dzis umarlam

[ania25p]

W Dzień Matki moje dziecko odeszło z tego Swiata pozostał ból, ból
ból ze w ciagu 4 miesiecy pozegnalam 2 dzieci. Gdzie sprawiedliwość
gdzie Bog
ania mama Agatki lub Maciusia

[nati1011]

5 lat temu w Dzień Matki poroniłam. Wczesna ciaża, 6 tydzień. Wiem
co czujesz. Przytulam.

[iwon-a26]

Jak to się mogło stać że w ciągu 4 miesięcy straciłaś dwójke dzieci? to straszne
jeśli bedziesz miała ochote to napisz coś więcej. moj synek miał się urodzić
kilka dni temu i miał być dla mnie najpiękniejszym prezentem na dzień matki.
Dwa miesiące temu zmarł we mnie i do dziś nikt nie wie dlaczego.

pozdrawiam i współczuje

Dla aniołków (***)

[ania25p]

Pierwszy raz zaszłam w ciąże po roku starań i walki o Tą mała
Kruszynkę. Przed Swiętami Bożego Narodzenia 2007 dowieduje się że
jestem w ciązy. Wielka radość , łzy szczęścia. 27 grudnia widzę po
raz pierwszy moją dziecinę, ale również zaczynam krwawić. cały czas
leżę walczę o życie mojego dziecka. Oprócz krwi wycieka mi brązowa
mazia idę do lekarza i słyszę Pani dziecko nie żyję. To było 18
stycznia Dzidzia miala wtedy 11 tygodni. Wielki ból strach przed
szpitalem zabieg tydzień kwawienia a potem ta cholerna pustka i chęć
odebrania sobie życia. Pytania do Boga dalczego własnie ja? Jest
tyle matek które wyrzucają dzieci katuja na śmierć a ja tak właśnie
pragnelam swojej dzidzi. Potem kolejny cios siostr męza mówi mi o
swojej ciąży 2 tygodnie po stracie mojej dzidzi. Potem prtzez
kolejne miesiące opowiada jaki to ona wózek nie kupi jak ją dziecko
kopie a ja mam tylko przed oczami pani dziecko nie zyje. W końcu
nadchodzi kwiecień wiosna a znia rodzi się pod moim sercem życie.
dowiaduje sie już w 4 tygodniu o istnieniu Kruszynki. Ide na usg
dzidzia się dobrze rozwija. Jestem taka szczęśliwa. 19 dostaję
krwawienia jestem u lekarza ale dzidzia żyję ma małe rączki nózki i
głoweczkę a jej serduszko jeszcze bije. Mam jej zdjęcie ktore bedzie
widniało nad jej grobem. 26 maja wstaje rano czuje się zle jakoś
dziwnie idę do pracy i znowu wylatuje mi ta mazia brązowa idziemy na
usg , ale moja dzidzia juz nie żyje. Znowu ból płacz i nienawiść do
Boga że znowu zabrał mi dziecko. Bol rozrywa mnie od wewnatrz nie
umię sobie z tym poradzic myśle o samobojstwie jestem na tabletkach
uspokajuających i co najgorsze czeka mnie znowu szpital. A ja tak
się boje. Za tydzien mamy sie w wprowadzic do nowego mieszkania ale
to juz w tej chwili się nie liczy. Lekarz podejrzewa jakieś wady
genetyczne czeka mnie mnostwo badań ale mam mu za zle ze nie dal nam
skierowania na nie po pierwszej ciązy. Nie wiem jak mam dalej zyć.
moja pierwsza dzicia byłaby za 1,5 misiąca na świecie, a ja nie mam
nic procz złości, nienawiści, bol,i tej pustki. No jest jeszcze
siosta męża ktora na kazdym kroku musi chwalić sie swoim dzieckiem
nie patrzac na to ze wbija mi noz w serce.

[monika10115]

bardzo Ci wspolczuje i przytulam trzymaj sie
dla Twoich aniolkow (***)

[anna1008]

Przytulam Cię - to wszystko jest takie trudne a ból nie do złagodzenia.
Nie ma nic gorszego niż stracic własne dziecko a co dopiero dzieci w tak krótkim
czasie. Współczuję i bądź z nami tu wszystkie Cię rozumiemy
Dla Twoich Aniołeczków (***)(***)

Są za tęczowym mostem - też kiedyś tam z nimi będziemy, ale jeszcze trzeba
walczyć...... jeszcze trzeba się dźwignąć, mimo że tak trudno.... Pisz - to
pomaga - tu jest wiele wspaniałych, dojrzałych mam - zresztą takich jak Ty

[iwon-a26]

To bardzo boli wiem. I mimo że czas mija to ból pozostaje. Ja każdego dnia pytam
Boga dlaczego. Ale wiem że nigdy się nie dowiem. Boje się znowu spróbować bo
jeśli to się znowu stanie, nie podniosę się z tego. Już drugi raz nie dam rady.
Z drugiej strony nie mogę się doczekać kiedy znów zajdę w ciążę. Tak mało mi do
szczęścia brakowało dokładnie 1,5 miesiąca i mój synek byłby ze mną.
Ale nie możemy się poddać, zobaczysz lekarze znajdą przyczynę tylko szkoda że
szukają jej dopiero po drugim razie. żona mojego kuzyna trzy razy poroniła i za
czwartym razem się udało.
Nie trać nadzieji.

[ania25p]

Jutro idę do szpitala, boje się . Mam nadzieję że tym razem uda mi
się pochować moje dziecko. Za tydzien mam urodziny powinnam zbierać
na rzeczy dla mojego pierwszego dzidziusia a będę zbierala na pomnik
dla moich dzieci, gdzie Ty jesteś Boze.
ania mama Agatki lub Maciusia

[mama.mimi]

pytasz gdzie jest Bóg? Jest blisko Ciebie, pomimo że jesteś na Niego
wściekła, On jest blisko Ciebie

przytulam
Monika

[ania25p]

Dopiero wyszlam ze szpitala. Walczylam 6 dni aby moj Aniolek
zechcial opuścić moje cialo. Pierwszy dzień w szpitalu nadzieja może
lekarz sie pomylil, ale szybko zostalam wyprowadzona z mojej
nadzieii. Wtedy po raz ostatni widzialam moją Kruszynkę w calości
potem tabletka jedna, druga, trzecia, czwarta. Widok dziecka w
kawlkach. Ostatnia tabletka bole przez 2,5 godziny nie bylam w
stanie chodzić przewracalam sie z bólu. Po tych męczarniach musialam
wyrazic zgodę na zabieg. Jestem na sali lekarz nie może znaleść zyl
ze strachu ręcę mi się trzęsa jestem cala mokra. Robia kucie ze 3
razy coś mowią ale ja wiem że już na zawsze zabiora moja Dzidzie
placze. Pytaja dlaczego zasypiam. Budze sie i jest to tylko bol
fizyczny ale gorszy ten w środku. Dzis dostalam telefon z pracy ze
muszę jak najszybciej wrocic do pracy zero zrozumienia. Caly dol
mnie boli nie mogę chodzic dzis 5 godzin plakalam nic mi nie
wychodzi. Czekam teraz na meza jak wroci z pracy chociaz mnie
przytuli bo ta samotnosc jest straszna.Lekarz powiedzial ze po tym
zabiegu moge nie miec dzieci jestem na linie ktora dzieli mnie od
smierci. Nie wiem co bedzie dalej, nie mam nadzieji

[trisonly]

Nawet nie mów i nie myśl o swojej śmierci! Jesteś dla rodziny bardzo
ważną osobą, mąż przecież zwijałby się z bólu z rozpaczy, gdyby
Ciebie zabrakło. On tak jak Ty stracił w ostatnim czasie dzieci.
Domyślam się, że teraz żadne argumenty do Ciebie nie przemawiają,
ale proszę, choć na chwilkę pomyśl np o swojej mamie- przecież
jestes jej potrzebna! I zapewniam Cię, że czas w końcu zatrze ból,
nie pamięć, ale ból. Teraz płacz, bo to jedyny sposób, aby przeżyć
ten trudny czas. Ja wierzę, że będzie Ci dane urodzić swoje dziecko,
ale bądź cierpliwa. Trzymam za Ciebie kciuki. Pamiętaj proszę, że
jesteś potrzebna!

[mmmmmm2]

Aniu, strasznie Ci współczuję i przytulam mocno.
Taki koszmar - taki lub inny ale też koszmar - przeżyła każda z nas,
tu, na forum.
Uwierz mi, to był najgorszy koszmar w Twoim życiu, ale teraz już
będzie lepiej. To będzie wracać, ale z czasem będzie lepiej.
I nie ból fizyczny jest najgorszy.
Będziesz te chwile rozpamiętywać - tego się nie da uniknąć. Ale
proszę, nie myśl o śmierci.
Ja też o niej myślałam, chciałam być bliżej mojej Julci.
Potem przez kilka lat nie mogłam zajść w ciążę.
I też było ciężko.
Ale teraz wiem, że warto było czekać...
Że to straszne doświadczenie sprzed lat pokazało mi jak piękne może
być bycie mamą teraz - kiedy patrzę z podziwem na cud który mi się
zdarzył - na moją córeczkę.

Przejdziesz przez wszystkie etapy - tak jak ja przeszłam, spotkasz
bezwzględnych ludzi którzy dziwią się czemu nie chcesz potrzymać na
rękach ich zdrowego dzidziusia... Albo czemu nie piejesz z zachwytu
na wieść że kolejna koleżanka zaszła w ciążę.

Zawsze możesz wejść tu - to forum bardzo mi pomogło. Mi i wielu moim
wirtualnym koleżankom, które tu znalazły zrozumienie - czemu można z
niechęcią patrzeć na ciężarne kobiety.
To brutalne, ale to fakt.
Przytulam ciepło, i pisz co u Ciebie...

[ania25p]

Dziekujee za kazde Wasze slowo i za kazda odrobine nadzieji. Jest mi
strasznie potrzebna abym mogla znowu walczyc i jakos zyc. Dzis mam
ogromna chec walki ale nie wiem jak bedzie jutro. Raz jest tak ze
czytam to co kazda z nas napisze i placze a innym razem mam ogromna
chec walki za mnie oraz za dziewczyny ktore stracily nadzieje.
Wlasnie sie przeprowadzialam do nowego mieszkania wczoraj ukladam
dokumenty a wsrod nich zdjecia usg mojego zyjacego jeszcze przed 3
tygodniami Dzidziusia i znowu ogarnela mnie ta straszna rozpaczacz.
Ciagle wyjmuje te zdjecia i całuje chociaz tak mojego Aniolka. Tak
bardzo chcialam bym chodz na chwilke zobaczyc moje dzieci we snie
widziec jak sie razem bawia mialam bym spokojne serce. Chciala bym
aby nikt nigdy nie stracil dziecka aby takie forum nie musialo
powstac ale naprawde dziekuje Wam za pomoc za to że jesteście i
pomagacie innym.

[mama.mimi]

czemu lekarz twierdzi że możesz nie mieć więcej dzieci? Jaki to był
zabieg?

[fiecia]

Aniu..to straszne co przeżyłaś. Musisz być jednak silna i wierzyć. Nie jest mi
łatwo to pisać, bo sama straciłam 2 dzieciaczków w przeciągu roku czasu....i
sama mam chwile zwątpienia. Nawet dziś... Ale zaraz staram sie przywołać sama
siebie do porządku i krzyknąć sobie....,,jeszcze się uda, jeszcze będę
szczęśliwie tulić swoje maleństwo". Tobie tez Aniu się uda. Wiem, że teraz
ciężko w to uwierzyć, ale musimy. Musimy być silne!! Jak czytam historie
dziewczyn na tym forum, to staram się być silna za nie wszystkie, żeby pocieszyć
kogoś innego. To że komuś dam nadzieje, że kogoś pocieszę, daje mi siłę i
motywację, by stawić czoła życiu...by żyć dalej bez moich kruszynek... ściskam
Cię serdecznie. oto moja historia
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=80316972

Uplynal miesiac

[ania25p]

[sisi-ola]

Aniu niestety nikt nie wymaże nam tych złych wspomnień,ale musimy
pomyśleć w druga strone może że mialysmy to szczescie mieć po naszym
sercem drugie serduszko nasze maleństwa nie wszystkim kobietom było
to dane, a że Bóg wezwał je do siebie. Mnie też kochana rania inne
kobiety w ciazy mam znajoma ktora miala termin 1,5 m-ca wczesniej
niz ja urodziła i to synka tak jak ja w maju, nie mam siły by ich
odwiedzić az brzydko ale ja poprostu tam nie mam siły iść, nie mam
siły kupic temu dziecku cos kilka razy probowalam ale odchodzilam ze
stoiska szybko. Minie nie wiem dziewczyny z forum pisza ze ból
ucichnie powoli narazie serce mi dalej krwawi.

[annamarcela]

Dla twoich Maleńkich Aniołków \**^^**/ \**^^**/. Wiem i doskonale
rozumiem przez co przechodzisz. Miałam podobny problem z koleżanką z
pracy. Gdy się dowiedziała, że nam umarł synek to złośliwie i celowo
na okrągło opowiadała o swoim dziecku. Jak ono się to wspaniale
rozwija, nie choruje itp. Raz z tego powodu się rozpłakam bo już nie
wytrzymałam. Potrafiła mi sie zacząć śmiać w twarz i opowiadała jak
to się popłakałam innym współpracownikom. To był koszmar który omało
nie przypłaciłabym życiem. Zwolniłam się z tej pracy. Jeśli sama
jeszcze nie masz siły stanąć w swojej obronie porozmawiaj z mężem W
końcu to jego siora i ma prawo i obowiązek w zaistniałych
okoliczościach zapobiec podobnym docinkom. Gdyby mnie dotyczyła taka
sytuacja to z pewnością tak bym jej dogadała, żeby raz na zawsze
zamilkła. Nikt nie ma prawa cię ranić. Sama straciłam ukochane
dziecko i oddałabym życie by Go ocalić. Pamiętaj, że jesteś jedną z
najwspanianialszych mam na świecie i kiedyś na pewno ci to Bóg
wynagrodzi. Przytulam Cie badzo mocno. Nie dajmy się!

[lampka_witoszowska]

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

[ania25p]

Juz jakoś sie zaczelo ukladac nie mowie o bolu. Zajelam sie praca i
zyłam z dnia na dzien az do dzis kiedy okazało sie moj mąz z ktorym
tyle przeszłam zaczal mnie zdradzac. Nie wiem co dalej robic czuje
sie jak rzecz ktora jest juz nikomu nie potrzebna

[annobr]

Aniu, trzymaj się. Śmierć dwójki Twoich Dzieci jest wielkim ciosem dla Ciebie i
dla Twojego M. Może to właśnie niemożność pogodzenia się ze stratą pchnęła Go do
tego czynu...
Całym sercem jestem z Tobą i gorąco pozdrawiam!
(*)(*)

[bemm1]

Trzymaj sie Kochana mocno! Nie poddawaj się! Walcz! Walcz o swoje zycie! Jeszcze
bedzie dobrze!

(*)(*) - Twoim Aniołkom

[ania25p]

Mialam ostatnio sen. Sniły mi sie moje dzieci. W tym snie urodzilam
moje dzieci za wcześnie, dziewczynka byla 2 razy mniejsza od
chlopca. Dziewczynkę położyłam na płatku róży a chłopcu zbudowalam
łozeczko z kocków lego i włożylam je do cieplej wody bo bylo im
stasznie zimno a byly zamałe aby je okryć . Czuwałam z nimi aby nie
zamarzly ale ktos mi je zabral i umarly.Obudzilam sie z krzykiem.
Nie wiem co może oznaczać ten sen. Mam straszne wyrzuty że może ja
przyczynilam sie do ich smierci przez to ze caly czas bylam w
stresie. Moze chcą mi powiedziec ze tak nie bylo. Mialam jeszcze
jeden sen w ktorym dowiaduje sie o kolejnej dzidzi w 11 tc i walcze
o zycie dziecka ale nie wiem jak sie to konczy. Czekają mnie badania
genetyczne boje sie aby cos nie wyszlo bo lekarz stwierdzil ze jeśli
cos wyjdzie w tych badanich to nie mam co marzyc abym urodzila
kiedys dziecko. Tak sie bardzo boje.
Z mezem sie pogodzialam ale trudno bedzie mu odbudowac moje
zaufanie dalam mu jeszcze jedna szanse. Trudno mi sie odnaleść w tym
wszystkim . Nie wiem co powoduje ze wstaje rano, co powoduje ze
jakos zyje, bo psychicznie czuje sie fatalnie może moje dzieci karza
mi walczyc nie wiem . Jestm juz chyba na samym dnie tylko kiedy
nastąpi odbicie.