Chyba nie chcę dziecka :-((

[Gość: ra]

W tej chwili mam 36 lat. Chyba już wszystkie instynkty zagubiłam. Nie chce
już mieć dzieci. Nie wiem czy to przejściowe czy nie ?
Wy też tak miałyście

Ania

[aquarius72]

Miewałam też takie klimaty w trakcie starań, jak dopadały mnie kolejne
niepowodzenia, nie powiem... Z tym, że nie odwiedzałam wtedy forum, na którym
wszyscy rozmawiaja o tym, jak doprowadzić do upragnionej ciąży.
Daj sobie trochę luzu...

[misia100]

Ania daj sobie trochę czasu moja koleżanka na 38 lat i po 3 latach starania
wreszcie się udało za miesiąc będzie się cieszyć swoim maleństwem. Ja swoje
bliźniaczli straciłam w 13 tygodniu bo lekarka nie umiała odczytac usg i nie
wiedziła ze jestem w bliźniaczej ciąży. Dasz radę , ja za 2 miesiące planuję
się starać , mam złe wyniki , wczoraj trochę popłakałam ale dzisiaj dzwoniłam
do swojego lekarza i powiedział że nic się nie dziej , nie jest tragicznie ,
trochę mam prolaktynę za wysoką ale powiedział że łatwo zbić . Skąd jesteś ,
może polecę Ci swojego lekazra jest najlepszy . Czekam na odpowiedź .
Całuski PA

[Gość: smutas]

przeraził mnie Twój post - jak to lekarka nie widziała dwoch dzidziusiów na
USG? Ja właśnie jestem w 13 tyg. ciąży bliżniaczej (po długiej lecz owocej
walce) i aż mi ciarki przechodzą po plecach na myśl o poronieniu w tym
momencie! Juz tak dużo widziałam _ rączki, paluszki, nóżki, usteczka i
oczodoły! Znam przypadek gdzie kobieta (4 miesiące temu ) urodziała wcześniaki
bliżniaki i to był właśnie ten momemnt kiedy dowiedziała sie o ciąży
mnogiej!!!! Nikt wcześniej tego nie zauważył, nie odczytał z hormonów -
KOSZMAR! nie dość ciążko zajść w upragnioną ciąże to jejsze można ją tak łatwo
stracić w wyniku - co najgorsze - zaniedbań lekarzy!!!!
Życzę Ci powodzenia i upragnionego finału!!!!

[Gość: zapominajka]

Aniu,
nie pogubiłaś instynktów. To bardzo ludzkie i nazywa się strach przed przegraną.
Możesz go zniwelować nie próbując więcej, ale to nie jest sukces i nue bedzie
Ci od tego specjalnie lepiej.
Na Ciebie też przyjdzie czas, ale daj sobie szansę.
Jeśli nie ustawisz zbyt wysoko oczekiwań, mniej będzie bolało. Ja przy in vitro
spodziewałam się co najmniej bliźniąt. Nie dostałam nic. Bolalo jak cholera.
Teraz zakładam, że próbuję i tyle. Nic więcej nie myślę o efektach. Jak się uda
radość będzie tym większa. Pozdarwiam i chwyć proszę dłoń ) podniesie Cię tak
byś mogła dalej iść. Idź.

[Gość: nuśka]

Jesteście bardzo kochane i bardzo mądre dziewczyny. Wielkie dzięki.
Postram się być dzielniejsza.
Serdecznie pozdrawiam
Ania

[Gość: maksia]

Hej!
Ja odczuwam to samo. Przestało mi zależeć, a jeszcze dwa lata temu nie mogłam
przestac mysleć o tym, a kazdy widok ciężarnej i małych dzieci doprowadzał mnie
do rozpaczy. A teraz jest mi to obojetne. Moje przyjaciłki pocieszaja mnie jak
moga opowiadając o podobnych przypadkach. Ale ja juz jestem od 10 lat mężatką i
leczyłam sie ponad 6 lat i nic. PO prostu juz w to nie wierze. Widocznie
zaliczam sie do tych, które nigdy nie zostana mamami. czasem słysze, że mam
jeszcze czas. Ale ja mam 32 lata i tyle bezsensownych prób za soba.
Pisałam gdzieś niedawno, że zaczynam kurację naturalną, ale nie po to by zajść
w ciążę, bo to jakoś w glowie mi sie nie mieści, ale po to by oczyścic
organizm. najlepsze jest to, że siostra, która mnie na to namówiła jest
przekonana, że zostane mama, a mnie nie zalezy. Już nie widze sie jako matka.
Pozdrawiam.

[Gość: nina79]

Ja podobnie jak Maksia czasami mam podobne myśli. W sumie nie leczę się długo i
mam 28 lat, ale jakoś mam przeczucie, iż chyba będzie trudno mi zajść w ciążę.
Patrzę na swoje koleżanki i one zachodzą bez problemów jedne od razu drugie po
kilku miesiącach oczywiscie naturalnie, choć jedna mi wspominała, iż przed
zajściem w ciążę miała duże problemy z prolaktyną, ale jakoś przeszło jej bez
brania chemii. Natomiast ja niby zdrowa, a ciązy wciąż brak. Ponadto
zastanawiam się nad leczeniem i mam obawy przed szprycowaniem się różnymi
prochami i co z tego może wyniknąć. Jeszcze będę próbować naturalnie może się
uda. Zresztą narazie nie mam zdiagnozowanego żadnego choróbska. Pozdrawiam.

[onaa]

Aniu, ja też mam własnie podobne odczucia, to mnie dopadło po kolejnej klęsce w
leczeniu. Jestem własnie na etapie kiedy myśle, że gdybym miała mieć to już bym
miała i mam wrażanie że skoro nie moge to może nie jest mi dane więc naszły
mnie takie myśli, ze nie chce. Obecnie czekam na kolejna miesiączkę i po niej
kolejne badania. Szczerze mówiąc wiąże z przyszłym cyklem lub następnym wielkie
nadzieje (jak zwykle zresztą) ale jak się znowu nie uda to nie wiem, chyba się
kompletnie załamie.

[Gość: maksia]

Dodam cos jeszcze od siebie.
Przestałam sie leczyc i zabiegac o ciążę, to fakt. Żeby już do końca nie
zgłupieć (na psychikę to przecież nieźle siada - przynajmniej tak było w moim
przypadku), podjełam studia magisterskie uzupełniajace, poszerzyłam swoje
zainteresowania, chwyciłam za szydełko itp.
To chyba po to zeby udowodnic sobie, ze cos jeszcze potrafie, ze bez dziecka
mozna zyć.
A z drugiej strony trochę miałam nadzieję, ze jak przestane o tym mysleć i się
wyluzuję, to dziecko samo sie trafi. I nic. Więc teraz nie robie sobie juz
zadnych nadziei, żeby znowu nie przezywac rozczarowan.
Chociaz ta swiadomość, ze nikogo sie po sobie nie zostawi strasznie mnie dołuje
od czasu do czasu, szczególnie w swieta.
Doszlo nawet do tego, że znajomym i rodzinie mówie o tym wprost, że nie chcę
juz dziecka, ze to już nie jest moim problemem. Mam wrażenie, ze teraz bardziej
się mną przejmują, niż to było do tej pory. Wcześniej niektórzy z moich
bliskich dołowali mnie swoim zachowaniem, a teraz nagle okazuja wzgledem mnie
jakies człowieczeństwo. Może z litości?
A jak wy sobie radzicie? W koncu to nie tak łatwo się pogodzic
Pozdrawiam