Wasza droga do Invitro...

[green_eye]

Dziewczyny!
Zwracam się głównie do tych z Was, które miały/bedą miały INVITRO, ale
ciekawa też jestem przemyśleń tych, które nie biorą takiej opcji pod uwagę.

Czytam to forum i ciągle nie mogę się nadziwić ile znajdujecie w sobie sił i
samozaparcia do leczenia, które niejednokrotnie trwa LATAMI!
Indukcje owulacji, ciągłe monitorowanie cykli, przytulanie na komendę,
kolejne kroki w diagnostyce i "naprawianiu" narządów, inseminacje - na dobrą
sprawę podporządkowanie całego życia leczeniu. I ciągłe rozczarowania...

Czy czujecie/myślicie, że INVITRO jest taką "ostatnią deską ratunku"?
Dlaczego? W którym momencie myśl o tym zabiegu się pojawia ? Po jakim czasie
trwania leczenia zapada decyzja? Po wyczerpaniu wszelkich innych możliwości?
Czy wcześniej jest to "droga na skróty"?
Jak wygląda czas leczenia z perspektywy INVITRO? CZy nie wydaje się czasem
straconym?

Podzielcie się, proszę, przemyśleniami na ten temat.
Pozdrawiam

[Gość: kasialu]

Green najwięcej informacji na te tematy znajdziesz na forum bociana - tam
głównie skupiają się dziewczyny, które podchodzą do IVF.
Ja osobiście IVF traktuję jako jedną z szans na dziecko. Jest jeszcze adopcja i
zamierzam skorzystać z tej drogi jak IVF zawiedzie.

[jutrzenkaa]

Green ja co prawda nie podchodzilam jeszcze do in vitro, ale biore je caly czas
pod uwage jesli leczenie nie przyniesie spodziewanych rezultatow. Lecze sie
prawie od roku w tym 5 miesiecy w specjalistycznej klinice. Na poczatku swojej
drogi wydawalo mi sie ze medycyna szybko upora sie z moimi problemami i jest to
tylko kwestia kilku miesiacy jak uda mi sie w sposob naturalny zajsc w
upragniona ciaze. Teraz wiem ze lekarze to nie cudotworcy a natura rzadzi sie
swoimi wlasnymi prawami. Obecnie jestem po pierwszej podwojnej inseminacji i
czekam cierpliwie na rezultaty. Zdaje sobie sprawe ze mozliwosci pomocy kurcza
sie z miesiaca na miesiac, bo przeciez nie ma sensu w nieskonczonosc podchodzic
do IUI. Tak naprawde sil dodaje mi swiadomosc ze jeszcze nie wszystko stracone
i zawsze bede mogla podejsc do in vitro. Ja osobiscie traktuje je
jako "ostatnia deske ratunku" ale gdzies w srodku ciagle ludze sie ze nie bede
musiala z niego skorzystac. Poki co oboje z mezem adopcji nie bierzemy wogole
pod uwage.
Pozdrawiam serdecznie
jutrzenka

[Gość: fiszerowa]

Moja droga do in vitro byla bardzo prosta i krotka. Po prostu na skutek zle
leczonego zapalenia przydatkow (Warszawa - Szpital Praski prof. Czekanowski)
stracilam jajnik i obydwa jajowody. Operacja byla przeprowadzona w ICZMP i tam
od razu powiedzili mi o in vitro. Byly to jeszcze czasy gdy zabiegi in vitro
mialy byc przeprowadzane na oddziale rozrodczosci. Nie zwariowalam wtedy tylko
dlatego, ze moja ciotka powiedziala mi cos co powtarzalam sobie przez kolejne
lata jak mantre: Jestem matka nowej generacji i bede miala dzici z probowki! I
rzeczywiscie, gdy znalazlam wreszcie meza i kandydata na ojca poszlismy do
Gamety i powiedzielismy, ze chcemy miec dziecko. No i po 5 miesicach bylam w
ciazy.
Tak wiec dla mnie iv vitro bylo "jedyna deska ratunku". Czasami mysle, ze w
calym tym nieszczesciu mialam troche szczescia. Nie musialam przechodzic przez
koszmar badan, zabiegow, prob, nadziei i kolejnych rozczarowan. Wiedzialam od
poczatku na czym stoje. No z jedna mala niespodzianka... Gdy zrobiono rutynowe
badanie badanie nasienia aby zdecydowac jakie ma byc in vitro to okazalo sie,
ze chlopaki meza sa raczej kiepsciutkie. No i robilismy ICSI. Tak czy siak
musialoby byc in vitro.

Synek za trzy tygodnie konczy dwa lata, a ja zaczynam dostawac macierzynskiej
glupawki. Po wakacjach zamierzam pracowac nad mezem. Bo oporna bestia i
twierdzi ze jedno dziecko mu wystarczy.

pozdrawiam
Fiszrowa i spiacy Fiszek

[Gość: Kama.]

Fiszerowa, życzę Ci abyś przekonała jak najszybciej mężulka do rodzeństwa dla
Waszego Malucha i ponownie szybko "zaciążyła".
pZDR.Kama.
P.S. Jesteś bardzo dzielną kobietą, a ten konował co cię leczył wcześniej
powinien zapłacić za Twoje zabiegi.

[Gość: Kama.]

Fiszerowa, życzę Ci abyś przekonała jak najszybciej mężulka do rodzeństwa dla
Waszego Malucha i ponownie szybko "zaciążyła".
pZDR.Kama.
P.S. Jesteś bardzo dzielną kobietą, a ten konował co cię leczył wcześniej
powinien zapłacić za Twoje zabiegi in vitro.

[Gość: Kama.]

Fiszerowa, życzę Ci abyś przekonała jak najszybciej mężulka do rodzeństwa dla
Waszego Malucha i ponownie szybko "zaciążyła".
pZDR.Kama.
P.S. Jesteś bardzo dzielną kobietą, a ten konował co cię leczył wcześniej
powinien zapłacić za Twoje zabiegi in vitro.

[fiszerowa]

Dzieki Kama za zyczenia ))

A co do konowala... coz profesor, slawa swiatowa, konsylia, odczyty, artykuly w
prasie specjalistycznej itd. Dopiero pozniej dowiedzialam sie, ze na temat...
wypadajacych macic . Nawet nie bardzo mialabym jak walczyc o uznanie bledu w
sztuce. Tu solidarnosc zawodowa by mnie zezarla zywcem. Mam nadzieje, ze juz
nie pracuje i nie zaszkodzi nikomu.

pozdrawiam
Fiszerowa

[vikas]

Jestem tuż przed przystąpieniem do in vitro-jutro się okaże w 100 %
kiedy, i co dalej.Moja droga do in vitro to skutek ciąży
pozamacicznej,laparoskopi,i dwóch nieudanych iui.Decyzja zapadła szybko po
nieudanych iui,bo nie chcę tracić czasu.Owszem pewności nie mam,że się
powiedzie,ale muszę zrobić wszystko,co jest dostępne w medycynie.Naturalnie nie
mamy prawie szans więc tym bardziej w grę wchodzi in vitro.Dla nas in vitro
jest przedostatnią deską ratunku,bo zawsze może zdarzyć się cud na który
pocichutku liczę, no i zostaje isci,ale to ostateczność.
Decyzja o in vitro zapada(moim zdaniem)jeśli szybko odkryta jest przyczyna
niemożności zaciążenia i im szybciej tym lepiej.Wtedy droga jest
krótsza,zaoszczędzony czas,mniej rozczarowań,niepotrzebnych badań i wydanych
pieniędzy.Osobiście nie uważam"leczenia z perspektywy INVITRO" za stracony
czas,gdyż dowiadujemy się czegoś nowego o sobie,naszym organizmie i w końcu
wszystko, co robimy w tym kierunku zbliża nas do celu-BYĆ RODZICAMI czego
wszystkim przed in vitro i po in vitro,jak też wszystkim którzy czekają,leczą
się gorąco życzę!!!To takie moje przemyślenia-POZDRAWIAM!!!!!

[Gość: eta5]

no cóż moja droga do in vitro była chyab krótka. Po zaniedbaniach lekarza przy
pozamacicznej straciłam jajowód. To był koszmar myslalam ze juz nigdy nie
zdecyduje sie na ciąże bałam się, ale instynkt zwyciezyl.
Nic z tego nasza fizjologia wziela góre jedyny jajowód niedrożny i nie nadający
sie do plastyki. dezyzja in vitro była bardzo szybka. Szybka wizyta w klinice
zastrzyki i transfer. Niestety za 12 dni wstretna @ i rozpacz- nie mam
mrozaków. Nie chce sie żyć, ale czas leczy rany we wrzesniu jade do innej
kliniki i to bedzie ostatni raz. Jeżeli się nie uda wiem jedno bede miec
dziecko na 100 % , a że nie ja je urodze...........to mało ważne.

[Gość: kasialu]

Eta nosek do góry! Zgadzam sie z Tobą, ze wcale nie trzeba rodzić w bólach zeby
mieć dziecko. Wystarczy wejsć na forum adopcje na bocianie !

[aniuszkaa]

Moja decyzja o In Vitro była nastepstwem usunięcia jajowódu, drugi niedrożny.
Usłyszałam ją od lekarzy, którzy ratowali mi życie. i muszę Wam powiedzieć że
nawet nie bardzo się nią przejęłam -pomyślałam sobie, że zbierzemy za jakiś
czas pieniądze, może jakiś kredyt i będzie dobrze. Dzisiaj jestem 3 dni po
transferze i już wiem, że In Vitro to również droga niepewności, niepokoju,
strachu czy się uda. Zostało mi 11 dni do testu -mam nadzieję, że to wytrzymam
a moje maleństwa zostaną ze mną. Mrozaczków nie mam.
Eta nie poddawaj się !!! Kasialu trzymam kciuki !!!!