Czy partner ma problem alkoholowy?

[ewa19734]

Mimo wielu problemów jakie miałam w domu rodzinnym nigdy nie było w
nim nadmiaru alkoholu. Aktualnie mam partnera, który odpowiada mi
pod każdym względem ale jednak z upływem czasu zauważyłam coś co
mnie niepokoi. Otóż gdy jest impreza, na której dobrze sie bawi pije
bardzo dużo alkoholu. Do tej pory nie musiałam go "nieść na plecach"
do domu, zawsze jest w stanie sam wrócić, jest spokojny i kładzie
się spać. Niestety oprócz tego czasem wraca z pracy również mocno
pijany twierdząc, że tak musi się "integrować". Proszę o opinie czy
tolerować to czy jest to szukanie usprawiedliwienia dla picia. Nie
chcę narażać przede wszystkim mojego dziecka (z poprzedniego
związku) na życie z człowiekiem z problemem alkoholowym.

[drak02]

Ewa, uważam , ze słusznie niepokoi cie jego zachowanie. Osoby ktore
nie mają problemu alkoholowego nie piją w taki sposób jak twój
partner. Istnieje dosyć spore prawdopodobieństwo tego , ze twoj
partner nie zmieni swoich przyzwyczajeń a byc może jego problemy
bedą się pogłębiać. Nie wiem czy jest sens ryzykować swoją
przyszłosć i przyszłość dziecka. Życie z osobą która ma skłonnosc do
naduzywania alkoholu ( byc moze nawet skłonnosc do uzależnień) po
pewnym czasie zamienia sie w koszmar. Gdybym był na twoim miejscu
byłbym ostrozny w planowaniu wspólnej przyszłosci.
A używajac bardziej dosadnego języka, gdybym był na twoim miejscu
uciekałbym od tego faceta jak najszybciej i jak najdalej.

[ewa19734]

Dzieki drak za odpowiedź. Smutno mi,że jednak mój niepokój jest w
pełni uzasadniony gdyż mężczyzna, o którym piszę dba o naszą
rodzinę, angażuje w wychowanie mojego dziecka i ma z nim bardzo
dobry kontakt. Wszystko dobrze się układało, mieszkamy razem od
prawie dwóch lat. Ostatnio chyba ja spojrzałam inaczej na to jego
picie i zapaliła mi się w głowie "ostrzegawcza lampka" albo on
częściej pije z kolegami. Przeprowadziłam z nim jakiś czas temu
rozmowę ale widać nie umie lub nie chce kontrolować swoich spotkań.
Porozmawiam raz jeszcze ale poważne plany stoją pod znakiem
zapytania... Czytałam o tzw. piciu ryzykownym i wydaje mi się, że
jest on na tym etapie. Niezbyt to pocieszające bo może przerodzić
się w alkoholizm. Czy Twoim (lub innych forumowiczów) zdaniem jeżeli
sie postara zatrzymamy ten proces, czy to już uzależnienie?

[drak02]

Ewa, twój partner moze byc bardzo wrazliwym, uczciwym , pracowitym
mezczyzną a jednocześnie moze miec problem z alkoholem. Nie wiem czy
jest uzalezniony czy nie i nie chce ferować pochopnych i
jednoznacznych opinii. Wiem jak zachowują się ludzie którzy mają
problem alkoholowy i wiem jak zachowuja sie ludzie którzy takiego
problemu nie mają . Śmiem podejrzewać , ze ty raczej nie masz
skłonnosci do nadużywania alkoholu więc masz mozliwosć porównania
swojego zachowania z zachowaniem twojego partnera.
Jedni uważają , że warto się postarać i pomóc jakoś partnerowi i
wtedy byc może uda się zatrzymać jego skłonnosc do picia, inni
uważają (należę do tej grupy) , że ryzyko wpakowania się w bagno -
jakim jest życie z osobą uzależnioną - jest zbyt duże i dlatego nie
można ryzykować. Ta druga opcja jest bardziej samolubna i
egoistyczna ale moim zdaniem właściwa dlatego, ze narażasz nie tylko
siebie ale również swoje dziecko.
Ponizej objawy uzależnienia, alkoholizm zaczyna się od fazy
ostrzegawczej , oczywiscie nie wszystkkie objawy muszą pojawić się
jednocześnie . Pozdrawiam Cie
1. Picie towarzyskie
- picie towarzyskie przy okazji przyjęć i uroczystości
- picie dla przyjemności
1. Faza ostrzegawcza
- picie dla poprawy nastroju
- szukanie i tworzenie okazji do picia
- początki regularnego picia
- upijanie się w sytuacjach towarzyskich
- "urywanie się filmu"
- "klinowanie" usuwanie kaca za pomocą alkoholu
- wzrost tolerancji na alkohol
- okresowe kłopoty z pamięcią po wypiciu
- picie w ukryciu, w samotności
3. Faza Krytyczna
- wyrzuty sumienia, poczucie winy
- poczucie konieczności wypicia przed południem
- zaniedbywanie rodziny i konflikty małżeńskie
- oszukiwanie związane z piciem
- utrata zainteresowań nie związanych z piciem
- obojętność w stosunku do jedzenia, nieregularność odżywiania
- produkowanie usprawiedliwień i alibi dla dalszego picia
- nieudane próby kontrolowania picia
- zachowania agresywne i konflikty z zasadami prawa i porządku
- nasilanie się zaburzeń pamięci
- zaniedbywanie wyglądu zewnętrznego
- napięcie, drżenie i przymus porannego picia
- picie ciągami z okresami powstrzymywania się od alkoholu dla
poprawy zdrowia
- próby udowadniania sobie swojej siły woli i zdolności do
kontrolowania picia
- pogorszenie się zdrowia fizycznego
- obniżanie się tolerancji na alkohol
- zaburzenia popędu seksualnego
4. Faza chroniczna
- okresy długotrwałego upijania się
- osłabiona zdolność rozumowania
- picie stało się jedyną ważną sprawą w życiu
- załamanie moralne, degradacja zawodowa i społeczna
- rozpad więzi rodzinnej
- poczucie skrajnej bezradności i odizolowania się od świata
- stany lękowe i obsesyjne picie
- otępienie alkoholowe
- psychozy alkoholowe, delirium,
- padaczka alkoholowa
- choroby somatyczne - mars kość wątroby, polineuropatia
- krańcowe załamanie się funkcji organizmu

alkoholizm.akcjasos.pl/153.php
www.psychologia.edu.pl/index.php?dz=strony&op=spis&id=167

[beka.smiechu-w.sali.obok]

Draku, masz zone?
Co jej doradzasZ?

[drak02]

Żonie nie musze niczego doradzać , sama sobie radzi. Gdy piłem
powiedziała mi , ze najwiekszym błedem jej życia było małżeństwo z
kimś kto wyraźnie juz w czasach młodzieńczych miał skłonność na
nadużywania alkoholu.

[drak02]

Prawdopodobieństwo poradzonia sobie z nałogiej jest tak mizerne ,
że nie warto podejmować ryzyka. I kazda kobieta która zmarnowała
kawał swojego życia tkwiac przy pijacym alkoholiku doskonale to
rozumie. mam nadzieję , ze takie osoby się również odezwą.

[beka.smiechu-w.sali.obok]

porozmawiac, ustalic zasady i sie ich trzymac.

Jesli nie lubisz jego picia- to mu to dobitnie powiedz i ustalcie
zasady. Czy chcesz, zeby w ogole nie pil z kolegami, czy ze najwyzej
raz na miesiac? Raz na tydzien? Ustal.

Czy chcesz zeby w ogole nie pil czy tez aby sie nie upijal?
Jesli on nie potrafi panowac nad piciem i tak wybor mu pozostanie
jeden- abstynencja, bo mozesz mu postawic warunek- dwa kieliszki i
ani jednego wiecej. Jak nie umie zastopowac- to zlamie zasade.
Pozostaje nie pic.

A dalej- niedotrzymywanie zobowiazan to dalsze, najlepiej wspolnie
ustalone kroki. Nie spisz ze mna pijany- krok 1, nie spisz w domu-
krok 2- odchodze na tydzien- krok 3, odchodze na stale- krok 4, a
moze byc i pierwszy jak wolisz.

powodzenie.
p.s. moje rady sa natury amatorskiej.

[drak02]

Proponujesz jej aby jej życie zamieniło się w czuwanie nad jego
piciem. Teraz ona bedzie liczyc ilosci wypitych kieliszkow/piwa.
bedzie ustalac kiedy i ile moze wypic etc- jednym słowem proponujesz
jesj prostą drogę do współuzależnienia.
A ja proponuje egoistyczne wybranie życie bez zajmowania się
problemem pijackim partnera.

[beka.smiechu-w.sali.obok]

[drak02]

Mam nadzieję , że wypowiedzą się jeszcze inne osoby, wtedy bedzie
szersze spectrum różnych punktów widzenia tego samego problemu.
A ostateczna decyzja należy do Ewy.
Powodzenia:)

[ela_102]

Tia...
układanie planu na współuzależnienie od poczynań alkoholika...
i powolne zabieranie soebie wolności..
tak to działa w kazdej pijackiej rodzinie...
zawsze trzymamy się pewnych zalet pijacej osoby aby nie dostrzec
istoty jego problemu..."On bylby zloty gdyby tylko przestał pić"
a On w manipulacji dochodzi do geniusza...potarfi nawet wstrzymać
picie na rok lub dłużej...Zagłuszyć swoją dobrocią , rozkochać i
uzaleznić od siebie do bólu i niezdolności odpuszczenia.

potem jest już za pózno...
a dziecko wychowujace się w takiej aurze też ma "przechlapane"
Dziewczyna ma juz pewne przejscia i może starczy...
czas na bezpiczny stabilny i partnerski związek nawet gdyby trzeba
bylo czekać latami.

[ewa19734]

Dziękuję za pomoc, Wasze słowa są mi pomocne. To co pisze drak jest
jak wiadro zimnej wody. Wiele mojemu partnerowi zawdzięczam - mam na
myśli wsparcie psychiczne jakie od niego otrzymałam i poczucie
bezpieczeństwa - więc byłabym skłonna do rozmów, postanowień i
wpółpracy. Z drugiej jednak strony na pewno nie umiem sobie
wyobrazić koszmaru jaki przeżywają kobiety gdy ich bliski już
naprawdę pije i dlatego zdanie draka biorę do serca. Chciałabym z
Wami przeanalizować punkty dotyczące picia. Na dzień dzisiejszy
potwierdzam:
- picie towarzyskie przy okazji przyjęć i uroczystości co jest dla
mnie do zaakceptowania - sama również wypijam kieliszek jakiegoś
trunku z jakiejś okazji - ale tu chodzi o ilość. On bywa na prawdę
pijany.
- picie dla poprawy nastroju - ( od czasu do czasu razem we dwójkę
kieliszek wiśniówki po gorszym moim lub jego dniu, na rozgrzewkę
zimą po spacerze, itp. - to dla mnie też do zaakceptowania ale może
czegoś nie zauważam?
- upijanie się w sytuacjach towarzyskich,(podkreślam to upijanie),
- wyrzuty sumienia, poczucie winy (objawia się np. takim infantylnym
posprząteniem w domu następnego dnia),
- oszukiwanie związane z piciem - przykład: gdy powiedziałam
wyraźnie, że nie chcę aby córka widziała go w takim stanie, kolejny
raz udawał "rześkiego" w rozmowie z nią...
- produkowanie usprawiedliwień dla dalszego picia ( w jego wersji w
pracy takie ukłądy chociaż wiem, że potrafi w innych sytuacjach
postawić na swoim, odmówić)
A więc niestety uzbierało się tego trochę...
Ma 33 lata, z opowieści o latach młodzieńczych wiem, że z kumplami
lubili wypić...
Nie sądziłam, że przyjdzie mi przeżywać taką rozterkę...

[ewa19734]

Beko śmiechu, Twój pomysł uważam za dobry pod warunkiem, że będę
konsekwentna a to jest jednak trudne... Muszę oswoić się z myślami,
poobserwować. Pochłonie to pewnie jeszcze trochę czasu ale trudno
tak natychmiast podejmować życiowe decyzje. Dobrze, że pojawiły się
wątpliwości i refleksje, że jest moment na zastanowienie się i że
jesteście Wy. Piszcie co myślicie bo bardzo tego potrzebuję.
Obiektywizmu...

[to_ja_pytam]

Konsekwencja jest bardzo, bardzo trudna. Ale nie niemożliwa. Można
się tego nauczyć. WARTO. A nauczyć się można jedynie trenując. W
Twoim przypadku polecam i w ogóle przydaje się także w życiu.
Pozdrawiam :)

[la.bruja]

Ewa, spodziewam się, że czekasz na głosy ludzi doświadczonych, ale
pozwolę sobie zabrać głos w tej sprawie. Sytuacja w której się
znalazłaś jest naprawdę podła. To, że partner po zazyciu alkoholu
jest - jak napisałaś - 'grzeczny", nie ubliża Ci, a przy tym
doznałaś od Niego wiele dobrego, nie ulatwia podjęcia decyzji.
Napisz proszę, jak On widzi ten problem? I czy w ogóle widzi?
Wzięłaś może pod uwagę wizytę w poradni? Może uda się to jeszcze
zatrzymać?

pozdrawiam ciepło

[ewa19734]

la.bruja, temat jest "świeży" dla mnie, bo to ja dopiero parę dni
temu pomyślałam, że chyba na prawdę jest coś nie tak? Moim problemem
jest to , że nie wiem jak zachowuje się osoba uzależniona. Akceptuję
ludzi, którzy lubią alkohol. Jak napisałam powyżej czasami lubiłam
wypić z nim wiśnówke lub wino...Gdy wrócił kilkakrotnie pijany z
pracy ("bo nie wypadało odmówić w nowej pracy")myślałam, że to
konieczne i przykrywałam kocykiem. Wnioskując z poprzednich rozmów
on nie widzi problemu. Biorę pod uwagę wszystkie możliwości:
rozmowę, poradnię, rozstanie. Muszę być tylko pewna lub chociaż
bardziej pewna...

[to_ja_pytam]

ewa19734 napisała:
> temat jest "świeży" dla mnie, bo to ja dopiero parę dni
> temu pomyślałam, że chyba na prawdę jest coś nie tak? Moim
problemem
> jest to , że nie wiem jak zachowuje się osoba uzależniona.

W tym celu polecam lekturę tematu. Bardzo pomaga w poznaniu,
zrozumieniu problemu (choćby tylko w małej części - ale to bezcenne).
Na przykład:
www.alkoholizm.info.pl/
www.tenjaras.webpark.pl/etapy.html

[to_ja_pytam]

Wypowiem swoje zdanie. No więc...
Rada draka jest dość drastyczna, ale na pewno skuteczna. W sensie,
że dla Ciebie będzie lepiej, lżej, bez ewentualnych pijackich
kłopotów w życiu. Ale jest jedno ale... chyba niewiele kobiet stać
na taki krok, zawsze jest jakaś niepewność, nadzieja, wyrzuty
sumienia. Jeśli Cię na to stać, zrób to i nie żałuj. Jeśli jednak to
zbyt trudne, rada beki.śmiechu jest równie skuteczna, z tym że
łatwiejsza do wykonania (z mojego punktu widzenia). Nie zgadzam się
ze zdaniem draka, że to kontrolowanie pijaka. ZASADY. Należy je
ustalić, a później konsekwentnie przestrzegać. KONSEKWENCJA z Twojej
strony jest tu kluczem. Możesz je ustalić dowolnie, posiłkując się
przykładami, które beka.śmiechu podał. I tak krok po kroku, łamanie
zasady: krok 1, łamanie kolejnej: krok 2 itd, itd. W ten sposób
najlepiej wyłoni się obraz tego, w jakim stopniu Twój partner
potrafi panować nad piciem. Jeśli dojdziesz do kroku ostatecznego
(którym byłoby rozstanie), zrób to, ponieważ to sygnał że partner ma
już poważny problem. Chyba, że chciałabyś uczestniczyć razem z nim w
tym problemie i zwalczać wspólnie przeciwności - ale nie polecam, bo
gwarancji sukcesu nie masz żadnej. Aha, dodam tylko że osoby
uzależnione potrafią we wczesnej fazie kontrolować swoje picie, tak
że może Cię zmylić poprawa "kultury picia" w ciągu kilku lub nawet
kilkunastu następnych miesięcy.
To chyba na tyle. Teraz to Ty musisz zacząć działać.
Pozdrawiam i życzę dobrych decyzji :)

[drak02]

Wa zne jest to aby sobie uswiadomić swoje życiowe priorytety i
zastanowic się co jest dla ciebie ważne. Niewątpliwie najwazniejszą
rzeczą jest twoje własne szczeście i szczęście twojego dziecka.
W codziennym życiu niezmiernie wazny jest pewien komfort psychiczny.
Nie da się na dłuższą metę żyć w poczuciu ciągłego stresu i
zagrożenia. Śmiem twierdzić , że będziesz odczuwać psychiczny spokój
(zwiazany z problemem alkoholowym )tylko wtedy gdy twój partner nie
będzie w ogóle pił lub wtedy gdy nie będzie twoim partnerem. Każda
inna sytuacja zwizana będzie ze ciągłym stresem. Nie sadze aby twój
partner przestał zupełnie pić -byc może się mylę, ale na takim
etapie picia raczej rzadkio się zdarza aby ktos zrezygnował
kompletnie z alkoholu. Natomaist z powodzeniem może na obecnym
etapie kontrolowac swoje picie, moze nie pić miesiac, pół roku. Może
napic sie tylko w weekend albo raz na miesiac . Sedno problemu
polega na tym , że pozostanie niepewność. Będziesz rozmyslać o tym
kiedy i ile wypije. Każde jego wyjscie bedzie się wiazało ze
stresem. Bedziesz się zastanawiać czy wróci podpity czy trzeźwy.
Będziesz prowadzic nikończace się dyskusje czy wypił jedno piwo a
moze trzy piwa. Będziesz go sprawdzać i obwąchiwać. Będzie
usprawiedliwial , argumentował, tłumaczył . Od czasu do czasu się
upije , wtedy bedzie przepraszał, żałował i obiecywał , ze to
właśnie był ten ostatni raz. Taka sytuacja moze trwac przez wiele
wiele lat. Tak mniej wiecej wyglada życie gdy pojawia sie problem z
alkoholem. Sądze , ze powinnaś o tym wiedzieć. Obawiam się , ze
właśnie dzisiaj utraciłaś to poczucie psychicznego komfortu.

[la.bruja]

Drak, Chylę czoło przed mądrością tych słów.I tyle :)

[moniczka72]

Podpisuje sie pod Twoim postem :)
Ciągły stres, przerwy w piciu 3 miesieczne i polroczne. Ciagła kontrola strach i
lęk. Myslenie nawet nie czy wypije, ale kiedy to zrobi. Obwachiwanie.
Wytrzymałam 1,5 roku i więcej nie miałam zamiaru. U mojego był to na pewno
alkoholizm. terapia ani stacjonarna ani zamknieta ze skutkiem zerowym. Warunek
był postawiony, jesli po ukończeniu terapii zamkniętej zacznie pić to odchodzę.
No i odeszłam, choć tez gdy nie pił był "wspaniałym" człowiekiem.Rozumiem to co
napisał drak02, ciagłe zwracanie uwagi jaki jest stosunek tego mężczyzny do
alkoholu ile wypije, prowadzi do współuzaleznienia, to kontrolowanie jego picia,
które jest jednym z objawów współuzaleznienia.
I choc ciężko było odessać się od nałogowca, to jednak warto. pozdrawiam

Czy partnerka ma problemy...!?

[aaugustw]

ewa19734 napisała:
> Mimo wielu problemów jakie miałam w domu rodzinnym nigdy nie było
w nim nadmiaru alkoholu. Aktualnie mam partnera, który odpowiada mi
> pod każdym względem ale jednak z upływem czasu zauważyłam coś co
> mnie niepokoi. Otóż gdy jest impreza, na której dobrze sie bawi
pije bardzo dużo alkoholu. Do tej pory nie musiałam go "nieść na
plecach" do domu, zawsze jest w stanie sam wrócić, jest spokojny i
kładzie się spać. Niestety oprócz tego czasem wraca z pracy również
mocno pijany twierdząc, że tak musi się "integrować". Proszę o
opinie czy tolerować to czy jest to szukanie usprawiedliwienia dla
picia. Nie chcę narażać przede wszystkim mojego dziecka (z
poprzedniego związku) na życie z człowiekiem z problemem alkoholowym.
______________________________.
Opisalas nam tu o swoich problemach wyniesionych z domu rodzinnego,
w ktorym alkohol raczej sie nie przelewal. Opisalas nam dosc
szczegolowo swoje (alkoholowe...!?) problemy obecne, ktore takze
zwiazane sa z okazyjnym piciem partnera... - Ale, zebym mogl cos
Tobie powiedziec wiecej, musialabys napisac cos o problemie jaki ma
twoj partner...
(np. czy czesto urywa mu sie film, jak czesto niedotrzymuje Wam
slowa, czy siada po pijaku za kierownica, czy klinuje na drugi
dzien, czy przepija Wasze szuka okazji do picia, etc...).
A... ;-))
Ps. Wez poprawke i strzez sie tych, (jak drak),ktorzy wyciagaja
armaty na wrobla... - Ale niektorzy alkoholicy, ktorzy tylko
zaprzestali picia (i nie rozwijaja sie dalej), szufladkuja
wszystkich podlug siebie... - Poza tym nie widza nic... ! ;-))
(Podoba mi sie wypowiedz beki o tych wspolnych rozmowach
partnerskich, o wspolnych ustaleniach i wyciagania z nich
konsekwencji...!).

[drak02]

Zapomniałem dodać, ze oprócz tych wszystkich psychicznych
niedogodnosci związanych z piciem twojego partnera, właśnie spotkała
cię kolejna przykrosć- niekończące się dywagacje
jedynego ,prawdziwego nieomylnego niepijącego alkoholika czyli
Anonimowego Augusta
Szczerze współczuje:)

[aaugustw]

drak02 napisał:
> ... spotkała cię kolejna przykrosć- niekończące się dywagacje
> jedynego ,prawdziwego nieomylnego niepijącego alkoholika czyli
> Anonimowego Augusta > Szczerze współczuje:)
______________________________________.
Ha, ha... ;-))) Znowu sie mylisz draku...!
Ty mozesz tylko za siebie mowic, bo to czy ja komu sprawie
przykrosc, czy (jak pisze Eska, pozdrawiam Cie) ;-)) zrobie komu
dobrze, to juz tylko ten ktos powinien potem wiedziec i odczuc -
abstynencie...! :-((
A... ;-))

[drak02]

Pozostaje mi tylko mieć nadzieję , że oszczędzisz mi wątpliwej
przyjemności "robienia dobrze" - cokolwiek to oznacza. :))