kinga0314
17.02.09, 17:53
Trzy lata temu straciłam najwspanialsza istotke. Małego człowieka
który miał zmienić moje życie... Od samego początku pomimo różnych
trudności nie mogłam sie doczekac dnia kiedy bede mogła go
przytulic. Aż nadszedł... pierwszy czerwca tak zwany dniem dziecka
od tamtego czasu nienawidze tego dnia uwielbianego przez dzieci i
dorosłych... Zaczeło się ksiązkowym porodem a zakonczyło moja wielka
tragedia... Mój synek taki śliczny i bezbronny odchodził w mych
ramionach. W najgorszych snach nigdy nie myślałam ze spotka mnie coś
takiego. Do dzis nie wiem dlaczego. Wciąż zabija mnie to pytanie. Do
ostatnich dni byl malym zdrowym chlopcem a w dniu narodzin okazalo
sie ze nie jest tak jak zapewial lekarz. Moje małe niebo spadło mi
na głowe... od tamtych wydarzen kazdy dzien jest meka...nie wierze w
słowa czas leczy rany TO BZDURA... Nie potrafie z tym życ...
Chciałabym tak nie cierpiec ale nie moge przestac tęsknic... słowa
ludzi nie wiedzacych co czuje pt."tak musiało być" doprowadzają mnie
do szału z którego pozniej nie moge sie wyrwac...Pisze to na tym
forum ponieważ wiem ze sa tu osoby które wiedza co czuje... Mamusie
aniołków którym tak jak mi zabrano mała iskierke zycia...