Dobryjnocki!

[Gość: Szwager]

Noc od dnia ważniejsza
choćby się zdawało
że właśnie jest inaczej
kolejne złudzenie
a przecież nocą można odłożyć swe ciało
i sprawdzać czy Bóg jest
skoro jest milczenie
to modlitwa jest wtedy gdy mówić nie sposób
noc ma uszy zamknięte i w kółko zdziwione
jak dwa orzeszki klonu zrośnięte na zawsze
stale przypomina
nocą człowiek człowieka z miłości poczyna
dzień krzykliwy zagłusza
gdy czas mknie jak zając
noc wciąż czarna bo jasna
kochajmy. Dobranoc

[Gość: Ciupazka]

Fto to napisłł? Jo tyz układom sie w piernaty, znów dziyń za krótki ,
dobryjnocy!

[Gość: Rumcajs]

Na moj dusiu, niy jo...... Pozdrowecka dlo Morfeusa, haj!

[Gość: Szwager]

To bouo od ksiyndza Jana Twardowskiego.

[Gość: Rumcajs]

Bars piykne! Pozdr.

[Gość: Szwager]

Gość portalu: Ciupazka napisał(a):

> Fto to napisłł? Jo tyz układom sie w piernaty, znów dziyń za krótki ,
> dobryjnocy!


Pyrsk!

Co mie interesuje to pochodzynie tego suowa "piernaty"
Wicie co mozno na tyn tenat?

[uriel1]

Gość portalu: Szwager napisał:

> Co mie interesuje to pochodzynie tego suowa "piernaty"
> Wicie co mozno na tyn tenat?
====
Sporo na ten temat pisal Kitowicz. W zasadzie moja wiedza na temat piernatów
pochodzi od niego. Jędrzej Kitowicz tak opisywał "łoznicę":
W domach wielkich łóżko małżeńskie było adamaszkowe, takiego koloru, jakiego
koloru obiciem był obity pokój, w którym stało. Kształt jego był łóżka
szpitalnego, firanki zsuwane, płotek u góry i u dołu, suto galonem złotym
obłożony. Stawiano takowe lóżka głowami pod ścianą, nogami na środek pokoju
postawione. W każdym patatu pańskim takich lożów było kilka, akomodowanych
zawsze do pokojów. Co się zaś tycze kawalerskich i damskich łóżek, tych długi
czas nie znano innych, prócz tabczanów i sienników; kawaler obsłonił swój
tabczan kobiercem tureckim, ścianę nad obił makatą, powieszał na niej rzędy,
pałasze, pistolety, fuzje, trąbki myśliwskie, ładownice; na ziemi przy
tabczanie rozciągał niedźwiednią; taka była każdego kawalera, panięcia,
dworzanina, towarzysza, palestranta łóżkowa parada. Pościel zaś cala składała
się z pary poduszek, prześcieradła, kołdry i siennika, słomą albo sianem, albo
sieczką wypchanego; nie znali spodków pierzem napchanych ani pierzyn
zwierszchnych. I kiedy który pieszczoch do dworu wyprawiony przyjachał z
pościelą pierzaną wyżej wyrażoną, został wyśmiany i musiał do domu odesłać
piernaty, a kontentować się kołdrą i poduszkami.

Panieńska pościel składała się z poduszek, spodka pierzanego, prześcieradła i
kołdry, która tak u panien, jak u kawalerów bywała bławatna, na bawełnie
przeszywana, pospolicie kitajkowa karmazynowa, lubo bywały i w różnych
kolorach, i z różnych bławatnych materii.

Łoża małżeńskie przykrywano na dzień kołdrą cienką z takiej materii, z jakiej
były firanki i inne ozdoby, nie przeszywaną, pod którą kołdrą, na noc
zdejmowaną, była pierzyna gruba, puchowa, w poszwie bławatnej, w powłoce
cienkiej białego płótna, do okrywania i ogrzewania śpiącego małżeństwa.

Od połowy lat panowania Augusta III miękkość i wygody, dawnym Polakom nie
znane, poczęty zagęszczać między paniętami spodki, pierzynki i beciki puchowe
przeszywane, a potem rozszerzyły je po wszystkiej młodzieży, tym bardziej po
podeszlejszych i starcach. Już potem, obyczajem na inną stronę przewróconym,
było wstydem dworzaninowi, palestrantowi i towarzyszowi husarskiemu albo
pancernemu nie mieć porządnej pościeli, spodka, beta, poduszek wstęgami
szamerowanych i duchenki, to jest czapki nocnej, jedwabną, złotą i srebrną
nicią w różne wzory haftowanej, płótnem od potu obszywanej, która duchenka
bywała pospolicie podarunkiem kawalerowi od damy albo bratu od siostry, albo
pokrewnemu od jakiej pokrewnej, najczęściej od zakonnicy w klasztorze
zamkniętej. W równym czasie z betami nastały łóżka rozmaite na miejsce
tabczanów, które odtąd zostały hajduków, lokajów i innej pospolitej drużyny
legowiskiem. A nie tylko nastały łóżka miejscowe, ale nawet i podróżne
składane, które delikatni panowie i paniczowie wszędzie za sobą z pościelą
wozili, wzdrygając się spania na słomie w karczmie dla pchlów albo w domu
cudzym w obcej pościeli na czas nieporządnej i nie wiedzieć od kogo i z jaką
przywarą zdrowia wprzód używanej. Co poniekąd było i lepiej dla gospodarza,
który - nim nastała taka moda - musiał nieraz siebie samego, żonę i dzieci
poobierać z pościeli dla gości licznych.

Na ostatek, żeby nic do wygody nie brakowało, stawiano dla każdego gościa przy
łóżku urynały, długo przedtem nie znane. Też same prawie każdy porządny
podróżny woził z sobą, a niektórzy nawet i stolce składane, tak iż po potrzebie
złożony stolec i zamknięty na klauzury - wydawał się jak księga jaka wielka.
========
Ale na temat pochodzenia slowa "piernaty" niewiele znalazłem.

[Gość: Szwager]

Piykne dziynki!

Z takom furom majontku to dzisiej ani dziouchy do zyniaczki niy idom.
Jo te suowo piernat trefiou iwe inkszych gwarach np we kole Torunia. U nos ale
we Slonsku tegoch nigdy niy suyszou, bezto sie pytou'ch.

Pyrsk!

[uriel1]

Ja z kolei słowo "piernaty" usłyszałem na Wielkopolsce. Wygląda na to, że nie
jest to wyraz gwarowy, tylko staropolski. zAchował się tam, gdzie przertwała
kultura historyczna. Kuźwa ale mi się mądrze napisało. Przepraszam :o)

[Gość: Szwager]

Ja, chyba mosz recht, bo i kole Wwy tak (piernat)sie godo. A kej idzie
o "staropolski" to mocka gwarow mo cosik z tych starych wyrazow jeszcze do
dzisiej. Niykere mondre profesory (Miodek) godajom ize i naszo Slonsko godka mo
mocka ze "staropolskyj" mowy - cosik mozno to prowda, ale i mocka ze morawskyj
i niymieckyj.

Pozdrowiom i

Pyrsk!

[Gość: Ciupazka]

Piernat (m) - przestarzały zwrot - rodzaj materaca wypełnionego pierzem i nie
przeszywanego. w: Słownik j. polskiego. PWN. W-wa.2002. Dobryjnocki! I zaś w
piernaty sie zawine, he, he.

[Gość: Szwager]

U nos sie godo deka, ale na powaua(sufit) to sie pado gipsdeka.
A poduszka to je zygowek(chyba od zaglowka).

Pyrsk!

[ciupazka]

Dobranoc! Dzięki za życzenia!

[Gość: rita]

...Tylko oczu rozmowa ...

Tylko oczu rozmowa ...
uszom
nic
to
nie powie

nie podsłucha
zły sąsiad
nie rozniosą
plotkarze

Tylko spojrzeń wymiana ...
dialog
duszy
pieśń
źrenic
nawet dłoniom
nieznana
nawet sercom -
skrywana

gdy milczenie krtań
sciska...

Kiedy słów brak po prostu!

I noc długa
do rana...

dobranoc również Zakopane pod kołdrą :)

[ciupazka]

"Śpiący rycerze"

Jest hań grota niezmierna,
ciemna, ino sie kaganki świecom
po ścianak. Ci rycerze śpiom,
a co dziesieńć lat nostarsy
pomiendzy nimi podźwiguje głowe
i pyto sie janioła, co ik pilnuje:
- Cy juz cas?

I sytka rycerze podźwigujom
głowy w hełmak zelaznyk, ale
janioł odpowiado:
- Nie. Spijcie.
I śpiom dalej.

Nad niemi jest skała wielga
i głęboko do ziemi trza iść
ku nim. Ino, ze hań nie trefi,
jacy ten, co go janioł pilnujący
powiedzie.

Jo se to nieroz myśloł o tem
i medetujym se, a i Faklek znoł
i słysołek, jako opowiadoł.

Jo se to nieroz myślem
i myślem se: Moze to i być. Mogom
być zaśpioni rycerze w Giewoncie,
bo sytko w Boskiej mocy,

Ale se i to myślem kieniekie,
ze wto wie, jako to? Cy som nie jest
w naskik chłopskik piersiak
zaśpioni śpiący rycerze i cy to
pote ta skała, kany śpiom,
to nie my?...

Autor: Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Nowy Śącz 1984. Sądecka Oficyna Wydawnicza
WOK w Nowym Targu


Telo.Pozdr. Nei dobrynocki nad raniym, hehe..

[laband]

a Ty wiysz ize te pionce rycerze to Slonzoki byli od Swiyntyj Jadwigi(ale tyj
slonskyj)?

[ciupazka]

Wiys, ze nie wiem, a skąd sie u nos wziyni?

[laband]

na "Glywiczokach" szkryfnouch o tym naszo legynda, ale skond sie u wos wziynli
tego tysz niywia - myslouech ize Ty to bydziesz wiedziec