Lęk wysokości.

[jan.kran]

Mam problem i myślę ze jest on w mojej głowie więc może siłą woli i jakimś
treningiem autogennym sobie dam radę...
Mam lęk wysokości , klaustrofobię i ogólnie jestem niezła histeryczką.
Jak muszę wsiąść do samolotu wsiądę , windą pojadę ale niechętnie i
generalnie mam słabo.
Wszystkie wieże widokowe z panoramą na miasto odpadaja , najbardziej mi żal
widoku z wież katedry wrocławskiej ale nie przemogłam się zeby wsiąść do
windy i tam wjechać.
W dotychczasowej pracy jeżdżę sama windą bez problemu jest duża i jeździ wolno
a do tego używam tylko do wysokosci dwóch pięter.

Ale od wczoraj jestem w nowej fabryce i tu zaczęły się schody...
Kran((((

[mulinka]

no...to zostaja..schody

[jan.kran]

mulinka napisała:

> no...to zostaja..schody
>

Ja mogę wejsc po schodach. Natomiast nie wciągnę na piąte piętro:
- podopiecznego na wózku
- podopiecznego leżącego na łóżku
- obiadu na wózku dla dwunastu podopiecznych
- pościeli , pieluch i szeregu innych rzeczy potrzebnych dla kilkunastu
podopiecznych.
Pewnie schudnę bo latam po schodach jak się tylko da i będe mniej palić bo
wyjście na balkonik metr na metr na piatym piętrze na papierosa jest dla mnie
maksymalnym stresem.

Myślę o psychoterapii ale w nie w Norwegii , z różnych wzgledów.
Ale jestem naprawdę umęczona tymi moimi lękami.
Latałam na piechotę na czternaste piętro bo tam był lekarz Młodej , ale schodów
też się boje tylko mniej niz windy.
Boje się mostów , balkonów, samolotów , ciasnych pomieszczeń.
To naprawdę może utrudnić życie.
Kran.

[mon101]

Ja jestem w pracy za "spowiednika", tzn ludzie przychodza do mnie pogadac o
roznych problemach, czesto moge je praktycznie rozwiazac bo mam rozne funkcje
sspoleczne i w zwiazku z tym dostep do szefostwa w kazdej chwili, a moze po
prostu ludzie wiedza ze ja sie angazuje i mozna na mnie polegac. Ale dlaczego o
tym pisze, przed wakcjami przyszedl do mnie pogadac jeden z szefow, na oko
silny facet i chcial sie poradzic co ma robic. On okazuje sie ma potworny lek
przestrzeni, a tu wymyslono, ze kazdy czlonek "management team" ma przejsc kurs
o srodowisku pracy i jednym z momentow tego kursu jest chodzenie po kretych,
zelaznych schodach w jednej z elektrocieplowni. Sama kiedys zwiedzalam te
elektrocieplownie i nie uwazam, ze to wielki problem ale jemu spedzalo to sen z
oczu, bo on sie bal do tego przyznac naszemu dyrektorowi. No bo co z niego za
szef,jesli on ma taka slabosc. Po nitce do klebka, godzinach rozmow, okazalo
sie ze facet ma mnostwo innych problemow, jest przepracowany, zestresowany itd.
Depresja z wyczerpania jak to sie u nas nazywa. Byl w takim stanie, ze uczepil
sie tego kursu i gotow byl prawie zrezygnowac z pracy. Trudno sobie wyobrazic
taka blokade,udalo mi sie w koncu go namowic na wizyte u lekarza, nie mial sily
nawet zamowic tej wizyty, wiec ja to zrobilam. Dostal leki antydepresyjne i po
paru tygodniach (bo zrobly sie wakacje) zadzwonil do mnie, ze juz moze myslec
logicznie i zaczac pracowac z problemem. Dostal skierowanie na terapie, byl juz
dwa razy i dzisiaj mi powiedzial "wiesz, jak bede mial dobry dzien, to chyba
bede mogl wejsc na te schody".....

[jan.kran]

Samo bardzo mocno trzymam kciuki za Twojego przyjaciela. I Ciebie przytulam
serdecznie.

Koniecznie pomyśl o jakiejś terapii.
Mam przyjaciółkę jakby Twoją siostrę - bliźniaczkę
Fakt że miała sporo problemow w życiu ale nic bardzo tragicznego , po prostu
jakieś sprzeczki rodzinne o kasę , problemy na emigracji.
Jedyną wielką tragedią była nieszczęśliwa miłośc, ale Ona chyba już przedtem
była pokręcona.
Poznała super faceta , zaszła w ciążę i zaczęly się schody.
Najpierw myślałam że to ta ciąża tak na Nią działa ale Ona wcześniej miał
problemy tylko się nasiliły.
Z rozpaczą patrzyłam jak niszczy siebie , super związek, dziecku szykuje
niedobry los.

Wszysto było na "nie" , cokolwiek Alain zrobił miało według Niej podwójne dno,
życie składało się z depresji i katastrof.
Dostała pracę jako pracownik społeczny , miała byc wsparciem i pomocą w sprawach
codziennych i urzędowych dla emigrantów.
Musiała w tym celu odbyć testy psychologiczne.
Psycholog złapał się za głowę i powiedział że pracę dostanie jeśli podda się
psychoterapii, na koszt państwa francuskiego zresztą.

Widziałam Ją przed rozpoczęciem terapii , potem już po zakończeniu , bo
widywałyśmy się rzadko , ja byłam w DE Ona w Paryżu.
Terapia trwała 1,5 roku.
Przyjechała w drugiej ciąży , ja tez zresztą oczekiwałam Juniora.
Byłam w pozytywnym szoku. Była nadal sarkastyczna , ironiczna i cięta.
Ale Jej małżeństwo , nastawienie do życia , komfort życiowy zmienił sie o 360
stopni a ja byłam taka szczęśliwa.
Od terapii minęło 15 lat , nigdy jej nie powtarzała i jest ok.

Jej problemem była matka. Spowodowała że M> kompletnie zerwała kontakty z Ojcem
ktory załozył nową Rodzine.
Po terapii M. najpierw uwolniła się od toksycznej mamy i wrednego ,rodzonego brata.
Nawiązała kontakt z Rodziną Ojca.
Jej przyrodni brat stał się bliższy jak rodzony a macocha na której matka
powiesiła wszystkie okoliczne psy wspaniałą kobietą.
Macocha nie ma swoich wnuków i dzieci M. traktuje jak własne wnuki.
M. kilkuletnie dzieci podrzucała ojcu i macosze na dwa miesiące.
Gdy poprosiła mamę żeby zajeła się kilka godzin mama miał akurat kawkę z
przyjaciólkami, kosmetyczkę lub fryzjera...
Takie poroblemy jak Ty masz Samo mają jakieś podłoże , trzeba to wygrzebać i
wyrzucic.
Kran_psycholog_z_Boźej_łaski

Forum rzadkich języków

[jan.kran]

Bardzo mi przykro z powodu Twojego kolegi. Mam nadzieję że będzie dobrze.
Bardzo Tobie tego życżę.

Jeśli wujek miał zawały i miał mieć bypasy to niestety taka sytuacja była do
przewidzenia. Przykre to bardzo , ale taka jest kolej rzeczy.

Temu unwersytetowi nie podaruj ! Niech Ci jeszcze za straty moralne i stratę
czasu zapłacą ! Takie coś trzeba tępić w zarodku.

Głupi maniacki upór niemieckich urzędnikow w stosunku do Młodej kosztuje Exa do
tej pory 300 Euro.
Jak dobrze pójdzie to dojdzie 150 a może i 250.
Dobrze że ma kasę.
Młoda zapowiedziała że jak tylko okrzepnie na tych studiach to zrobi porządek z
procedurą immatrykulacyjną na monachijskim uniwersytecie.
Znam Ją i wiem że to zrobi...

Co do przyjaciela jeżeli to prawdziwy przyjaciel i Mu ufasz pomóżcie Mu.
Trzeba sobie w życiu podawać rękę a to co napisaałś o wynajęciu domu etc. brzmi ok.
Bardzo mocno sciskam.
Kran.

[samo]

Z wujkiem było do przewidzenia,żal mi cioci której nie udało się przekonać go
do operacji i czeka ją zmaganie się z biedą i nadchodzącą starością w
pojedynkę.
Z tym testem to nie wiem nawet kto zawinił- uniwerek przeprowadza test, ale
oficjalnym administratorem jest inna organizacja, do której z uniwerku płyną
online moje wypociny (test zdaje się przy komputerze) i potem wyniki wracają na
uczelnię. Coś im nie poszło z komunikacją. Mam obiecane od ochrony oświadczenie
że zjawiłam się punktualnie na test z wydrukiem potwierdzającym rejestrację
nań. Batalia w poniedziałek. Ja w kaszę sobie dmuchać nie daję, Kraniku, o
nie! :o)

[tamsin]

Kran, sport to zdrowie schody nie sa zle. Ja tez mam lek wysokosci, dlatego
np. nie bylam na London Eye, bo nie mialam ochoty sie bac, wystarczylo mi
leciec samolotem. Ale weszlam na sama gore katedry St. Paul, a co mnie
uratowalo to, ze nie bylo jak sie wycofnac (o bosze ile tych kretych schodow ja
pokonalam), b. dobre barierki na gorze tzn. wysokie, c: nasluchalam sie po
drodze jak moj maz dyskutowal z reszta meskiej zalogi, o rycerzach i kreconych
schodach, jak im to bylo latwiej szabla operowac, uciekajac lub goniac, juz
nawet nie pamietam, ale tak zasapana wlazlam na gore, ze zapomnialam sie tak
porzadnie bac )

[feelfine]

Janie Kranie,

Ja mialam wprost obledny lek wysokosci i klaustrofobie.
Zle sie czulam nawet w mniejszych pokojach,
drzalam na balkonach wtulona w okolice drzwi,
nie mowiac juz o gorach, wiezach czy innych takich.
Kiedys nie wierzac do konca w skutecznosc postanowilam
sprobowac psychoterapii i zafundowalam sobie pare wizyt
u psychologa. To byly takie smieszne rozmowy o zyciu,
rodzinie itp. I o dziwo po paru wizytach mi przeszlo.
I klaustrofobia i lek wysokosci. Teraz jakies 3 lata po
tej terapii odczuwam czasem lekki niepokoj zwiazany z chodzeniem
np. po duzej wysokosci gdzie zamiast podlogi sa kratki, ale jest
to lekki niepokoj a nie paralizujacy strach i histeria.
Ciesze sie ze udalo mi sie to przezwyciezyc bo jakosc mego
zycia dzieki temu wydatnie wzrosla. A co do terapii to nie ukrywam,
ze nie byla do konca przyjemna. Podobno te leki to jakas tam odmiana
nerwicy, a nerwica jak wiadomo najczesciej wiaze sie z jakimis ciezkimi
przezyciami. Do tego trzeba dotrzec i to ponownie przetrawic.
Ale w moim wypadku to sie oplacalo.
Moze u was jest mozliwosc pochodzenia na taka terapie,
na pewno sa jacys polskojezyczni psychologowie czy psychiatrzy,
ktorzy mogliby pomoc.
Zycze powodzenia.

Feelfine

[tamsin]

bardzo ciekawe co piszesz. ja biore (bo jestem zmuszona valium) przed wylotem
bo bym chyba padla z nerwow na pokladzie. Jednak nie zawsze tak mialam, wrecz
przeciwnie, lubilam latac samolotami, nie bylo mi straszne wjezdzac na zadne
wierze czy gorki. Jakies 10 lat temu mialam okropny start samolotu, i od tej
pory moje leki zaczely sie. Moj lekarz internista mowi mi, ze niesamowita ilosc
ludzi to ma, i po prostu trzeba wziasc te valium aby normalnie przezyc podroz,
nawet mi nie zasugerowal terapii, bo jakby nie bylo nie latam codziennie
Powiem szczerze, ze podroz teraz mija mi szybko, bo mnie to valium scina z nog
jak cholera.

[nataasza]

No wlasnie lek wysokosci Glowny powod, dla ktorego nie odwiedzilam jeszcze
mojej siostry w Anglii. Lot z Amsterdamu trwa godzine, mimo to ciagle brakuje
mi odwagi.
Przykro mi Kranie, ale nie umiem ci pomoc.Ale pomysl z terapia wydaje sie
sensowny. Ja wiem, ze sport to zdrowie, ale na twoim miejscu powaznie bym sie
zastanowila nad psychologiem.
natasza

[asia.sthm]

wspolczuje, wykonczysz sie w tej pracy jesli swiadomie nie zaczniesz trenowac.
Mozna to pokonac ale wymaga duuzo samozaparcia i wytrwalosci.
Co innego raz na jakis czas sie przeleciec samolotem a co innego codziennie
uzerac sie ze schodami tachajac paczki i pacjentow.
Albo fundnij sobie pare wizyt u specjalisty od fobii i wyleczy cie natychmiast
przedstawiajac rachunek za wizyte , albo naprawde ci pomoze i bedziesz miala
spokoj albo musisz zmienic prace

[sylwek07]

jan.kran a co Cie rozluznia podczas tych lekow?jest cos takiego?
co do terapii to Ona bedzie dluga ale warto sprobowac )

[feelfine]

sylwek07 napisał:

> jan.kran a co Cie rozluznia podczas tych lekow?jest cos takiego?
> co do terapii to Ona bedzie dluga ale warto sprobowac )


Co do terapii to moja wbrew moim oczekiwaniom i naprawde bardzo mocnej
fobii wcale nie trwala dlugo. Byla na pewno bardzo bolesna, tak
psychicznie ale przezwyciezenie leku to byla kwestia 5-6 spotkan,
oczywiscie chodzilam jeszcze do tej pani dluzej, aby nie skonczyc na
tym gdy sa widoczne pierwsze rezultaty. Ale sama terapia pozwalajaca
zwalczyc lek byla naprawde zadziwiajaca krotka.
Pamietam jakim szokiem bylo dla mnie kiedy wyszlam na balkon naszego mieszkania
i czemus sie tam na dole przygladalam kiedy moj owczesny partner mi zwrocil
uwage, ze przeciez to ja mam lek wysokosci i ze pierwszy raz na ten balkon
wyszlam. Ja sama tego nie zauwazylam. Po prostu nagle nie bylo tego leku. Do
tego dnia takie rzeczy jak balkony, otwarte windy, windy ogolnie dla mnie nie
istnialy. I tu nagle tak jakby pstryk i wszystko staje sie nagle normalne.
Najbardziej zadziwiajace bylo to, ze to nie byl zaden stopniowy proces. Nie
pozbywalam sie tego leku miesiacami. Jednego dnia byl a nastepnego juz go nie
bylo. To bylo jak prawdziwy cud.
Bardzo polecam ....

Feelfine

[sylwek07]

feelfine faktycznie ze tak czasami bywa ze po paru spotkaniach czlowiekowi jest
lezej ,,kazdy inaczej ma w glowie poukladane i zapisane bo np jesli chodzi o
mnie to jeszcze dluzszy czas mi zajmie poukladanie pewnych spraw na miejscu

[mulinka]

Sylwku, cos Ty, Ty jestes super poukladany )
a tak w ogole, to co slychac u Ciebie?

[sylwek07]

dzieki za dobre slowo
pomagalem w zamontowaniu oswietlenia w swietlicy dla dzieci i szukam korzeni
swoich ,jestem na etapie Pra Pra Dziadka

[mulinka]

wow - super
ja ze strony mamy troche wiem
ale ze strony taty, to tylko o dziadku i jego rodzinie
o babci jedynie, ze byla z domu Marina (ladnie) i ze musiala dawac noge w
czasie rewolucji (byla...z Moskwy!), bo rodzine czerwoni w pien wyciac chcieli

[jollyvonne]

"jan.kran napisała:
Ja mogę wejsc po schodach. Natomiast nie wciągnę na piąte piętro:
- podopiecznego na wózku
- podopiecznego leżącego na łóżku
- obiadu na wózku dla dwunastu podopiecznych
- pościeli , pieluch i szeregu innych rzeczy potrzebnych dla kilkunastu
podopiecznych."

Sasiadka tesciowej miala ten sam problem, tez pracowala w domu opieki (przez
25lat!). Przez te wszystkie lata wysylala winda wozki z posciela i pieluchami
same winda, i leciala po schodach dwa pietra, aby "swoja" winde odebrac na
oddziale. Z pacjentami wysylala innych, ewentualnie trzymala sie mocno raczek
wozka (w ten sposob to raczej pacjent wiozl ja, niz ona pacjenta). Wszyscy na
oddziale wiedzieli ze ona winda nie jezdzi, i jakos to szlo.
Sasiadka jest juz na emeryturze, i na chwile obecna zastanawia sie jak uniknac
windy w domu opieki w przyszlosci, jako pacjent ...

jollyvonne

[sylwek07]

moj dziadek unika jazdy winda i tak bylo jak pracowal ze nie wsiadal sam do
windy przez 40 lat pracy

[jan.kran]

Jest lepiej ale zawdzięczam to swojemu uporowi i zawziętości.
Oraz sile woli )))

Więc jestem w stanie pojechać tą koszmarną windą przypominająca sowiecką łódź
podwodną ( metal , ciemno i małe okrągłe okienko , brrr ) jak ktoś jedzie ze mną.
Zresztą wstydze się przyznać że się boje więc jadę.

Dziś pokonałam te pięć pięter kilka razy windą , bo miałam szkolenie gdzie co
jest pięć pięter niżej ((((

Na papierosa wyszłam też kilka razy na ten upiorny balkonik... Z koleżankami.
Jednak sama mam problemy i z winda i z balkonem.
W towarzystwie raźniej ))))

Mam znajomą we Wrocławiu , bardzo sensowną psycholog , pogadam z Nią o tej terapii.
Ktoś kto takich leków nie przeżył nie jest w stanie zrozumieć jakie to jest męczące.
W moim przypadku rodzi się we mnie agresja do siebie samej i zazdrość w stosunku
do innych którzy tak nie mają...
Kran.

[sylwek07]

jan.kran tez moge cos zrobic ,wykonac jesli kolo mnie jest tzw bezpieczenstwo
emocjonalne ale i tak jestem pelen podziwu ze masz tak silna wole .To bardzo
duzo daje i sproboj to utrzymac...
np mi sie skonczyla wiza do Kanady wiec tyle narazie stracilem

[wiwi1]

Kranie, ja wlasnie mialam zakladac watek o lekach, ale jakos to odkladalam i
odkladalam. Mam klaustrofobie, bardzo silna, wiec doskonale rozumiem co
przezywasz i jestem pelna podziwu, ze jednak wsiadasz do tej windy, ja nawet w
towarzystwie nie wsiade. Jazda metrem byla dla mnie koszmarem, teraz w
towarzystwie moge jechac i ten lek jest slabszy.
Wiem jak bardzo to utrudnia zycie, wiem tez, ze ktos kto nie ma takich lekow nie
jest w stanie tego zrozumiec...
Dwa miesiace temy wykupilam sobie wycieczke do Grecji, cieszylam sie jak
dziecko, ze odpoczne, zrelaksuje sie, az dotarlo do mnie, ze ja tam polece
samolotem i zaczelam sie bac. Mysle o tym codziennie, wyobrazam sobie co mi sie
moze stac, sni mi sie po nocach.
Wyjazd jest za tydzien a ja nie wiem czy wsiade do tego samolotu. Poprosilam
brata o przyslanie Persenu forte, ale czy to pomoze?
Tamsin a ten Validol jak dziala, moze lepiej to niz ten persen?
Dziewczyny jak radzicie sobie z podrozami samolotem?

[tamsin]

Wiwi, to jest Valium - chyba tez znany z Polski? Mialam takie same objawy jak
ty przed kazda wycieczka, zamiast sie cieszyc zamartwialam sie jak ja przezyje
ten lot samolotem, spac po nocy nie moglam bo juz sobie wyobrazalam najgorsze
podczas lotu. Poniewaz pogarszalo mi sie do tego stopnia, ze serce mi sie
tluklo jak oszalale, w ogole bylam do niczego, wiec poszlam do lekarza. Daje mi
przed kazda podroza zapas valium na przed i w czasie lotu. Dostawalam najpierw
tabletki 10mg, teraz wystarczy mi jak biore 5mg. Nie powiem, ze nie jestem
niespokojna jak samolotem porzadnie zastrzesie, ale nie ma to juz nic wspolnego
z czysta panika ktora uprzednio przezywalam.

[wiwi1]

Dzieki Tasmin, wlasnie sprawdzialm na necie dzilalanie valium, a to jest na
recepte? Pisze, ze w rzadkich przypadkach moze spowodac nasilenie lekow i atak
paniki, ja nie wiem jak ja przetrwam ta podroz, 3 godziny lotu...

[tamsin]

u nas tylko na recepte. No i nie powinno sie pic alkoholu przy braniu valium. U
nas to przepisuja to masowo panikarzom samolotowym, bo znam ich troche i
wszyscy dostaja to samo, od roznych lekarzy. Akurat nie slyszalam o tym
odwrotnym dzialaniu, czyli nasileniu paniki.

[sylwek07]

sa inne leki tego rodzaju tzn ziolowe...
nie ktorzy na to mowia nerwica lekowa

[sylwek07]

faktycznie ze waleriana jest wszedzie jesli chodzi o sprawy zwiazane z
lekami,,ale jest cos takiego jak relanium ale wtedy nalezy to brac jesli
czujemy sie bardzo zle ..(plus dochadza srodki chemiczne ale to jak bedzie
bardzo zle)...

[mulinka]

no..zamiast Valium, mozna sobie WALNAC lufe przed wejsciem do samolotu, a jak
lot sie zacznie, to jeszcze ze dwie i...tez sie dobrze spi

[sylwek07]

mulinka tez o tym mialem napisac...nie ma to jak mala wodeczka

[mulinka]

ale czemu mala?
jak lek duzy, to i wodka duza...powinna byc

[wiwi1]

Wyciagam watek Krana, zeby nie dublowac watku, mam nadzieje, ze Kran sie nie obrazi.
Lece w poniedzialek rano, boje sie jak nie wiem co. Juz sama mysl o tym sprawia,
ze serce bije 500 na minute. Poszlam do mojej lekarki zapytalam o Valium, ale
sie dowiedzialam, ze nie przepisuja tego. Za to sie dowiedzialam, ze moge sobie
wziac torebke papierowa na droge i w razie ataku leku sobie do tej torby
oddychac. Tak wiec mam torebke, ale czulabym sie bezpieczniej gdybym miala jakis
mocniejszy srodek. Cale trzy godziny w samolocie. Dziewczyny trzymajcie kciuki
prosze

[jan.kran]

Trzymam Wiwi , baaaardzo mocno ! Może rzeczywiście pomysł z kielichem nie byłby
najgorszy ?

Ja w przyszłym tygodniu pracuję dwa dni w tej fabryce z windą jak sowiecka łodź
podwodna.
Mojej obecnej windy się nie boję więc tłumaczę sobie że jestem histeryczką...

K.

[tamsin]

Wiwi, trzymam kciuki i wspolczuje. Wiem co to znaczy bac sie tak panicznie
lotu. Nie rozumiem dlaczego lekarka ci polecila torebke do dmuchania, zamiast
jakiegos lekarstwa, jezeli nie przepisuje valium to w takim razie co???? Bo ta
torebka to naprawde tragiczna sugestia, chyba ze bedziesz miala ataki paniki z
hyperventilation, wiec wtedy trzeba w nia dmuchac, ale w takim wypadku moze na
pokladzie cos ci dadza zebys sie uspokoila. Szkoda, ze nie wiedzialam o tym bo
bym ci w kopercie przeslala resztki z tego valium co mi zostalo po podrozy
Wbrew pozorom alkohol przy takim przypadku moze wzmocnic twoja nerwowosc, no
chyba ze jestes upita "w trupa" wiec uwazaj z tym rowniez. Naprawde wiem co
czujesz, wiec tylko pozostaje mi cie usciskac i wspolczuc, ale za to po podrozy
jaka bedziesz miala ulge ))

[wiwi1]

Dziekuje za dobre slowa, ciekawe czy na pokladzie samolotu maja jakies srodki na
taka ewentualnosc. Pic alkoholu nie bede, bo slyszalam wlasnie o tym, ze przy
zmianach cisnienia moze wywolac efekt odwrotny od zamierzonego, a szkoda...

[mon101]

Wiwi, nie musisz od razu gluszyc sie valium, moze mozesz kupic cos innego
uspokajajacego bez recepty? Np waleriane albo inne ziolowe, spytaj sie w
aptece. Pomysl z torebka uwazam za dosc marny, samo dmuchanie i robienie
sensacji dookola tylko bardziej cie zestresuje. Odprezajaca muzyka? Sa takie
specjalne nagrania, ten typ muzyki i koncentracja na glebokim oddychaniu tez
niektorym pomagaja.

[sylwek07]

dodam do tego melise ktora tez pomoze a co do torebki to jest takie cos jak
Tamsin napisala o tej wentylacji i tutaj najpierw potrzebny jest trening nad
sposobem oddychania...moga pomoc jeszcze specjalne mieszanki ziolowe tzn w
plynie ,spytaj sie w aptece.
wyspij sie i wyjdz gdziesprzed spaniem aby dotlenic organizm plus zrob cos co
Ci sprawi przyjemnosc ,zycze powodzenia

[asia.sthm]

Wiwi, popieram Sylwka i zachecam do trenowania oddychania przepona.
Widzialas jak noworodki oddychaja? Noworodki oddychaja prawidlowo potem jakos
to przechodzi
Przy wdechu brzuch ma sie wypinac tzn wybrzuszac do rozpuku, przy powolnym
wydechu brzuch sie wciaga. Potrenuj. Jesli kiedykolwiek mialas kontakt z yoga
to wiesz o co mi chodzi.
W ten sposob pokonalam swoja fobie, fobie przed wjezdzaniem w tunel z korkiem
samochodowym, fobie przed staniem w korku na wielopasmowej autostradzie.
Akurat samolotow boje sie bardzo srednio, wole latac nic jechac gdzies
olbrzymim promem z kabina i nocowaniem. Zrobie to jesli naprawde chce ale
zawsze wole poleciec, bo to jest duzo krotszy strach.
Zycze ci powodzenia.

Wszystkim tym ktorzy maja jakas fobie zycze sily w zmierzeniu sie z tym
cholerstwem . Warto ! Nie warto zas zyc z tego rodzaju ograniczeniami.
W przerebli kiedys zanurkuje jak slowo honoru. Malo jest do tego okazji wiec
tu mam dobry sposob do wymigiwania sie .

[gherarddottir]

Kranie ja tez mialam swego czasu lekki lek wysokosci, az zamieszkalam na 17
pietrze i mi w ciagu miesiaca przeszlo))
Leki wysokosci i klaustrofobie leczy sie wlasnie poprzez dawkowanie powolutku
tych "przyjemnosci" z nacisiem na " a jednak nic mi sie nie stalo".
Jesli nie chcesz aplikowac sobie "terapii szokowej" i w ogole nie chcesz
zaprzyjaznic sie z winda np to chyna pozostanie latanie po schodach, ale
kochana jaka linie bedziesz miala)))

[gherarddottir]

ewentualnie jest to efekt jakiegos traumatycznego przezycia lub zwyklej nerwicy.
Od razu przypomnialam mi sie piosenka "nerwica w granicach normy".
A tak na serio: nerwica lekowa szczegolnie ma to do siebie ze "werbalizuje sie"
poprzez pewne okreslone leki, dla jednych jest to lek przed samolotem dla
innych lek przed nozem itd. To ucielesnienie mozna tlumaczyc powstaniem kiedys
w przeszlosci leku zwiazanego np z czyms przykrym i zwiazanym z winda itd. Moze
psychoterapia pomoze?Trzymam kciuki bo wiem ze cos takiego moze psychicznie
wykanczac.Pozdrawiam

[mijaczek]

ja mam lekka klaustrofobie [efekt zabiegow terrorystycznych mojego brata w
latach dzieciecych... zamykanie mnie w pudle po telewizorze i turlanie po
mieszkaniu, zawijanie mnie w dywan, zamykanie w skrzyni na posciel, etc... tak,
kocham mojego brata] i dostaje po prostu histerii jesli nie moge poruszac moimi
rekami... dzieje sie w wtedy ze mna cos niesamowitego - po prostu nie panuje nad
soba...
wspolczuje kranie... mam nadzieje, ze cos ci w koncu pomoze....

[sylwek07]

Leki wysokosci i klaustrofobie leczy sie wlasnie poprzez dawkowanie powolutku
tych "przyjemnosci.
--------------------------------
racja ,na tym to polega aby zmierzyc sie z tym (ale powoli i z umiarem)

[samo]

Ja też mam lęk wysokości, chociaż na swoim balkonie na 4 piętrze w rodzinnym
domu się nie bałam- paradoks czy norma?Ale przebiegam przerażona przez mosty,
gdzie mogę wchodzę po schodach (czyli w liceum na korki z matmy chodziłam na 12
piętro piechotą gdzie korepetytorka czekała ze szklanką wody przy
drzwiach :o))), nie cierpię schodów z dziurkami (tzn takich gdzie widać co jest
pod nimi), wszelkich ażurowych platform. Mieszkając w NYC nigdy nie wjechałam
na żaden drapacz chmur żeby zobaczyć miasto z góry.Raz przezyłam koszmar bo
musiałam tam wjechać windą na 6 piętro (schody nie były dostępne) a wina była
przeszklona i zawieszona na zewnątrz budynku!!! Taka atrakcja!!! Boże, myślałam
że tam zwiariuję, a jeszcze byłam sama,tzn sami obcy ludzie obok. Nawet teraz
mi serce bije mocniej jak pomyślę. Wcale mi to nie pomogło pokonać lęku,
mówiłam sobie-widzisz,przeżyłaś. Nic z tego. Jako dziecko, mając 6 lat
przesiedziałam pół dnia w windzie w typowym polskim wieżowcu. Winda zawieszona
między piętrami. Starsza ciocia u której byłam myślała że biegam po podwórku.
Winda często się zacinała, więc mieszkańcy machali ręką i szli pieszo. W końcu
jakiś kominiarz się przyplątał ze sprzętem i mu się chyba nie paliło maszerować
na górę. Strach pozostał na całe życie. Dzisiaj znowu zacięłam się w windzie,
takiej elektronicznej. Miałam egzamin TOEFL na uniwerku i do testing services
była tylko winda. Tkwiłam w niej z dwoma ochroniarzami jakiś kwadrans.Wszystkie
kontrolki zgasły, przyciski nie działały. Ich komórki straciły zasięg. W końcu
winda zjechała sama do piwnicy i wybiegliśmy z niej z ulgą. Błogosławione niech
będą wszystkie schody pożarowe.
W samolotach się upijam, zasuwam okienko, zakładam opaskę na oczy, słuchawki na
uszy i wmawiam sobie że jestem w pociągu. I zasypiam. Dla kogoś z nerwicą
lękową taką jaką ja mam zioła są raczej popitką do kanapek niż uspokajaczem.
Po ostatniej wyprawie do parku wodnego z tunelami zjeżdżającymi do wody
zapowiedziałam, że następnym razem siedzę z drinkiem w basenie. Po zjeździe
pierwszym tunelem siedziałam połtorej godziny na murku i dochodziłam do siebie.
To jest powolne dawkowanie.W takim tempie może na starość wejdę z uśmiechem do
trumny żeby ją przymierzyć.

[yatzekalexander]

a ja sie boje tunelow-tych dlugich pod woda, bo sobie wyobrazam mnostwo
szczorow, ktorych tez sie boje i tak serce mi wali i pot pojawia sie na czole,
i suchy pysk sie robi, ale zanim mam inne objawy tunnel sie konczy-Lincoln
Tunnel i wjezdzam na Manhattan i szybko zapominam o leku, tylko koncentruje sie
na mijaniu taksowek w Nowym Yorku

[samo]

Lincoln Tunnel nienawidziłam, bo myślałam sobie że w razie pożaru np. cysterny
lub bomby praktycznie nie ma stamtąd ucieczki. Jedyne czego o dziwo się nie
bałam to nowojorskie metro, ale może teraz po zamachach londyńskich miałabym
inne odczucia.

[sylwek07]

samo a jak to wytlumaczysz ze moge jezdzic po Polsce a juz dalej obawiam
sie,cos w tym musi byc i ja wiem co...
co do lekow to widac ze pomogla by Ci chemia a nie jak piszesz ziola

[samo]

Jeździć w sensie prowadzenia samochodu?Bo nie rozumiem :o/ Po Polsce nie boisz
się przemieszczać bo to znajomy teren, bez większych niespodzianek, nie można
się tak łatwo zgubić. Dużo ludzi w Stanach na początku ma problemy z systemem
autostrad i zjazdów. To samo pewnie w zachodniej Europie. O to chodzi?O
znajomość miejsca?
Chemię wykluczam. Zbyt wiele skutków ubocznych, ryzyko uzależnienia i trucie
organizmu. Moi bliscy przywykli do ataków paniki, ja przywykłam do oglądania
świata z dołu. W samolocie wystarcza duża wódka, a raczej 2-3 winka i
szklaneczka Baileys na osłodę. Mój lęk wysokości to jest mrówka przy słoniu
jakim są inne moje lęki. Właściwie lęk to moje drugie imię, niemal nieodłączny
towarzysz. Ale muszę z tym żyć. W tym tygodniu miałam zdawać egzamin praktyczny
na prawo jazdy. Przed kilkoma minutami odebrałam telefon że mój znajomy który
przyjechał do Stanów zarobić trochę bo w Polsce żona ma rwę kulszową, oboje
byli bezrobotni i mają dwoje dorastająch dzieci miał 3 godziny temu wypadek
samochodowy. Wiem tylko że musieli wyciąć kawał blachy żeby wyciągnąć go z
auta, że zanim stracił przytomność zadzwonił do siostrzeńca że ktoś mu wjechał
w bok i że leży w szpitalu. Ja się wiecznie boję wszystkiego, wymyślam możliwe
katastrofy małe i duże, prześladują mnie wizje śmierci mojej czy moich
bliskich. On kiedykolwiek rozmawialiśmy zawsze śmiał się z mojego gadania jak
wszyscy. Chciał grać w tenisa chociaż wrzeszczałam że zapowiadali tornado.
Życie jest przewrotne.Strasznie się o niego martwię a nikt nic nie wie, dopiero
rano pojadą do szpitala.Ja się boję.

[sylwek07]

Jeździć w sensie prowadzenia samochodu?Bo nie rozumiem :o/ Po Polsce nie boisz
się przemieszczać bo to znajomy teren, bez większych niespodzianek, nie można
się tak łatwo zgubić. Dużo ludzi w Stanach na początku ma problemy z systemem
autostrad i zjazdów. To samo pewnie w zachodniej Europie. O to chodzi?O
znajomość miejsca?
------------------------------------------------------------------------
jezdzic to ja moge samochodem oraz go prowadze w tym nie mam wielkich problemow
ale chodzi mi o przebywanie w obcym terytorium ze nie bede mogl liczyc na zadna
pomoc i ze jak poprosze o pomoc to zostane wysmiany i zlekcewazony.podbnie jak
TY duzo mysle o swoim zyciu i chcialbym jak najlepiej go wykorzystac ale zaraz
pojawiaja sie obawy,leki i wszystko stoi w miejscu..
pozdrow Swojego znajomego i zycz mu zdrowia

[samo]

Ja nie boję się "przebywać w obcym terytorium" jak to określasz. Przyjechałam
do Stanów sama, nie miałam tu nikogo, córka kolezanki mojej mamy odebrała mnie
z lotniska i odstawila do wynajetego przeze mnie mieszkania. Nie bałam się.
Byłam pełna zapału i przekonana że wszystko będzie dobrze. Nie było. Nie mam
oporów prosić o pomoc, zadawać pytań. Nie przeraża mnie wyśmianie, bo nie
pozwolę nikomu obrazić mnie lub wyśmiać bez konsekwencji lub riposty. Nie boję
się ludzi, ludzie mają wszystko wypisane na sobie, łatwo się ich oswaja albo
przed nimi broni. Moje lęki są kompletnie irracjonalne, w mojej głowie czasami
pojawia się przez ułamek sekundy wizja absurdalnej katastrofy, muszę kontrować,
później znowu coś i tak cały czas. Kiedyś mówiłam o tym dużo, teraz coraz
mniej, niewiele osób cierpi na coś podobnego. Między innymi dlatego nie chcę
mieć dzieci. Jako ktoś kto byłby odpowiedzialny za te stworzenia nie byłabym
chyba w stanie udźwignąć lęków o kogokolwiek więcej.
Piszesz,że chciałbyś zrobić coś dobrego ze swoim życiem,ale strach cię
paraliżuje. Mnie paraliżuje strach że nie zdążę zrobić wszystkiego co
chciałabym zrobić. Nie wyobrażam sobie zostać w jednym miejscu całe życie. Mam
tyle planów i marzeń że mogłabym obdzielić kilka swoich klonów. A tu powolutku,
powolutku... Życie wciąż testuje moją cierpliwość i wściekam się że nie mogę
iść dalej. Bo idę dalej,mimo że w mojej wyobraźni wciąż toczy się walka między
jasną a ciemną stroną mocy ;o)

Sylwek, a Ty nie myślałeś o emigracji do Kanady?Skoro byłeś tam i ci się
podobało, a opcja z zieloną kartą na razie odpada, to czemu nie spróbować tam?
Nie wiem jak u ciebie z opcją skilled immigrant,ale zawsze przeciez jest live-
in caregiver, po 2 latach masz mozliwosc stałego pobytu, można to
przetrwać,szczególnie że masz doświadczenie z osobami starszymi. Tak tylko
pytam, może już o tym pisałeś a ja nie wiem :o/

[triskell]

Taaaak, jeśli chodzi o lęk o osoby bliskie, to coś o tym wiem. Jeśli chodzi o
moją własną osobę, to niewielu rzeczy się boję, czuję się bezpiecznie chodząc
nocą po obcych miastach, itp - jakoś tak wiem, że nic mi się nie stanie. Ale
niech no tylko mąż dłużej w pracy zostanie - zaraz mam wizję trybów jakiejś
maszyny, które wciągają go niczym tą Fabryczną Dziewczynę.

[samo]

Ja mam ciągle wizję,że moja mama ma raka i mi nic nie mówi bo nie chce mnie
martwić. Jak to napisałam to to wygląda tak bezsensownie...
Napisałam niedawno do mojej przyjaciółki z Polski.Nasze drogi rozeszły się
podczas ostatnich miesięcy przed wyjazdem, później też niewiele się
kontaktowałyśmy. Nieśmiało zapytałam w mejlu czy wciąż boi się o mamę tak jak
ja. Ona napisała: "Niewiele ludzi ma taką obsesję rakowatości naszych matek jak
ty i ja".

[triskell]

Kochana Samo, wysyłam dużo dobrej energii dla Twojego znajomego. Daj znać, jak
już coś więcej będzie wiadomo.

[samo]

Triniu,dziękuję... Jest 2.36 rano, ja już 2 doby mam praktycznie nieprzespane z
powodu innych problemów które się wcześniej napatoczyły, teraz jestem już tak
odrętwiała od tych złych wiadomości,że czuję się jak na złym haju. Napiszę jak
tylko coś się dowiem. On nawet nie ma żadnego ubezpieczenia, przyjechał
pracować na czarno żeby zarobić na chleb.Samochód jest podobno do kasacji.
Kupił go tydzien temu. Przedwczoraj zmarł na zawał (czwarty, bał się operacji
wszczepienia bypass'ów) mój wujek, wczoraj okazało się że mojemu wspaniałemu
przyjacielowi grozi licytacja domu bo nie stać go na mortgage, a dzisiaj jak
już pisałam miałam zdawać TOEFL i okazało się że mnie ktoś wystrychnął na
dudka, rejstrowałam się online jak mi kazali na uniwerku, zapłaciłam kartą
$140, dostałam mejla z potwierdzeniem terminu i miejsca testu, pojechałam tam,
a tam budynek zamknięty na 4 spusty!!! W końcu jakaś dobra dusza wezwała
ochronę z campusu (żadne biuro nie było otwarte) no i oni otworzyli drzwi,
chcieliśmy tam wjechać i zacięłam się w windzie. Po prostu okropne dni.
Przepraszam,że się tak rozpisałam, właściwie to już nie wiem jak formułować
wypowiedzi o tym co się dzieje.

[samo]

Mój znajomy wciąż w szpitalu (miejmy nadzieję, że stwierdzą że to nie była jego
wina, tylko tego drugiego kierowcy i wtedy ubezpieczenie pokryje koszty
hospitalizacji), ma złamane 3 żebra, przebitą nerkę i wątrobę i ogólne
obrażenia. Nic mu nie grozi, jest przytomny.Wypiszą go jutro.Zabronił mówienia
o tym komukolwiek z jego rodziny w Polsce- nie chce, żeby się martwili. Norma.
Ja swojej mamie też nic nie powiedziałam kiedy ktoś nam zeszłej jesieni wjechał
w tył auta. Na szczescie jechalismy takim małym dżipem z hakiem holowniczym z
tyłu.Ten hak przebił sprawcy chłodnicę i porył maskę, nam nic się nie stało,
poza moim wielkim guzem na głowie i strachem przed prowadzeniem samochodu na
kilka miesięcy.Ciekawe czy Krzysiek (tak mu na imię) będzie teraz bał się
prowadzić auto. Pewnie tak, głupie pytanie zadałam :o/

[jan.kran]

Najważniejsze że nic Mu się poważniejszego nie stało...
Pytanie nie jest głupie , bo znam ludzi którzy po wypadku nie jeżdżą.

A jak wynajęcie domu na spółkę z kolegą ?
Kran.

[sylwek07]

tez uwazam ze pytanie nie jest glupie (jak to sie mowi ze sa glupie
odpowiedzi),znam takie osoby ktore boja sie jezdzic a tez i sa takie ze
wsiadaja znowu w samochod ,,tez mam nadzieje ze dojdzie szybko do Siebie

[samo]

Po telefonie do firmy która miałaby mu udzielić nowego kredytu na spłatę
starego (ten nowy miałby mieć korzystniejsze warunki) stwierdził,że on jednak
woli ten dom sprzedać. Dlaczego?Bo nie może im obiecać,że ten będzie płacił bez
opóźnień. Ja też nie mogę mu obiecać,że będę tak długo mieszkać u niego, aż
spłaci tę pożyczkę. Nie mogę się tak uwiązać, a nie chciałabym mieć wyrzutów
sumienia. Moim zdaniem to bez sensu się tak poddawać, kiedy dom jest częściowo
spłacony, bo zniszczy mu to historię kredytową (czyli dłuuuugo poczeka aż
dostanie następny), będzie musiał dalej wynajmować mieszkanie, a ma 32 lata i
mógłby mieć coś własnego,a nie pakować komuś w kieszeń kasę za nic
(szczególnie,że rata kredytu wynosi tyle co koszt wynajmu 1-sypialniowego
mieszkania, a on będzie musiał gdzieś mieszkać!).Ma to trochę na własne
życzenie.Już dawno byłam zdziwiona,że ten dom stoi pusty.Rozumiem,że nie mógł
dojezdzac, ale nie rozumiem dlaczego nie wynajal komus innemu. A wiecie
dlaczego?Bo nie ma tam lodówki i kuchenki. Znalazłam mu więc w jego własnej
pracy (!) ogłoszenie na ścianie o używanej lodówce za $80. Moja znajoma dała
cynk o kuchence za $50. Dom spokojnie wynająłby komuś za 500 miesiecznie z
pocałowaniem ręki.Nie da się pomóc komuś, kto sam nie chce pomóc sobie,
prawda? :o(

Samo

[mon101]

Samo, siedem lat chudych, siedem lat tlustych. Czasem przesladuja nas
niepowodzenia, moze po to bysmy sie bardziej cieszyli z powodzen? Trzymamy
kciuki za znajomego, moze twoja przeprowadzka poprzedzona takim wspanialym
gwestem z waszej strony moze pojdzie wam na dobre? Ja, samo , wiem co to zycie
az lekiem, paniczna "zimna lapa" sciskajaca nagle zoladek czy moze serce.
Zgadzam sie z Kranem ze terapia pomaga, "nerwicy sie nie wyleczy, z nerwica
nalezy sie nauczyc zyc" mawial profesor Leder w Instytucie Psychoterapii w
Wrszawie. Doswiadczenie pokazalo mi ze mial racje, ja wiem o moich lekach, z
latami nauczylam sie je troche okielznywac. Postanowilas sie nie dac i nie
odbierac negatywnych wiesci, to dobry pierwszy krok. Wierz, ze ta zla passa juz
sie skonczyla... Mysla jestem z Toba

[sylwek07]

samo to faktycznie ze Ci sie skumulowaly te zle wiadomosci...

[samo]

Ano skumulowały... Nigdy nie należy narzekać że jest nudno. "No news- good
news" jak tu mawiają.

[asia.sthm]

Straszny pech.
Samo trzymaj sie.
Dzis niedziela, moze wyspij sie najpierw i bedzie jakos latwiej ten niepokoj
zniesc.
Buzka
i §¤§

[asia.sthm]

Kazdy pech jednak kiedys sie konczy.
Nie wiem kiedy, ale napewno sie skonczy.
))))))

[samo]

Pójdę spać jak mój M wróci nad ranem z pracy. Pech się kończy i ja mam nadzieję
że to już jest koniec czarnej serii, niedziela będzie na lizanie ran. Chyba
przyjdzie nam się wkrótce znowu przeprowadzać (ja się poddaję, już nie liczę),
zaproponowałam przyjacielowi że wynajmiemy ten jego dom, będziemy płacić
mortgage, on zamieszka z nami i dołoży się do opłat. Dom jest 20 mil od naszego
miasteczka, teraz nie może tam mieszkać bo jego samochód nie nadaje się na
autostradę.Obaj z M pracują w nocy, dostanie do pracy podwózkę naszym
autem.Mnie będą czekać dojazdy do pracy jak ją w końcu podejmę. No ale trudno.
Nie ma nikogo innego na kogo mógłby liczyć w tym momencie. A ja mu zabroniłam
poddania się. No to jak mu zabroniłam to muszę teraz rzucić kładkę nad bagnem.

Boniu, jak mi w brzuchu zaburczało, z tego wszystkiego zapomniałam coś zjeść
oprócz obiadu. Ustawcie się do marszu a ja wam kiszkami akompaniować będę ;o)

[triskell]

samo napisała:
> Chyba
> przyjdzie nam się wkrótce znowu przeprowadzać

Może by tak raz a dobrze, do Seattle?

Wiem, nudna z tym jestem .

Mam nadzieję, że nie uznasz tego za kontynuację czarnej serii, jeśli powiem, że
niebawem grozi Ci mail od Trini, bo jest ona w trakcie pisania tegoż?

[samo]

Triniu, ja czarną serię uznałam oficjalnie za zakończoną i więcej nie zamierzam
złych wiadomości przyjmować.E-mail od Ciebie będzie z pewnością mostem do
jasnej strony mocy (nie wiem co ja mam dzisiaj z tymi mocami, to chyba przez
spotkanie z maniakiem Star Łorsów wczoraj).

Do Seattle już wiesz-jak przyjmą-to będę. Ja nie przyjmą-też będę tyle że
później, będę musiała poczekać i się transferować z Wisconsin a nie z
Polski.Jak już napisałam, wściekam się że muszę trenować wiecznie cierpliwość,
której nie mam wcale. Nie jesteś nudna tylko kochana.

[sylwek07]

samo i kiedys ktos Ci tez pomoze jak Ty temu przyjacielowi,zawsze tak jest ze w
kilka osob mozna problem rozwiazac bo problemy sa i beda ale jak sie ma kolo
siebie przyjaciol wtedy okazuja sie One male ...

[samo]

On już mi pomógł. Gdyby nie on wyjechałabym ze Stanów już dawno,z poczuciem
porażki błąkając się gdzie indziej. Dlatego jest moim przyjacielem.

[sylwek07]

a to naprawde ok przyjaciel ...

[melba_piszczykowa]

no dobra to jest jedna rzecz ktorej sie boje... (bo juz ustalislismy ze
samotnosci nie) a mianowicie urodzenie dziecka. nic mnie do tego nie pili ale
chce sama cos z tym zrobic bo kurcze jak to tak? mowia ze miliony kobiet to
przeszly i zyja kiedys na sama mysl sie wzdrygalam i dlatego nie myslalam na
ten temat dlugo w ogole. a teraz moze dojrzalam zeby sie ze swoim strachem
zmierzyc? no juz ciaza nie wydaje mi sie tak straszna jak kiedys, ale sam
porod? lomatko...
tylko jak to oswajac 'na sucho'

[jan.kran]

Epidural jak się boisz . Prawie wszystkie moje koleżanki tak miały a jedna
nawet cesarkę świadomie przeżyła.
Drugą , bo przy pierwszej miała normalne znieczulenie.

Ja jakbym miał wybierać też bym chciała przy Młodej ale nawet na tej bawarskiej
wsi ciężko było o lekarza... a co dopiero jakieś wymysły światowe.
Tzn. ex niby lekarz ale na nic się nie przydał tylko zadymę robił:-ppp
Przy Juniorze nie było pronblemu ani czasu bo Mu się na świat tak śpieszyło że
mało w recepcji szpitalnej nie urodziłam.
Bawarczycy są mało nerwowi i zanim mnie wpuścili na salę porodową chcieli dane
osobowe do piątego pokolenia.
Kran

[mon101]

A mnie niedouczony anastezjolog gdy mnie epidural nie ruszyl (tzn ruszyl mi
tylko jedna noge) przekonywal ze jestem jedna na milion odporna na to
znieczulenie! Myslal ze bede czula sie "wybrana", czy co?

[melba_piszczykowa]

hehehe dane do piatego pokolenia )))))))))))))

no myslalam o zewnatrzoponowym jasne tylko ze moj strach nie tylko bol
obejmuje, wiesz jak juz sie bac to na calego ;P

[wiwi1]

Zbieram sie coby opisac moje przygody z samolotem, ale mi internet ostanio
strajkuje. Zaopatrzylam sie na wszeli wypadek w torebke papierowa do oddcyhania,
ale i tak zapomnialam ja ze soba wziac. To z nerwow chyba. Dwa miesiace
nieprzespanych noc spowodowanych lekiem przed samolotem juz mnie tak zmeczyly,
ze bylo mi wszystko jedni, chcialam to miec za soba. Lot mialam wczesnie rano,
wiec na lotnisko wyjechalismy wieczorem poprzedniego dnia, cala noc spedzilismy
na lotnisku. Jak juz zobaczylam tego kolosa co ma sie wzbic w powietrze to
wymieklam, hehe, ale wsiadlam i polecialam.
Bylam tak zmeczona, ze wlasciwie usnelam i sama sie sobie dziwilam, ze zupelnie
bezstresowo mi ta podroz minela.
Powrot nie byl juz tak przyjemny. Wsiadlam do samolotu, kiedy wzbilismy sie juz
w powietrze nagle sobie uswiadomilam, ze jestem gdzies tam w przestrzeni,
zamknieta w wilekim metalowymm pudle i nie wysiade przez najblizsze trzy
godziny. Zanjome uczucie goraca, przyspieszone bicie serca. Wystraszylam sie,
ale wstalam przeszlam sie troszke, jakos udalo mi sie opanowac strach, wlaczyli
nam Madagascar i dolecialam.
Dziekuje Dziewczyny za trzymanie kciukow i cieple mysli

[asia.sthm]

Wiwi, bardzo dobrze ci poszlo )))
Nastepnym razem bedzie jeszcze lepiej.
Dzielna Wiwi .

[gherarddottir]

wlasnie jak osiagnie sie etap "wszystko mi jedno niech sie dzieje co chce, chce
to po prostu miec za soba" to okazuje sie, ze nie dosc ze sie nie boimy to
jeszcze jestesmy w stanie czerpac jakies przyjemnosci z tego co bylo
tym "strasznym" Brawo Wiwi!

[sylwek07]

gherarddottir ja czasami tak mam i dlatego potrzebuje tzw zapalnika

[sylwek07]

wiwi1 tez sie ciesze ze Ci sie udalo

[klaryska]

podobno trzeba wrocic tam gdzie sie czlowiek nabawil leku. Kazdy ma naturalny
lek przed wysokoscia. Ale z wysokoscia mozna tez sie oswoic. Przykladem jest
moja ciotka ,ktora pierwszego dnia zwiedzania STHLM zrobila histerie na
glebokich ruchomych schodach ale juz po 3 dniach nie bylo problemu. Jezeli
jestes histeryczna to nie wyobrazaj sobie. Wiem ze trudno jest wylaczyc
wyobraznie, ale staraj sie tak organizowac zeby nie miec zbyt duzo czasu na
myslenie.