Jak zapomniec te ostatnie godziny?

[22pp]

Minelo 4 miesiace od smierci mojego kochanego synka,umieral w szpitalu na
moich rekach, chociaz wyniki mial dobre i mielismy wyjsc ze szpitala w piatek
a w srode umarl? serduszko nie wytrzymalo, czy ktos potrafi to wytlumaczyc?
Nienawidze porankow kiedy wstaje i uswiadamiam sobie ze go juz nigdy nie
bedzie, to jest straszne, dal nam tyle szczescia, na komodzie pelno zdjec, a
ja mam szpitalny obraz przed oczami,mojego synka, ktory umieral w
cierpieniach, cala noc nosilam go na rekach, a on tylko jeczal, lekarka trzy
razy przychodzila go badac i mowila ze wszystko w porzadku, rano juz tylko
szarpal raczkami niebieska koszulke i dalej jeczal, nie pomagaly leki przeciw
bolowe, ani na uspokojenie, ja w tej bezradnosci tylko krzyczalam gdzie jest
lekarz?. Rano mogli go juz tylko przewiezc na oiom, skad juz nie wyszedl.
Reanimowali go 1,5 godz.,przysnelam i snilo mi sie ze zamykaja sie ogromne
wrota i slysze dzieciecy rozmazany glosik, zerwalam sie i spytalam meza czy
cos do mnie mowil, a on na to ze nie, mysle ze wiktorek dal znac ze odchodzi,
walczyl 10 miesiecy, cale lato cieszylismy sie nim w domku, ale nadeszla
chwila kiedy juz nie dal rady, dlaczego?!!!Te wspomnienia ze szpitala nie
opuszczaja mnie, jest mi naprawde ciezko, chcialabym go widziec tylko
smiejacego i wyciagajacego raczki w powitaniu. mamawiktorka.

A to mój dzielny Aniołek:
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec313.htm

[an555]

Bardzo mi przykro. Zyczę Wam dużo siły .
Dla Wiktorka (*)(*)(*)


Ania mama Aniołka Kubusia(HLHS)

[agablues]

Mamo Wiktorka, nie wiem czy się da szybko zapomnieć.
Iga chyba też cierpiała. Ostatnią dobę była już prawie nieprzytomna, w nocy
bardzo ciężko oddychała, lała się przez ręce. I mnie też prześladowały myśli o
jej cierpieniu, ze nie umiałam jej pomóc, nie byłam naet swiadoma, ze umiera.
To nadal mnie boli, choć nie myślę już o tym tak często. Wtedy starałam się
powtarzać sobie, ze robiam wszystko, co w mojej mocy. mam nadzieję, ze z
czasem koszmarne wspomnienia zbledną i bedziesz pamiętała tylko te dobre
chwile z Wiktorkiem. Czego Ci zyczę z całego serca, aga

[agablues]

Widziałam zdjęcie Wiktorka - śliczny, cudowny chłopczyk.
a.

[mraw]

Moja maleńka... z ogromnym współczuciem przytulam Cię do serca. Nie mam recepty
jak zagłuszyć to wspomnienie. Mnie obraz roztrzaskanej główki syna (zginął
tragicznie) prześladował przeszło dwa lata, cały czas nosiłam go pod powiekami.
Odpuściło mi dopiero niedawno. Szok zapewne był tak mocny, że te obrazy
obsesyjnie towarzyszą nam jeszcze długie miesiące. Ale ponieważ nie mamy na to
wpływu - musimy się z tym pogodzić, to nas, niestety, nie zatopi... musimy
płynąć. Troszkę pocieszenia jest w tym, że z czasem te okropne wspomnienia
ustąpią miejsca innym, milszym - uśmiechom, radosnym chwilom, choć i te
wspomnienia bolą.
Po prostu zaciśnij zęby i spróbuj przeczekać; jak dasz radę próbuj sama
zastępować te przykre wspomnienia milszymi obrazami, może się udać! W końcu
TERAZ oni już nie cierpią, prawda?
Po prostu pozwól czasowi płynąć, pozwól mu się ukoić...

Nie wiem, czy moje słowa są właściwe, jeśli nie - przepraszam, zapomnij o nich.
Nie chciałabym, aby jakieś źle użyte uraziło Cię. Nie wiem, co Tobie mogłoby
pomóc - każdy z nas jest inny.

Ale chociaż nie mogę ująć Ci Twojego żalu, to niech choć przez chwilę będzie on
dzielony, bo współodczuwany... A taki dzielony ma mniejszą moc...




mraw


jeszcze tylko moje życie...

[tataasi1]

Nikt nie potrafi wytłumaczyć....

Ja nienawidzę nocy. W każdej postaci czy porze...

Obudzony przez żonę rano biegłem, półprzytomny po siedzeniu do 4 rano,
jechałem, i znowu biegłem i patrzyłem przez szybę jak starają się lekarze. Cały
czas myślałem, że to tylko kolejne odsysanie. Drobna uciążliwość...
Niestety.
Serduszko stanęło.
Jest mi bardzo, bardzo źle.
Nie chcę zasnąć, nie chcę się obudzić.
Staram się być. Staram się ...
Nie bardzo wychodzi...
Żałuję że spałem te cholerne trzy godziny bo może wcześniej dojechałbym do
szpitala... Nie wiem...
Nie bardzo radzę sobie teraz ze sobą.

Przytulam.
--------------------------

[joamol]

Współczuję Wam bardzo. Ja nie zdążyłam przyzwyczaić się do obecności swojego
dziecka. Ostatnio znajomi dali mi do potrzymania swoje dziecko,
czteromiesięczną córeczkę. Myślałam, że się rozbeczę, spanikowałam, dusiłam ją
przytulając, aż się zdenerwowali. Tak bardzo bałam sie poczuć z nią dobrze.
Błagałam w myślach, żeby mi ją zabrali skoro nie mogę jej tak trzymać na zawsze.
Jakże trudno jest się rozstać z dzieckiem, gdy miało sie je choć chwilkę w
ramionach...
Trzymajcie się.

[wiosenna10]

Tak, to pytanie też mnie przesladuje. Kiedy ur. się Julcia wierzyłam, że będzie
dobrze, bo nie mogło byc inaczej. Tak było tylko pierwszego dnia. Na drugi
dzień wiedziałam już co nas czeka, nie chciałam pójść jej zobaczyć, bo bałam
się, że potem będzie mi trudniej znieść Jej śmierć. to było takie głupie
irracjonalne myślenie. Trzeciego dnia poszłam, siadałam obok na krzesle(miałam
cc) i patrzyłam na Nią. Nawet nie pytałam czy mogę Jej dotknąć, bo bałam się,
że jak włożę rękę choćby na chwilę, to się wyziębi, wierzyłam, że w inkubatorze
jest bezpieczna. Przez cały czas wierzyłam, że Julcia śpi, nie chciało dojść do
mnie, że Ona przecież jest ciągle nieprzytomna! Wieczorem kazano nam Ją
ochrzcić, wyłam okrutnie, to było nie do ogarnięcia moim umysłem. Potem
zastrzyki na sen, tabletki ogłupiające, mąż spał ze mną na sali. Na drugi dzień
weszła ordynatorka i kazła się pożegnać, reanimacja nie pomogła. Przed wejściem
do windy zadzwoniłam do mamy i powiedziałam, że to koniec. Weszliśmy, lekarze
stali dookoła i patrzyli, otworzyli inkubator, poraz pierwszy wzięłam na ręce
(dłonie, bo całyu czs była w środku, pod rurkami) moją upragnioną, wyczekiwaną
córeczkę. Zaczęłam kołysać, głaskać po główce, delikatnie odklejać plasterki,
tak, żeby Jej nic nie bolało. Mąż stał za mną, strasznie płakał, głaskał po
włoskach, powiedział tylko 2 słowa "nasz Misiaczek!!" Julci popłynęła krew z
noska, wytarłam, ciągle kołysając, aż do snu...
Na monitorach szalało, w końcu pojawiło się 0 i proste długie kreski. Wyłączyli
sprzęt. Wyszli z sali. Tyle pamiętam. Codziennie mam to wszystko przed oczmi.
Droga przez korytarz, a po nim szczęśliwe mamy wożące swoje dzieci w
łóżeczkach, karmiące, szczęśliwe. A potem moje Maleństwo, jak umiera.
Codziennie te same obrazy, nigdy ich nie zapomnę. Ostatnie chwile mojego
dziecka. DLACZEGO????

[a.zaborowska1]

Współczuje i tulę was wszystkich! I nigdy nie pogodzę się z tym że dzieci
umierają!!!
Mama Aniołka Adusi

[roxanne1]

Nie mpge tego czytac....siedze i rycze....
Przytulam Cie tak mocno jak tylko potrafie...(a potrafie mocno)
Nic wiecej juz zrobic nie mozna,niestety....

[kropka662]

Ja juz 8 lat zyję z obrazem Kubusia umierającego na moich rękach.Nie da się
tego zapomniec wymazać to nasze dzieci,nawet te najbardziej tragiczne chwile
pamieta się i co dziwne przypominają się w najmniej oczekiwanych momentach, to
nasze wspomnienia nasze wspólne chwile...one z czasem ucichną ...ale będą
wracać zawsze ...wiesz ja nawet nie staram się zapomniec bo się nie da ale
zaraz przypominam sobie lepsze momenty i jest mi lepiej.Trzeba żyć i wierzę że
jeszcze wiele dobrego przed WAMI Pozdrawiam cieplutko i życzę dobra

[martica5]

Ja też nie mogę wymazać ostatnich chwil i pamiętać te wesołe , przez cały czas badania , był bardzo zmęczony poźniej jak wiozłam go na operacje to on tak płakał nie mogłam dalej z nim wejść pielęgniarka mi kazała się pożegnać przed dzwiami odziału operacyjnego, ostatni pocałunek ,jeszcze pomachał mi rączką , płakał, poźniej długie czekanie aż się skończy operacja, czekałam na krzesełku iwiedzialam że jest źle bo słyszałam w oddali słowa ten amły jak on ma nazwisko takie ciężkie wiedziałam że chodzi o Igorka bo mamy ciężkie nazwisko, klatka piersiowa otwarta saturacja spada nie wiemy co robić, poźniej wspaniały lekarz potrzedł profesor i powiedział że były wielkie problemy już przed operacją umierał, później w czasie operacji 5 razy chcił sie poddać ale seduszko zaczęło bić , miałam nadzieję że to znak że będzie żył, niestety stan się jego pogarszał, lekarz kazał wracać do domu , bo nic nie byliśmy w stanie zrobić , zaszlam jeszcze na ojom ,lekarka powiedziała że stan jest tragiczny , nie pozwolili mi wejść do środka leżała pod respiratorem , z otwartą klatką powiedziałam że go kocham, wrociłam do domu dzwoniliśmy , rano stan już był tragiczny podawano adrenaline , a 15 20 zasnął na wieki
kochany Igorek
wiem że teraz jest zdrowy i bawi się z Waszymi aniołkami , a kiedyś i my do nich dołączymy
Marta

[stasia30]

Kochana mamusiu Wiktorka widziałam zdjęcie Twojego ślicznego chłopczyka na
prawdę jest cudowny. Jest bo ciągle istnieje ten komu raz zostanie dane życie
już nigdy nie przestanie istnieć ja w to głęboko wierzę. Teraz po prostu jest
gdzie indziej. Z bólem serca przeczytałam twoją wypowiedź bo przypomnieła mi
śmierć mojego cudownego Kacperka umarł w bardzo podobny sposób jak Twój
Wiktorek. Przyjechaliśmy do szpitala w sobotę mówili że nic mu nie jest może
tylko trzeba będzie wykonać już drugą operację (był po pirwszej) byłam przy nim
cały czas. W poniedziałek rono miałam go na rękach przyszedł doktor zbadał go i
wyszedł już było wiadomo, że stan jego jest poważny (doszli do tego po badaniu
w sobotę i po echu serca w niedzielę). Kacperek zdenerwował się badaniem zaczął
płakać to pogorszyło jego stan zaczął się prężyć tak jakby dostał skurczu
całego ciała (nie zapomnę widoku jego twarzy) miałam go na rękach wołałam
lekarza zaczęłą się reanimacja trawała 2 godziny przewieźli go na intensywną
terapię. Widziałam jak go przewozili przejachali tuż koło mnie. Widziałam krew
na jego ślicznej buzi i ranę na piersi to przez reanimację. Cały czas go
raanimowali na intensywnej terapi też. Boli mnie to,że ja nic nie mogłam
zrobić. Tyle przecierpiał podczas swojego 8 miesięcznego życia i strasznie bał
się lekarzy tylko mi ufał i zawsze jak go badali patrzył mi prosto w oczy był
przerażony tak jakby chciał powiedzieć mamo dlaczego oni mi to robią. Kiedyś
podczas badania Kacperek się uśmiechał do lekarza ten odwzajemnił uśmiech tylko
przez sekundę potem przystąpił do badania Kacperek przestał się śmiać. Moje
dziecko potrzebowało tyle miłości akceptacji a w jego życiu było tyle bolesnych
badań i cierpień wiem, że tego nie rozumiał. Bał się ludzi w fartuchach na ich
widok dostawał histerii. Umarł wierzę w to że jest szczęśliwy codziennie się
modlę o to żeby był szczęśliwy tak na wszelki wypadek przecież dzieci idą
prosto do nieba ale modlitwa nie zaszkodzi. Uwielbiał światełka potrafił sam
gasić i zapalać światło to sprawiało mu tyle radości teraz z mężem dbamy o to
by paliło mu się zawsze na jego grobie. Pamiętam te straszne chwile na początku
pamiętałam tylko je teraz obok nich pojawiają się te wspaniałe spędzane razem i
te straszne stają się mniej widoczne. Najbardziej boli mnie to że zamiast wraz
z życiem dać szczęście swojemu dziecku dała mu cierpienie nie z mojej winy ale
cierpienie a nie ma nic gorszego niż patrzyć się na cierpienie swojego dziecka
i nic nie móc zrobić. Wierzę,że teraz jest bezpieczny i szczęśliwy i nic ani
nikt nie zrobi mu krzywdy staram się żyć normalnie bo wiem że on by tego sobie
życzył i boję się że gdyby zobaczył moje cierpienie to sprawiłoby mu to ból
więc się staram bo on jeżeli istieje ma być szczęśliwy pozdarawiam.

[monia10000]

(*)(*)(*)...to dla Waszego slicznego i dzielnego aniołka...

mama aniołka Nikoli...

[marek.k72]

Moje dziecko zmarło w grudniu 2005 w szpitalu na skurek niedotlenienia w
brzuchu mamy. Gdyby urodziło się chore i zmarło w sposób naturalny to może bym
się jakos poogdził. Ale mam świadomość ogromnego zaniedbania lekarzy - z trudem
tak ich nazywam, bo dla mnie to przestępcy. I chociaz na zewnątrz funkcjonuję
normalnie to w środku, w sercu wyję z bólu. Widzę ciągle swoje dziecko
bezwładne na stole z półotwartymi oczkami, rozchylonymi usteczkami i kręconymi
włoskami jak mi Ją pokazują w pokoju porodowym. Nie mogę się zmusić żeby
pojechać na grób mojej Juleńki. Nie mogę się pogodzić z tym co czuje moja żona.
Była naszym pierwszym, wytęsknionym dzieckiem. Może ktoś napisze czy ta rana
się z czasem zabliźni?

[mraw]

marku, bardzo bym Ci chciała powiedzieć, że tak, że ta rana na pewno się
zabliźni... ale nie wiem...

teraz na pewno jest najgorzej, bo to świeża, krwawiąca rana i musi boleć,
zaciśnij zęby i przetrzymaj, dasz radę! z każdym dniem i miesiącem będzie ciut
lepiej, będzie można lepiej i lżej oddychać, a potem nauczysz się z tym żyć.


Moja mama podobnie straciła swoje drugie dziecko, to było prawie 40 lat temu,
był wcześniakiem, dziś zapewne udałoby się go uratować. Ja miałam wtedy 5
lat... pamiętam brata jako woskową laleczkę w maleńkiej trumience, w domu
(wtedy można było trumnę trzymać w domu)... po dwóch latach urodziła się moja
siostra. Powiem Ci, Marku, że moja mama była potem szczęśliwa, kochała nas, nie
wiem co czuła przez te lata, ale nie miałam wrażenia, że cierpienie kładzie się
cieniem na naszym życiu rodzinnym. Chcę przez to powiedzieć, że udało jej się
podnieść z tego i stworzyć nam normalny dom. Czyli ta rana zabliźniła się.

I można to przeżyć i potem być szczęśliwym.
Może trudno Ci w to uwierzyć... i teraz nie musisz... teraz tylko trwaj...
ale miej nadzieję, i wspieraj swoją żonę jak tylko możesz. Nawet nie wiesz
jakim oparciem dla niej możesz być.
To, że nie oszalałam z rozpaczy i żyję zawdzięczam nieskończonej cierpliwości
mojego męża, który był ze mną (dosłownie) cały czas, rozmawiał ze mną
codziennie, godzinami, i tak przez długie miesiące... Bez tego nie dałabym rady.

I Ty możesz być jedynym ogniwem, które będzie trzymało Twoją żonę tutaj, na
ziemi i pewnie tylko dla Ciebie będzie jej się chciało żyć.

Wytrwałości i nadziei, Marku!



mraw


Leszek

[maxima10]

Witaj. Bardzo serdecznie Ci wspolczuje i nie dziwie ci sie TAKIE PIEKNE
DZIECKO, chce sie krzyczec DLACZEGO?!

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

[gochafrog]

Za chwilę będzie siedem lat od śmierci mojego synka a ja i tak nie mogę
zapomnieć... może to głupie, ale czasem zazdroszczę trochę tym rodzicom, którzy
mogli trzymać swoje dzieci na rękach, przytulać i być z nimi do ostatniej
chwili. W tamtych czasach w naszym szpitalu nie wolno było siedzieć z dziećmi w
nocy. Zostawiliśmy kostka jak spał, uśmiechał się i miał takie śmieszne
szpitalne spioszki z kieszeniami. Cieszyliśmy się, że gorączka spadła,
myśleliśmy że będzie lepiej, a on po prostu przestał walczyć. Rano telefon ze
szpitala, że kostka już nie ma. i tylko nie mogę im wybaczyć, że nie zadzwonili
od razu, ze wezwali mnie jak dziecka już nie było na oddziale, nie pozwolili
się z nim pożegnać. Zobaczyłam moje dziecko po 2 dniach w kostnicy, zapakowane
w papier z nazwiskiem na plastrze... Teraz mam kolejną córeczkę. ma cztery lata
a ja dalej z nią śpię, przytulam, pilnuję... Ciągle myślę; jaki to cud, że ona
żyje, ze jest taka cieplutka i pachnąca...
Trzymaj się, kiedys będzie trochę łatwiej... Zapomniec się nie da, ale da sie z
tym zyć. Siedem lat temu myślałam, ze umrę, potem, ze chociaz osiwieję, ale nic
sie nie stało. Osiwiał tylko mój mąż.

[blinucha]

W tym roku minie 8 lat, kiedy odszedł nasz pierwszy synek. Zmarł na OIOM-ie i
pomimo tego, że mieszkaliśmy z mężem piętro wyżej w szpitalnym hotelu nikt nie
powiadomił nas, że Mały odszedł. Dopiero jak sami poszliśmy (jak co dzień) do
lekarzy na rozmowę po porannym obchodzie, aby dowiedzieć się o jego stan,
wyszła do nas pani doktor i powiedziała, że godzinę wcześniej stwierdzono Jego
zgon. Do dzisiaj nie rozumiem, dlaczego nie zadzwonili do nas wcześniej,
dlaczego dzień wcześniej nie poinformowali nas, że stan się pogarsza (a
pozwolono nam późnym wieczorem do niego wejść i mówiono, że stan bez zmian),
dlaczego nikt w nocy nie zgłaszał, że coś złego zaczyna się dziać. Pomimo tego,
że mam drugiego zdrowego synka mam też wrażenie, że im więcej lat mija od
śmierci Łukaszka, tym jest mi gorzej ...To tak, jakby każdy kolejny rok bez
niego potwierdzał, że to się naprawdę stało i że On już nigdy do nas nie wróci.

[alina30]

Witaj kochana!
czytam i płaczę. Jak popatrzę w oczy Twojego synka, to ból przenika mnie na
wskroś, niemołosiernie.
Mój synek umarł szybko, za szybko, żeby sie z nim pożegnać. Miał 3,5 latka.
Trafił do szpitala z diagnozą odwodnienia, bo dużo wymiotował w ciągu trzech
ostatnich dni, a nikt nie wiedział dlaczego. Po pierwszej kroplówce stracił
przytomność i trafił na OIOM. Kiedy się obudził na chwile, nie pozwolili nam
wejść, widzieliśmy tylko przez szybe, że rozmawia z lekarką. To nas uspokoiło,
a lekarka zdiagnozowała zapalenie opon mózgowych. Ja musiałam wracać do domu,
bo karmiłam piersią mlodszego synka, ale mąż został na noc, siedział na
korytarzu na krześle. Jakby coś przeczuwał. Dwie godziny poźniej Mateusz znowu
stracił przytomność i umarł, ale my tego jeszcze nie wiedzieliśmy. Został
zabrany do innego szpitala na tomografię głowy, a potem na operację. Tam
dowiedzieliśmy sie, że ma guza mózgu, nowotwór. Ale ciągle nikt nam nie mówił,
że jego mózg umarł, czyli że to koniec. Dopóki biło jego serce i pikał
respirator, to dla nas on żył. I tak to trwało blisko 3 tygodnie! Jakby chciał
się z nami pożegnać. Trzy długie tygodnie... Byliśmy z nim dzień i noc. Lekarze
omijali nasz pokój podczas obchodu, przychodziły tylko pielęgniarki zmieniać mu
kroplówki i pościel. To było takie ludzkie.
Serce Mateusza gasło każdego dnia, a widok jego zapuchniętej twarzy i
obandażowej po operacjach głowy prześladuje mnie codziennie.
Tak jak napisał ktoś z Was, te koszmarne wspomnienia zacierają te dobre, z
których już nie umiem się cieszyć. A przecież byliśmy tacy szczęśliwi!!! Czemu
nie potrafimy "karmić" się tymi cudownymi wspomnieniami?
Od jego śmierci miną niedługo 4 lata. I co z tego? Boli każdego dnia coraz
mocniej, coraz wyraźniej odczuwam to, że nic już się nie zmieni.
Naokoło rodzą się nowe dzieci, rodziny się powiększają, a nasza została
osierocona.
Tęsknię za Mateuszem.

Do Aliny

[22pp]

Alinko łączę się z Tobą w bólu, śliczny synuś, chyba dlatego nam jeszcze gorzej
pogodzić sie z ich śmiercią. To straszne że nasze dzieciaczki tak muszą
cierpieć, wydaje mi się że im dziecko starsze, nasze cierpienie jest większe.
Zapalam swiatełko dla naszych Aniołków. ( *** ), ( ***). mamawiktorka.

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec313.htm

[alina30]

Dziękuję za ciepłe słowa. Dawno już nie pisałam na forum, bo przestało mi
pomagać nawet i to, ale Twój wątek bardzo mnie poruszył. Dobrze móc znowu się
troszkę wyżalić. Chciałabym Cię mocno uściskać, dodać troche otuchy.
Co do cierpienia - też tak kiedyś to odbierałam, że śmierć starszych dzieci,
które zostawiają po sobie tyle wspomnień, śladów i pamiątek, jest boleśniejsza.
Teraz wiem, że to nie wiek dziecka ma wpływ na to, jak mocno cierpimy. To
kwestia zawiedzionych nadzieji i rozczarowania życiem - nie tak miało być! Tak
myślę. Rodzice, którzy tracą dziecko przed jego narodzeniem czy krótko po, tak
samo czują się oszukani przez los, tak samo mocno są rozczarowani, załamani,
rozgoryczeni, smutni. To jest krzyż na całe życie.

Życzę Ci siły na każdy kolejny dzień. Zapalę u Mateuszka świeczkę dla Wiktorka.
Lubię to robić, myśląc o dzieciach z tego forum, opowiadam sobie w głowie ich
historie (mam nadzieję, że to nie pierwszy etap jakiegoś dziwactwa:) Czuję,
jakbym przyprowadzała mu kolegów i koleżanki, i jakoś mi raźniej.
Mocno ściskam, bardzo mocno!