doktorat samotnej matki...

[livis]

Witam Państwa. Jestem młodą(27 letnią) samotna mama z bagażem doświadczeń,
nieufnym sercem a jednak najszczęśliwszą, gdyż jest ze mną mój Skarb-2 letni
synek. Gdy po obronie mgr. podszedł do mnie mój recenzent, podał mi dlon i
powiedział,,Gratuluję Pani magister,,pomyślałam jakże miło by było
usłyszeć ,,Gratuluje Pani doktor,,... Od tej chwili często o tym myślę i żyję
nadzieją że kiedyś usłysę te słowa... Wiem, że jest to spore wyzwanie oraz
ciężka praca, ale jestem osobą upartą i wiem, że kiedys dopnę swego. Planuję
od października stawić czoła niestacjonarnym studiom doktoranckim na SGH.
Napiszcie Drodzy doktoranci, co o tym sądzicie. Może jest wśród Was ktoś, kto
jest w podobnej sytuacji. Pozdrawiam serdecznie.

[iza19811981]

witam Cię ciepło, gratuluję skarba, mój też ma niecałe dwa latka, ale jest płci
przeciwnej niżeli chłopiec :) też fajnie :) Nie widzę problemu, bys mogła
stawic czoła kolejnemu wyzwaniu. Masz dla kogo to zrobić (dziecku miło bedzie
pewnie kiedyś pochwalić się przed rówieśnikami,ze ma mamę doktora nauk...).
Moja sytuacja jest właściwie identyczna, ale dużo zawdzieczam rodzicm,
którzy "córki mi do rąk nie dają" z miłoście oczywiscie do wnuczki - to taka
metafora, ale właściwie dzięki temu mam czas na to, by zajać się swoją praca
naukową. Zresztą, jeszcze rok i Mały bedzie duży, a Ty spokojnie bedziesz mogła
zajać się tym, o czym marzysz.Powodzenia i nie rezygnuj z marzeń, bo "dla
chcącego nic trudnego".

[livis]

Dziekuje Ci Izo za te ciepłe slowa. Ja tez mysle ze dam sobie rade, musze
dac... właśnie dla mojego syna. Moi rodzice rowniez nie widza swiata poza swoim
wnukiem i bardzo pomogli mi i nadal pomagaja. Jesli chodzi o mnie to skonczylam
finanse i bankowosc. A Ty na którym jestes Izo roku i na jakim kierunku?
Pozdrawiam Cie gorąco i gratuluje córuni, wspaniałych rodziców i mądrości
życiowej.

[iza19811981]

wydział językoznawstwa, robię doktorat z tzw.wolnej stopy, wiec nie wiem sama
właściwie na którym jestem roku :) myślę, że najdalej za dwa lata uda mi się
osiągnąć cel, robię to również i dla własnej córki. Na pewno sie uda.Życzę
szczęścia, bo życie pokazuje że i ono musi towarzyszyć inteligencji.

[lukas1016]

cześć .....
A już myślałem, że kotłujące się po głowie myśli o dr przed imieniem i nazwiskiem to wyłącznie moja domena ;-) W zasadzie mogę powiedzieć, że podobnie jak Ty - nie mam lekko w życiu ... Ale jednocześnie tak sobie myślę - odpowiadając na Twoje pytanie - że to mimo wszystko fantastyczna sprawa. Mimo wszystko - bo jak słusznie zauważyłaś studia dr to przede wszystkim ciężka harówka ... Ale z drugiej strony czyż może być coś piękniejszego niż realizacja marzeń? Napisz coś więcej na temat kierunku i kolegium ... A może masz kogoś kto mógłby powiedzieć coś więcej na temat studiów dr na SGH? Może i ja się wreszcie wybiorę?
Pozdrawiam i życzę wytrwałości :)

[angelik1]

Dla chcącego nie ma nic trudnego. Nie marnuj szansy. Dasz radę. Ja wykorzystuję
każdą, bo może się nie powtórzyć.Zawsze jest coś nie tak-to praca, to ciąża, to
małe dziecko, to duże dziecko, to brak kasy.Ja zawsze jak czegoś się podejmuję
to mam jakieś przeciwności. I nie słuchaj zazdrosnych pesymistów w twoim
otoczeniu. Ja mam maleńkie dziecko. Wszystko to kwestia dobrej organizacji. Ja
mam niemowlaczka i daję radę-dużo piszę i czytam-niedługo wracam do pracy po
urlopie, więc się przygotowuję no i habiltacja w przyszłości-mam nadzieję.Twoje
dziecko jest starsze, więc jest w stanie same się trochę zająć. Nie mam tylko
czasu na ploty z koleżankami, oglądanie tv-ale coś za coś.Nie gotuję wymyślnych
potraw, nie chodzę do sklepu codziennie po 10 deko wędliny.WOlę poświęcić czas
dziecku i pracy naukowej.SOrki za chaotyzm ale w nocy pisałam artykuł i
karmiłam małego co 3 godziny, więc mam deficyt snu.Trzymam kciuki za przyszła
panią dr.I napisz czasem jak ci idzie. Pozdrawiam. doktor mama

[archiello]

Hmmm, widzę że niektórych wzięłaś niejako "na litość", stąd tak przychylne
komentarze. Powiem inaczej i dam kilka rad:
a) studia doktoranckie to jeden wielki pseudowymysł akademicki, którego jedynym
celem jest zebranie kasy od doktorantów i napchanie kieszeni profesorów. z tego
pkt. widzenia zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest dr z wolnej stopy, wtedy
nie musisz zdawać bzdurnych egzaminów semestralnych itp. ogółem odradzam studia
doktoranckie.
b) nie kieruj się przy wyborach aż tak emocjami - że chcesz udowodnić coś, że
wyzwanie, że dla córeczki itd. to może być zgubne i prowadzić może do jakichś
dziwnych myśli, zachowań - kieruj się rozsądkiem.
c) weź pod uwagę że na tym forum niektórzy wyolbrzymiają swoje trudy i myśli, a
to że ciężko pracują, mają deficyt snu itp, wiem o tym doskonale bo niektórych
znam i wiem co robią i ile maja tak naprawdę tej pracy, a potem się okazuje że
przez 4 lata napisali 2 publikacje - ot taka praca naukowa - cokolwiek to
znaczy, traktuj ich z przymrużeniem oka.
d) nie myśl o tych 2 literkach przed nazwiskiem, bo to też jest zgubne, doktorat
do czegoś zobowiązuje więc po nim możesz się narazić na śmieszność ze strony
zawistnych, kiedy będą cię dręczyli różnymi pytaniami itp.
e) nie myśl że doktorant jest kimś wyjątkowym i pozostań sobą, to nawet chyba
najważniejsze w całej tej zabawie.

Pozdrawiam i życzę pomyślności.

[livis]

Witam ciepło. Dziękuję wszystkim za słowa pełne optymizmu. Przedstawiając
maleńki zarys mojej sytuacji, nie chciałam wzbudzić w nikim współczucia, lecz
pokazać, że ambicja nie jest przywilejem osób z ustabilizowaną sytuacja
życiową...Każdy ma prawo do marzeń, a miarą ich wartości jest trud, jaki
wkładamy w to, aby je spełnić. Wyjątkowym jest każdy, czy to murarz czy
kierowca czy też pracownik naukowy, pod warunkiem że to co robi, robi z pasją.
Jeśli robię coś nie tylko dla siebie, daje mi to podwójną radość i to w skali
długoterminowej, gdyż za 10 lat mój syn będzie dumny, że jego mama jest
doktorem nauk ekonomicznych. Może i jest to troche banalne, jednak żyjemy w
czasach, w których utarte są pewne stereotypy i matka samotnie wychowująca
dziecko jest nadal czymś gorszym, mimo iż jest to już zjawisko bardzo często
spotykane. Opinię tę będzie nam ciężko zmienić, jednak możemy pokazać, iż
samotna matka lub jak ktoś woli panna z dzieckiem nie jest tylko pustą,
rozrywkową dziewczyną niezdolną do pojęcia elementarnych zasad życia w
związku/małżeństwie (zaznaczam iż spotkałam się z taką opinią) lecz może być
wspaniałą matką oraz szanowanym naukowcem. Najważniejsza jest wiara, upór i
motywacja a dla samotnej matki najwspanialszą i najlepszą motywacją może być
tylko jej dziecko...
Do lukas1016:
Witaj, ktoś kiedys powiedział, że to co trzyma nasz przy życiu, to nasze
dzieci i nasze marzenia...zgadzam się z tym, jednak dzieci kiedyś dorosną,
założą swoje rodziny i odejdą by żyć własnym życiem a my zostaniemy... z
naszymi marzeniami...jednak i one z biegiem lat mogą nas opuścić...mijający
czas zacznie pokazywać, że nie będzie juz tak łatwo je zrealizować, aż pewnego
dnia okaże się że jest już za późno... i wtedy zostaniemy już naprawdę sami...
Nie rezygnuj z marzeń, znajdź w sobie siłę i pędź do przodu, mimo wszystkich
przeciwności jakie napotkasz. Ja planuję niestacjonarne studia dr w Kolegium
Zarządzania i Finansów kierunek ekonomia.Rekrutacja trwa od 1 czerwca do 10
października.Trwają 3 lata. Zjazdy są w piątki od 16 do 21. Czesne za jeden rok
wynosi 6300 :-(( -wpłata jednorazowa, w dwóch ratach: I-4000 II-2500. Gdybyś
miał jakieś pytania napisz na maila: [e-mail]
Jesli możesz napisz skąd jesteś i o jakim kierunku myślisz.
Pozdrawiam serdecznie.

[archiello]

boże aleś ty romantyczna, zamiast pisać tutaj jakieś wypracowania o swojej
sytuacji rodzinnej i osobistej, już byś coś napisała naukowego.

PS. zawsze mówiłem że doktorant to nierób, tylko wstydzi się do tego przyznać.

[k_arol]

archiello napisał:

> PS. zawsze mówiłem że doktorant to nierób, tylko wstydzi się do tego przyznać.

Ja się nie wstydzę, ale ja jestem stary, z zasady bezwstydny zgred :-)

Livis, powodzenia...

[lukas1016]

archiello napisał:

> boże aleś ty romantyczna, zamiast pisać tutaj jakieś wypracowania o swojej
> sytuacji rodzinnej i osobistej, już byś coś napisała naukowego.
>
> PS. zawsze mówiłem że doktorant to nierób, tylko wstydzi się do tego przyznać.

heh .... dobre mi sobie ... co prawda nie jestem chyba upoważniony, bom nie adresat .. ale niech będzie .... tak sobie myślę, że w tym samym czasie w którym czytasz o "jej sytuacji rodzinnej i osobistej" sam mógłbyś zrobić coś produktywnego - ot wiesz, coś takiego czego ów "nierób" zapewne nie zrobi .....

[archiello]

hehe, dokładnie na taką ripostę czekałem:)

[livis]

Mierzenie innych swoją miarą jest najwspanialszym przykładem człowieka
świadomego swojej niedoskonałości...

Touche...

[carnivore69]

A czy jakas alternatywna sciezke kariery w ogole rozwazasz?

Pzdr.

[livis]

Od ,,zawsze,, byłam związana z bankiem, stąd zainteresowanie problematyką i
teorią ekonomii. Jest oczywistym, iż studia te ,,umocnią,, moją pozycję w tym
środowisku. Nie obca jest mi też myśl o wykładaniu na uczelni, jednak do tego
jeszcze daleka droga. Zatem jeśli uda mi się osiągnąć cel- rozwinę się, jeśli
nie- zostanę tam, gdzie jestem.
Pozdrawiam

[niewyspany77]

Ze mnie ekonomista zaden, ale strzelam: czemu doktorat a nie podyplomowka, mba?

[carnivore69]

Adwokat diabla:
Czy za 15-20 lat wolisz byc profesorem finansow, czy tez dyrektorem (w) banku?
Siedzenie "okrakiem" moze zaowocowac kariera typu "mydlo i powidlo".

Pzdr.

[dusia_dusia]

Serdecznie cię pozdrawiam. Ja jestem na II roku studiów doktoranckich (filologia
rosyjska) i mam 2 dzieci (ale również męża, a także mamę, tatę, babcię i
dziadka, którzy pomagają na ile mogą). Starsza chodzi już do przedszkola, a
młodsza ma 10 miesięcy. Dość trudno mi wszystko łączyć, bo bliscy pomagają mi
tyle ile mogą (wiek, praca), a to trochę za mało. Brakuje mi czasu zwłaszcza na
pisanie, bo jak już jestem w domu, to dziewczyny domagają się uwagi (i
słusznie), a wieczorem czasu zostaje niewiele. Ale nie chcę rezygnowac z pisania
doktoratu, bo to moja pasja. Twój synek jest już dość duży, więc myślę, że warto
spróbować, jeśli to dal ciebie ważne, zwłaszcza jeśli babcia będzie mogła zająć
się małym.
Serdecznie pozdrawiam i życzę powodzenia

[livis]

Witam
Na wybór studiów ( dr czy podyplomowe) miało wpływ wiele czynników. Nie będę
rozwijała tego tematu aby nikogo nie urazić, powiem tylko, iż dokładnie
przemyślałam tę sprawę i zdecydowałam, że będą to jednak st. dr.
Analizując natomiast kwestię mojej pozycji społecznej w przyszłości, to powiem
tak- czas pokaże. Jest jeszcze zbyt wcześnie, abym mogła ukierunkować się.
Środowisko bankowe już znam i wiem, jakimi wartościami sie kieruje. Obcy jest
mi natomiast świat naukowców i nie mogę z góry założyć, że się w nim odnajdę.
Zatem wybranie sobie w chwili obecnej jednej z możliwości, jakie teoretycznie
stoją przede mną, wydaje mi się niemożliwe.
Dziękuję za miłe słowa.
Pozdrawiam