jak Wam szlo z nauka jezykow?

[edithpo]

Jestem bardzo ciekawa jak sobie- drogie Panie- radzilyscie z nauka jezykow
obcych. Wiem, ze potrzeba jest matka sukcesow i kazdy w jakis sposob MUSI sie
nauczyc, by moc godnie zyc. Ale kazda z Was ma jakas tajemnice wlasnego
sukcesu, ktora tez moze okazac sie bardzo pomocna innym. Poza tym interesuje
mnie jak dojsc do bieglosci w jezyku. Znam angielski, "dlubie" w nim niemal
codziennie, ale kiedy bede mogla powiedzic, ze jest perfect? Pozdrawiam
cieplutko i prosze o opinie

[tamsin]

pefekt czy biegle? bo ja znam osoby ktore sie urodzily na miejscu a
ich angielski jest pokaleczony. Nie mowiac juz o pisaniu! A praktyka
robi z kazdego "mistrza" lub "miszcza" jak to gdzies widzialam

[simonkapl]

Francuskiego nauczylam sie w Polsce, skonczylam romanistyke.Kiedy
osiedlilam sie we Francji wystarczylo podszlifowac troche jezyk,
wiec nie bylo wiekszych problemow.

[jan.kran]

Ja od lat ucze sie roznych jezykow i jakas tepa jestem bo jedynym jaki znam bdb
to polski jest)))
Francuskiego zaczelam sie uczyc w wieku lat czternastu i mowie , pisze i czytam
chociaz akcentu francuskiego nie posiadam w stopniu calkowitym.
Natomiast gramatyke mialam kiedys w malym palcu i troche mi na stare lata zostalo.
Komunikuje sie bez problemu , czytam blyskawicznie ale jednak nie jest to
perfekt...
A tluklam ten francuski bez litosci , klase z poszerzonym
francuskim , prywatne lekcje. Jednak dopiero po zamieszkaniu we Francji zaczelam
w miare swobodnie mowic.

Niemiecki mialam jako lektorat na studiach , wczesniej jakies prywatne lekcje
ale po przyjezdzie do DE to raczej byla porazka.
Po dwunastu latach pobytu w DE niemiecki moj jest ok choc znowu ten akcent ...
Cztery lata potrzebowalam zeby sie nauczyc niemieckiego w miare sprawnie ,
mieszkajac w DE. Nie chodzilam na kursy, podstawy gramatyki mialam z PL i jakos
w koncu znam ten jezyk. Jest on moim ukochanym i najblizszym zaraz po ojczystym
ale to jezyk moich
Dzieci , pewnie dlatego.
Choc z drugiej strony niemiecki jest pieknym , precyzyjnym , bogatym jezykiem i
mi pasuje bardzo
Norweskiego teoretycznie nauczylam sie niezle i szybko ale zaczelam mowic w
miare swobodnie dopiero po sesciu latach pobytu kiedy zaczelam pracowac.
Niby rozumialam , czytalam jakos dawalam sobie rade ale jednak dopiero praktyka
dala mi mozliwosc swobodnej wypowiedzi
O angielskim trudno mi pisac bo chce nikogo urazic ale nie uczac sie go nigdy
jestem w stanie porozumiec sie w najprostszych sytuacjach i sporo rozumiem bo
nie sprawia on wrazenia jezyka zbyt
skomplikowanego , przynajmniej na podstawowym poziomie.
W nauce jezykow najbardziej pomogla mi lacina
Kran

[asia.sthm]

Czesc Edithpo.
Sluchaj radia, ogladaj telewizje, glownie programy gdzie sie gada
gada gada. Zacznij czytac ksiazki dla dzieci, przejdz na dla
mlodziezy , potem dla doroslych. Odetnij sie od polonii na dwa
lata , przebywaj tylko w towarzystwie miejscowych. Nawet nie
zauwazysz jak zacznie ci sie snic po angielsku. Perfekcyknie mozesz
mowic jesli sie uprzesz i jestes mloda. Najlepiej jak jestes
nastolatka w okresie dojrzewania. Bo ze dzieckiem nie jestes, to
widac po charakterze pisma
No i nasze motto z zajawki wez sobie do serca.
Powodzenia.

[gherarddottir]

Wszystko zalezy od roznych czynnikow. Jesli masz muzyczne ucho nauka jezykow
wchodzi szybko i szybko lapie sie odpowiednia melodie i akcent.
Zalezy tez duzo od tego czy jestemn ukierunkowana jako osoba na komunikacje czy
raczej na obserwacje. osoby ukierunkowane na komunikacje z innymi beda uczyc sie
szybciej i latwiej im to pojdzie.
Egzamin z norweskiego na poziomie unversyteckim zdalam po 2 latach nauki.
Pracuje w dunskiej firmie i rozmumiem dunski, mam wielu kolegow i kolezanek
szwedow i tez jezyk te nie stanowi dla mnie problemu. W domu rozmawiamy po
angielsju bo jest to mi jezyk najblizszy i nim wladam najlepiej (polskim tez
rzecz jasna). Polecam czytanie rzeczy ktore Cie interesuja w obcym jezyku i
tlumaczenie - ake waga! nie tlumacz slowek - tlumacz cale zdania wtedy uczysz
sie konstrukcji. Co do melodii i akcenbtu - jestem dobra papuga bo zdarza mi se,
ze sie mnie ludzie pyatja gdzie sie w Norge urodzilam Powodzenia

[rhodeisland]

Z polskim mam problemy, nie wiem jakie sa czesto koncowki przy
odmianach, nie jestem pewna co sie pisze osobno, a co razem.
Skladnie mam dziwna. Od kilkunastu lat nie rozmawiam w tym jezyku,
tylko pisze i czytam. Obecna polszczyzna wydaje mi sie okropna, nie
rozumiem wielu slow, nie potrafie sie do niej dostosowac i brzmie
dla niektorych archaicznie.
Z jezykow obcych najlepiej znam angielski, ale akcent mam duzo
lepszy we wloskim, francuskim i hiszpanskim, ktore z kolei znam
tylko na poziomie podstawowym.

[jan.kran]

))))))
Problem zapominania polskiego przez emigrantow jest dla mnie fascynujacyPPPP
Ja po cwierc wieku szwaledania sie po roznych krajach mowie po polsku idealnie
i chyba niezle pisze choc wcale tak duzo aktualnie nie czytam po polsku ,
rozmawiam ale nie mam wrazenia ze polski jest na dzis moim glownym jezykiem.
Moje francuskie przyjacioleczki w ilosci sztuk piec z podobnym stazem
emigracyjnym jak ja mowia doskonale po polsku i tak jak ja nauczyly swoje
dzieci polskiego.
Dzoana kora od 1982 roku byla w PL dwa razy po kilka dni , nie ma dzieci ale za
to meza Polaka mowi pieknie po polsku. Ma czasem taki zabawny amerykanski
zaspiew ale generalnie rzecz biorac Jej polski jest bdb choc czyta tylko po
angielsku , nie miala nigdy polskiej aTV , nie ma polskich znajomych i w jezyku
ojczyastym rozmawia tylko z mezem , psem oraz czasem z Mama ktora mieszka od lat
w N.Y. i tez mowi pieknie po polskuPPPPP
Moja Ania ktora znalazlam po kilkunastu latach poprzez nasza klase , mieszka od
blisko 20 lat w Kanadzie , na poczytku emigracji nie byla w PL lat osiem zna
polski znakomicie i Jej oboje dzieci urodzonych poza PL tez.
Czasem brakuje Jej jakiegos slowa , czasem wtraciangielski zwrot ale zaraz szuka
polskiego odpowiednika.
Dla mnie polscy emigranci ktorzy po nie mowia dobrze po polsku to albo
flejtuchy jezykowe albo snobi.
Moze sie myle ale nie wierze ze mozna zapomniec jezyk ojczysty.

Kran

[tamsin]

ciekawe jakby tak te przyjaciolki nie mialy w domu polskiego meza,
matki czy dzieci, czy tez ich polszczyzna po 20 latach nie
rozmawiania po polsku bylaby taka gladka i nie zajakajaca sie.
Wszystkich ktorych tu wymenilas maja z kim rozmawiac po polsku, a
jakby nie mialy to co? Tez bys sie smiala z takich co sie zajakaja
albo wyzywalabys od snobow?

jankran

[rhodeisland]

Przesadzilas z tymi flejtuchami jezykowymi lub snobami.
Polsczyzna sie bardzo zmienila od czasu gdy wyjechalam z Polski.
Mnie raza rozne nowe slowa a to, jak napisane sa gazety polonijne
wydaje mi sie bardziej naturalne. Ogladam polskie fimy wspolczesne i
czesci slow nie rozumiem, filmy sprzed 20 lat brzmia dla mnie
naturalnie. Nigdy nie uzywalam slangu i zawsze mialam problem z tym
czy cos sie pisze osobno, czy razem.
Slowa z pewnych dziedzin uslyszalam po raz pierwszy w Stanach,
niektore zreszta po raz pierwszy pojawily sie w tym kraju. Jest wiec
normalne, ze nie znalam od razu ich polskich odpowiednikow, szukalam
w slownikach, ale nie kazde slowo ma polski odpowiednik.
Latwiej jest mi przetlumaczyc cos z polskiego na angielski, niz
odwrotnie, bo prawie zawsze znajduje angielskie slowo, ale polskich
czasami po prostu nie znam albo nie da sie zastapic jednego slowa
tylko jednym angielskim.
Bardzo latwo lapie slowa i zwroty z obcych jezykow. Gdy zdarza mi
sie byc w jakims kraju nawet pare tygodni i przez ten czas nie mam
kontaktu z jezykiem polskim, to mam problemy ze znajdowaniem
polskich slow.

[jan.kran]

Jezeli ktos sie obrazil to trudno.
J
Moze rzczywiscie wiekszosc moich kolezanek ma polskie kontakty ale mam np. taka
ktora ma meza Francuzy , dzieci nie nauczyla po polsku , jest na emigracji od
lat osiemdziesiatych a po polsku mowi swietnie.
Dla mnie wspolczesna polszczyzna to czesto porazka. Tez wielu slow nie rozumiem
albo mnie irytuja ale mowie tak jak mnie nauczyla szkola i uniwersytet.
Mysle o starej polskiej emigracji ktorej przedstawicieli znam i ktorzy nie dosyc
ze sami mowia piekna polszczyzna mimo kilkudziesieciu lat braku kontaktu z
jezykiem to Ich dzieci znaja polski idealnie lacznie z historia i kultura.
Moja corka ktora nigdy nie miaszkala w PL a od trzech lat Jej jezykiem jest w
99 % niemiecki mowi nadal po polsku niezle bo chce.
Zreszta moje dzieci dostaja rozga jak mieszaja jezyki.
Nadal uwazam ze jest krygowaniem sie twierdzenie ze sie wlasnego jezyka zapomnialo.
Jezyk czy ojczysty czy obcy to pewna starannosc i wysilek.
Kran Latarnik

[blue_jay]

angielski wpadal mi w ucho od zawsze, mocuje sie z hiszpanskim teraz, mam
nadzieje, ze bede mogla przeznaczyc na niego wiecej czasu teraz kiedy skonczylam
szkole (yay! koniec ze spaniem na stojaco i bieganiem po szpitalach)
radio, TV, ksiazki dla dzieci, tlumaczenie zwrotow i ciagle potykanie sie o brak
slowek w rozmowach ze znajomymi Latynosami.. kupuje ksiazki w dwoch wersjach i
zamiast wertowac slownik czytam po ang jak juz utkne w hiszpanskiej wersji)
Do ubieglego roku chodzilam na lekcje do swojej uczennicy na japonski ot tak dla
zabawy. Jezyka uczylam sie razem z jej synem. Bawilismy sie klockami,
samochodami, roznistymi zabawkami. Nauczylam sie komend, kolorow, obrazkow w
ksiazkach. Pomimo tego, ze przestalam pobierac lekcje, moja clinical affiliation
rzucila mnie do Houston TX na kilka miesiecy i Takako wrocila do Japonii, to
pamietam mnostwo rzeczy i jak mi sie trafi nastepne znajome japonskie dziecko,
to sie przykleje do rodziny)

maz Amerykanin, obracam sie wsrod Amerykanow, po polsku mowie bardzo rzadko,
stan w ktorym mieszkam nie obfituje w Polakach w ogole i niestety dziwacznie
odmieniam niektore slowa, skladnia zdania juz nie taka i flejtuchem jezykowym
ani snobem nie jestem.

[jan.kran]

Przyklady inne.
Beata miala 12 lat jak opuscila PL , dzis 40+. Kontakt z Polska sporadyczna ,
maz Norweg , dziecko zero polskiego, nawet z Mama rozmawiala po norwesku bo Jej
ojczym jest Norwegiem. Beata mowi swietnie po polsku.
Kolejna znajoma ,20 lat emigracji , pierwszy maz Norweg , drugi
tez , zero dzieci po polsku mowi dobrze choc nigdy do kraju nie jezdzi .
Corka pracownika Wolnej Europy, w PL byla pierwszy raz jako dorosla kobieta.
Wychowana w Monachium , Stanach i Paryzu.
W tym ostatnim miescie Ja poznalam . Nie wiedzialam kim jest mowila po polsku
idealnie.
Zaczelysmy rozmawiac z jakiegos powodu o filmach dla dzieci.
Wspomnialam o polskiej dobranocce Jacek i Agatka
A Ona oczy jak spodki i pyta co to jest ?
Myslalam ze jakas niedorozwinieta bo ktore polskie dziecko z mojego pokolenia
nie zna Jacka i AgatkiPPPP
I dopiero wtedy mi powiedziala ze nie byla nigdy w Polsce.
A bylo to wiele lat temu , nie bylo netu , dostepu latwego do polskiej kultury.
Sczeka mi opadla bo nigdy bym nie podejrzewala ze nie jest rodowita Polka...
Jak sie chce to mozna
Kran

[gherarddottir]

Tez mi jakos trudno uwierzyc, ze mozna zapomniec jezyk ojczysty, a juz w szczegolnosci jak sie wyjechalo jako osoba dorosla. Znam tu takiego faceta, ktory ma matke Polke, w Pl nigdy nie mieszkal , najdluzszy pobyt to 2 albo 3 tygodnie. Ojciec Szwed, w domu rozmawiali z ojcem po szwedzku z matka po polsku jak razem to po szwedzku. Facet wlada taka polszczyzna, ze mi kapcie pospadaly. Zero obcego akcentu. Idealna wymowa. On ma kolo 40 matka z tego co wiem nie zyje od ponad 10 lat.
Jezyka ojczystego ktorego uzywalo sie ponad 20 lat nie mozna zapomniec! Ten facet to tylko przyklad, ze jak sie chce to mozna. On zreszta mowi biegle po szwedzku i norwesku tez plus angielski.
Mozna nie znac niektorych potocznych zwrotow, bo jezyk sie jednak rozwija, czasami zapomniec na chwile slowko malo uzywane, ale nie mowcie mi ze ma sie problemy ze skladnia nawet po 20 latach. To sa jakies dziwne dla mnie historie, ale mozecie uznac ze ja przed 40 stka to moze sie lapie jeszcze na "mloda i glupia"

[syswia]

Moja kolezanka ma meza Szwajcara, ktory przed poznaniem jej nie
mowil nic po polsku. Przyjechal do Polski na kilka miesiecy przed
slubem i zapisal sie na intensywny kurs polskiego. Po kilku
miesiacach zakuwania mowil tak, ze nie wierzylam, ze ten czlowiek
wczesniej nie mial zadnego kontaktu z naszym jezykiem. Nie mylil sie
we fleksji ani skladni. To bylo dla mnie niewiarygodne.
Nie chce mi sie wierzyc, ze Polak urodzony w Polsce moze zapomniec
jezyka. Mi samej zdarzaja sie juz niestety bledy gramatyczne i
skladnia juz nie ta. Nie uzywam polskiego na codzien od 6 lat, a
kiedys paralam sie pisaniem zarobkowo. Po angielsku mowie biegle
aczkolwiek troche mi brakuje do gietkiego jezyka gazetowego czy
ksiazkowego. Brakuje mi pisania a pojawily sie pewne perspektywy i
byc moze bede mogla sie tym zajac zawodowo. Nie bede zasypiac
gruszek i od wrzesnia zapisuje sie na kurs na miejscowym
uniwersytecie. Bo chce pisac sprawniej. To kwestia warsztatu,
cwiczen, czytania dobrej literatury i jeszcze raz cwiczen.
Jedna rada dla emigrantek chcacych mowic lepiej w jezyku lokalnym:
odlaczyc sie na stale od polskiej telewizji, polskich ksiazek,
internetu i zastapienie tego lokalnymi stacjami i literatura. Ogolne
kursy jezykowe sa dobre dla poznania podstaw, pozniej to juz tylko
mydlenie oczu - trzeba wyjsc do ludzi, praca bardzo pomaga (wtedy
nie ma wyjscia)...

[edithpo]

Moje drogie Panie, jestescie niezwykle! Jak czytam Wasze posty, to nabieram
nowych sil do nauki jezyka. W sierpniu wyjezdzam do Kanady jako skilled worker z
cala rodzina i wiem jak bardzo jezyk jest potrzebny. Czasami czlowiek potrzebuje
motywacji, ostrego slowa ze strony innych i zabiera sie do roboty! Ja uwielbiam
czytac o super metodach zapamietywania, mnemotechnikach itp., ale podswiadomie
zdaje sobie sprawe z tego, ze po czesci to troche oszukiwanie samego siebie.
Jezyka poprostu trzeba sie nauczyc i to jest jakis wysilek. Angielski moze i
jest prosty, ale ja nie chce bylejak, tylko porzadnie. Dziekuje za wszystkie
uwagi i wskazowki- wiem, ze moge zawsze na Was liczyc. Zapraszam wiec na kawke )

[syswia]

a gdzie dokladnie?

[edithpo]

Lece do Edmonton, Alberta!!! No i strasznie sie ciesze, choc przyznaje, ze mam
lekki dreszczyk. Trzeba bedzie zaczac cale zycie od nowa.
Jakie byly Wasze pierwsze miesiace na emigracji? Bylo Wam trudno?

[asia.sthm]

Hmm jak by tu delikatnie i nie zniechecic.... poczatki sa trudne i
ni cholery nie da sie ich przeskoczyc ...jak sama nazwa na to
wskazuje. Nie maartw sie jednak, potem robi sie wesolo...jak to w
zyciu )
I zawsze mozesz sie pocieszac ze kazda z nas miala tak samo albo
gorzej )
No i nie zdziw sie jak zie bedzie straszliwa tesknota ogarniala za
wszystkim po prostu. Mija, a jesli nie calkiem mija to nie jest tak
strasznie bolace jak na poczatku.
Trzymaj sie i glowa do gory, bedzie dobrze. My tu jastesmy jakby
co )))

[jan.kran]

Przepraszam jezeli kogokolwiek urazilam nie bylo to moim zamiarem ale ja na
punkcie jezykow czula jestem bo to moj chleb codzienny i jazda bez trzymanki
Ja rabie ten polski jak gornik w kopalni zarowno u siebie jak u dzieci i jak
Junior , ktory < niestety , chlip , chlip > mowi po polsku z akcentem
wyskakuje mi z tekstem:
- Mamo , popraw mi prosze koldre bo jest pofaldowana PPP

To odpadam . Skad On zna takie slowo ?
Ja sama mam braki w polskim zwlaszcza w zyciu zawodowym choc ciagle szukam
polskich odpowiednikow , niekiedy bez rezultatu

Junior zwlaszcza mnie zadziwia bo odpuscilam OPOL i moze mowic ze mna po
niemiecku < musze cwiczyc ten jezyk bo ewidetnie sie pogarszam w mowie >.
Ja po niemiecku , On po niemiecku ale potem przechodzi na polskiPPPP
Szkoda ze nie widzicie min okolicznej ludnosci norweskiej

Wiem ze emigracja , ze oddalenie , ze brak kontaktu ...
Ale ja caly czas pracuje a to nad polskim , a to nad norweskim a to cos
dzieciom posune po rosyjsku czy francusku
Jestem purysta jezykowym i meczy mnie niedbalosc.
Z drugiej strony nie znam w moim otoczeniu najblizszym Polakow ktorzy by
zapomnieli polskiego nawet po latach emigracji.
Co co nauki jezyka w nowym kraju to wazne sa kursy jezykowe , gramatyka,
slownictwo ale najwazniejsza jest praktyka.
Ja bez problemu czytalam teksty norweskie, nawet sagi staronorweskie a w zyciu
codziennym bylam analfabetaPPP
Mnie pomogla praca gdzie nikt sie ze mna nie cackal tylko musialam zrozumiec
pacjentow mowiacych najrozniejszymi dialektami , mowiacych niewyraznie ,
nerwowych , z demencja i to byla dla mnie najlepsza szkola


Wiem ze sa ludzie o wiekszych i mniejszych zdolnosciach jezykowych. Ale
zdolnosci , zdolnosciami a ciezka praca , upor , ambicja motywacja to druga
strona medalu.
Mloda jest ciezkim dyslektykiem , naprawde dla Niej nauczenie sie czytania po
polsku i pisnia to byla katorga.
Zawalczyla i sie udalo ze skutkiem nie idealnym ale dobrym.
A na dzis konczy trzeci rok lingwistyki
Moja paryska przyjacioleczka , dyslektyk do kwadratu oprocz master
ze slawistki na Sorbonie pisze teraz doktorat lingwistyczno - polonistyczny o
pewnym bardzo znannym polskim pisarzu
Ma pod gore bo do dzis ortografia nie jest Jej silna stronaPPP , czyta powoli
i z trudem :p ale walczy.
Nie kazdy musi i nie kazdy chce ale nauka jezykow to nie jest li tylko
przyjemnosc ale praca w kamienilomach zarowno dal uczacego jak i nauczajacego.
Ja stalam po obydwoch stronach
Kran

[jan.kran]

Orzepraszam za literowki ale jak zwykle jestem w niedoczasie))
K

[blue_jay]

Kran> rozumiem wszystko i chyba zazdroszcze tego, ze nie masz problemow z
przypomnieniem sobie slowa, ze nie wrzucasz slowek z innego jezyka itd.. jestem
po filologii (w Polsce), tutaj skonczylam logopedie i mam niemale problemy
starajac sie wytlumaczyc mamie co ja takiego robie tutaj. Jezyk specjalistyczny
wykorzystywany w zawodzie znam tylko w ang. Jest wiele okazji, kiedy nie wiem
jak przetlumaczyc w jednego jezyka na drugi i tyle. I w tym przypadku to zadne
zapominanie jezyka, ja po prostu nie znam polskich specjalistycznych odpowiednikow.

W ubieglym roku bylam na konferencji na ktorej specjalisci od dwujezycznosci
wypowiadali sie nad zjawiskiem "first language loss" dotyczacym mieszkajacych
tutaj Latynosow. Zjawisko bardzo powszechne wsrod drugiej generacji.

[jan.kran]

Blue Jay mnie nie chodzilo o normalne zjawisko zapomnienia slowa czy
nieznajomosci slownictwa specjalistycznego.
Raczej o to ze trudno mi uwierzyc ze mozna miec problemy z uzywaniem wlasnego
jezyka ktorym sie mowilo kilkanascie lat oraz o niedbalstwie jezykowym jakie
pojawia sie u emigrantow.
Mysle ze to temat ciekawy i wzbudzajcy wiele emocji , otworzylam watek na
sasiednim form i rozgorzala dyskusja.
Wiele postow spowodowalo moje refleksje i nowe przemyslenia.

Ja sama mam spore braki w slownictwie kuchennnym. W PL nie gotowalam wiec nie
znam nazw polskich niektorych urzadzen kuchennych, zreszta niektorych za moich
czasow nie bylo.
Np. nie wiem cz mozna powiedziec blender po polsku i jak sie nazywa Quirl. Tak
samo nazwy owocow , warzyw i przypraw czasem sprawiaja mi klopot ale z reguly
znajduje polskie odpowiedniki w necie.

W pracy pracuje z kilkoma Polakami i czesto trudno znalezc polskie slowo na
czynnosc czy pomieszczenie.
Kiedy zaczelam pracowac wszyscy uzywali slowa "heis " odmieniajac je po polsku.
Heis to winda taka zwykla do wozenia ludzi ale drugie znaczenie to rodzaj
podnosnika dla pacjentow. Konsekwentnie uzywalam slowa
winda , choc to nnie do konca odpowiada polskiemu znaczeniu i jakos sie w
fabryce przyjelo
Natomiast sama sie lapie na tym ze wtracam norweskie slowa w pracy , staram sie
tego nie robic ale czasem w pospiechu nie ma czasu kombinowac jak powiedziec
poprawnie po polsku bo sa to slowa dosc specyficzne.
Zreszta czesto rozmawiamy po prostu po norwesku jezeli chodzi o slowa zawodowe.
Natomiast zdarzylo mi niejednokrotnie wyglosic dluzsza przemowe do moich
norweskich kolegow .... po polsku.


Ciekawe co piszesz p tych badaniach dotyczycych Latynosow. Moze napisz cos
wiecej ?

A Edithpo zycze malo stresow i udanej przeprowadzki
Kran

[edithpo]

Jan.Kran jak Ty to ladnie ujelas: praca w kamieniolomach.Pozdrawiam

[syswia]

Owszem, latwo nie bylo. Prawie rok czekalam na PR, potem prawie
rokszukalam jakiejs sensownej pracy. Na szczescie mialam duze
oparcie w moim mezu, ktory bardzo mnie mobilizowal do dzialania.

[edithpo]

A przed wyjazdem mialas obawy czy dasz sobie rade ze wszystkim? Ja mam jeszcze
niemal 2 miesiace do wyjazdu a juz rozwazam kwestie mieszkania (by bylo w miare
dobrej dzielnicy, blisko szkoly- mam 2 dzieci), pracy (by wogole byla no i w
miare profitowa), pracy dla meza(kiepsko z angielskim- basic). Taka jestem
panikara!!! A nie mam z kim pogadac, bo jak tylko zaczynam, to mi mowia "a po co
jedziesz?". Maz mnie wspiera, oczywiscie, ale "na dzis" to i tak mam nerwowke..
Pozdrawiam serdecznie)

[syswia]

Oczywiscie, ze tak. Rzucalam wszystko - prace, poczatki dobrze
zapowiadajacej sie kariery, przyjaciol, rodzine , przyzwoite
mieszkanie. Poszlam za glosem serca i podszeptem rozsadku. Moja
sytuacja byla inna. Moj maz jest Kanadyjczykiem. Wlasnie inna, a nie
lepsza czy gorsza. Bo do koniecznosci znalezienia sie w nowym
miejscu doszly jeszcze sprawy osobiste: malzenstwo, koniecznosc
poradzenia sobie w stosunkach z tesciami, odmiennoscia kulturowa i
religijna nowej rodziny. Sprawy osobiste mogly nadwerezyc moje
stosunki z nowo nabytym mezem i sie polozyc cieniem na kwestie pracy
i zasymilowania sie w nowym srodowisku. Nie bylo latwo, ale ja
jestem zadowolona ze swojego zycia. To jest normalne, ze sie
martwisz i dobre o ile nie zamienia sie w obsesje. Powinnas o tym
wszystkim myslec, bo to bedzie juz wkrotce Twoja rzeczywistosc.
Najbardziej dziwia mnie ludzie, ktorzy tu przyjezdzaja bez zadnego
przygotowania czy informacji, nie potrafia sie w zwiazku z tym
ondalesc i szybko zamieniaja sie w zalosnych krytykaczy, bo im sie
wydawalo, ze tu manna z nieba leci. Prawda jest taka, ze jest tu
inaczej i na poczatku bardzo ciezko. Gdyby nie zycie osobiste nigdy
bym sie na emigracje tylko z powodow ekonomicznych nie zdecydowala.

[rhodeisland]

Nie zapomnialam polskiego, kranie, ale chyba normalne jest, ze jesli
mam wiekszy kontakt z angielskim, niz z polskim, to czasem moge
zapomniec polskiego slowa. Wiesz zreszta jak jest z angielskim:
jednym slowem mozesz wyrazic cos, na co polski potrzebuje kilku.
Angielski otacza mnie ze wszystkich stron, polski tylko z Internetu.

Czy ktos wie jak sobie poradzic z nalogiem

[rhodeisland]

polegajacym na tym, ze czuje sie potrzebe uczenia sie zbyt duzej
ilosci jezykow? Widze ksiazke do nauki jezyka i musze kupic.
Ogladam film w jezyku obcym, albo slysze jakas piosenke, zachwyca
mnie brzmienie jezyka i chce go koniecznie poznac.
Nie moge opanowac tego lapczywego podejscia do jezykow obcych.
Sytuacja jest naprawde absurdalna.
Ile jezykow mozna znac naprawde dobrze?
Jak zdecydowac, ktore doskonalic, a z ktorymi dac sobie spokoj?
Z gory dziekuje za wszystkie rady.

[edithpo]

Rhodeisland, chcialabym miec taki nalog. A ja tylko CHCE sie nauczyc i wiem, ze
nie bardzo wykorzystuje swoje mozliwosci. Walcze codziennie z wlasnym
leniem....Napisz jak pielegnujesz ten swoj "nalog'i jakie przynosi efekty.
Pozdrawiam serdecznie )

edithpo

[rhodeisland]

Dziekuje za zyczliwe slowa
Mam problem z dokonywaniem roznych wyborow. Lapie sie jednoczesnie
roznych rzeczy. Z jezykami jest tak jak ze wszystkim: nie da sie
wielu dobrze poznac. Pod wplywem sciezki dzwiekowej z filmu "Kill
Bill" Tarantino stalam sie fanka Meiko Kaji i zakochalam sie w
brzmieniu jezyka japoskiego. Kuchnie japonska lubilam juz dawno.
Oczywiscie kupilam ksiazke i nagrania. Probuje sie go uczyc, ale
czuje, ze pismo bedzie bariera nie do pokonania.
Posluchajcie tego utworu. Nie wiem, czy byl w "Kill Bill". Piekne.
Do osob, ktorym podobala sie muzyka w "Kill Bill" (mnie bardziej,
niz sam film): mozna kupic soudtrack na dwoch dyskach najtaniej na
amazon.com
www.youtube.com/watch?v=hnp1pPzxZUM&feature=related
A to z "Kill Bill"
www.youtube.com/watch?v=Q3jVYe2AzLM

[edithpo]

Rhodeisland- powialo romantyzmem i zamysleniem- piekne, naprawde. Zeby tylko
wiedziec o czym spiewa. Super, ciekawe czy ten film jest juz w naszej Polsce.
Pozdrawiam

[rhodeisland]

Ona grala w filmach w latach 70 tych, wiec przypuszczam, ze te filmy
sa dostepne w Polsce. Chce kupic plyte z jej muzyka, niestety jest
dosc droga, bo importowana z Japonii. Mozna ja kupic na stronach
amazon i barnesandnoble. Tu znalazlam jej biografie, niestety nie
bylo polskiej wersji na Wikepedii
en.wikipedia.org/wiki/Meiko_Kaji
Tlumaczenia (tez po angielsku)
www.stlyrics.com/lyrics/killbillvolume2/uramibushimygrudgeblues.htm
www.sarudama.com/japanese_music/kajimeikolyric2.shtml

Co do stresu zwiazanego z wyjazdem

[rhodeisland]

to ucz sie intensywnie angielskiego (piszesz, ze znasz na poziomie
podstawowym) i nie mysl co bedzie. Do jakiego kraju wyjezdzasz?

[edithpo]

Hej Rhodeisland!! Pewnie, ze sie ucze- kazdego dnia cos sobie dlubie. Angielski
znam na poziomie zaawansowanym, dlugo sie juz ucze, pracowalam w Anglii (w swoim
zawodzie) ale uwazam, ze do plynnosci i bieglosci takiej jakbym chciala, to duzo
mi brakuje. Nie umiem myslec po angielsku, zartowac, plotkowac przy kawce.
Najlepiej wychodza mi rozmowy konkretne, szablonowe. No i to jest najgorsze...
A wyjezdzam do Kanady. Pozdrawiam serdecznie

[rhodeisland]

Tez pozdrawiam i zycze powodzenia w nowym kraju. Pociesz sie, ze nie
wyjezdzasz do czesci francuskiej Kanady, angielski juz przynajmniej
dosc dobrze znasz, nie musisz sie uczyc kolejnego jezyka
(francuskiego). Ta plynnosc o ktorej piszesz, przyjdzie wtedy gdy
bedziesz zmuszona uzywac angielskiego na codzien. Nie chodzi mi o
odcinanie sie od Polonii, ale dobrze miec chociaz jedna znajoma w
nowym kraju, ktora nie zna polskiego, dla ktorej angielski jest
jezykiem ojczysty. Twoj maz jest Polakiem i jesli oprocz tego
bedziesz miala kontakty wylacznie z Polakami, to jezykowo na
wyjezdzie nie zyskasz.
Co do mojej odpowiedzi na temat dostepnosci filmow w Polsce, to
spojrzalam na odpowiedz daisy i nie wiem, czy Ty tez mialas na mysli
filmy "Kill Bill" gdzie bylo wykorzystanych pare utworow spiewanych
przez Meiko Kaji, czy filmy z jej udzialem z lat 70 tych.

[daisy123]

Mam Bill Kill z Polski na dwòch DVD. Nie wiem czy film byl w kinach
itp. Plyty dostalam bodajze w ubieglym roku od Mojej Mamy. Plyty
ukazaly sie jako dodatek do Dziennika Polska Europa Swiat. Sa
polskie napisy i niestety glos lektora.

a w odpowiedzi na glòwne pytanie: wloski znalam z lektoratu na
studiach, a jezyka potocznego nauczylam sie podczas pobytòw
wakacyjnych (byly to miesieczne pobyty turystyczne czasami u
znajomych wloskich rodzin). Nie pracuje zawodowo, ale mysle, ze
poradzilabym sobie. Od wielu lat chodze regularnie do biblioteki, bo
sciaganie nowosci z Polski trwalo zbyt dlugo i lapie sie czesto na
tym, ze czytanie w jezyku nieojczystym sprawia mi ogromna frajde.

daisy i edithpo

[rhodeisland]

Mnie chodzilo o filmy z lat 70 tych z udzialem Meiko Kaji i plyte
wylacznie z jej piosenkami, nie filmy "Kill Bill" sprzed paru lat
gdzie wykorzystano niektore utwory spiewane przez nia
music.barnesandnoble.com/search/results.asp?qsrch=A&WRD=Meiko+Kaji

[lalusia_1]

Ja zyje od kilku lat w Austrii, mam tutejszego meza. Niemieckiego
uczylam sie kilka lat (4-5). Chodzilam na kursy, czytalam gazety,
ksiazki, a teraz bajki dla dziecka. Uczylam sie je3zyka, bo chcialam
isc do pracy. I to pracy w biurze - jako ksiegowa. Zrobilam kurs
ksiegowosci, nie bylam gorsza od "tubylcow". Od paru miesiecy
pracuje, moj szef nie ma z moim niemieckim zadnych problemow. Jak
musze pisac list, korzystam z firmowych wzorcow, ewentualnie
kolezanka poprawia bledy. jak sie czlowiek uczy obcego jezyka w
wieku 28-30 lat to nie jest latwo, ale motywcja czyni cuda.

Pozdrawiam i zachecam do dalszej wytezonej pracy.

podziwiam lalusia_1

[rhodeisland]

Dla mnie niemiecki jest wyjatkowo trudny.

[sylwek07]

czy mozna zapmniec jezyka?oczywiscie nie do konca(bo jednak cos tam
zostaje w glowie) ale mozna tak zrobic aby stal sie bez
uzyteczny,podobnie sie robi z rodzina,przyjaciomi,znajomymi i
wieloma innym sprawami...