1 2 Ł A W E K - START

[Gość: Floo]

.... CDN 4 LUTEGO w TEATRZE MUZYCZNYM W GDYNI

[Gość: Lama]

to bedzie kolejny opentaniec????????????????/
Gdyby tak było... byłoby super

[maciej_florek]

INSAJDER

PROGRESYWNY BREAK

Potrafi połączyć hiphopową wierność korzeniom z potrzebą eksperymentów
artystycznych. Realizowane przez niego spektakle "Hair", "Dracula", czy "Jesus
Christ Superstar" odniosły sukces w Zurichu, Bernie, i Bazylei. Choreograf
znakomitego "Kombinatu". Twórca pierwszego polskiego show
tanecznego "Opentaniec". Jarosław Staniek niedawno zaczął pracę nad autorskim
hiphopowym projektem teatralnym "12 ławek". Rychła premiera sztuki była dobrym
pretekstem do rozmowy o kondycji breakdance'u i jego mariażach z kulturą wysoką.

Czym jest "12 ławek"?
Na pewno nie musicalem, na który można się wybrać całą rodziną po niedzielnym
rosole. Po prostu wpuściłem młodych do teatru, by zrobili rewolucję. To ludzie
różnych stron Polskii z różnych ekip, które na codzień ze sobą walczą,
współpracują tworząc nowe rzeczy. Tańczą co lubią. Ubierają się jak chcą. Maja
być autentyczni. Jeżeli chłopak wypracował sobie własny styl, ja staram się
jedynie o to, by zaprezentował sie w momencie, który będzie zauważony przez
odbiorcę. Choreografia nie jest sztuką wymyślania kroków, lecz tworzeniem
zjawiska ruchowego. Komunikowania tancerza z widzem.

(>>>...<<<)

Rozmawiał : Łukasz Figielski

CAŁOŚĆ MOŻNA PRZECZYTAĆ WE WSZYSTKICH NUMERACH STYCZNIOWEGO AKTYVISTA
http:www.aktivist.pl
POZDRAWIAM

AKTYVIST NR 67 STYCZEŃ 2005

12 ŁAWEK - Prograsywny break 5 luty premiera!!!!!

[Gość: Floo]

PROGRESYWNY BREAK

Potrafi połączyć hiphopową wierność korzeniom z potrzebą eksperymentów
artystycznych. Realizowane przez niego spektakle "Hair", "Dracula", czy "Jesus
Christ Superstar" odniosły sukces w Zurichu, Bernie, i Bazylei. Choreograf
znakomitego "Kombinatu". Twórca pierwszego polskiego show
tanecznego "Opentaniec". Jarosław Staniek niedawno zaczął pracę nad autorskim
hiphopowym projektem teatralnym "12 ławek". Rychła premiera sztuki była dobrym
pretekstem do rozmowy o kondycji breakdance'u i jego mariażach z kulturą wysoką.

Czym jest "12 ławek"?


- Na pewno nie musicalem, na który można się wybrać całą rodziną po niedzielnym
rosole. Po prostu wpuściłem młodych do teatru, by zrobili rewolucję. To ludzie
różnych stron Polski z różnych ekip, które na co dzień ze sobą walczą,
współpracują tworząc nowe rzeczy. Tańczą co lubią. Ubierają się jak chcą. Mają
być autentyczni. Jeżeli chłopak wypracował sobie własny styl, ja staram się
jedynie o to, by zaprezentował sie w momencie, który będzie zauważony przez
odbiorcę. Choreografia nie jest sztuką wymyślania kroków, lecz tworzeniem
zjawiska ruchowego. Komunikowania tancerza z widzem.

Jak przebiega komunikacja w tym spektaklu?

- Przedstawienie skonstruowane jest na zasadzie swobodnego miksu epizodów. Pada
hasło - jedno z dwunastu - i ktoś się na ten temat wypowiada poprzez słowa i
taniec. Sceny będziemy odgrywać w kolejności losowej. Zakładamy interakcje z
widzem. Mam nadzieję, że będą przychodzić także rodzice i w rezultacie otworzą
się na inne sprawy. Teatr może być miejscem, gdzie spotkają się pokolenia. Tu
hip hop staje się wyzwaniem dla obu stron.

Teatr w Gdyni....

- Nie wszystko musi dziać się w Warszawie! W stolicy wciąż wystawia się stare
przeboje sprzed 30 lat. Przecież dla muzyki to wieczność.

Właśnie. Różnica pokoleń.

- Nasi "dorośli" nie akceptują hip hopu. Chciałbym, żeby docenili młodzież za
to, że rapuje, maluje czy tańczy. B-boye to nie chuligani! We Francji czy
Szwajcarii, gdzie ludzie są bardziej otwarci, rap już przeniknął do teatru.
Przestał być egzotyczną atrakcją, ubarwieniem show. Sam zaczął tworzyć
niezależne spektakle. Mam zamiar przenieść to do Polski. Z formy stricte
ulicznej chce stworzyć spektakl, który będzie miał głębszą wypowiedz. Na razie
Polakom brakuje inicjatywy i - oczywiście - pieniędzy.

Jeśli niewiadomo o co chodzi, chodzi o...

- Finanse w tym środowisku to skomplikowana sprawa. Młody b-boy nie wie, jak do
tego problemu podejść. Chłopaki nie tworzą oficjalnych struktur i działają na
zasadach ambicjonalnych. Rodzą się więc kontrowersje, pojawiają opory. W innych
krajach nikogo nie dziwi, że najlepsi w danej dziedzinie zarabiają na swojej
pasji kasę. Kwestia genów narodowych. Ja też źle się czuję w "sytuacjach
finansowych". No ale przecież nie może być tak, że chłopaki zawsze będą tańczyć
za wejściówkę na koncert! Co mają potem robić później w życiu? Jak się
utrzymać? Pytania na razie bez odpowiedzi.

Jak więc zareagowało środowisko breakdance'owe?

- Młodych fascynują battelki. Gromadzą się w rywalizujących ze sobą ekipach.
Początkowo ustawienie się w sytuacji konfliktu może pozytywnie mobilizować, ale
ta droga jest krótka. Wystarczy spojrzeć, co się dzieje za granicą.
Rywalizowanie na gruncie lokalnym, a nawet światowym i męczenie w kółko figur
typu powery, nie ma sensu. Gdy dwie osoby walczą , koncentrują się na sobie i
zapętlają w supełek. W tym samym czasie trzecia tworzy coś, czego jeszcze nie
było. Tak samo wśród raperów. Polscy MC-s wymyślają sobie nawzajem i w ich
tekstach zaczyna brakować miejsca na ekspresję prawdziwego "ja". Dlatego
środowisko jest zamknięte na inne subkultury. Nie lubi się go i ono nie lubi
innych. Trzeba to zmienić!

Wspomniałeś jednak o "tych trzecich", którzy popychają całość do przodu. Jak
zmienił się breakdance przez 20 lat, od kiedy jesteś na scenie?

- Zawsze zaczyna się od sytuacji "battelkowych" i powerów. Dopiero starsi
kombinują ze scenografią, choreografią, kostiumami, z teatrem. Taniec uliczny
na świecie przestał być offem. Wywarł ogromny wpływ na taniec współczesny i
stał się pełnoprawnym członkiem kultury tanecznej.

Czy polscy ortodoksi zaakceptują "12 ławek"?

- Część z założenia neguje taką formę ekspresji. Choć casting był otwarty,
niektóre ekipy się nie stawiły. Wierzę, że po obejrzeniu spektaklu zmienią
podejście. Zobaczą swoich kolegów, którym - mam nadzieję - "12 ławek" otworzy
nie tylko oczy na świat, ale i drzwi kariery.

Chadzasz jeszcze na "tradycyjne" imprezy hiphopowe?

- Jasne. Należy od czasu do czasu sięgać do korzeni, by nie zapomnieć, dlaczego
właściwie robi się to, co się robi. W pewnym sensie wszystkie moje działania
inspirowane są tym, co się aktualnie dzieję na scenie hiphopowej. Szukam
nowości, słucham tekstów. Ale w każdym rodzaju muzyki jest coś, co mi się
podoba.

Na przykład? Czego jeszcze słucha choreografa ucho?

- Dziwnej muzyki z lat 80, typu New Order. Wierny jestem grupom Queen i
Kraftwerk. To dla mnie odskocznia od tego, czego słucham na co dzień "zawodowo".

Zawodowe plany na przyszłość?

- Jestem skoncentrowany na "12 ławkach", ale jednocześnie próbuje innych
rzeczy. Niedługo mam premierę "Opery za trzy grosze" w teatrze Syrena oraz
objechaną wersję "Makbeta" przygotowaną wraz z młodymi ludźmi, którzy właśnie
sączyli szkołę teatralną. Generalnie chcę się rozwijać. Nie uznaję granic w
sztuce. Są sztuczne. Jestem za oryginalnością - nawet kosztem błędów. Ja wiem,
że w Las Vegas zawsze będą robić większe show, ale przecież możemy coś fajnego
zrobić również na własnym podwórku!

Z Jarosławem Stańkiem rozmawiał Łukasz Figielski.

Całość wywiadu można przeczytać na stronach styczniowego Aktivista.