nie nasza twarda postawa i determinacja trzeba by było dla swiętego
spokoju zrezygnowac z tej szkoły... Teraz sytuacja jest unormowana, zdobyliśmy
zaświadczenie o "normalności" dziecka z przedszkola, poszlismy do psychologa,
który wyraził o córce opinie ( jaknajbardziej pozytywną )i odmówiliśmy
dostarczenia historii choroby, bo to tajemnica lekarska, i pani dyrektor nie
jest neurologiem, zeby czytać historie choroby.
Wydaje mi się, że te dwa różne podejścia do naszego dziecka ( przedszkole i
szkoła ) świadczą tylko o tym, że niektórzy są pedagogami z powołania a inni z
przypadku.
Psycholog powiedziała mi, że w Polsce jest tak, że za chore dziecko w klasie
nauczyciel nie dostaje żadnego dodatku w pensji, a w krajach bardziej
rozwinietych dostaje. Stąd nie w interesie nauczyciela jest uczenie dzieci
sprawiających problemy, np dzieci z ADHD. Smutne.

[aga1972]

Smutne to co czytam:(
Jestem pewna jednego co zrobię-gdy uda mi się go przenieść z tej szkoły-na
pewno tego tak nie zostawię! Dotre wszędzie gdzie tylko się da i rozgłosze, że
TA szkoła dyskryminuje chore dzieci. Beda się tłumaczyć ze swego
postępowania...Ale dopiero jak mojego syna juz tam nie będzie!

[dobiesia]

A wiesz, co ja pomyslałam? Że jak dojdzie do tego, że będę musiała córeczkę
przenieść, to pójdę do biur poselskich wszystkich posłów z okolicy, niech się
za to ktoś wreszcie weźmie.
XXI wiek, Unia Europejska, Centrum Europy.... Niewiedza nikogo nie
usprawiedliwia, szkoły tymbardziej.

[aga1972]

Ja go nie chcę już zostawić w tej szkole-pani powiedziała mi, ze "jakby coś sie
stało w szkołe to on nie miałby tam juz spokoju-dzieci by go dyskryminowały"-Ja
przepraszam bardzo-skoro nauczycielka tak mówi to jaka ma byc świadomość tych
dzieci???

[verdana]

Moja córka trzy lata przyjaźniła się w gimnazjum z chłopakiem chorym na
padaczkę. Nauczyciele wiedzieli, uczniowie wiedzieli (chłopak normalnie o tym
mówił, nawet smiali się, ze jest jak Cezar- a przynajmniej chory na to samo)
nikt nikogo nie dyskryminował.
Niby to najgorszy wiek, a młodzież przyjęła rzecz absolutnie normalnie - jeden
ma padaczkę, drugi alergię, a co mnie do tego? Kolega jak kolega.
To taka dawka optymizmu.

[dobiesia]

No to spytaj, skąd ona to wie? Ma szklaną kulę? Ma w takim razie kobieta pole
do popisu, niech zorganizuje jakąś pogadankę na lekcji, niech się wysili i
pomoże.
Jakie Ci w takim razie daje gwarancje, że w drugiej szkole będzie inaczej?
Nie znam Twojego watku, ale rozumiem, że dziecko ma epi od niedawna? Jeżeli
tak, to na pewno ma kolegów w klasie, moze sie nawet z kimś przyjaźni? Nie
wierzę, że wszyscy go nagle odrzucą. Może ta pani sądzi po sobie?
Ja radze nie odpuszczać, bo dziecko może wyczuć, że ma chorobę wstydliwą, ze
jest gorszy, że uciekacie przed konsekwencjami.
Szkoła staneła przed problemem, ale jeśli jest szkołą, gdzie panują jakieś
zasady, to powinna dać sobie radę z problemami. Chociaż próbować. Może porusz
sprawę na zebraniu, przygotuj sie uprzednio, wyjaśnij krótko sprawę rodzicom,
powiedz, że to przecież niezaraźliwe. Może skontaktuj się z trójką klasową?
Dziewczyno to jest Twoje dziecko! Uciejkając ze szkoły pokażesz mu, że od
problemów się ucieka, zamiast je pokonywać.
A jeżeli już naprawdę musicie, to zmieńcie szkołę, ale postaraj się, żeby
poinformować o wszystkim kogo sie da, szkoła nie może decydować kogo chce uczyć
a kogo nie.

[maliniaq]

Kurcze, no nie wierzę w to, co czytam. A to, co Ty robisz, nie jest
dyskryminacją szkół? Jakie dziecko ma mieć pojęcie o szkole, skoro słyszy takie
rzeczy od rodziców? Skąd wymagac szacunku do nauczyciela i przedmiotu...
Uogólniasz bardzo, potę[piasz wszystkie szkoły, choc z niewłaściwą reakcją (po
prostą ze zwykła ludzką, słabą) spotkałaś się w jednej szkole. Przecież tak nie
wolno. To TEŻ jest niesprawiedli8we. Ja wiem, że choroba dziecka to dla
rodziców straszna sprawa. Tylko że rodzice mają tylko to dziecko, a szkoła ma
ich setki. I jak tu chodzic za każdym... Aha, i jeszcze jedna sprawa. Piszesz
wcześniej, że nauczyciel (dyrektor) nie jest neurologiem, żeby czytał historię
choroby Twojego dziecka, ale... jest wystarczającym neurologiem, żeby mu pomógł
w razie czego, prawda? Jakieś dziwne te wymagania.

[mruwa9]

maliniaq napisała:

> Kurcze, no nie wierzę w to, co czytam. A to, co Ty robisz, nie jest
> dyskryminacją szkół? Jakie dziecko ma mieć pojęcie o szkole, skoro słyszy
takie
>
> rzeczy od rodziców? Skąd wymagac szacunku do nauczyciela i przedmiotu...
> Uogólniasz bardzo, potę[piasz wszystkie szkoły, choc z niewłaściwą reakcją
(po
> prostą ze zwykła ludzką, słabą) spotkałaś się w jednej szkole. Przecież tak
nie
>
> wolno. To TEŻ jest niesprawiedli8we. Ja wiem, że choroba dziecka to dla
> rodziców straszna sprawa. Tylko że rodzice mają tylko to dziecko, a szkoła ma
> ich setki. I jak tu chodzic za każdym... Aha, i jeszcze jedna sprawa. Piszesz
> wcześniej, że nauczyciel (dyrektor) nie jest neurologiem, żeby czytał
historię
> choroby Twojego dziecka, ale... jest wystarczającym neurologiem, żeby mu
pomógł
>
> w razie czego, prawda? Jakieś dziwne te wymagania.

[mruwa9]

A jesli chodzi o lekture historii choroby, to aga ma racje: nauczyciel nie
powinien sie o nia dopominac, zwykle w takiej dokumentacji jest znacznie
wiecej poufnych informacji, niz nauczycielowi potrzeba do tego, zeby zapewnic
dziecku bezpieczenstwo.

Sorry, za szybko wyslalam

[mruwa9]

Na szacunek trzeba sobie zapracowac.. To nieprawda, ze za prace z dziecmi
specjalnej troski (a takimi sa nie tylko dzieci niepelnosprawne, ale np. chore
na wszelkie choroby przewlekle czy z ADHD) na Zachodzie maja ekstra placone. Po
prostu praca taka wpisuje sie w zwykle obowiazki, tak samo jak praca urzednika
na poczcie wiaze sie czasem z obsluga upierdliwych klientow, a policjanta z
kontaktem z zasikanym pijaczkiem. Czy myslisz, ze gdyby nauczyciele dostali
nagle jakis specjalny pieniadz, to nagle zaakceptowaliby chlopaka? IMHO brakuje
tu dobrej woli, nie pieniedzy. Za czlowiekiem chorym na padaczke nie trzeba
chodzic jak cien, zwlaszcza, ze w szkole dziecko niemal nie ma okazji byc
zupelnie samo, poza wizyta w kabinie toalety. Wystarczy wiedziec, ze padaczka
to nie jest choroba psychiczna, ze choruja na nia rowniez aktorzy,
dziennikarze, ludzie wyksztalceni, ze ludzie z padaczka zakladaja normalne
rodziny. Ze ponad 60% chorych, zazywajac stale leki jest wolnych od napadow i
moga zyc jak inni, ze podczas napadu wystarzy zapewnic dziecu bezpieczenstwo,
tj, chronic glowe przed urazem, a jesli napad trwa dluzej niz 15 minut wezwac
pogotowie,zawiadomic rodzicow, ewentualnie podac lek (choc nie wyobrazam sobie,
jak nauczyciel mialby podac nastolatkowi wlewke doodbytnicza, wiec to pominmy).
Nie ma mowy o zadnym kolku wciskanym miedzy zeby. Cale postepowanie to ochrona
dziecka przed urazem, czyli podlozenie czegos pod glowe dziecka,ewentualnie
klekniecie i podlozenie wlasnych kolan. To naprawde przerasta mozliwosci
nauczyciela? No tak, to uraza majestat, bo nauczyciel musi zejsc do
parteru...Autorka watku podaje jawny przyklad zlej woli nauczycieli i
dyskryminacji dziecka.

[dobiesia]

Dziekuję Ci, że mnie rozumiesz. Już mi brak sił na tłumaczenia i napastliwe
odpowiedzi pani nauczycielki ( słowa pisane wielkie litery na forum oznaczają
krzyk i nie nalezy ich używać ). Świat to różne rasy, różni ludzie, choroby,
przyzwyczajenia itd. Jestem przeciwna wszelkiemu rasizmowi, a wygląda na to, że
nie wszyscy na tym forum są tego zdania. Szkoda tylko, że są wśród nich
nauczyciele naszych dzieci.
Pozdrawiam

[kmianka]

Zhodzę się z Tobą - to, o czym pisze mama Kuby, to brak dobrej woli u
nauczycieli, z ktorymi się zetknęła. Ale, uwierzcie mi, nie jest tak, że
wszystkie szkoły mają takie samo podejście. Często wystarczy chęć rodziców
chorego dziecka w przeszkoleniu kadry, jak postępować w razie ataku, a wtedy
jest zupelnie inna reakcja ze strony szkoły - chyba, że ewidentnie wykazuje
niechęc, by ucznia przyjąć - bez odgórnych nakazów, zaświadczeń od psychologów,
neurologów itp. Ja tak to widzę - bo tak jest w mojej szkole.

[dobiesia]

Wyobraź sobie, że nasze dzieci sa również naszych serc biciem wiosną i naszym
życiem.
Chociaż spróbuj.
Pozdrawiam i życze, żeby Twoje życie upływało w spokoju bez chorób,
nieprzespanych nocy, przerażającego, paralizującego strachu. Bo nie podołasz.

[kmianka]

A wiecie co przyszlo mi na myśl czytając tutejszą dyskusję?
Że rodzice często postrzegają nauczycieli jako zło konieczne i przykro mi, że
tak się dzieje. Bo tak być nie powinno. Rodzice i nauczyciele mają być
partnerami, współpracować ze sobą, dla dobra dziecka. Czyżbym była idealistką,
że tak to widzę? Ja, przynajmniej się staram, chcę być partnerem rodzica i tak
rozmawiać, by znaleźć najlepsze rozwiązanie. Bo nie wierzę, że nie można się
porozumieć.

Dobiesiu, myślę, że trochę niesłusznie piszesz tak do Maliniq. Przecież
dziewczyna nic zlego nie napisała. I nigdzie nie zanegowała tego, że Wasze
dzieci są Waszym życiem, prawda? Sama jest mamą, więc chyba wie jak to jest? I
ma prawo obawiać się tego, czego nie zna.
wiadomo, że każdy rodzic patrzy przez pryzmat swojego dziecka. Wiadomo też, że
nauczyciel, podczas lekcji, ma pod opieką nie jedno dziecko, lecz więcej. I za
każde jedno jest odpowiedzialny.
Kiedy jeszcze nauczycielem nie byłam, nie wyobrażałam sobie nawet, jak to jest
nim być. Myślałam, że jest to praca lżejsza z mnóstwem wolnego czasu. Teraz
wiem, że to bardzo duża odpowiedzialność.
Ważne jest, by i rodzice i nauczyciele wykazali choć chęc zrozumienia drugiej
strony.
Pozdrawiam

[kameljanda_forum]

maliniaq napisała:

> Ja wiem, że choroba dziecka to dla
> rodziców straszna sprawa. Tylko że rodzice mają tylko to dziecko, a szkoła ma
> ich setki. I jak tu chodzic za każdym...

Dla rodziców choroba nie jest straszna. To oni pierwsi muszą się z nią zmierzyć
i ją oswoić. Padaczka jest zespołem różnorodnych zaburzeń, niemal u każdego
chorego będzie dawać inne objawy. Co za tym idzie nie można generalizować, iż
każdy chory na epilepsję uczeń wymagać będzie stałego nadzoru, bo na ogół
wyobrażenia o padaczce kończą się na widoku napadu z drgawkami i utratą
przytomności.
Dzieci miewają też napady, które mogą być postrzegane jako dziwactwa albo i
takie niezauważalne dla otoczenia. Im nie jest potrzebny stały nadzór ale zwykłe
zrozumienie dla np. chwilowych wyłaczeń w napadzie nieświadomości.

> Piszesz
> wcześniej, że nauczyciel (dyrektor) nie jest neurologiem, żeby czytał historię
> choroby Twojego dziecka, ale... jest wystarczającym neurologiem, żeby mu pomógł
>
> w razie czego, prawda? Jakieś dziwne te wymagania.

Jaki jest problem w udzieleniu pierwszej pomocy w przypadku ataku drgawkowego?
Zabezpieczenie głowy przed przypadkowym urazem w trakcie drgawek. Ewentualnie
prawidłowe ułożenie ciała dziecka, jeśli jest to możliwe. To niezbędne minimum.

IMO do tego wystarczy odrobina wiedzy i empatii.

[aga1972]

W trójce klasowej jestem Ja. Poza tym wiem, że z tej szkoły nagminnie pozbywają
się problemów-do tej drugiej szkoły przeszły dwie dziewczynki chore na epi,
jeden cukrzyk, dziecko z dysgrafią i dysortografią. Po prostu dyrekcja obrała
sobie za punkt honoru unikanie odpowiedzialności i rozwiązywania problemów. To
smutne ale tak jest. Jeśli chodzi o moje dziecko-jest nad wyraz dojrzały jak na
swój wiek-powiedział, ze jeśli chodzi o niego to nie sprawy może isć do nowej
szkoły. Oczywiście-nie przekazałam mu tego co powiedziała pani-po prostu w tej
drugiej szkole nie ma II zmiany-lekcje zaczynają się o 8 a kończą 13-14. Teraz
Kuba chodzi do szkoły na 11-12 a kończy 16-17. Tak więc bardzo by mu pasowało
chodzić tylko na rano.

[dobiesia]

No to przenieś dziecko, niektórzy są niereformowalni. Trudno wymagać od ogórka,
żeby zaśpiewał, bo po prostu nie może ;)))
Sprawa jest inna, brakuje w Polsce świadomości na temat tej choroby, ludzie (
nawet nauczyciele ) boją się jej. Wszystko, co nieznane budzi obawy, trzeba to
zmienic. Mam nawet pomysł.
Pozdrawiam i zyczę wszystkiego dobrego w nowej szkole.

[aga1972]

A co to za pomysł? Jeśli chcesz to pisz na priva:)
Dzieki za miłe słowa otuchy:)
Pozdrawiam:):):)

[dobiesia]

Napisałam.
Jak tak czytam wpisy na forum, to myslę, że coniektórym brakuje empatii i
ludzkiego podejścia do innych. Praca w szkole to nie sielanka, jak niektórym
się by wydawało. To odpowiedzialność i duża wiedza, nie tylko w swojej
dziedzinie. Marzenia, co?

[kameljanda_forum]

> U nas w szkole nie było nigdy takiego szkolenia. Nie wiem tylko, czy mogę,
> bo... mamy kilkoro chorych dzieci w szkole i chętnie wynalazłabym jakies
> materiały, pozbierała i takie szkolenie wprowadziła. może nie jestem fachowcem
> (na pewno nie jestem), ale o takich chorobach można sporo wyczytac z internetu,
>
> w razie czego zapytam Was.

Służę pomocą:)

[aga1972]

Witaj Kameljanda:)
Ja jak najbardziej proszę o takie materiały-wiem, ze jesteś specjalistką w tej
dziedzinie :)
Pozdrawiam
Aga:):)

[kameljanda_forum]

Witaj :)
Napisz do mnie na priv czego Ci potrzeba :)

[malenka37]

W polsce prawie w każdej szkole, gdy dziecko jest chore, słyszy się: "a może by
tak naucznie indywidualne? a może by tak obniżyć poziom, a najlepiej do
specjalnej, jak są większe problemy"> JA na wstępie 1 klasy usłyszałam od
przyszłej pani wychowawczyni, i pani dyrektor szkoły, (nawet jeszcze dziecka
nie widzieli, a opinia psychologa brzmiała: "dziecko niechodzące w granicach
normy wiekowej") " Ale chyba pani nie powie że dziecko nie ma problemów i jest
normalne"... Dobiło mnie to totalnie, mój syn nie chodzi, ale to nie znaczy że
jest upośledzony psychicznie!!!!ale niestety Pedagodzy tak odebrali
niepełnosprawbność syna.
Nie chodzi = nienormalność.
To boli że jedni nauczyciele mają serce do chorych dzieci, a inni wolą pozbyć
się kłopotu, takim kłopotem był mój syn, w błyskawicznym tępie pozbyto się go
ze szkoły na indywidualne, tłumacząc się niemożliwością zapewnienia dziecku
należytej opieki na lekcjach, na przerwach to ja siedziałam w szkole i byłam z
synem. Ale to długa historia....

[kmianka]

Witaj.

Pozwolę sobie zabrać głos. Jestem nauczycielką w gimnazjum.
I potrafię zrozumieć nauczycieli.
Ale myślę, że źle zaczęłaś. To nie do wychowawcy powinnaś się udać, tylko do
dyrektora. I to z nim porozmawiać o Kubie. To dyrektor ma głos decydujący,
nauczyciele mogą jedynie wyrażać swoje zdanie, które może, ale nie musi być
brane pod uwagę przez dyrektora.
I może zorganizować, o ile to możliwe, spotkanie z nauczycielami uczącymi Kubę.
Najlepiej z lekarzem prowadzącym Twojego synka.
Napiszę Ci, jaka u nas była sytuacja - w tym roku przyszedł do szkoły, do 1
klasy, chłopiec głuchy. Od czego jego rodzice zaczęli? Od odwiedzenia wszystich
gimnazjów w mieście i przedstawieniu sytuacji chłopca. Kiedy zostal przyjęty,
mieliśmy szkolenie co i jak, jak postępować, jak mówić, co mówić itp. Bałam się
jak diabli. Bo to w końcu odpowiedzialność jest, gdzie łatwo coś zaniedbać,
przeoczyć, a potem dziecko i rodzice za to "płacą". Tak to jest, przynajmniej
ja tak czułam.
Teraz, po kilku miesiącach jest lepiej, bo znamy chlopaka, on zna nas, my
rozumiemy jego, on nas, wiemy kiedy i jak reagować. I nie jest tak strasznie
jak myślałam. Owszem jest inaczej, ale można podołać.
Tak więc rozumiem, że kobieta się boi. Czego nie rozumiem, to jej tekstu, ze
nie będzie informować innych nauczycieli bo wtedy nikt nie będzie chciał mieć
Kuby na lekcji. Tak przecież nie można! I tu, jak najbardziej, powinnaś
poinformować dyrektora, o zaistnialej sytuacji. Jeśli trafisz na ludzkiego
dyr., on porozmawia z nauczycielką, z innymi nauczycielami. A z tego co
piszesz, odnoszę wrażenie, że osoba odpowiedzialna za szkołę nie wie, o co
chodzi. A tak być nie powinno. Jeśli traficie na "pedagoga" w osobie dyr,.
myślę, że warto poszukać miejsca dla Kuby w innej szkole.
Zyczę Wam powodzenia i takiego dyrektora, jakiego ja mam.
I walczcie o normalność dla dziecka.

[mruwa9]

A dlaczego niby potrzeba zgody dyrektora na przyjecie dziecka? Czy dyrektor tez
wyraza zgode na przyjecie do szkoly dziecka z cukrzyca czy astma? A za chwile
dziecka leworecznego? IMHO w POlsce ciagle na padaczce lezy odium choroby
psychicznej, czegos groznego dla otoczenia. A moze jeszcze-nie daj, Boze-
zarazliwego? Prawdopodobienstwo doznania szkody zdrowotnej podczas pobytu w
szkole u astmatyka czy dziecka z cukrzyca jest co najmniej takie samo, jak nie
wieksze niz w przypadku dziecka z padaczka.

[kmianka]

Nie do końca chodzilo mi o pozwolenie dyrektora na przyjęcie dziecka do szkoły.
Chodzilo mi bardziej o to, że jesli Aga zdecydowala się powiedzieć o chorobie
synka, lepiej byloby, gdyby zaczęła od dyrektora, który, o ile czlowiekiem
bylbty do rzeczy, po rozmowie z mamą, zapędy i sugestie pani wychowawczyni
uciąłby w zarodku. Tym bardziej, że Kuba ma ataki sporadycznie i jest male
prawdopodobieństwo ich wystąpienia (o wlewkach chyba inna mama pisala?).

No i poza tym, nie chodziło mi o tylko jego chorobe. Myślę w ten sam sposob np.
o cukrzycy czy astmie, bo nauczyciele uczący dziecko powinni znać ewentualne
postępowanie w razie jakichs nieprzyjemnych zdarzeń. Osobiście nie chcialabym
być zaskoczona utratą przytomności dziecka chorego na cukrzycę i dowiedzieć się
o chorobie dopiero po fakcie. Bo wiedząc, na co jest chore, wiedzialabym
rownież jak zareagować w razie co. To logiczne chyba, prawda?

PS. A padaczka - choroba psychiczna - pierwszy raz słyszę coś takiego :O

[mruwa9]

A moze jeszcze wywiesic informacje na tablicy ogloszen? IMHO powinna
wystarczyc rozmowa z nauczycielem, czy nauczycielami, ktorzy maja bezposredni
kontakt z dzieckiem. Choroba to nie jest powod do wstydu, ale tez nie powod,
zeby informowac o nich wszystkich dookola. Co dyrektorowi przyjdzie z takiej
wiedzy?

[kmianka]

Zupełnie niepotrzebny sarkazm na początku Twojej wypowiedzi. Po co?
Dodam jeszcze tylko, że dla mnie dyrektor szkoły to ktoś kto zna wszystkich
uczniow, kto zna ich problemy. I ktos kto scisle wspolpracuje z nauczycielami i
rodzicami. I naprawde moze wiele rodzicom pomoc.
Poza tym, to o czym sie rozmawia np. na radach pedagogicznych, czy spotkaniach
z rodzicami jednego ucznia, objęte jest tajemnicą. O tym się po prostu
nie "informuje wszystkich dookoła".

[mruwa9]

Czy w twojej szkole rodzice dzieci z astma, alergiami, cukrzyca, dzieci-
nosicieli wirusa wirusowego zapalenia watroby typu B i/lub C takze musza
informowac o tym fakcie dyrekcje? Odpowiedz, prosze.

I jeszcze jedno

[mruwa9]

Ja sie nie wstydze choroby mojego dziecka. Nie mam oporow, zeby mowic o
padaczce corki. Zreszta to tylko jeden z jej licznych problemow zdrowotnych.
Ale nie potrafie i nie chce zaakceptowac nietolerancji, takiego szukania na
sile "haka", zeby znalezc pretekst do wyrzucenia dziecka ze szkoly ze wzgledu
na swoja odmiennosc czy chorobe (nazwijmy rzecz po imieniu). Nie chce, zeby
ktokolwiek wyswiadczal uprzejmosc, zezwalajac dziecku na uczeszczanie do
normalnej szkoly z rowiesnikami. To jest swiete prawo dziecka, a nie przywilej,
jak to ladnie ktoras z dziewczyn napisala powyzej.

[aga1972]

A wiecie co zrobiłam-razem z koeżanką z tego forum:) Napisała list o
nietolerancji i dyskryminacji dzieci chorych na epi w szkołach i wysyłam ten
list gdzie tylko mogą. Proponuję, jeśli także macie takie złe doświadczenie-
wysyłajcie listy, piszcie, może to cos zmieni, może ktoś zainteresuje się tym
tematem.
Pozdrawiam:)

[aaparzoch1]

Wydaje mi się, iz choroby nie da się ukryc przed uczniami. Bo jak np. tłumaczyć
zwolnienie z zajęć WF, jeśli oczywiście takowe dziecko dostaje. Dodam,iz bardzo
bliska osoba z rodziny mojego męża ma padaczkę pourazową ( skutek upadku w
zimie na lodzie), która objawia się jak mi sie wydaje nieco innymi atakami od
typowej epilepsji, np. chwilową utrata kontaktu z otoczeniem. Nie byłam o tym
wcześniej uprzedzona i kiedy przy stole doszło do takiej sytuacji byłam
zupełnie zdezorientowana.

[aga1972]

Kuba w zeszłym roku w II półroczu miał zwolnienie z wf i uwierz mi-dzieci to
naprawdę nie interesuje dlaczego nie chodzi nw WF.

[aaparzoch1]

Mój syn uczy się w szkole integracyjnej, ale sam chodzi do klasy dzieci
zdrowych. O chorobie wiemy zaledwie od sierpnia, tak więc dopiero od nowego
roku szkolnego nie uczęszcza na zajęcia WF. W jego przypadku dzieci były bardzo
ciekawe dlaczego, może to śmieszne ale mu zazdrościły, że może wcześniej wyjść
bądź później przyjść do szkoły ( oczywiście jesli takie zajęcia odbywają sie
odpowiednio na 1 bądź ostatniej godzinie lekcyjnej). Pani wychowawczyni ucięła
wszelkie dyskusje po prostu tłumacząc dzieciom, że syn ma chore serce i musi
ograniczać wysiłek fizyczny. Nie było nas przy tym, ale z tego co mówi syn
takie zachowanie nauczycielki miało i swój pozytywny skutek. Juz nikt nie
wyśmiewa się z syna, co miało miejsce na początku gdy sam powiedział o tym
jakiemuś koledze, a przynajmniej syn nam się nie skarży. Jak więc widać w
każdym przypadku wygląda to inaczej, co być może jest też uzaleznione od wieku
dziecka.

[mruwa9]

Padaczka nie jest przeciwskazaniem do uczestnictwa w zajeciach wf, o ile napady
nie sa wywolywane przez wysilek (a to chyba sporadyczne sytuacje). Co najwyzej
do zajec na basenie (plywanie), chyba, ze odbywa sie to pod scisla kontrola
innej osoby (stale pod obserwacja osoby towarzyszacej). Czyli- mozna powiedziec-
z rodzicami na basen- ok, z klasa, gdzie 1 nauczyciel przypada na 20 dzieci-
juz lepiej nie. Wiekszosc (ok. 70%) chorych jest skutecznie leczona lekami
przeciwpadaczkowymi, tzn, ze leki uwalniaja od napadow. Pozostala grupa miewa
napady mimo stosowanego leczenia. Wniosek: wiekszosc osob chorych na padaczke
ma szanse prowadzic najnormalniejsze zycie, jak wszyscy inni. Na padaczke
choruje ponad 40 milionow ludzi na swiecie.

[kameljanda_forum]

mruwa9 napisała:

> Padaczka nie jest przeciwskazaniem do uczestnictwa w zajeciach wf, o ile napady
> nie sa wywolywane przez wysilek (a to chyba sporadyczne sytuacje).

W takim wypadku można zorganizować ćwiczenia nie męczące.

[kameljanda_forum]

aaparzoch1 napisała:

> bliska osoba z rodziny mojego męża ma padaczkę pourazową ( skutek upadku w
> zimie na lodzie), która objawia się jak mi sie wydaje nieco innymi atakami od
> typowej epilepsji, np. chwilową utrata kontaktu z otoczeniem.

Nie ma epilepsji "typowej". Jest tylko błędne przekonanie, że epilepsja to napad
z drgawkami i utratą przytomności.

Myślę, że na czasie jest ten oto artykuł:
www.rzeczpospolita.pl/dodatki/dodatek2_051116/dodatek2_a_7.html
> Nie byłam o tym
> wcześniej uprzedzona i kiedy przy stole doszło do takiej sytuacji byłam
> zupełnie zdezorientowana.

Aby zapobiec takim sytuacjom uważam, że obowiązkiem rodzica jest informowanie o
chorobie dziecka, jej objawiach i sposobach udzielenia ewentualnej pomocy.

[dobiesia]

No właśnie!
Ludziom kojarzy sie napad tylko jako utrata przytomności, drgawki całego ciała,
walenie głową o podłogę itd. Pamiętamy to z filmów...Tymczasem to może być np.
tylko ślinienie, jakby zagapienie się, drobne ruchy jednej kończyny, jakiś tik
itd itp.
Jednym słowem, nie taki diabeł straszny jak go malują.
Chciałabym wiedzieć, ilu znany ludzi, np. aktorów, dziennikarzy chotuje na epi.
Jakby to było cudownie, gdybyśmy wszystcy wiedzieli, że ta choroba nie ujmuje
nikomu wartości.

[kmianka]

Oczywiście, wszystko co napisałas to prawda. Ja tego nie neguję przecież. W
sumie napisalaś rzeczy oczywiste.
Tylko jednego nie rozumiem - czy uwazasz, ze to co pisze, ze szkola powinna
wiedziec o chorobie dziecka, jest po to, zeby dziecko ze szkoly wywalic? A nie
pomyslisz, ze po to, aby dziecku w razie potrzeby pomoc? Bo to, o czym w tym
watku pisze, do tego sie sprowadza.
Z tego co piszesz, odnoszę wrażenie, że wiele przykrości spotkało Twoje dziecko
i Ciebie ze strony szkół i nauczycieli. I to jest bardzo smutne :(

[kmianka]

Nie rodzice nie muszą informować o chorobach dzieci. Ale dziwnym trafem,
nauczyciele (i dyrektor też) wiedzą, że są dzieci z chorobami przewlekłymi.
Tak samo jak wiedzą, które dziecko ma orzeczenie z poradni, że ma zaburzenia
typu dysgrafia, brak wyobraźni przestrzennej itp. Rodzice nasi nie mają oporów,
bo mówić - być moźe dlatego, że wiedzą, iż ta swiadomosc i tak niczego nie
zmieni, dziecko nie bedzie inaczej traktowane, czy wyrzucone ze szkoły. A
swiadomosc moja, nauczyciela, iz uczę dziecko z cukrzyca np. może dziecku
pomóc, gdyby coś się z nim nie tak działo.
Dla mnie cukrzyca, padaczka, astma to choroby, które nie dyskryminują uczniow w
żaden sposob. I każdego traktuję tak samo. I podobnie, nie uważam, by to, ze sa
chore miało stawiać je na pozycji uprzywilejowanej. Choroba swoja drogą, a
nauka, zachowanie w szkole swoją drogą. Każde dziecko ma obowiązek nauki i
powinno chodzić do swojej szkoly "w rejonie".
A to, że są szkoły, ktore nie chcą chorych dzieci, nie moja wina. Szkoła, w
której uczę taka nie jest i jestem z tego dumna. U nas po prostu rodzice mają
bardzo dobry kontakt z rodzicami. A to klucz do sukcesu.

[malenka37]

W szkołach jest i była dyskryminacja, moje młodsze dziecko ma alergie pokarmową
na białko mleka krowiego, gdziekolwiek by nie było odrobiny mleka lub jego
przetworów nie może tego jeść, zaraz puchnie, lub ma straszną pokrzywkę
najpierw, a potem puchnie, jest w 2 klasie, za rok zielona szkoła i wiecie co
się dowiedziałam ,że mojego dziecka pani nie chce zabrać bo nikt nie bedzie
latał do kuchni żeby mu specjalnie gotować!!!!myślałam że po pierwszych
przejściach ze starszym synem już się niczemu nie dziwiłam i chyba już nic mnie
bardziej nie dobije, ale się pomyliłam. Ot nasza piękna rzeczywistość.

[aaparzoch1]

A my sami uznaliśmy, iz nie będziemy stawiać szkoły przed trudną decyzją i
zdecydowaliśmy sie po wspólnej naradzie, iz syn nie będzie wyjeżdżał na zieloną
szkołę. Nawet wczoraj było zebranie decydujące w tej sprawie. Po prostu w tym
samym czasie całą rodziną jedziemy na wspaniałą wyprawę nad polskie morze. Na
dodatek syn jest tak strasznym niejadkiem, że bardziej w tym upatrywaliśmy
problemów. Bo przeciez nikt nie będzie mu robił na śniadanie cvzy kolację kulek
na mleku czy tostów jak ma to miejsce w domu. Zanim cokolwiek zje na wyjeździe
sto razy się zastanawia, bo nie wie jak to było przyrządzone. Pod tym względem
jest okropny, czego wcale nie ukrywam. W ten sposób pewnie uniknęliśmy
nieprzyjemnych sytuacji jakie mogłyby miec miejsce przy jego wyjeździe. Chociaż
z drugiej strony na taki wyjazd z tego co wiem szykuje sie równiez klasa
integracyjna, ale w tym przypadku są tu odpowiednio w tym kierunku wykształcone
nauczycielki, przynajmniej tak zakłądam. W każdym razie takie nastawienie
szkoły to jic przyjemnego dla chorego dziecka i jego bliskich. Więc rozumiem
Twoje rozżalenie. Dziecko nie może czuc się gorsze od dzieci zdrowych, a tym
bardziej dyskryminowane.

[aga1972]

No właśnie-Kuba był na zielonej szkole w październiku-to było ptzed drugim
atakiem a ja pełna wiary, ze juz sie nie powtórzy. Poza tym jego wychowawczyni
nie pojechała wtedy z nimi bo ma małe dziecko-więc pewnie dlatego w ogóle
pojechał. teraz po tym wszystkim, jak wiem, ze to juz jest choroba, jest
leczenie , bałabym sie go puscic-zwłaszcza przy takim podejściu szkoły. Jutro
ide do tej nowej szkoły na rozmowę-zobaczymy...

[aaparzoch1]

Napisałam o przypadku w rodzinie męża właśnie dlatego, że w oparciu o ta
sytuację uważam, że nie należy unikac tego tematu, ukrywać. Czasami właściwa
reakcja osób trzecich może zapobiec nieszczęściu. Ale jeśli te osoby nie będą
świadome tego co ma miejsce to może byc różnie. W mojej wyobraźni typowa
epilepsja to własnie ta z atakami. Dziekuje więc za wyjasnienia. Jak widać
człowiek całe zycie się uczy.

[kasiakasz]

Dawno nie zglądałam, ale ten wątek mnie dotyczy więc opowiem Wam o świetnej
postawie nauczycieli w moim mieście.
Mam 2 dzieci młodszy synek z EPI, dignoza w 09 tego roku, Mały ma 2,5 miesięcy
chodzi do żłobka, od razu powiedziałam nauczycielom, do końca października jego
ataki były beznapadowe, 1 mocny atak dostał w żłobku ( na razie jedyny i mam
nadzieje ze tak juz zostanie), po ataku wzięłam opieke i musielismy podjąć
decyzje. Długo rozmawiałam z lekarzem, powiedział ze nie ma zadnych
przeciwskazań, ze powinien dalej chodzić do żłobka. Wybrałam sie więc na
rozmowe do kierowniczki żlobka, powiedziała mi ze oczywiście ze może chodzić,
prosiła bym przekazała wszystkie informacje opiekunką z jego grupy,
przygotowałam pudełko z informacjami , rysunkiem, wlewkami i naszymi numerami
telefonów. Mały cały czas chodzi do żłobka i nic sie nie dzieje. Na pewno sie
troche boją ale to normalna reakcja i nie ma sie co dziwić. Byłam też juw w
przedszkolu do którego moje dzieci poślę od marca, dyrektorka tez mi
powiedziała ze oczywiście ze przyjmie dziecko, ale sama przyznała sie do tego
ze zawsze każdy opiekun odczuwa starch, ja sama sie boje czy sobie poradze.
Dziękuję z całego serca że trafiam na takich pedagogów. Czego i Wam życzę