Ulubieni Felietoniści PiG

[robisc]

Na początek wpiszę swoich, którzy jak sie domyśłam, w większej części są też
Waszymi ulubieńcami. Proszę o dopisywanie innych.

Bronisław Wildstein

[robisc]

Bronisław Wildstein - nota biograficzna
Bronisław Wildstein (ur. 1952) dziennikarz, publicysta "Rzeczpospolitej".,
pisarz. W latach 70. działacz Studenckiego Komitetu Solidarności w Krakowie i
współpracownik KOR. Współzałożyciel krakowskiego NZS. W latach 80. we Francji,
był redaktorem miesięcznika "Kontakt" i korespondentem Radia Wolna Europa.
Autor kilku książek eseistycznych (m.in. O zdradzie i śmierci - przypisy do
Plutarcha, Dekomunizacja, której nie było) i prozatorskich (Brat).

Janusz Korwin-Mikke

[robisc]

W latach 1962-82 był członkiem Stronnictwa Demokratycznego. Aresztowany za
udział w wydarzeniach marcowych 1968 roku. Uczestniczył w strajku stoczniowców
szczecińskich w sierpniu 1980 roku, a następnie był doradcą NSZZ Rzemieślników
Indywidualnych „Solidarność”. W czasie stanu wojennego internowany. Założyciel
Oficyny Liberałów i wydawca „Najwyższego Czasu!” W październiku 1990 roku nie
zdołał zebrać wymaganej liczby podpisów wyborców jako kandydat na prezydenta -
sprawa jego kandydatury doprowadziła do rozłamu w UPR i utworzenia nowego
ugrupowania - Konserwatywno-Liberalna Partia „Unia Polityki Realnej”, której
został prezesem. Był nim do 1997 roku, a potem, po Stanisławie Michalkiewiczu,
ponownie od 1999 roku. W 1992 roku był inicjatorem uchwały lustracyjnej, w
wyniku której powstała sławetna „lista Macierewicza” i w konsekwencji upadł
rząd Jana Olszewskiego. Kandydat w wyborach prezydenckich w 2000 roku.

[robisc]

www.upr.org.pl/main/artykul.php?strid=1&katid=82&aid=59

Rafał Wójcikowski

[robisc]

Doktor nauk ekonomicznych i wykładowca w Instytucie Zarządzania Politechniki
Łódzkiej. Felietonista serwisu Money.pl.

Krzysztof Dzierżawski

[robisc]

Absolwent Politechniki Warszawskiej (budował m.in. Trasę Łazienkowską),
przedsiębiorca (prowadził firmę budowlaną i biuro projektowe), polityk (na
początku lat 90 był członkiem Rady Głównej UPR, inicjatorem dnia wolności
podatkowej). Później ekspert Instututu im. Adama Smitha. Zmarł w 2004 r.

Felitonista: „Rzeczpospolita”, „Życie”, „Życie Warszawy”, „Gazeta
Prawna”, „Puls Biznesu”, „Najwyższy Czas”, „Super Express”, „Fakt”, „Nowe
Państwo” różne dzienniki lokalne, stacje radiowe, telewizja publiczna, stacje
komercyjne: TVN, Polsat, Telewizja Puls, serwisy ekonomiczne i prasa fachowa.


prawica.net/modules.php?name=News&file=categories&op=newindex&catid=16

Rafał A. Ziemkiewicz (RAZ)

[robisc]

Rafał Aleksander Ziemkiewicz
urodził się 13.09.1964 w Piasecznie k.Warszawy

Ukończył polonistykę UW, utrzymuje się, jako wolny strzelec, z pracy
dziennikarskiej. Napisał kilkaset felietonów, artykułów i szkiców na tematy
polityczne i społeczne. Obecnie współpracuje luźno po starej miłości z "Gazetą
polską" i dla chleba z TVP. Pisze też felietony do "Magazynu literackiego" oraz
pojawia się jako komentator ekonomiczny i polityczny w radiowej Trójce,
okazjonalnie w innych miejscach.

Do lutego 1997 kierował działem publicystyki "Gazety Polskiej", wcześniej był
kierownikiem działu "cywilizacja" w tej samej gazecie, pracownikiem Polskiego
Radia, prywatnego radia "Wawa", redaktorem naczelnym miesięcznika "Fenix" i
pracownikiem miesięcznika "Fantastyka". W latach 1993 - 1994 był rzecznikiem
prasowym i członkiem Rady Głównej Unii Polityki Realnej. W roku 1995 jako
stypendysta National Forum Foundation pracował w krajowym biurze kongresowym
partii republikańskiej i wydziale prasowym stanowej partii republikańskiej w
Seattle. Jego żona - Monika prowadzi serię prozy podróżniczej w
wydawnictwie "Prószyński i s-ka".

Jako pisarz SF debiutował opowiadaniem "Z palcem na spuście" w
tygodniku "Odgłosy" (lipiec 1982). W tym samym roku w konkursie na opowiadanie
SF "Naszej Księgarni", "Młodego Technika", Młodzieżowej Agencji Wydawniczej i
klubu SFAN zdobył jedną z czterech równorzędnych nagród (za utwór "Cortex
cerebri") i wyróżnienie ("Pilot"). Współtworzył grupę literacką TRUST, był
aktywnym działaczem klubu SFAN, później warszawskiego klubu PSMF SFERA,
współzałożycielem i pierwszym prezesem działającego początkowo pod egidą PSMF,
a później niezależnie, Klubu Twórców. Kierował działem polskim
półprofesjonalnego kwartalnika PSMF "Feniks". Od 1986 do 1988 stażował w
miesięczniku "Fantastyka", po odsłużeniu wojska wrócił do tej redakcji na
krótko na stanowisko szefa działu publicystyki (1989 do 1990), później
współuczestniczył w zakładaniu konkurencyjnego miesięcznika "Fenix", jako jego
redaktor naczelny. Z "Feniksem" rozstał się w początkach 1994.

Pisuje do „Gazety Polskiej”, „Wprost”, „Życia
Warszawy”, „Rzeczpospolitej”, „Życia”, „Czasu Kultury”, „Twojego
Pieniądza”, „Gentelmana”, współpracuje jako komentator ekonomiczny z radiową
Trójką. Pojawiał się także na antenie TVP, radiowej Jedynki, radia Plus oraz, w
różnych momentach kariery, na łamach większości polskich gazet i czasopism
(nigdy nie wydrukował ani słowa w „Gazecie Wyborczej”, „Trybunie” oraz pismach
używających wulgarnego języka). Jest także autorem ośmiu powieści i zbiorów
opowiadań, trzykrotnym laureatem nagrody im. Janusza Zajdla przyznawanej za
najlepsze dokonania fantastyki polskiej oraz laureatem nagrody Europejskiego
Stowarzyszenia SF dla najlepszego europejskiego pisarza fantastyki w roku 1998.
Działalność niezależnego publicysty przyniosła mu w roku 2001 nagrodę
Kisiela. „Viagra mać” jest drugą książką publicystyczną w jego dorobku po
zbiorze „Zero zdziwień” (1995).

Maciej Rybiński

[robisc]

Scenarzysta, publicysta, felietonista i satyryk. Debiutował w zawodzie jako
dziennikarz sportowy. Potem został felietonistą tygodnika studenckiego "ITD".

Był scenarzystą w serialu "Alternatywy 4", współautorem kryminałów. 13 grudnia
1981 roku aresztowany i obłożony zakazem wykonywania zawodu. Od września 1982
roku na emigracji, w Niemczech i w Wielkiej Brytanii. Współpracownik
niemieckiej katolickiej agencji prasowej KNA. Pracownik BBC World Service w
Londynie, potem korespondent BBC w Bonn i Brukseli. Autor wielu pism
emigracyjnych, m. in. "Kultury" paryskiej, "Kontaktu", "Dziennika polskiego"
i "Dziennika żołnierza", "Orła Białego", "Poglądu". Od 1989 roku
współpracownik "Rzeczypospolitej". Do kraju wrócił w listopadzie 1998. W 2002
roku został laureatem nagrody Kisiela. Uhonorowany za to, że "pisze, bo myśli".
Dziś jego felietony można przeczytać w dzienniku "Rzeczpospolita" i w
tygodniku "Wprost"

[camille_pissarro]

Ma czasami słabsze dni, ale generalnie rewelacyjny , staram się czytać
wszystkie felietony w "Rzepie".

Stanisław Michalkiewicz

[robisc]

Urodzony 8 listopada 1947 roku w Lublinie. Studia prawnicze na Uniwersytecie
Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie ukończył w roku 1969 W roku 1972 ukończył
podyplomowe Studium Dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim.
Od lipca 1972 roku rozpoczyna pracę w redakcji pisma "Zielony Sztandar" w
dziale łączności z czytelnikami. W roku 1977 nawiązuje kontakt z Wojciechem
Ziembińskim i Adamem Wojciechowskim - działaczami Ruchu Obrony Praw Człowieka i
Obywatela w Polsce. Przystępuje do Ruchu i jako pierwsze zadanie otrzymuje
polecenie wyjazdu do Francji w celu nawiązania kontaktu z red. Jerzym
Giedroyciem i przywiezienia do Polski pieniędzy zebranych przez
redakcję "Kultury" na potrzeby ROPCiO.

Po utworzeniu w roku 1980 NSZZ "Solidarność" Stanisław Michalkiewicz nawiązuje
współpracę z drugoobiegowym wydawnictwem "Krąg", kierowanym przez Wojciecha
Fałkowskiego. W początkach stanu wojennego Michalkiewicz zostaje usunięty z
pracy w "Zielonym Sztandarze" w ramach tzw. weryfikacji. W maju 1982 roku
zostaje internowany w Białołęce, gdzie zaprzyjaźnia się z Januszem Korwin-
Mikkem.

W roku 1987 Michalkiewicz, wraz z innymi sygnatariuszami (m.in. śp. Stefanem
Kisielewskim), podpisuje akt założycielski partii politycznej Ruch Polityki
Realnej, której prezesem zostaje Janusz Korwin-Mikke. Jest to pierwsza partia
polityczna w życiu Stanisława Michalkiewicza. W maju 1988 roku zostaje
aresztowany podczas transportu książek "Kursu" i we wrześniu skazany na
konfiskatę mienia.

W marcu 1990 roku wchodzi do zespołu redakcyjnego tygodnika "Najwyższy Czas!" i
zostaje członkiem władz krajowych Unii Polityki Realnej (pod taką nazwą
zarejestrowała się w grudniu 1990 roku partia utworzona w roku 1987). W roku
1992 zostaje redaktorem naczelnym "N.Cz!". Po krótkiej przerwie na przełomie
lat 1992/93 (praca w redakcji gazety "Nowy Świat"), powraca na stanowisko
redaktora naczelnego "N.Cz!", które zajmuje aż do jesieni roku 1997, kiedy
zostaje prezesem Unii Polityki Realnej, po rezygnacji z tej funkcji Janusza
Korwin-Mikkego. W roku 1999 składa rezygnację z funkcji prezesa UPR, którą
Konwentykl UPR ponownie powierza Januszowi Korwin-Mikke.

Stanisław Michalkiewicz kandydował z ramienia UPR do Sejmu w kampaniach
parlamentarnych w latach 1991, 1993 i 1997, jednak bez powodzenia. W roku 1992
uzyskał z rąk Marszałka Sejmu nominację na sędziego Trybunału Stanu, którym był
aż do rozwiązania Sejmu w roku 1993. W roku 1991 Michalkiewicz opracował
projekt "małej konstytucji", wydatnie zwiększający uprawnienia prezydenta i
próbował, acz bez większego powodzenia, zainteresować nim ówczesnego Prezydenta
RP Lecha Wałęsę. W roku 1992 opracował projekt konstytucji, przewidujący system
prezydencki. Projekt ten nie uzyskał niezbędnego poparcia ówczesnych
parlamentarzystów m.in. z powodu postulatu ograniczenia liczebności Sejmu do
120 posłów. Michalkiewicz był także autorem kilku innych projektów ustaw, m.in.
projektu ordynacji wyborczej (1992 r.), przewidującej wybory wg zasad
większościowych. Projekt ten został jednak głosami posłów centroprawicowych i
posłów SLD zdecydowanie odrzucony przez Nadzwyczajną Komisję ds. Ordynacji
Wyborczej.

Stanisław Michalkiewicz jest również autorem książek. Oprócz wspomnianej już
broszury "Monologi", w latach 90. ukazały się następujące jego
książki: "Ulubiony ustrój Pana Boga", "Na gorącym uczynku", "Choroba czerwonych
oczu" oraz "W przededniu końca świata". Pracuje jako dziennikarz i wykładowca
Wyższej Szkoły Dziennikarskiej im. Melchiora Wańkowicza w Warszawie. Żonaty,
troje dzieci.

www.upr.org.pl/main/artykul.php?strid=1&katid=82&aid=60

Stanisław Tym

[robisc]

Stanisław Tym (ur. 17 lipca 1937 r. w Małkini) to polski satyryk, aktor,
reżyser, felietonista.

W latach pięćdziesiątych XX wieku studiował w Warszawie, m.in. chemię na
Politechnice Warszawskiej, przetwórstwo na SGGW, a także na Wydziale Aktorskim
PWST. W czasie studiów pisał teksty i występował w kabaretach studenckich. Był
też bramkarzem i szatniarzem w klubie studenckim Stodoła. W latach 1960 - 1972
był aktorem, autorem i reżyserem warszawskiego Teatru STS.

Autor wielu sztuk teatralnych, skeczy (m.in. Ucz się Jasiu w wykonaniu Jana
Kobuszewskiego) i słuchowisk radiowych, a także scenariuszy do filmów
Stanisława Barei, w których również występował i był współreżyserem. Odtwórca
niezapomnianej roli kaowca w filmie Marka Piwowskiego Rejs. Współautor i aktor
kabaretów Owca, Dudek, Lopek i Wagabunda.

W drugiej połowie lat 90. pisał felietony do tygodnika Wprost, obecnie stały
felietonista dziennika Rzeczpospolita.

Laureat wielu nagród, m.in. za najlepszy scenariusz do filmu Rozmowy
kontrolowane na FPFF w Gdyni w 1992 roku, Nagrody Kisiela dla najlepszego
publicysty w 1998 roku, nagrody telewizyjnego Pegaza "za poczucie humoru i
przenikliwość umysłu" w 2002 roku.

Stanisław Wojtera

[robisc]

Urodzony w 1978, pochodzi z Warszawy. Ukończył XI L.O. im. M. Reya. Jest
absolwentem wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu
Warszawskiego. Studiuje również historię na UW. Był stypendystą Universidad
Complutense de Madrid w Hiszpanii. Włada językiem angielskim i hiszpańskim.
Jest współautorem publikacji naukowej dotyczącej historii PRL oraz autorem
licznych publikacji prasowych. Do Unii Polityki Realnej należy od 1995 roku. Od
1999 roku pełnił funkcję Sekretarza Generalnego UPR. Obecnie jest jej prezesem.
Jest też założycielem i byłym prezesem Stowarzyszenia Konserwatywno-Liberalnego
KoLiber. Jest radnym Rady m. st. Warszawy.

Tomasz Lis

[robisc]

Tomasz Lis (ur. 1966 w Zielonej Górze) - jeden z najpopularniejszych polskich
dziennikarzy telewizyjnych, twórca programu informacyjnego "TVN Fakty"
(emitowanego na antenie stacji telewizyjnej TVN) i "Wydarzenia" (nadawanego w
telewizji Polsat).

Karierę rozpoczął w TVP, jako student IV roku dziennikarstwa na Uniwersytecie
Jagiellońskim wygrał otwarty konkurs na dziennikarza telewizyjnego. Na antenie
debiutował 3 maja 1990 roku, prowadząc wieczorne "Wiadomości". Po powrocie ze
stypendium amerykańskiej agencji informacyjnej w 1992 roku został sprawozdawcą
parlamentarnym "Wiadomości". W 1994 roku został korespondentem w USA. Do Polski
wrócił w 1997 r. Rozpoczął pracę w powstającej wówczas stacji TVN. Był
współtwórcą i głównym prezenterem Faktów - głównego serwisu informacyjnego TVN,
nadawanego od 3 października 1997 roku codziennie o 19:00. Będąc na wizji od
pierwszego dnia nadawania programu tej stacji telewizyjnej, stał się jednym z
najważniejszych autorów jej sukcesu medialnego.

W TVN został zawieszony w obowiązkach, a następnie, 10 lutego 2004 zwolniony,
pod zarzutem niedotrzymywania warunków umowy. Zarzucono mu zbyt wiele
publicznych wystąpień poza macierzystą firmą (w tym u konkurencji),
naruszających wizerunek jego neutralności i przynależności do stacji.
Powszechnie uważa się, że głównym powodem zakończenia kariery w TVN był głośny
sondaż opublikowany w styczniu 2004 w Newsweeku, sugerujący znaczne szanse
Tomasza Lisa na zwycięstwo w wyborach prezydenckich (w sondaży zajął drugie
miejsce po Jolancie Kwaśniewskiej). Od publikacji Newsweeka Lis nie chciał się
odciąć, twierdząc, iż musi to wszystko przemyśleć (zdanie to było potem często
cytowane w mediach), a w sprawie kandydowania wypowie się jednoznacznie dopiero
za rok. Wydarzenia te odbiły się w mediach głośnym echem, a zbiegły w czasie z
wyborem nowego prezesa telewizji publicznej i wymianą wielu posad w tej
instytucji.

Opublikowana jesienią 2003 roku książka Tomasza Lisa Co z tą Polską? sprzedała
się do 20 kwietnia 2004 w nakładzie ponad 100 tys. egz, a na towarzyszące
promocji spotkania z autorem przychodziło bardzo dużo ludzi. Wielu z nich
widziało Lisa jako jedynego kandydata mogącego pokonać w wyborach prezydenckich
2005 zarówno Andrzeja Leppera, jak i Jolantę Kwaśniewską.

16 września 2004 roku opublikowano kolejną książę Lisa Nie tylko FAKTY
opowiadającą o jego pracy w telewizji, będącą również wydarzeniem medialnym.

1 września 2004 roku, po wygaśnięciu klauzuli nieświadczenia pracy, objął
stanowisko członka zarządu ds. programowych Polsatu. Jest wraz z Hanną
Smoktunowicz twórcą programu Wydarzenia. Prowadzi w Polsacie program
publicystyczny Co z tą Polską?.

Tomasz Lis był wielokrotnie nagradzany, otrzymał m.in. trzy Wiktory, oraz tytuł
Dziennikarza Roku 1999.

W czerwcu 1994 roku ożenił się z Kingą Rusin, mają dwie córki.

Kazik Staszewski

[wolna_galicja]

Kazik urodził się w Warszawie w 1963 roku. Mieszkał w domu z matką i babcią.
Ojciec wyjechał na stałe do Francji, kiedy młody Kazio miał 4 lata. Staszewski
po skończeniu podstawówki zaczął naukę w liceum im. Mikołaja Reja, gdzie
rozpoczęła się jego przygoda z muzyką. Jednak dopiero w czasie studiów zajął
się tą profesją bardziej poważnie. Studiował socjologię na UW. Przerwał
studia, aby zająć sie tym co go naprawdę intersowało - muzyką.
- Socjologia nic mi nie mówiła, ale ja nie chciałem iść do wojska. Wziąłem więc
w swoje ręce przewodnik po wyższych uczelniach i otworzyłem na chybił trafił.
Znalazłem kierunek, na który trzeba było zdawać przedmiot ścisły, co nie bardzo
mi pasowało, więc otworzyłem przewodnik jeszcze raz i trafiło na socjologię.
Dopiero po wyborze tego kierunku zacząłem sobie racjonalizować, co to jest. Tak
więc zdając wiedziałem, że to nauka o społeczeństwie - mówi Kazik.
Staszewskiego ominęło wojsko, wykręcił się "chorobą psychiczną" - Cerebrastenią
pourazową. Artysta twierdzi, ze do dziś nie wie co to za choroba.
W 1979 r. założył polską punkową kapelę - POLAND. Z tą grupą nie nagrał jednak
płyty. Kazik twierdzi, że granie POLAND z muzyką miało niewiele wspólnego.
Mówi, że został wówczas wokalistą ponieważ nie potrafił na niczym grać. Dopiero
w 1982r. założył Kult. W latach dziewięćdziesiątych rozpocząl działalność
solową. Powstał też nowy projekt - Kazik Na Żywo.
Tak mówi o przyczynie założenia tych zespołów:
- Po prostu chciałem robić to, co do tej pory, ale oprócz tego jeszcze coś.
Mimo wszystko zawsze powtarza, że Kult jest dla niego najważniejszy i
najbardziej lubi grać jego repertuar.
Menadżerem zespołów w których gra Kazik jest Piotr Wieteska, niegdyś basista
Kultu. Natomiast wydawcą jest niezależna firma fonograficzna SP Records, której
szefem jest Sławek Pietrzak - przyjaciel Kazika.
Staszewski jest laureatem wielu nagród m.in. Fryderyków, a nawet nagrody MTV.
Większość z wyróżnień nie odebrał. Przyjął nieliczne jak np. paszport Polityki
czy Machinery. Jest wokalistą i liderem w Kulcie oraz w Kaziku na Żywo. Nagrał
ok. 20 płyt z czego najwięcej, bo aż 11 z Kultem (w tym dwie z piosenkami jego
ojca - Stanisława Staszewskiego). Zdobył ogromną popularność w całej Polsce.
Przez wielu uważany jest za wieszcza narodowego. Koncertował w wielu krajach na
świecie: Brazylii, Stanach Zjednoczonych, Niemczech, grając dla polonii, ale
nie tylko. Zagrał już ponad tysiąc koncertów, a każdy z nich to przepyszne
muzyczne danie trwające zwykle 3 godziny.
W 1997 roku osiągnął wielki sukces solową płytą "12 Groszy". Również z Kultem
albumem "Ostateczny Krach Systemu Korporacji" Kazik potwierdził swój talent .
Zdobył za "Krach" złotą płytę. Wcześniej osiągnął duży sukces dzięki "Tata
Kazika" - płytą z piosenkami jego ojca. Wspomina, że "Taty" słuchali ludzie
nawet starsi od niego, co wcześniej się nie zdarzało. Premierowe albumy Kultu
sięgają nakładów oscylujących w granicach 200 tys. egz.
Artysta swoim dorobku ma albumy w różnych klimatach: rock, rap, nawet yass.
Jest muzykiem, który stale szuka nowych dźwięków, eksperymentuje, szokuje.


Pisuje felietony "Oddalenie" w Gazecie Telewizyjnej

Krzysztof Rybiński

[robisc]

Wiem, wiem...można go nie lubić, ale pióro ma świetne.

Urodził się w 1967 r. w Warszawie.
Absolwent Wydziału Matematyki i Informatyki oraz Wydziału Nauk Ekonomicznych
Uniwersytetu Warszawskiego. Uczestnik specjalistycznych kursów prognozowania i
modelowania ekonomicznego w Genewie, Londynie i Cambridge.

Początkowo zatrudniony jako informatyk w firmie komputerowej w Japonii;
następnie pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Nauk Ekonomicznych
Uniwersytetu Warszawskiego; konsultant Banku Światowego oraz Uniwersytetu
Środkowo-Europejskiego; pełnił funkcję dyrektora Letniej Szkoły Ekonomii przy
Fundacji im. Stefana Batorego; dyrektor administracyjny w Centrum Badań
Ekonomicznych Europy Środkowej i Wschodniej.

Od stycznia 1997 r. główny ekonomista Warszawskiego Oddziału ING Banku; od
października 2001 r. główny ekonomista w Banku Zachodnim WBK; od czerwca 2002
r. do marca 2004 r. był głównym ekonomistą w Banku BPH. Pełnił funkcję prezesa
Polskiego Stowarzyszenia Ekonomistów Biznesu oraz członka Rady Towarzystwa
Ekonomistów Polskich.

Autor wielu artykułów naukowych oraz kilkuset publikacji prasowych i
specjalistycznych z dziedziny ekonomii; autor i współautor kilku książek
wydanych w kraju i za granicą.

Kilkakrotnie wybierany do pierwszej piątki najlepszych ekonomistów zajmujących
się Europą Środkowo-Wschodnią i Polską w rankingach międzynarodowych pism
finansowych; wybrany najlepszym ekonomistą rynku finansowego w Polsce w
rankingu dziennika Rzeczpospolita za 2001 rok.

W dniu 25 marca 2004 r. prezydent RP Aleksander Kwaśniewski - na wniosek
prezesa NBP Leszka Balcerowicza - powołał Krzysztofa Rybińskiego na stanowisko
Wiceprezesa NBP.

Żonaty, dwoje dzieci: syn i córka.

Janusz Jankowiak

[robisc]

Ur. 1957. Ekonomista, publicysta. Był głównym ekonomistą w Westdeutsche
Landesbank, obecnie jest głównym ekonomistą grupy BRE Banku. Współpracuje z
Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych. Był redaktorem naczelnym "Gazety
Bankowej". Mieszka w Warszawie.

Richard Mbewe

[robisc]

Jest od połowy 2000 r. głównym ekonomistą Warszawskiej Grupy Inwestycyjnej.
Urodził się w Ndoli (Zambia). Przyjechał na studia do Polski w 1983 r. Jest
absolwentem Wydziału Inżynierii Chemicznej Politechniki Warszawskiej z 1991 r.,
posiada doktorat Instytutu Krajów Rozwijających się Uniwersytetu Warszawskiego
z 1996 r. i dyplom MBA University of Calgary. Po obronie pracy doktorskiej
podjął pracę jako ekonomista w czeskim banku inwestycyjnym Expandia. Jest
wykładowcą międzynarodowych stosunków gospodarczych i finansów międzynarodowych
na różnych krajowych uczelniach. Aktywnie uczestniczy w polskim życiu
gospodarczym, w szkoleniach, konferencjach i sympozjach. Jest
współorganizatorem cyklu imprez Poland's Roadshow in Europe, mających na celu
poprawę wizerunku Polski za granicą.
Richard Mbewe jest stałym komentatorem w programie ekonomicznym "Plus Minus",
Magazynie Ekonomicznym Radia Dla Ciebie i Radia 94, felietonista Radia Polonia,
Gazety Prawnej i Gazety Finansowej.

Maciej Duszczyk

[robisc]

Jak mogłem zapomnieć o naszym ulubionym ekspercie od UE

Dr Maciej Duszczyk, ekspert od unijnych rynków pracy.
Pracuje w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej i Uniwersytecie Warszawskim.
Autor publikacji o swobodnym przepływie pracowników w Unii Europejskiej

Waclaw Wilczynski

[viper39]

pisuje on troche we wproscie ale nie tylko...
mam takie ciekawe podejscie do tematu.
ekonomista, itd...

Jan Winiecki

[viper39]

dlatego ze mamy bardzo podobny sposob postrzegania ekonomii i swiata dookola,
prof. ekonomii, przedstawiac go nie trzeba...


PS. sorry ze obijam sie ostatnio ale mam tak malo czasu ze... ehhh narzekac nie
bede napewno nadrobie...

Stefan Bratkowski

[camille_pissarro]

Ja pamiętam jego krótkie felietony "Uwagi colonelem" w "Życiu i nowoczesności"
dodatku , założonym przez niego w "Życiu Warszawy" .
Teraz też ma stałe felietony w "Plus Minus" sobotno-niedzielny dodatek do Rzepy.

Strzelilbym tego Lisa w pysk

[byly-kadi]

Jeszcze ktos ?
Wyjatkowo wredna menda.

[glupi_jasio]

Tak sobie czytat te liste z 2004 i sie zastanawiam, jak to mozliwe, ze na jednej liscie - jednej osoby, zmiescily sie takie osoby, jak Wildstein, Ziemkiewicz, MIchalkiewicz - z jednej strony, a Lis, Bratkowski (o ironio, wpisany, niemal wyjatkowo, nie przez Robiego, a przez Camilla_Pisarro ) i Tym.

Dzis to sa (niemal) smiertelnie sobie wrogie obozy, dosc trudno lubic ich w jednym pakiecie, skoro na przeciwnym obozie nie zostawiaja suchej nitki.

No i, zdaje mi sie, ze wytlumaczeniem tego fenomenu z 2004 byla palaca wtedy potrzeba oderwania od wladzy SLD, ktora zjednoczyla na krotki czas szeroki oboz postopozycyjny. No a dzis, kiedy juz SLD odeszlo do lamusa historii na trwale, a wiekszosc aktywow spoleczno-politycznych SLD przejal oboz postokraglostolowy (PO, ruch Petru), sliczna lista Robiego wyglada jak urocza fotografia rodzinna zrobiona krotko przed rozwodem, polaczonym z publiczna awantura i praniem brudow...