Powstanie Solidarnosci - wasze wspomnienia ?

[kasiasmom]

Tak sobie ogladalam "Jak zerwalismy zelazna kurtyne" na TV Polonia i sama sie
zdziwilam, ile wspomnien tamtego czasu ulecialo z mej glowy (i o tyle
bardziej mi glupio, zem z pochodzenia Gdanszczanka). Pamietam zas takie
blahostki, jak moja mame zanoszaca ciasto strajkujacym (nie stoczniowcom,
alec zawsze...), czy pozniej stodniowke, konczaca sie bardzo wczesnie z
powodu godziny policyjnej. A co wy pamietacie z tamtych dni?

[syswia]

Ja niewiele pamietam, ale .... troche pozniej ...
Mieszkalam w bloku naprzeciwko przedszkola, ktore zostalo udostepnione Gazecie
Wyborczej na redakcje tuz przed wyborami czerwcowymi. Pamietam, jak sie nosilo
im paczki z gazetami...czasem Pamietam, jak wypatrywalismy na naszym podworku
Michnika i Kuronia, bywali czesto... a mialam wtedy 12 lat))

[asia9111]

ja pamietam jak siedzialam u Babci, na 3cim pietrze i zagladalam przez mur
stoczni jak stoczniowcy szli pod budynek dyrekcji...To byl 1szy dzien. Potem u
sasiadow siedzieli czesto 'obserwatorzy' i nagrywali demonstracje i skladanie
wiencow pod brama stoczni (przez firanke). Pamietam godzine policyjna, brak
transportu miejskiego i chodzenie pieszo z Gdanska do Sopotu.

[sylwek07]

ale zaczelo sie od Lipca w Lublinie i Swidniku a tego nikt za bardzo nie
pamieta (

[triskell]

W sierpniu'80 miałam 13 lat i przechodziłam "trudny" okres dojrzewania, kiedy to
wszystko tylko nie polityka człowiekowi w głowie. Pamiętam, że byliśmy wtedy z
rodziną na wczasach nad morzem, pamiętam, jak wyglądał pokój i w którym jego
miejscu siedziałam, gdy rodzice słuchali w radiu wiadomości o postulatach
robotników Stoczni. Rozumiałam tyle, żeby wiedzieć, że dzieje się coś bardzo
ważnego.

Moja reakcja na ogłoszenie stanu wojennego to zupełnie inna historia, którą
obiecuję opisac w grudniu, przy okazji stosownej rocznicy (będącej zresztą także
rocznicą mojego ślubu, ale to zupełnie inna sprawa). Zapowiadam już teraz, że
przyznam się Wam wówczas do czynu karalnego (po ilu latach jest przedawnienie?)

[beetaa]

a ja nie pamietam zbyt wiele z tego okresu, mialam 10 lat i w piwnicy naszej
szkoly omawialismy najnowsze wydarzenia polityczne
potem pamietam jak 13.12 moj tata bladym switem wrocil roztrzesiony do domu,
wracal od babci, ktora mieszkala 150km od Warszawy. i to wlasciwie on przyniosl
wiadomosc o stanie wojennym
i czolgi i zolnierzy na ulicach, i dwoch zolnierzy, ktorych moj ojciec zaprosil
na kawe, a oni postawili bron w przedpokoju i my dzieciaki moglismy na nia
patrzec z oddali (jak ja nienawidzilam tej broni)...
ojej, ja chyba wiecej pamietam ze stanu wojennego niz sprzed, chyba wtedy
zreszta rozwinela sie moja dojrzala swiadomosc

[cuciolo]

Ja w 2980 roku mialam 13 lat a ze mieszkalam w niewielkim miescie na zachodzie
Polski, mialam nijakie pojecie co sie swieci. Ale pamietam ze pod koniec
wakacji wracalismy od babci nasza wysluzona syrenka i tata powiedzial: ruszylo
sie zaczely sie strajki. To pamietam. Potem 12 grudnia 1981 roku pojechal w
pilskie na chrzciny, bo byl chrzestnym i po wybuchu stanu wojennego nie mogl
wrocic do domu. Bylysmy same z mama roztrzesione i przerazone ze czolgi na
ulicach, ze wojna, ze gina ludzie a holerny Jaruzel non stop swiecil z ekranu
okularami i gadal o koniecznosciach politycznych

[melba_piszczykowa]

no to ja troche mlodsza bylam wtedy... i jedyne co pamietam ze Jaruzelski byl w
telewizji na pierwszym i na drugim programie jednoczesnie. I wtedy zapytalam
mamy dlaczego, ale nie pamietam juz co mi powiedziala.

[triskell]

cuciolo napisała:
> Ja w 2980 roku mialam 13 lat

Ależ sie nam futurystycznie zrobiło )))

[dorrit]

Ja pochodze z Lublina, wiec doskonale pamietam, ze zaczelo sie od Swidnika i
Lublina, juz w lipcu. Bylam wtedy na super kolonii zdrowotnej nad jeziorem na
Lubelszczyznie. Ktoras z dziewczyn miala radyjko i wysluchala Wolnej Europy, po
czym roztrzesiona zaczela dzwonic do domu (z wiadomym skutkiem - nie dodzwonila
sie). Po kolei cichaczem zaczely sluchac radia inne, starsze dziewczyny, az w
koncu powiedzialy (partyjnej) wychowawczyni, ze caly Lublin strajkuje, zaden
autobus nie jezdzi ulica. Jedne chcialy zaraz jechac do Lublina, wychowawcy
odradzali, bo nikt naprawde nie wiedzial, co dzieje sie w miescie...
Ja wtedy nie rozumialam jeszcze, co znaczy strajk, w jakim jest celu, udzielila
mi sie troche obawa o lubelska rodzine... Ostatecznie zadne dziecko (samo!) do
LUblina nie pojechalo, po kilku dniach byla niedziela, poprzyjezdzali niektorzy
rodzice i opowiadali, co sie dzieje, ze skali czego nikt wtedy jeszcze nie
zdawal sobie sprawy. Gdansk jeszcze wtedy nie zaczal strajkowac.

[sylwek07]

dorrit witaj rodaczko
a gdzie mieszkalas i kiedy bedziesz znow w Lublinie?

[cuciolo]

kurcze poniosla mnie fantazja ulanska hihihi
a jaruzelski mowil o koniecznosi dziejowej. W zielonej gorze bylo cicho i
spokojnie wszak to miasto slynie z umilowania lewicy i kiedys...z festiwalu
piosenki radzieckiej

[neeki]

ja powstania solidarnosci nie pamietam.pierwsze moje wspomnienia to z czasow
pierwszych wyborow, u nas w klasie wszyscy byli za solidarnoscia - tylko jeden
chlopak za komuna bo rodzice byli w patrii, wiec mozecie sobie wyobrazic ze nie
byl popularna osoba w tamtych czasach. do dzis pamietam jak na nasze osiedle
przyjechala nyska z ulotkami, ja sie juz nei zalapalam dali mi naklejki ktore
powymienialam na ulotki i oblepilam tym szybe w drzwiach do pokoju. cala
rodzina sie ze mnie smiala ze mam sztab solidarnosci

[frankie36]

Pamietam jak ludzie sie nagle z dnia na dzien zmienili,podniesli glowy,zamiast
szorowania nosem po chodnikach.Taka nadzieja swiecila w oczach,ludzie byli
dobrzy dla siebie,kazdy wierzyl ze szybko bedzie lepiej,ze gory mozna przenosic.

Niestety pare miesiecy po powstaniu Solidarnosci,moj tato mial wypadek i po
miesiacu na intensywnej terapii zmarl.Pamietam,na grobie piekny bukiet kwiatow
z gruba wstazka ,a na nie napisane srebrna farba logo Solidarnosci.

Troche juz pozniej,juz w stanie wojennym,przepisywalysmy z kolezanka na
maszynie "Czlowieka z zelaza",dzielilysmy sie
kartkami,oryginal ,kopia,oryginal ,kopia.Zajelo nam to kilka tygodni,do tej
pory mam te ksiazke,introligatorsko oprawiona(oprwe dostalam w prezencie
urodzinowym).

Ksiazka zaczyna sie wierszem Cz.Milosza:

Nadzieja bywa,jezeli ktos wierzy,
Ze ziemia nie jest snem ,lecz zywym cialem
I ze wzrok,dotyk ani sluch nie klamie
A wszystkie rzeczy,ktore tutaj znalem,
Sa niby ogrod,kiedy stoisz w bramie.

Wejsc tam nie mozna.Ale jest na pewno.
Gdybysmy lepiej i madrzej patrzyli,
Jeszcze kwiat nowy i gwiazdke niejedna
W ogrodzie swiata bysmy zobaczyli.

Niektorzy mowia,ze nas oko ludzi
I ze nic nie ma,tylko sie wydaje.
Ale ci wlasnie nie maja nadziei.
Mysla,ze kiedy czlowiek sie odwroci,
Caly swiat za nim zaraz byc przestaje
Jakby porwaly go rece zlodziei.

Hej, SYLWEK ! :)))))

[dorrit]

Mieszkalam na Kalinie, a duza czesc rodziny - na LSM-ie. Chodzilam do
szk.podst. nr 37, potem do IV LO na Czwartku, potem na KUL... A Ty? ))

Teraz jestem w Rzymie. W lipcu bylam ponad 2 tygodnie w Lublinie, z maluchami.
Ale tak w ogole to od jakichs czterech lat rzadko bywam (powod: finanse,
urlopy, organizacja przy malych dzieciach...)
Pozdrawiam Cie serdecznie!

[jan.kran]

Przebywałam w tym czasie w Lipsku. U Kaethe i Wernera.
Kaethe wychowała się w naszym wrocławskim mieszkaniu i stąd ta znajomość.

Bardzo słabo mówiłam wtedy po niemiecku , niewiele rozumiałam.
Werner jak zresztą wszyscy w DDR oglądał tylko zachodnioniemiecką telewizję.

I widziałam strajki w Polsce , jakiegoś nieznanego faceta o nazwisku Waleza i
czułam że cos się znowu dzieje i bałam się.
Płakałam bez przerwy.
Jeden Brat na robotach w Niemczech , Rodzice na rosyjskim poligonie , ja w Lipsku.
Drugi Brat w Polsce...

Werner wyciągnął jakąś zacną flaszkę wina i stos chusteczek do nosa.
Próbował mnie pocieszać. Średnio Mu to szło bo On przeżył dwa totalitaryzmy.
Najpierw faszyzm zburzył Jego życie. Był w Wermachcie , potem sześć lat
sowieckich łagrów. Jego jedyny brat zginąl pod Stalingradem.
A potem komunizm.

Z duszą na ramieniu wsiadłam do pociągu do Wrocławia. Wylądowałam w mieście
kompletnie sparaliżowanym strajkami.
Brat mieszka dwa kroki od Dworca Głównego więc się tam udałam.

Kiedy przeczytałam postulaty strajkujących , zorientowałam się w sytuacji to
byłam pewna że interwencja naszych_serdecznych_przyjaciół_i_sojuszników nas
nie ominie...

No a potem były Porozumienia Sierpniowe , przepychanki z komuną , stan wojennny..
Kran.

za pol godziny koncert Jarra

[ponponka1]

I czekam sobie tak ...
Szczerze mowiac slabo pamietam sierpien'80. W Plocku nie dzialo sie zbyt
duzo......Mocniej zaryl mi sie w pamiec 13.12.1981....z czolgami, transporterami
opancerzonymi i takim zalamaniem po miesiacahc nadziei...


Cmok (jaki smok?)

[asia.sthm]

Ja bylam juz w Afryce.
Bez telefonu, bez internetu !!
Pamietam pierwsze informacje sasiad przyniosl, zbladl jak sciana, przysiadl,
dalam mu cos do picia. Zwolalismy okolicznych Polakow, przegadalismy pol nocy.
Straszny niepokoj, skape wiadomosci , uznalismy postulaty za sluszne, wazne i
powazne, ot wszystko.Nastapila Wielka Nadzieja.

[jan.kran]

Kazimierz Kutz , wicemarszałek polskiego Senatu porównał sytucję niektórych
regionów PL do Somalii.
Ja mam kolegów w fabryce z Somalii i innych krajów Afryki.
Mam też rodzinę i przyjaciół w Polsce.

To porównanie wydaje mi sie lekko przesadzone. Ale może się nie orientuję...
Na razie mnie zatkało.
Kran.

[h2so43]

Jakie Wy młode jesteście, dziewczynki!. Ja w 80r. miałam 25 lat. Nic nie
słyszałam o Lublinie, a może po prostu dziś nie pamiętam. W lipcu byłam na
wczasach w Gdańsku. Było bardzo biednie. W sklepach towaru mniej niż w
Warszawie, a przecież i Warszawa wtedy była bardzo źle zaopatrzona. Strajki
wybuchły tuż po moim powrocie. Wprost osłupiałąm, bo te strajki wybuchły jakby
za moimi plecami. Wszyscy byliśmy podekscytowani. Kupowałam codziennie Życie
Warszawy, Sztandar Młodych i Trybunę Ludu. W Zyciu i Sztandarze czasem można
było przeczytać coś między wierszami, a w Trybunie były zagraniczne echa
wydarzeń w Polsce. Nigdy w życiu nie byłam tak oczytana Pewnego dnia w
Sztandarze ( red.naczelny A.Kwaśniewski, jeśli dobrze pamiętam) przeczytałąm 21
postulatów. Cała firma czytała te gazetę. Wszyscy jak jeden byliśmy za. Bardzo
szybko zawiązała się Solidarność w tej firmie. Należeliśmy wszyscy. W całym
mieście, moi rodzice, przyjaciele ( miało się wówczas przyjaciół), koleżanki i
koledzy ze szkolnych lat należeliśmy do Solidarności. Jeden znajomy kierownik,
z urzędu partyjny, tez sie zapisał i nie był to rzadki wypadek. Była w nas
wiara, że coś się zmieni, ze będzie lepiej. Miałam wtedy małe dziecko i ono
zajmowało mi duzo czasu, ale pamiętam te atmosferę wiary i nadziei, entuzjazmu
i radości. Pragnęłam, żeby się coś pozytywnego wyklarowało, ale Trubuna
informowała o krytyce, z jaka Polska się spotyka ze strony "przyjaciół". W
kraju wrzało, kraje ościenne coraz głośniej napominały Polskę, ale nie
wchodziły z "bratnią pomocą" Przestałam sie tym przejmować. Nie byliśmy
suwerennym krajem. Gotowało się to, co przez lata skrywano, upychano, zduszano.
13 grudnia. W życiu bym nie pamiętała tej daty. 13 grudnia to była sobota czy
niedziela. Miałam się wyspać, a melodię do spania miałam ho-ho! O 6 rano moja
matka weszła do mojego pokoju i wrzasnęła: Córko, wstawaj! Wojna! Do dziś dnia
na wspomnienie tego przechodzą mnie ciarki. Kto się bije i z kim ?- pytam
przerażona. Matka każe mi słuchać radia, bo ona sama nie wie. Nie wiadomo.
Podejrzewałam, że to jednak "bratnia pomoc". Kiedy się okazało,że nie,
opanowała mnie trochę ulga, ale i wściekłość. O nastepnych dniach w Warszawie
mogłabym pisać i pisac. Powiem krótko: martwe, zastygłe w osłupieniu miasto.
Transportery opancerzone. Zomowcy wpadający do autobusu z bronią. Jeden stoi
przy kierowcy i obserwuje, dwóch przechodzi między siedzeniami. Patrzą
badawczo. Wokół autobusu jeszcze paru innych. Pasażerowie bez oddechu, czekają,
co będzie. Czasem ogląda się podobne ujęcia na ekranie - ja w tym byłam.
Zomowcy przeszli i wrócili, bo tylko dzrzwi obok kierowcy się otwierały.
Wycofywali się tyłem Bali się nas, a my ich. Na ulicach w pobliżu
miejsc "strategicznych" jak TV, dworce itp kontrola dokumentów. Podnosisz
słuchawkę telefonu, a tam monotonnie powtarzane słowa "rozmowa kontrolowana,
rozmowa kontrolowana". Z czasem, z czasem wszystko przycichło. Koniec stanu
wojennego nie miał nic z atmosfery tych pierwszych dni. Ciągle była komuna,
moje dziecko dorastało i wyglądało na to, że tu kończy się życie. Wyłączanie
prądu, braki zaopatrzeniowe,beznadzieja, szarość, smutek. Obiecałam sobie
wtedy, że jak moje dziecko dorośnie to sprzedam wszystko, kupię mu bilet do USA
( mam tam rodzinę) i szukaj dziecino, szczęścia w świecie. Bo musi być gdzieś
takie miejsce, gdzie da się żyć. I nadszedł rok 89. Sceptycznie podchodziłam do
przemian. Ale bardzo ich potrzebowałam. W nowym ustroju dałam sobie radę, choć
nie wszystkie próby były udane. Przekwalifikowywałam sie z 7 razy, ale udało mi
się. Nie musiałam nic sprzedawać, moje dziecię ukończyło dobre studia, dobrze
stanęło na własnych nogach, może jeździć po świecie i wracać, bez przeszkód. A
i ja znalazłam sobie takie zajęcie, które daje mi bezpieczeństwo. Niektórzy z
Was, którzy musieli wyjechać z Polski, mogą się czuć skrzywdzeni, zwłaszcza w
początkowym okresie emigracji. Ale musicie wiedzieć, że całkiem niedawno taki
wyjazd, jak Wasz był nie do pomyślenia. I był również moim marzeniem dla mojego
dziecka. Trzymajcie sie dzielnie.

[kasiasmom]

Dzieki wszystkim dziewczynom, za podzielenie sie swymi wspomnieniami; beda mi
pomocne w przekazaniu czegos o tamtych latach moim dzieciakom.
Anka

[jan.kran]

Poniewaz wątek skręcił na Historię i stan wojenny więc wklejam tu moje
wypracowanie z innego forum :


W listopadzie 1981 brałam udział w strajku studenckim.
Bylismy pełni radości ,wiary i planów że coś zmienimy.

12 grudnia rozmawiałam przez telefon z moją przyjaciółką Krótko po pólnocy ,już
trzynastego zamilkł telefon.
Nie przywiązywałam do tego znaczenia .

Słuchałam Trójki , przestała nadawać po północy.
Czytałam akurat bibułę o wydarzeniach na Węgrzech 1956.

Rano w niedzielę wstałam póżno , zadzwoniła do drzwi sąsiadka pytając czy u nas
działa TV bo u nich cos nie jest w porządku.
Mama włączyła telewizor i zobaczyłam Generała.
Już domyślałam się co się dzieje.

To był , oprócz odejścia moich najbliższych najgorszy moment w moim życiu.

Mama opowiadała że zrobiłam sie blada jak ściana i myslała że zemdleją. To był
szok , słuchałm i nie rozumiałam czego słucham.

Pamiętacie "Rozmowy kontrolowane". Jak Kwiiatkowska próbowała zrozumiec z kim
jest wojna )))
No więc mniej więcej oddaje to mój stan podówczas...

Za chwilę wpadła kuzynka z narzeczonym mająca wyjśc za miesiąc za mąz.
Powiedziała że stan wojenny czy nie Ona ślubu nie odkłada.
Potemw przyszedł mój narzeczony mający 14 - go odebrać paszport i wyjechać do
Kanady.
Ja miałam dojechać potem.

W samo południe wyciągnelismy wszyscy pOł litry i sięlekko ubzdryngoliliśmy pod
ten stan wojenny.
Potem szłam godzinę na piechotę ,bo komunikacja nie działała przez
piekny,spokojny , ośnieżony Wrocław do mojej przyjaiółki
Kompletna paranoja i surrealizm.

Dzień potem pojawił się u mnie mój przyjaciel ,który brał udział w strajku w
jednej a wrocłaswkich fabryk.
ZOMO Go pobiło ale udało Mu się uciec.
Ukrywał się u mnie kilka dni , potem w wielu miejscach aż do końca stanu wojennego.
Inni bliscy zostali internowani , niektórzy na bardzo długo.
Mój świat stanął na głowie. Brak telefonu ,godzina milicyjana, znajomi
aresztowani ,uniwersytet zamknięty.
Podsłuch telefoniczny ,( rozmowa kontrolowana))))
Obrzydliwe otwieranie przez cenzora listów od przyjaciół z zachodu. Mam te
listy do dziś...

Wyjechałam z PL 31 pażdziernika 1983. Po raz pierwszy odwiedziłam PL w
pażdzierniku 1990.

Jakieś trzy lata temu Młoda znalazła w necie przemówienie Generała.
Właczyła w ramach wspomnień...

Obywatele i obywatelki...

Jak to usłyszałam krzyknęłam histerycznie:
Wyłącz to natychmiast!
No mam traumę i już )))

Kran