Wiedeń - przegrana wiktoria

[titus_flavius]

Ave,
dzięki Wiedniowi Polska przetrwała jeszcze 100 lat. Przecież
podczas wojny północnej był to żywy trup, który w oczach opinii
europejskiej ożywiała jedynie pamięć o zwycięstwach Sobieskiego.
Można powiedzieć, że dzięki SObieskiemu przez długi czas
statysći euroepjscy uznawali Polskę za istotny element porządku
wschodnioeuropejskiego.
T.

Dokladnie na odwrot

[Gość: fritz]

titus_flavius napisał:

> Ave,
> dzięki Wiedniowi Polska przetrwała jeszcze 100 lat. Przecież
> podczas wojny północnej był to żywy trup, który w oczach
opinii europejskiej ożywiała jedynie pamięć o zwycięstwach
Sobieskiego. Można powiedzieć, że dzięki SObieskiemu przez
długi czas statysći euroepjscy uznawali Polskę za istotny
element porządku wschodnioeuropejskiego.
> T.
--------------
Turcja osiagnela w tym czasie swoje optymalna wielkosc. Niszczac
Turcje pod Wiedniem zniszczylismy jedynego sojusznika w wojnie
najpierw z Rosja, ktora Turcy przy Polskim poparciu z cala
pewnoscia wojskowo by pobily i w ten sposob zneutralizowala a
potem z Prusami, ktore wtedy bez Rosji byla wojskowa bez
problemu do pokonania. Habsburgowie byliby wlasnie pod Wiedniem
pokonani. W ten sposob przyszli zaborcy wojskowo nie istnieliby.
Polska lamiac uklad z Turcja wykopala sobie sama grob robiac
wszystko aby umozliwic napasc zaborcow.

[Gość: neo]

interwencja po stronie Habsburgow byla klinicznym przypadkiem
zwyciestwa ideologii (w tym przypadku watykanskiej) nad
politycznym realizmem - wzmacniajac Habsburgow i Rosje , Polska
przygotowala fundamenty przyszlych rozbiorow

[Gość: BartekM]

Mówienie o rozbiorach w kontekście wyprawy wiedeńskiej jest
nadużyciem. Widząc fiasko układu z Francją, Sobieski przerzucił
się na Austrię, licząc na utargowanie czegoś wobec jej trudnej
sytuacji. Ale w polityce nie ma sentymentów i nie obowiązuje
zasada wzajemności, a przynajmniej tak było wtedy.
Nieszczęściem Rzeczpospolitej był fakt, że nigdy nie umiała się
zdobyć na twardą postawę przeciw Habsburgom, którzy
przynajmniej od czasów Zygmunta III (a pewnie i od ostatnich
Jagiellonów) byli głównym (choć niejawnym) wrogiem Polski i
wywierali wielki wpływ na jej politykę wewnętrzną (już choćby
te tabuny austriackich księżniczek, branych za żony. Wymarzony
sojusz z Francją i Turcją przeciw Austrii i Rosji nigdy tak
naprawdę nie doszedł do skutku. Z drugiej strony słabnąca
Rzeczpospolita musiała oprzeć się na którymś z sąsiadów.
Sobieski nie mógł wiedzieć, co będzie za sto lat, a winni
rozbiorów jesteśmy my sami - nie przez pomoc Austrii, lecz
przez warcholstwo wewnętrzne i anarchizowanie kraju.
Największym nieszczęściem dla Polski był Zygmunt III Waza,
ostatni król, który miał szansę coś zmienić - niestety, wybrał
Habsburgów, starania o tron szwedzki i kontrreformaję.

Drobnostka, ale...

[Gość: A. J. Turek]

Pewna nieścisłość w tekście, a właściwie w przypisie
redakcyjnym:

"(...) sama karacena [fragment chroniący klatkę piersiową -
red.] ważyła ponad 10 kg."

Tymczasem: karacena to zbroja wykonana z łusek metalowych na
skórzanym podkładzie. Polskie karaceny, te z II poł. XVII i z
XVIII wieku, wzorowane były na zbrojach antycznych, służyły
elicie: królowi, hetmanom, starszyźnie husarskiej i pancernej.
Do osłony klatki piersiowej (oraz pleców) i brzucha dochodził
karacenowy obojczyk, fragmenty osłaniające ramiona i nogi. Był
wreszcie szyszak (hełm) karacenowy, a więc także pokryty
łuskami. Karacena była zbroją drogą i niepraktyczną (ciężar nie
tylko "powyżej 10 kg"; dochodził do 25 kg), za to wielce
oryginalną.

Natomiast "fragment chroniący klatkę piersiową" to kirys i to o
niego zapewne chodziło Szanownej Redakcji.