"Reiseland Deutschland"

[Gość: Fredzio]

Kiedyś próbowałem prosić o wskazówki zwiedzania kraju, który dotychczas
służył mi jak trasa tranzytowa - Niemiec - bez odzewu. W tym roku zamierzam
założyć bazę w Schwarzwaldzie i w okolicy przełomów Renu. Oczywiście studiuję
przewodniki i fora, ale może ktoś ma własne doświadczenia?

[iberia30]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=184&w=45982560&v=2&s=0

[bah77]

A drugi temat tu:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=184&w=2843088&a=3006701

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=184&w=21790629&v=2&s=0

Pzdr

bah77

[aseretka]

Schwarzwald jest naprawdę pięknym regionem. Myślę, że zachwyci cię katedra we
Freiburgu będąca jednym z najwspanialszych zabytków gotyckiej architektury
sakralnej w Niemczech. Niezwykle malownicza jest przejazd (droga 31) Piekielną
Kotliną pomiedzy Freiburgiem a Titisee. Warto zajrzeć do Baden-Baden i Restatt
ze sławną rezydencję margrafów i barokowym pałacem z lat 1697-1705. Oczywiście
wodospad w Tribergu i spacer jednym ze szlaków po rezerwacie Wutach:
www.wutach.org/tourismus.htm
www.sbo.de/ferienregion-wutachschlucht/#Ferienregion Wutachschlucht
Schwarzwald jest też dobrą baza wypadową do wycieczki w okolice Jeziora
Bodeńskiego, gdzie warto odwiedzić Konstancję oraz wyspy: Reichenau, Mainau, i
Lindau. Znając twoje zamiłowania polecam szczególnie wyspę Reichenau połaczoną
długą groblą z lądem. Znajdują się na niej trzy wioski i trzy romańskie
kościoły z cennymi freskami oraz kompleksy sadownicze. W wiosce Mittelzell
znajdują się pozostałości byłego wspaniałego miasta klasztornego znanego jako
Stare Opactwo. Podobno w latach 800-1200 wyspa Reichenau była uważana wraz ze
szwajcarskim klasztorem St. Gallen za kołyskę zachodniej kultury.
Ale to wszystko pewnie już wiesz z forum i z przewodników:) Może masz jakieś
szczegółowe pytania?

[Gość: maja]

Też długo nie doceniałam tego kraju, a ostatnio nadrabiam. Byłam w górach Harz
(Bad sachsa, Walkenried), nad Mozelą, za miesiąc jako cel Erzgebirge (Mittleres
Erzgebirge ). W maju Frankonia ...

[Gość: Kasia]

Dwa lata temu zwiedziłam kawałek schwarzwaldu. Świetne miejsce na wypoczynek i
zwiedzanie. W tym roku planuję dwutygodniowy pobyt nad Jeziorem Bodeńskim ,
szczególnie nastawiajac się na penetrowanie okolicy na rowerze. Chciałabym
dobrze się przygotować, żeby niczego nie przeoczyć, a tymczasem wszystkie moje
posty pozostaja bez odzewu. Miłośnicy " Reiseland - Deutschland" odezwijcie się
i pomózcie.

[wal75]

Jesli preferujesz >>penetrowanie okolicy na rowerze<< to polecam niemiecki ( i
nie tylko) odcinek rowerowej drogi nad Dunajem (od Ratyzbony), lub rowerowa
droge na rzeka Inn.

"Reiseland Deutschland"

[Gość: Fredzio]

Ponieważ temat nieoczekiwanie ożył, a niemiecki wariant wakacji zrealizowałem ,
więc pozwalam sobie przedłożyć fragment podróżnych notatek AD 2006:
01.09 2006. Herzbolheim okazuje się być sporym miastem, przez które w drodze na
nasz kemping trzeba przejechać. Kemping położony malowniczo na stoku, namioty,
domki i mobilohome'y; pełno Holendrów i Anglików. Obsługę Eurocampu stanowią tu
młodzi ludzie, prowadzą nas do naszej Verony nr 123. Zaraz po rozpakowaniu się
jedziemy do miasta na zakupowy rekonesans, bo w kempingu nie ma sklepu, jest
tylko restauracja. W odległości jednego kilometra jest duży market E : kupujemy
dwie butelki wina po 1,20, Bratwurst, piwo po 0,30, masło i doskonałe,
chrupiące bułki - 6 za 1,19 € - musimy przestawić się na nową walutę, ale
wszystko wydaje się tańsze, niż w Szwajcarii, a chyba nie jest. Przez cały
dzień bezchmurna pogoda i ciepło, przebieramy się w lżejsze ubrania, a kawę
pijemy przed domkiem.
02.09.06
Noc ciepła, bo w ogóle ciepło, a na dodatek mamy tu wspaniałe, grube koce w
szkocką kratę, śpimy dobrze. Rano jedziemy na zakupy, głównie po bułki, ale
spostrzegamy, że korzystając z dolnych półek i "Action’ów" można by tu wyżyć za
nasze dochody (np. kilo makaronu Barilla 0,99 €). Na śniadanie - kupione
wczoraj bratwursty - przy okazji odkrywam, że kuchenka nad klapą piekarnika ma
osobne uchylne drzwiczki do typowego grilla. I nagle w drzwiach staje piękny
kotek-burasek, witamy go z entuzjazmem i częstujemy szynką, którą on bez
entuzjazmu wącha i oblizuje, ale nie je pomimo serwowania mu jej na różne
sposoby. Już zaczynamy podejrzewać, że to rzadki okaz kota-wegeterianina, gdy
on, wymywszy sobie łapki zjada jeden, a potem drugi plasterek, widać nauczono
go, że przed jedzeniem trzeba umyć łapki, a nie od razu rzucać się na żarcie.
Jedziemy do Breisach, miasta nad Renem, na którego drugim brzegu - Francja.
Zauważyłem, że tu Ren ma bardzo płaskie brzegi, więc w razie przyboru.... Po
drodze bardzo miło i malowniczo, cały czas wśród winnic, wreszcie dojeżdżamy do
celu, w mieście oczywiście targ, owoce i jarzyny nieprzyzwoicie drogie np.
pomidory po 2,50 (oczywiście €, nie zł). Ale mimo to zjadamy duże porcje
dobrych lodów i wspinamy się na wyniosłe wzgórze Górnego Miasta (Oberstadt),
gdzie stoi katedra (St.Stephansmünster), której budowę rozpoczęto w 1270 r.,
ukończono w XIV w., zburzono w 1945 i odbudowano w 1956. Wewnątrz pomimo to
dużo zachowanych, choć bardzo wyblakłych fresków, wspaniały szafowy trójdzielny
ołtarz (Matka Boska, aniołowie itp.), postacie nie pomalowane, ładne stalle. Na
środku prezbiterium skrzynia z relikwiami św. Gerwazego i Protazego, które
dostały się tu w cudowny sposób. Katedra gotycka, ale z wieloma elementami
romańskimi np. okna dwu- i czteroforalne w wieży, a w ogóle zbudowana na
rzymskich fundamentach. Elementy obronne wzgórza katedralnego projektu
oczywiście Vaubana. Stąd do Freiburga czyli Fryburga Bryzgowyskiego ("am
Breisgau” ... tu dygresja : skąd w tych okolicach Europy tyle miast ma polskie
odpowiedniki swych nazw: Freiburg am Breisgau= Fryburg Bryzgowyski,
Mainz=Moguncja, Moulhouse=Miluza itd.?). To duże miasto, dziś pełne
zwiedzających, parkowanie możliwe tylko w podziemiu (za 2,40). Łatwo trafiamy
pod katedrę, gdzie ... ( tak,tak) ... trwa jarmark, więc tłumy, pełne też są
restauracyjne ogródki. Katedra z ciemnoczerwonego piaskowca w różnych
odcieniach jest ogromna i najeżona przyporami, pinaklami oraz gargulcami (1200
r.) znowu z elementami romańskimi. Wewnątrz ciekawe półślepe arkady, liczne
posągi, bardzo ładne witraże, szczególnie podobała mi się rozeta. Münsterplatz
ma dwie piękne fontanny i śliczny, czerwony i ozdobny Kaufhaus. W całym
mieście wzdłuż i w poprzek ulic i uliczek pełno wąskich, odkrytych kanałów,
którymi bystro płynie woda, trzeba patrzeć pod nogi. Kolejką linową wyjeżdżamy
dwuosobowymi wagonikami na Schloβberg, skąd podziwiamy widok na miasto, dobrze
widać filigranową konstrukcję przypór katedry. W restauracji pijemy latte
macchiato i stąd już dom domu. słoika za 0,65€.

[Gość: Fredzio]

Ten słoik zaplątał się z innego tekstu, przeprawszam.

"Reiseland Deutschland"cd 2

[Gość: Fredzio]

03.09.06
W nocy jeszcze trochę padało, rano było pochmurnie, potem po króciutkiej mżawce
rozpogodziło się, ciepło.
Wycieczka do Świńskiego Ogona czyli muzealnej kolei parowej Blumberg/Zollhaus-
Waizen. Droga przez Freiburg, potem coraz bardziej malownicza i ciekawa -
stromizny, patelnie, potem głęboka dolina o stromych zalesionych stokach, w
pewnym miejscu przechodząca w skalny kanion z kamienną wąską bramą skalną
("Hirschsprung"). Gdy dojeżdżamy do Waizen, okazuje się, że pociąg właśnie
odjechał, a następny będzie za cztery godziny (jeździ dwa razy dziennie),
jedziemy więc do Blumberga, aby go złapać tam, gdy już dojedzie i będzie miał
jechać z powrotem o 14.05 . Na miejscu zwiedzamy muzeum kolei parowych, nazwane
tak trochę na wyrost: w odtworzonej dyspozytorni stoi szafka z biletami
kartonowymi, aparat Huguesa, stara maszyna do pisania, trochę modeli kolejowych
itp. Jedną ścianę zajmuje kompletne urządzenie nastawni mechanicznej : można
sobie poprzestawiać dźwignie napędu zwrotnic i sygnałów „aby zrozumieć, jak
ciężka była to praca." Bilety po 15.-€ kupujemy w kasie otwieranej na 75 minut
przed odjazdem pociągu, potem jemy śniadanie, pijemy kawę nasłuchując
zbliżającego się pohukiwania zabytkowej lokomotywy zbliżającego się pociągu.
Gdy przyjeżdża możemy obejrzeć w całej krasie dużą , wypielęgnowaną
lokomotywę, przypominającą ogólnie np. polską Ty45, zaprzęgniętą do 9 nieco
przechodzonych wagonów osobowych, które szybko zapełniają się pasażerami,
podczas, gdy parowóz uzupełnia zapas wody. Wreszcie ruszamy i tu pewne
rozczarowanie: opis trasy jest znacznie ciekawszy niż sama podróż: 5 tuneli o
różnej długości (od 1205 do 702m), dwa z nich są spiralne, a w jednym różnica
wlotu i wylotu wynosi 15 m, 5 różnej długości (od 252 m) i wysokości (~25 m)
wiaduktów nad dolinami i rz. Wutach. Z folderka wynika, że długość tej trasy
to ~25 km, a nazwa Sauschwänzle wynika z przebiegu tej linii pokręconej, jak
świński ogon, cała zaś linia zaczyna się na wysokości 702 m npm., a kończy na
471 m, stąd droga powrotna trwa prawie godzinę dłużej. Ale z pociągu nie wiele
z tego widać. Dziwi też, że linię tę zbudowano "ze względów strategicznych".
I już do domu. Sąsiednie domki na kempingu zajmują Anglicy, Holendrzy i jeden
pojedynczy Polak, trochę dziwi szybka rotacja lokatorów."
Jeśli nikt tego nie czyta...

[Gość: Fredzio]

...to cześć.

[ennka]

Fredziu, ja czytam , z wielka przyjemnością.
Mam wrażenie ,ze tam jestem i widzę to wszystko, tak sugestywnie to opisujesz.
Jak nic nam nie przeszkodzi, to chyba w czerwcu odwiedzimy ten piękny
kraj ,Niemcy.
Pozdrawiam serdecznie
Bożena

"Reiseland Deutschland"cd 3

[Gość: Fredzio]

A, jeśli tak ...
04.09.06.
Udana wycieczka do najwyższego niemieckiego wodospadu (163 m), tworzącego
początek rz.Gutach, którą wielokrotnie przekraczamy po drodze. Jedzie się
wspaniałymi typowo górskimi widokowymi drogami z agrafkami, patelniami i
stromiznami. Do góry przeważnie tylko drugi bieg, na ciasnych zakrętach
potrzebna jedynka, co punto znosi bez sprzeciwu, tylko komputer czasem wskazuje
chwilowe zużycie paliwa np. 16 l/100 km.
Miasto Triberg bardzo urodziwe, rozbudowane na wzgórzach, strome ulice, zaułki,
mnóstwo hoteli, sklepy z pamiątkami (przede wszystkim i tu zatrzęsienie
pluszaków), ale przede wszystkim z zegarami - mechaniczne lub elektroniczne
nawet APS, z kukułką, wahadłem, ludzikami, duże, małe, ogromne w cenach od
kilkunastu do 500-600 i więcej €, dosłownie tysiące, czym chełpią się szyldy.
Wstęp pod wodospad po 2.-.€, Idzie się stromą, ale wygodną ścieżką w tłumie
zwiedzających na kolejne mostki wśród ładnych widoków i szumu wody. Syci
widoków schodzimy do miasta na kawę i lody i jedziemy do domu jeszcze ciekawszą
drogą przez Kandel, wysoko położoną przełęcz z restauracją i widokowym
parkingiem, potem znowu ciasne zakręty i spadki, teraz przeważnie w gęstym
lesie, ostrożne wymijanie nielicznych na szczęście samochodów, ciągłe hamowanie
silnikiem, potem dalszy zjazd bardziej odkrytą drogą z uroczymi widokami na
rozległe, malownicze doliny. W Herzbolheim zakupy w Minimalu, w tym 2 pizze na
obiad, jogurt pitny i jeszcze trochę jedzenia.

[Gość: c#]

Czyta, czyta...
Tylko nie zawsze chce mu się pisać. Ja się wybieram w okoliczne rejony (Bodensee
+ Szwajcaria) latem i kolekcjonuję wszystko, Twoja relacja jest doskonałym
uzupełnieniem wątku o Szwajcarii.

[Gość: Fredzio]

Rozumiem, że mowa o moich i aseretki (POZDROWIENIA) notatkach ze Szwajcarii
2006.

"Reiseland Deutschland"cd 4

[Gość: Fredzio]

No to jedziemy dalej; 5 września przekroczyliśmy Ren i pojechaliśmy na
wycieczkę do Strasburga; widząc Francję na drugim brzegu nie moglismy sobie
tego odmówić, opis pod Francja turystycznie. A w Niemczech:
06.09.06.
Żegnamy Herzbolheim o 9.15, jedziemy w kierunku Heidelbergu, gdzie bez
błądzenia trafiamy na stromy dojazd do zamkowego parkingu. Zamek jest
wspaniałą, częściowo odbudowaną i zagospodarowaną ruiną. Jedna z wież jest po
prostu przepołowiona, przy czym oderwana połówka leży skośnie na boku, chyba
jest to efekt wysadzenia. Całość eklektyczna - od stylu romańskiego do baroku,
przy czym widać, że początkowo była to budowla zdecydowanie obronna, górująca
wysoko nad brzegiem Neckaru i miastem, na które z tarasu zamkowego widok
wspaniały. Bardzo interesujące muzeum apteczne, ze wspaniałymi zbiorami naczyń
i urządzeń dawniej stosowanych w farmacji. W zamkowych piwnicach, obok winiarni
m.in. dwie gigantyczne beczki do wina, Groβes Fass mieści 220 000 l, druga
jest nieco mniejsza, co najmniej raz były napełnione. W restauracji pijemy dla
odmiany po filiżance czekolady (po 2.-€) i zjeżdżamy do miasta za drogowskazami
do parkingu Altstadt nr 13, gdzie ustawiamy samochód na II piętrze pod ziemią.
Idziemy na stare miasto, bardzo kolorowe, ogromne i ludne. Przeszliśmy znaczną
część Hauptstraβe (na całość nie starczyło nam już zapału) pełnej
najrozmaitszych sklepów, barów, restauracji. Po drodze zwiedzamy kościół św.
Ducha z czerwonego piaskowca, starannie odnowiony. W bardzo jasnym bazylikowym
wnętrzu szczególnie piękny grobowiec Ruperta III i jego żony Elżbiety von
Hohenzollern. Z wywieszonych przed restauracjami menus wynika, że jest tu
taniej niż w Herzbolheim. Dajemy się skusić szyldowi kiosku z gorącymi
kiełbaskami i bierzemy Feuerwursty z musztardą w bułce za 2,30 €, dostajemy
długie, złożone w pół naprawdę ogromne i smaczne porcje ognistej kiełbasy.
Wchodzimy do dużego sklepu "Wszystko za 1 €" i kupujemy mały termometr
Galileusza, jakąś grającą zabawkę - jest tam sporo innych sensownych rzeczy. Na
wystawie sklepu hobbystycznego stoi kilkanaście prześlicznych miniaturowych
maszyn parowych z oprzyrządowaniem, gdy to fotografuję, przyglądający się
temu, jedzący lody facet, z błyskiem zrozumienia w oku i entuzjazmem aprobuje
moje wyjaśnienie, że ponieważ nie mogę tego wszystkiego kupić ...
Natrafiamy na sklep "Alles muβ raus" czy jakoś tak z przecenionymi książkami,
albumami itp. oraz płytami, kupujemy dwie (Haendla i Telemana) - po 3.-€. W
drodze powrotnej wstępujemy do mikroskopijnej, uroczej kawiarenki ze sufitem
fantazyjnie podpartym starymi drewnianymi belkami, pijemy dobre cappuccino i
zjadamy kawałek znanego nam już Obstkuchen’a (nazywanego przez nas tartą
owocową) ze śliwkami i płatkami migdałowymi (razem 8,-€) Stąd już do
Schindeldorfu który jest właściwie dzielnicą miasteczka Stormberg. Autostrady
pełne, prawy pas zajęty przez ciężarówki, czasem ociężale się wyprzedzające, na
bramkach sygnałowych wyświetlane dla prawego pasa ograniczenie "80", nad
pozostałymi (czasem są dwa, częściej trzy) "130". W Strombergu liczne
drogowskazy doprowadzają nas do Schindeldorfu i pod dom z napisem Rezeption -
ale już z daleka widać, że jest zamknięty na głucho, ale na drzwiach coś wisi -
okazuje się, że jest to koperta z napisem "Familie Fredzio", wewnątrz klucze
do apartamentu nr 41, folderki i list powitalny ze wskazówkami, jak ten
apartament znaleźć i informacja, że w dniu wyjazdu proszą o wrzucenie kluczy do
skrzynki listowej. Apartament w jednym z nowych piętrowych pawilonów o
oryginalnej architekturze, nasz na 1. piętrze, wejście z galeryjki nad
niewielkim sześciokątnym patio. W opisie podano, że są tu dwa pokoje, łączna
powierzchnia ok. 50 m2, ale z orientacyjnego pomiaru wynika nam że tylko
livingroom z aneksem kuchennym ma ponad 60, widocznie liczono tylko
powierzchnię pod prostym sufitem, a pod skośnym już nie. Duży balkon z meblami
plastykowymi, łazienka bardzo duża. Telewizor z niezliczoną liczbą kanałów
niemieckich, ale jest też CNN i coś tam jeszcze. W sypialni podwójne łóżko,
szafy, a w szafce nocnej mały stalowy sejf, do którego wkładamy pieniądze i
dokumenty. Kompletne wyposażenie kuchni, kuchenka czteropalnikowa, elektryczna,
bez piekarnika, nie ma też jak zwykle czajnika. Jest domofon, różne
automatycznie zapalające się światła na klatce schodowej itp. Obok naszego domu
niewielka restauracja. Okazuje się, że znowu ta nasza baza jest na końcu drogi,
a właściwie na pętli drogowej z której wyjechać można tylko w jednym kierunku.
W nocy absolutna cisza, niebo rozgwieżdżone dobrze widoczne, bo "osiedle"
apartamentowe oświetlone skąpo, widać nawet moją wymarzoną Drogę Mleczną.

[Gość: c#]

Gość portalu: Fredzio napisał(a):

> Rozumiem, że mowa o moich i aseretki (POZDROWIENIA) notatkach ze Szwajcarii
> 2006.

Exactly, jak mawiają Francuzi.

[Gość: Fredzio]

Eee, Francuzi mówią "einundzwanzig dreiundfurzig", nieprawdaż ?

"Reiseland Deutschland"cd 5

[Gość: Fredzio]

07.09.06.
Planowaliśmy rejs statkiem po Renie z Bacharach do St.Goar, ale recepcjonista,
u którego zgłaszaliśmy uszkodzenie kawiarki (wymienił ją na sprawną) poradził
nam, że ciekawiej będzie odbyć dłuższy rejs tj. wypłynąć z Bingen, jedziemy
więc tam. W mieście mamy kłopot, bo na drodze do przystani napotykamy znak
zakazu ruchu, nie wiemy co robić, ale ponieważ mija nas beztrosko kilka
samochodów, więc jedziemy za nimi, zatrzymujemy się na parkingu z którego widać
pomost i idziemy. Trochę niepokoi nas widoczny wokół nieporządek, związany
najwidoczniej z jakąś przebudową. W kasie sprzedają nam za 53.- € trzy bilety
na najbliższy rejs ("Hinn und zurück") i wtedy okazuje się, że właśnie mają
zamiar zdjąć trap, ale uspokajają nas, że następny statek odpłynie za godzinę.
Szczęśliwie przychodzi mi do głowy zapytanie kasjera, czy prawidłowo
parkujemy, okazuje się, że wobec tego zakazu ruchu może się zdarzyć, że po
powrocie nie zastaniemy samochodu, lepiej go postawić gdzie indziej. Objaśnia
nam też gdzie jest właściwy parking, jedziemy właściwie przez całą miejscowość
z powrotem, wreszcie jest parking, trochę ciasny znowu ze względu na jakieś
roboty, za to za 3.-€ można parkować dowoli, a okazuje się, że stąd na piechotę
jest do przystani dosłownie kilka kroków. Wsiadamy na statek, niezbyt
zapełniony, tak, że zajmujemy wygodne miejsca na górnym pokładzie i wypływamy z
prądem rzeki. Ren jest tu ogromny i o wartkim prądzie z wirami, środkiem
wytyczony jest bojami szeroki tor wodny. Wzdłuż brzegu z obu stron biegną drogi
i tory kolejowe, po których trwa intensywny ruch kołowy, a szczególnie
kolejowy - osobowy i towarowy, dosłownie co kilka minut mkną różnej długości
pociągi. Osobowe przeważnie złożone są z lokomotywy (elektrycznej), gdy
lokomotywa jest z tyłu to pierwszy wagon ma kabinę sterowniczą, towarowe zaś,
ze względu na różnorodność wagonów, sprawiają wrażenie pociągów zbiorowych,
jeśli zaś wagony są jednakowe, a pociąg długi, to wszystkie mają jednakowe
znaki firmowe. Ze względu na szerokość rzeki pojazdy te wyglądają jak zabawki.
Także na rzece ruch ogromny, ciągle mijamy barki motorowe, pociągi wodne z
pchaczami i to z tak odległych portów macierzystych, jak np. Rotterdam
(przeważnie tankowce) i spacerowe oraz promy łączące brzegi (ku mojemu
zdziwieniu na tym odcinku Renu nie ani jednego mostu). Brzegi bardzo widokowe,
wzgórza zalesione lub zabudowane kolejnymi wymuskanymi miasteczkami albo na
prawym, słonecznym brzegu ciągnące się kilometrami winnice, niektóre
miniaturowe, wszystkie zabezpieczone od dołu murami oporowymi. No i co kilka
kilometrów efektowny zamek w różnym stopniu rozpadu lub renowacji, ale często
w doskonałym stanie, niektóre zagospodarowane na hotel lub schronisko
młodzieżowe. Zwracają też uwagę nadbrzeżne kempingi gęsto zapełnione kamperami
i przyczepami (jakiś zlot?). Niecierpliwie wyglądana skała Lorelei
rozczarowuje, nie różni się bowiem do innych urwisk, po za dużym
napisem "Lorelei" w podnóża i flagą na szczycie. Przez pokładowy radiowęzeł w
czterech językach podaje się informacje o mijanych miejscowościach i
osobliwościach, na okoliczność mijania Lorelei rozbrzmiewa tradycyjną pieśń.
Wysiadamy w St.Goar i pobieżnie go zwiedzamy, mając nieco czasu na rejs
powrotny. Na statku wypiliśmy po czekoladzie, w miasteczku kawę ze strudlem.
Podróż powrotna, pod prąd, trwała godzinę dłużej, minęliśmy po drodze, jeden z
nielicznych już, zabytkowy parowiec bocznokołowy "Göthe".

"Reiseland Deutschland"cd 6

[Gość: Fredzio]

"08.09.06
Jedziemy lewym brzegiem Renu, równoległe do wczorajszej żeglugi od Bingen do
Bacharach, po drodze krótki fotostop na punkcie widokowym. Bacharach: znowu
ludne, kolorowe i wymuskane miasteczko, pełne różnorakich sklepów, ale
najwięcej tych z zabawkami, w tym specjalistyczny z miśkami w cenie od
kilkunastu do stukilkudziesięciu € (!), sklepy modelarskie, hobbystyczne,
restauracje, hotele. Obok normalnie wąskich uliczek korytarzyki, bo już nawet
zaułkami nie można nazwać tych kilkudziesięciocentymetrowych przesmyków. W
sklepie z przecenionymi towarami kupujemy chustkę i pasek na prezent, w innym
do kolekcji malutki dzbanuszek i kufelek ze znakami wolnomularskimi. Dużo
bardzo starannie odnowionych i utrzymanych domów szkieletowych - belki
pomalowane i z napisami szwabachą. Nad miastem góruje ruina zamku. A gdy
zajechaliśmy na płatny (innych tu w zasadzie nie ma ) parking, sprawdzając
taryfę (bilet całodniowy 3.-€) spostrzegłem, że skrzynce na bilet ...jest
bilet, wyciągnąłem go i okazało się, że zapewnia nam postój na trzy godziny. Po
powrocie z miasta pozostało nam jeszcze ok. 50 min., więc włożyłem bilet na
miejsce, może się komuś przyda. Wobec wczesnej godziny jedziemy dalej do
Boppartu, bardzo podobnie schludnego i bogatego, ale Fuβgängerzone ze sklepami
jeszcze bardziej luksusowa i dostojna. Zwiedzamy kościół św. Sewera, pięknie
odnowiony z zachowanymi na stropie fragmentami fresków opowiadających o życiu
świętego. Kawę pijemy w maciupkiej kafejce obok kościoła, obsługująca nas
jedyna pracownica, zapewne właścicielka, leciwa, ale jak wszyscy tu bardzo
życzliwa, recytuje nam rodzaje kaw jakie może zaserwować, wybieramy latte
macchiato, ona przeprasza, że to chwilę potrwa, ma bardzo małą Kaffeemaschine,
namawia nas na ciasto, więc zamawiamy, okazuje się, że ma tylko świeży
Apfelteig, rzeczywiście jeszcze ciepły i zupełnie dobry. Także latte
doskonałe, wyraźnie widać granicę mleka i kawy, a po wsypaniu cukru dzieją z
nią przedziwne rzeczy. Płacąc, wdaję się w rozmowę, bo pyta, czy jesteśmy
Włochami, na wieść, że Polakami, rozpromienia się, bo ma przyjaciółkę Polkę,
która mieszka tu już 20 lat itd., i że ja tak dobrze mówię po niemiecku itd.
Część drogi powrotnej, podobnie jak wczoraj, odbywamy bocznymi, widokowymi
drogami - typowo górskimi typu "1-2", czyli takich biegów trzeba było używać,
wąskimi i czasem o nie najlepszej nawierzchni. Cały dzień pogoda. Wieczorem
wygwieżdżone niebo z licznymi latającymi gwiazdami czyli światłami samolotów."
Może się taki tekst komuś przyda do planu wakacji?

[wal75]

weiter weiter:))

[wal75]

przepraszam zapomniałem dopisać: bitte

"Reiseland Deutschland"cd 7

[Gość: Fredzio]

Und es gehet weiterŁ
"09.09.06.
Piękna pogoda, pełne słońce, jedziemy do Koblencji autostradą, więc szybko, po
za tym dziś bez ciężarówek. Za drogowskazami na P Altstadt nad brzegiem Mozeli
i przechadzamy się po niezbyt interesującej starówce – fragmenty rzymskich
murów, sklepy, a przede wszystkim całe Altstadt sprawia wrażenie jednego
wielkiego kombinatu gastronomicznego ze stolikami wystawionymi przed lokale.
Oglądamy kościół św. Kastora, którego budowę rozpoczęto w IX w. (obecnie to
dolna część murów), ukończono w XIII w., architektonicznie to bazylika, świeżo
po remoncie – bez nastroju. Pijemy cappuccino, zjadamy lody i idziemy obejrzeć
gigantyczny pomnik Wilhelma I, obecnie poświęcony zjednoczeniu Niemiec (coś mi
to pachnie IV Rzeszą?) w Deutsches Eck u zbiegu Mozeli i Renu – obie rzeki
sprawiają równie imponujące wrażenie, na obu ruch statków wycieczkowych i
barek, w tym nawet ze Strasburga. Wokół mnóstwo zwiedzających i ich autobusów,
rowerów. Jedziemy do Braubach przez most na Renie. Już z daleka widać efektowną
sylwetkę zamku Marksburg – jednego z nielicznych całkowicie zachowanych w tej
okolicy średniowiecznych zamków. Zwiedzamy typowe średniowieczne wnętrza, z
plątaniną korytarzy, schodów, sal w dużej grupie m.in. z wrzeszczącymi
bachorami, które skutecznie usiłuje przekrzyczeć przewodniczka. Na sąsiednim,
wyższym wzgórzu wznoszą się trzy potężne, czarne słupy, przewodniczka wyjaśnia
mi, że to pozostałość - kominy opuszczonych kopalni ołowiu i srebra. Stąd do
domu. Pomiędzy St. Goar a Bacharach, a w szczególności w Oberwesel
nieprawdopodobna liczba autokarów i samochodów, parkują nawet na trawnikach,
zupełnie legalnie, bo kierowani tam przez porządkowych (jest „Volksfest”). Na
przydrożnych i nadbrzeżnych kempingach ciasno stłoczone stoją setki kamperów i
przyczep, zawsze ich tu było dużo, ale dziś to apokalipsa. Na dodatek droga
jest w remoncie, częste circulationes alternées, co bardzo spowalnia jazdę.

"Reiseland Deutschland"cd 8

[Gość: Fredzio]

"10.09.06.
Dziś w planie Moguncja (czyli po tutejszemu Mainz), zwiedzamy, ale jesteśmy tym
miastem trochę rozczarowani, chociaż akurat trwa tu jakiś targ sanatoryjno-
wakacyjny, niedzielne miasto po za tym jakby wyludnione, nawet można na ulicach
parkować za darmo. Zwracają uwagę rozległe przestrzenie zielone i nowoczesne
budownictwo, czyżby to ślady wojennych wyburzeń?
Ale jest katedra – ogromna, na założeniu bazylki, zbudowana z różowo-szarego
kamienia, stąd wnętrze trochę mroczne. Piękne ścienne retabula (?), wszystkie
z wieloma kamiennymi postaciami. Wogóle trwa remont. Witraże nowe z matowego
szkła ozdobione w dolnej części kolorowymi herbami, zachwycająco wycezylowana w
kamieniu ambona. Na ścianach liczne płyty nagrobne, zapewne przeniesione z
posadzki. Dwie dostępne krypty, jedna to po prostu kaplica ze wspaniałym
pozłocanym ołtarzem figuralnym i nagrobkami z relikwiami ludzi zasłużonych dla
arcybiskupstwa Moguncji.
Drugi dzisiejszy cel to klasztor Eberbach, dawne opactwo cysterskie, a więc
położone z dala od osiedli, założone w 1116 r, cysterskie od 1136,
sekularyzowane w 1803 r., wyremontowane do celów turystycznych od 1986 r., jako
Fundacja Klasztoru Eberbach. Zwiedza się wirydarz z krużgankami, zachowanymi w
części romańskiej, część gotycka w ⅔ zniszczona, zachowane we fragmentach np.
okna bez maswerków. Piękny (jak zwykle) kapitularz o romańskich ścianach, ale
sklepieniu gwiaździstym, wspartym na centralnej kielichowatej kolumnie. Kościół
to duża trzynawowa bazylika, sklepienie na potężnych słupach, po jednej stronie
rząd gotyckich kaplic. W jednej ze ścian grób ścienny z 1380 r., a pod ścianami
wiele płyt nagrobnych. Wnętrze bez wyposażenia, kościół od dawna nie pełni roli
sakralnej, czasem służy jako sala koncertowa. Bezpośrednie wejście do ładnego
dwunawowego dormitorium, jak zwykle imponującego kubaturą, o sklepieniu opartym
na biegnącym środkiem rzędzie kielichowych kolumn. W klasztorze mieści się
również niewielkie muzeum z obrazami, zabytkowym wyposażeniem pomieszczeń,
przedmiotami kościelnymi itp. Ogromna sala winiarni z kilkunastoma wielkimi
prasami do wyciskania winogron, obok dawny magazyn win z beczkami wmurowanymi w
ścianę lub są to tylko ich ozdobne denka. Obok klasztoru niewielka winnica
(dawniej klasztor miał rozległe winnice). I stąd już do domu.

"Reiseland Deutschland"cd 9

[Gość: Fredzio]

"11.09.06.
Ruhetag: śpimy dłużej, ok. 11.00 jedziemy na zakupy do Lidla i E , przy okazji
tankujemy i zwiedzamy Stromberg, miłe miasteczko o niezwykłej liczbie lokali
gastronomicznych. Dużo starych domów, niektóre z tablicami opowiadającymi ich
historię i wyliczającymi kolejnych właścicieli. Z mostku nad rzeczką
spostrzegam „tablicę meteorologiczną”: napisy głoszą, że: jeśli zawieszona
poniżej łódka jest mokra to znaczy, że pada, jeśli sucha i rzuca cień, to
znaczy że jest słonecznie, jeśli się kiwa, to wieje itd. A pogodę mamy tu od
początku piękną, w nocy jaskrawo świeci Księżyc i gwiazdy, cisza. .
12.09.06. Wyprawa nad Mozelę przeważnie bocznymi drogami, nawet taką, która
miała nawierzchnię składająca się z samych, idealnie równych i dopasowanych
łat, oczywiście żadnej dziury. Gdy dojeżdżamy do brzegów Mozeli zdumiewa nas
urokliwość jej doliny, wyraźnie ładniejszej od doliny Renu - jest szersza,
otoczona łagodnymi zalesionymi wzgórzami, a na stokach zwróconych na południe
całe kilometry winnic, niektóre wprost wiszące na stromych zboczach. Wzdłuż
drogi miłe miasteczka złożone jakby głównie z hoteli i restauracji. Położone
nad rzeką kempingi także tu pełne kamperów i namiotów. Po potężnej tu Mozeli
pływają liczne barki i statki spacerowe. Dalsza droga odchodzi od brzegów i
pnie się w górę, coraz bardziej dziko i stromo, wreszcie wyjeżdżamy na rozległy
płaskowyż, gdzie stoi przyczepa kempingowa z kasą polnego parkingu. Pani z tej
przyczepy ostrzega nas, że do zamku Elz trzeba iść 25 minut pieszo, co nas
jakoś nie odstręcza od tego ekstremalnego wysiłku, więc płacimy 1,80 € i
ruszamy w dół, coraz bardziej stromo, aż zza drzew widać zarysy bardzo
malowniczego zamku, do którego trzeba jeszcze przejść przez most i znowu wspiąć
się do góry po niewygodnych schodach i to w upale. Burg Elz jest drugim (po
Marksburgu) zamkiem średniowiecznym zachowanym w stanie nienaruszonym .
Zwiedzanie co 15 min., z przewodnikiem, który mówi po niemiecku z wyraźnymi
tutejszymi naleciałościami, niewiele z tego chwytam. Wyposażenie wnętrz (meble,
sprzęt kuchenny, zbroje, broń) w komplecie, przechodzimy liczne pomieszczenia,
korytarze, wąskie, spiralne gotyckie schody. Kończymy zwiedzanie i mozolnie
pniemy się z powrotem przez las, po drodze spotyka nas schodząca bardzo
przerażona panienka, chaotycznie wykrzykująca w łamanej angielszczyźnie coś, że
droga jest zamknięta i trzeba wracać. Idziemy jednak dalej i po chwili
spostrzegamy, że musiała ona zboczyć w ślepą odnogę ścieżki, zresztą bardzo
płytką, i stąd jej przerażenie. W drodze powrotnej zjeżdżamy bardzo stromą i
krętą drogą, w wiejskiej knajpce zjadamy lody i kawę za 6,60 €. Na dodatek
uroków tej wycieczki przejeżdżalismy przez miasteczko Alf, co bardzo ucieszyło"
Fredzia.*"-------------------------------
*(uwaga:tożsamość Fredzia jest ścisłą tajemnicą).

[Gość: Fredzio]

"13.09.06.
Dziś do Frankfurtu (a/M.), głównie dla katedry i Städelsches Kunstinstitut, po
drodze dwa korki, jeden kilkuminutowy, drugi typowy – powyżej godziny – oba
typu pełzającego. Ten drugi spowodowany robotami na moście przez Ren, przez
który na jedyne wolne pasmo drogi zjeżdżają samochody z trzech pasów autostrad.
Docieramy wreszcie do miasta, przez skomplikowany układ ulic, przy dużym ruchu
trochę błądzimy, ale szczęśliwie natrafiamy na drogowskaz ”Stadtmitte” i do
parkingu „Römer”, w którego olbrzymich podziemiach dość długo szukamy wolnego
miejsca (nr 1417). Bramka zamiast biletu wydała nam czerwony plastykowy
guziczek. Na powierzchnię wychodzimy na Römerplatz i oglądamy trójwarstwowe
wykopaliska: fundamenty i najniższy murek rzymskie, średni murek średniowieczny
i najwyższy merowiński. Potem szybko znajdujemy katedrę, bardzo potężną i
zadbaną, w kolorze ceglastym. Ściany wewnątrz w podobnym kolorze z zaznaczonymi
na biało fugami. Wnętrze bogate i dostojne, na ścianach płyty nagrobne i kilka
wspaniałych ołtarzy figuratywnych, szafowych i z pojedynczymi grupami rzeźb.
Ołtarz główny też szafowy (tryptyk), złożony z mniejszej szafy na dole i
większej u góry, obie z mnóstwem rzeźbionych postaci, wszystko jednolicie
pozłocone. W chórze ładne freski i stalle (ten chór to pierwsza zbudowana
część kościoła z 680 r.), trzy równe nawy i duży transept. W katedrze tej
wybierano cesarzy I Rzeszy. Całość majestatycznie gotycka. Z katedry wychodzimy
na ładny obszerny rynek ze wspaniałym ratuszem i pierzeją szkieletowych domów,
płaszczyzna rynku pochyła do środka. Chłoniemy ten widok przez czas dłuższy i
ruszamy nad Men, aby dotrzeć na Museum Ufer, po drodze zwiedzamy sklep z
miśkami (jest ich ponoć 1000 – dużych i małych), chyba w tej części Europy
pielęgnuje się jednak jakiś kult Teddy-bear’ów. Za wstęp do muzeum płacimy 2x6,-
i 1x 8,- €, ale warto. Rozpoczynamy zwiedzanie do góry i od razu – obaj
Cranachowie (może Młodszy lepszy?), to samo z Holbeinami, sporo Dürrera, Bosch
(„Ecce Homo”), Memling, Botticelli, Canaletto (Wenecja - widok z nad Canale
Grande na kościół Sta. Maria della Salute), dwa obrazy Goyi z
cyklu „Okropieństwa wojny”, Murillo, Tiepolo ... e tutti quanti. Zatrzymuję się
przed obrazem „Geograf” uderzony wspaniałym operowaniem światłem, Jadzia zwraca
mi uwagę, że to przecież Vermeeer. Tintoretto w „Mojżeszu wydobywającym wodę ze
skały” przedstawił latami wędrujące przez pustynię Izraelitki w strojach
balowych i wyszukanych koafiurach. Parę Rembrandtów, w tym duży
obraz „Oślepienie Samsona”. Kilka małych obrazków Breughli, Młodszy nawet w tak
poważnym obrazie, jak „Stworzenie Ewy” najwięcej starań poświęcił na
wymalowanie kwiatów i innej zieleniny Raju, same postacie zajmują najwyżej ⅛
powierzchni płótna. Na niższym piętrze sztuka nowocześniejsza: Munch – jeden
obraz bardzo ekspresjonistyczny (wytrzeszczone gały), drugi zupełnie normalny i
jakby dobrani po jednym obrazku: Renoir (ten akurat ma tu 2), Manet, Monet,
Sisley, Degas, Corot itd. Zdumiewający van Gogh : zupełnie nie
impresjonistyczny, niemal akademicki obrazek : wiejska chałupa, stara kobieta i
koza. I jeszcze obszerna wystawa na temat wystroju ołtarzy od ikonowatych do
współczesnych. W drodze do parkingu wypijamy doskonałe espresso; wszędzie jest
tu bardzo dobre, ale to było lepsze i podziwiamy panoramę naprawdę efektownych
wieżowców nowoczesnego Frankfurtu. Także i rzeka Men zaskoczyła nas swą
wielkością i mnóstwem pływających po niej statków. W drodze powrotnej mijamy
oba znane nam z porannej podróży korki, oba funkcjonują nadal z powodzeniem,
ale chyba zamieniły się długością. Na bocznych drogach zastanawiają mnie częste
okrągłe żółte tablice, czasem podzielone pionową kreską , z sylwetką czołgu lub
ciężarówki , strzałkami w górę i w dół i napisami „50”, „100” itp."
Są uwagi? Eskazanie błędów? Zarzuty przynudzania?

"Reiseland Deutschland"cd 11

[Gość: Fredzio]

Aby mieć to z głowy cd.11.
”14.09.06
Jedziemy do Wormacji (wg. tutejszych Worms) melancholijnymi pustymi drogami,
wśród falistego krajobrazu, łagodnych wzgórz, nieskończonych winnic, pól
słoneczników i nielicznych rżysk, z rzadka senne miasteczka, wszystkie
sterylnie czyste. Bad Kreuznach – w przejeździe - nie sprawia miłego wrażenia,
jakieś zimne i bez wyrazu. Wreszcie Worms i jego katedra, znowu potężna, o 7
wieżach (cztery wysokie na rogach, między nimi dwie niższe baniaste i jedna
taka sama nad środkiem nawy, wejście tylko z boku z pięknym portalem. Ogólnie
solidny gotyk z ceglastego kamienia, jedna z wież zabawnie oblazła w czerwono-
czarne kwadraty. Wnętrze poważne, z ceglastego kamienia z wyraźnie zaznaczonymi
fugami, w absydzie wschodniej nastawa ołtarzowa olśniewająco barokowa, także
piękne stalle. Na drugim końcu nawy (tam gdzie powinno być właściwie wejście)
jakby druga absyda ze ślepymi arkadami, jedną dużą i trzema małymi rozetami,
bardzo to malownicze. W prawej nawie (porządek bazylikowy) na ścianie 5
wspaniałych dużych płaskorzeźb, tylko trochę pokaleczonych (utrącone nosy,
dłonie): Zwiastowanie, narodziny, zdjęcie z krzyża, zmartwychwstanie i coś
jakby drzewo genealogiczne z Matką Boską na szczycie. Brak witraży, w oknach
matowe szkło. Niewielka, ponura krypta grobowa, wypełniona ciasno stłoczonymi
sarkofagami dawnych władców (bez napisów, ozdobione tylko płytko wyrytymi
wzorami geometrycznymi) od Konrada Czerwonego (+955). Reszta miasta raczej
nowa, więc niezbyt porywająca.
Dalej jedziemy do Losch, tu w drodze błysnąłem talentem nawigacyjnym, bo z
położenia słońca wywnioskowałem, że choć numer drogi się zgadza, to jedziemy w
niewłaściwym kierunku. Zawracamy więc i trafiamy do małej schludnej mieściny
(...„am Kloster”). Sam klasztor opisany w przewodniku jako „największy” itp.
istnieje tylko w smętnych resztkach: jedna, rzeczywiście piękna brama, i
kawałek nawy kościoła (z VIII w.), na reszcie trwają wykopaliska, a o wielkości
niegdysiejszego klasztoru przekonują fotografie georadarowe i ogromny ogród, a
właściwie trawnik z kilkoma potężnymi drzewami, obwiedziony długim murem. Obok
jest nowoczesny gmach muzeum (stal i szkło) które zwiedzamy za 3,- € od głowy.
Ciekawy dział tytoniu: fajki, maszyny do produkcji cygar, tabakiery, a nawet
stary automat do sprzedaży papierosów. Drugi dział to szeroko pojęte
gospodarstwo domowe: meble, sprzęt kuchenny, młynki, piece, kuchnie, wygódki,
nocniki itp., a w tym egzemplarz mojej starej golniczki Philipsa.
15.09.06
Ruhetag, zakupy, pakowanie. Po południu próbuje padać, ale bez przekonania.
16.09.06
Pobudka o 5.30, śniadanie, sprzątanie, wyniesienie śmieci (co spostrzegłem:
tutaj sortuje się śmieci tylko na 2 kategorie: szkło (osobno białe, brązowe,
zielone) i pozostałe śmieci), klucze wrzucam do skrzynki listowej recepcji, o
7.08 odjazd. Dziwne: całe Niemcy przy ładnej pogodzie, ale bez upału i bez
korka. 60 km przed granicą dobieramy 10 l paliwa (bo świeciła się kontrolka , a
ja nie lubię tak jechać) i zjadamy obiad. Na granicy jesteśmy o 15.00, w domu o
18.30 ze średnią 93 km/godz.
„Panie przewodniczący melduję wykonanie zadania” – koniec cytatu – czyli
wykonanie planu wyprawy, z jedną niedoróbką: nie zobaczyliśmy Matterhornu,
przeszkodziła nam pogoda.
Koszt wyprawy: 8222.- zł*
Koniec i bomba....
PS. Porównanie cen w Szwajcarii i Niemczech (głównie jedzenia w sklepach i cen
w lokalach gastronomicznych) wzbudziło moje wątpliwości odnośnie słuszności
powszechnego przekonania o mitycznej szwajcarskiej drożyźnie np. ceny dań
restauracyjnych są nominalnie podobne, a przecież 1 CHF to 2,50, 1 € to 4,- zł
itd.”
___________________________-
*CH+D
Buźka, proszę o uwagi.

[ennka]

Witam serdecznie !
Nie zaglądałam tu od paru dni , w czym przeszkodziło mi malowanie mieszkania.
Czytam , czytam , czytam , i nie mogę się nadziwić ,że tak szczgółowo potrafisz
opisać swoje wyprawy.
Czy robisz na bieżąco notatki?Chyba tak , bo jesli nie , to masz pamięć jak
niezły serwer.
Bardzo mnie zainteresowały wszystkie informacje i wrażenia, bo może uda się nam
w czerwcu pojechać nad Mozele i potem przez Swarzwald nad jez.Bodeńskie.
Czy mógłbyś podać namiary na nocleg , o którym piszesz ?
Opisy swietne , powinieneś chyba przewodniki pisać.
Pozdrawiam Bożena

[Gość: Fredzio]

Od kilku lat swoje podróże planuję zasadniczo nad katalogami dwu biur podróży -
Neckermanna i Eurokampu. Pierwsze oferuje w całej Europie miejsca w hotelach,
wycieczki zorganizowane (przeważnie lotnicze), ale mnie interesują tylko ich
apartamenty. Po ustaleniu w gronie rodziny celu wyprawy wyszukuję miejsca na
założenie baz z których zwiedzamy okolice zazwyczaj w promieniu do 100-150 km
dziennie. Apartamenty te po za ścisłym sezonem odznaczają się przystępną ceną
(zazwyczaj ok. 30 euro na dobę za lokal) i chociaż zawsze wybieram najtańsze -
nigdy nie poniżej bardzo przyzwoitego standardu, od pojedynczych pokoi (zawsze
z kompletną łazienką i aneksem kuchennym z pełnym wyposażeniem) do całych
mieszkań (kiedyś w Szwajcarii mieszkaliśmy w trzypokojowym mieszkaniu z
dostępem do basenu pływackiego w podziemiach budynku). Eurocamp oferuje w pełni
zagospodarowane namioty (z kuchnią i lodówką), ale ja korzystam z ich mobil-
home'ów - można je określić trywialnie jako barakowozy - ale luksusowe - mają
trzy pokoje, aneks kuchenny z pełnym wyposażeniem (uwaga: nie ma czajnika i
chochelki (!)), łazienkę, są sterylnie czyste i pod opieką angielsko-języcznych
rezydentów. Katalogi obu firm mają wszystkie biura podróży. Chętnie służę
dalszymi szczegółami.

[ennka]

Witaj Fredziu!
Dziękuję Ci za przypomnienie mi możliwości jakie daje Neckermann.
Korzystałam raz z ich oferty ,ale już dawno i jakoś zapomniałam o tej
możliwości.
Wydaje mi się tylko ,że trzeba u nich wynająć apartament na tydzień ,co mi nie
za bardzo odpowiada.Muszę to sprawdzić.
Co do Eurocampu, to akurta w Niemczech nie mają prawie wcale bazy.
Chyba tylko 3 campingi.
No cóż, trzeba trochę poszukać w necie.
Pozdrawiam Bożena

[orchidea27]

Z rzadka, bo z rzadka, ale ja zawsze czytam Twoje opowieści z zainteresowaniem.
To prawdziwe perełki na Forum. :)))

[Gość: Fredzio]

A to są tylko notatki typu "pamięć zewnętrzna". Dzięki za dobre słowo.