Nie chcę być wyluzowana!!!!!!!!!

[aggaxx]

Przeczytałam wczoraj artykuł w Wysokich Obcasach o wyluzowaniu się. Wiele z
Was pisało (i pisze!) o tym już wcześniej. Ale ja nie chcę się wyluzowywać.
Chaciałabym się właśnie nakręcać... Dla mnie najgorsza jest bezczynność.
Dziewczyny biegają do swojego ginekologa, mierzą temperaturę, obserwują się,
badają hormony itd. ... Coś się dzieje. Jest na co czekać. Chociażby na to
czy tym razem będzie @ czy nie. Czy będzie owulacja czy nie. Ja nie mogę nic.
Tylko czekam. Właściwie nie czekam, bo i na co. Trwam w tej beznadzieji.
Termin moich badań kolejny raz został przełożony. Wiem tylko, że
zdiagnozowano PCO i to wszystko. Zażywałam przez kilka dni Lutenyl.
Przynajmniej odliczałam wtedy czas do końca tabletek. Potem czas do @. Ale
się nie pojawiła. Teraz już nie mam na co czekać. Owulacji chyba nie miałam
nigdy więc na nią też nie czekam. Bo i skąd mogłaby się wziąść. Zwłaszcza
teraz po tym Lutenylu. Czuję się paskudnie. Taka niemoc... Taka
beznadzieja... Taka bezczynność... To jest chyba najgorsze co może być: NIE
MIEĆ NA CO CZEKAĆ

[maretina]

ja na haslo "wyluzuj" am ochote skoczyc komus do gardla.

[aggaxx]

Rozumiem Cię! Ale ja nawet nie dlatego, że w to nie wierzę tylko po prostu nie
chcę. Niedługo będzie miesiąc jak weszłam pierwszy raz na forum. Wciąż czytam o
różnych sposobach leczenia, różnych lekarstwach, metodach, zabiegach. A ja
nadal jestem w punkcie wyjścia. Do tego czuję, że psychicznie coraz gorzej ze
mną. Nigdy nie miałam depresji, ale obawiam się, że to może być już TO. Boję
się, że jak nic nie zacznie się dziać (nieważne z jakim skutkiem) to ja po
prostu zwariuję.

[angieblue26]

Ja jako mloda dziewczyna nie mialam miesiaczki przez prawie 4 lata.. Nie
pomagaly zadne zastrzyki hormonalne, nie wiadomo jaka byla przyczyna.
Ktoregos dnia powiedzialam DOSC bycia krolikiem doswiadczalnym. Przestalam co
miesiac wyczekiwac na @ (paradoksalnie - teraz placze ile razy sie pojawia )
i dalam sobie spokoj z lekarzami.
Ktoregos dnia wszystko samo wrocilo do normy - bez lekow i od 6-ciu lat jest ok.

[aggaxx]

Ja niestety nie jestem już młodą dziewczyną Nigdy nie miałam regularnych
okresów. Ale od roku to po prostu jest koszmar. I chyba nie mam już co liczyć
na to, że samo się jakoś wyreguluje.

[aggaxx]

P.S. Tak sobie jeszcze myślę, że chyba jednak nie wszystko jest OK skoro jesteś
na tym forum.....

[angieblue26]

Agaxx, przypominam, ze do poczecia potrzeba kobiety i mezczyzny.

[aggaxx]

Przepraszam jeśli Cię czymś uraziłam. Ale powiedz... dobrze zrozumiałam?
Problem tkwi po stronie męża?

[angieblue26]

Nie urazilas. Problem na pewno jest po drugiej stronie, ale i ja jestem "pod
nadzorem", co jest konieczne do wyboru odpowiedniego leczenia ( czytaj :
zabiegu - FIV, ICSI albo IUI..)
Pozdrawiam,
Ola

[aggaxx]

Może uznasz to za idiotyzm, ale ja jeszcze nie pozwoliłam mojemu mężowi zrobić
żadnych badań. Wiemy, że to moja wina i koniec. Nie wiem... ale wydaje mi się,
że łatwiej mi obwiniać siebie i za nic w świecie nie chciałabym żeby to On miał
taki problem.

[angieblue26]

To moj maz nalegal na badanie.
Jak dowiedzialam sie ( a najpierw uslyszalam o tym ja - od lekarza) plakalam
przez kwadrans... Wolalabym, zeby cala "wina" byla po mojej stronie.
Musialam w jakis sposob przekazac mu ta wiadomosc... To bylo strasznie trudne i
powoli, mozliwie delikatnie oswajalam go z tym, ze "wyniki moglyby byc lepsze",
ale nie sa zle... Dopiero po drugim badaniu, zrobionym juz w tutejszym labie
poszlismy razem do lekarza, ktory w bardzo taktowny sposob wyjasnil nam na czym
polega "problem"...Caly czas unikajac slowa "bezplodnosc". Trzeba mowic o tym
bardzo ostroznie, wiekszosc mezczyzn problemy z plodnoscia czesto rozumie
jako "impotencje", co oczywiscie nie ma kompletnie nic wspolnego z
rzeczywistoscia... Jak dziecku tlumaczylam mu, ze ktos moze miec duzo krwi,
ktora jest jednoczesnie zlej "jakosci"...

Ja uznam.

[pietrek666]

Gdyby nie takie podejście, to zacząłbym badania cztery lata wcześniej. Żonka
chodziła do ginki i cały czas twierdziła, że musi wyregulować hormony, cykl
itd. i to napewno z jej winy - bo tak. Po czterech latach stwierdziła, że ten
upór może rzeczywiście nie był potrzebny i może powinienem jednak pójść. Teraz
pluję sobie w brodę, że nie zrobiłem tego sam na własną rękę Heheheeeee Fajnie
wyszło, nie? Jedyne co mogę napisać na "moją obronę", to to że moja praca
polegała na jeżdżeniu po całej Polsce. Kiedy wracałem w piątek wieczorem do
domu, to mi się nawet nie chciało myśleć, czy dzisiaj są płodne dni. Padałem do
wyra i lulu. A poza tym wy kobiety interesujecie się sprawami robienia dzieci
niemalże od pierwszej wizyty u gina. Faceci się tym w większości nie przejmują,
no chyba że już w takim wieku jak ja. Tym bardziej jeżeli słyszą takie
zapewnienia o swojej kobiety, że napewno to jej wina. Co to za wina? Co to
wogóle za sposób traktowania sprawy w kategorii winy. Wina jest po jej/jego
stronie. Gdyby moja żona okazałą się niepłodna nigdy przenigdy nie
powiedziałbym, że to z jej winy!!!
A swoją drogą (naszło mnie tak w trakcie pisania) odkryłem nowy aspekt
równouprawnienia. Wy chodzicie do gina bez skierowania, a faceci nie dostaną
się do androloga nawet ze złymi badaniami nasienia.

[maretina]

bo dla kobiet gin to lekarz pierwszego kontaktu, tak ten nasz narzad rosny
skonstruowali, ze jest przy nim mase roboty, regularnie trzeba sprawdzac
itd.... wcale tego nie kochamy))))

[pietrek666]

A ja go uwielbiam sprawdzać!!!
Narząd rosny... Hmmm... Ja bym go nazwał radosny!!!

[aggaxx]

Pietrek..

[angieblue26]

Jesli uzylam slowa "wina" to nie doslownie ale w przenosni.
Nikt nikogo nie wini.
Ja wspomnialam o spermogramie, moj maz byl od razu "za".
Prawda jest taka, ze to ginekolodzy doszukiwali sie problemu "po mojej
stronie". Jestem z natury chorowita, i wszystko mozliwe sie ciagle przyplatuje.
Wiec kiedy poszlismy razem - to ja dlugo bylam "pod lupa".
Napisalam, ze wolalabym, zeby przeszkoda dotyczyla mnie - to chyba normalne, ze
swojemu partnerowi zyczy sie zawsze tylko dobrego..

[pietrek666]

Piszesz:
>Ja wspomnialam o spermogramie, moj maz byl od razu "za".
I bardzo dobrze!!! Zuch chłopak znam parę, która się o to rozeszła.
Sorki. Źle umieściłem swojego post'a, bo komentowałem wypowiedź aggaxx:
>Może uznasz to za idiotyzm, ale ja jeszcze nie pozwoliłam mojemu mężowi zrobić
>żadnych badań. Wiemy, że to moja wina i koniec.
Ja uznam.
Ale jednocześnie piszesz:
>Napisalam, ze wolalabym, zeby przeszkoda dotyczyla mnie - to chyba normalne,
>ze swojemu partnerowi zyczy sie zawsze tylko dobrego..
Na wzajem, na wzajem... Więc my też chcemy zadbać o Was. Pozwólcie na to
zamniast niepotrzebnie marnować cenny czas. Ja już połowę swojego życia
przeżyłem i wiem jak szybko minęła. Nie ma co zwlekać!!!

[angieblue26]

Wlasnie dlatego najlepiej jest od razu udac sie do kliniki, tam odgornie
zlecane sa badania i dla kobiety i dla mezczyzny. Inaczej nie ma mowy o
jakimkolwiek leczeniu.

[elusia76]

Podpisuję się pod tym!
Mój nowy lekarz (nowy jak nowy, pół roku już minęło od pierwszej wizyty)
kategorycznie postawił sprawę: nie będzie mnie leczył o ile najpierw nie
psrawdzimy męża! Nie będzie ładował we mnie tej całej farmakologii i hormonów,
jesli się okaże, że to coś z nasieniem, bo faceta się leczy długo a u kobiety
owulację można wywołać w 2-3 miesiące. Ale i tak mam kobiece podejście,
ponieważ: uff, na szczęście mój M ma świetne wyniki!! I wina jest po mojej
stronie - och my kobiety - uwielbiamy się obwiniać!!!!!!!!!!!!! Co o tym
sądzicie???
Pozdrawaiam!

Uwielbiamy się obwiniać?

[aggaxx]

Ja myślę, że to nie o to chodzi. Przynajmniej w moim przypadku. Od dawna wiem
(wiemy) że mam problemy. I to nie tylko chodzi o zaciążenie. Po prostu.
Nieregularne okresy i inne zaburzenia (widoczne i odczuwalne). Więc przede
wszystkim to ja muszę to wszystko w miarę uregulować. Wiem przez co teraz
przechodzę, jak okropnie się czuję z faktem że to w moim organiźmie tkwi
problem. Kocham mojego męża i za nic w świecie nie chciałabym żeby kiedyś czuł
się tak samo. Owszem, macie rację, że też powinien się zbadać. Żeby, tak jak
mówi Piotrek, nie żałował potem straconego czasu. Ale może można mu tego
oszczędzić... Może uda nam się jak ja się podleczę... Może nie będzie musiał
przez to przechodzić...

[pietrek666]

A niby przez co Twój facet ma przejść? Ja przez to przeszedłem i żyję. No masz
rację. Może żyje mi się trochę mniej komfortowo. Ale nie jest powiedziane, że
tak będzie z Nim. Może wyjdzie, że wszystko jest w porządku. Fajnie byłoby
dowiedzieć się, że w zegareczku wszystko tyka. Ale wiesz co przede wszystkim
mnie martwi? Co nie daje mi spokoju i robi największego doła? Że tyle czasu
zmarnowałem. W moim wypadku są tylko domysły, że moja niepłodność jest
spowodowana odrą w wieku 21 lat. Ale to tylko domysły. A może jeszcze parę lat
temu byłbym w stanie w naturalny sposób spłodzić potomka? Kto wie? Wyślij go
koniecznie. Lepsza jest zła wiadomość niż brak wiadomości. Wszystkie staracie
się tak pozytywnie nakręcać. Nakręć jego!!!

[angieblue26]

Pietrek, a moze my po prostu czaseù mamy tendencje do przelewania na naszych
panow niezrealizowanej milosci macierzynskiej...?
Ja zlapalam sie kilkakrotnie na takich probach "matkowania" i "ochrony" (co
oczywiscie jest bzdura, bo on doskonale sobie radzi )...

A wiesz, że coś w tym jest?

[pietrek666]

Misia często tuląc mnie mówi: Mój ty mały dzieciaczku. Może to wynika z faktu,
że kobiety są bardziej dorosłe, a faceci to w większości duże dzieci. A może
dotyczy to obu pci. Uwielbiam się o nią troszczyć.

[aggaxx]

Wiesz... może masz rację. Chyba na pewno masz rację. Ja też nie potrzebnie
zmarnowałam dużo czasu. Nie chcę żeby i On kiedyś to sobie uświadomił. No a
drugi argument... W końcu jesteś facet i łatwiej Ci zrozumieć drugiego faceta ;-
) Koniecznie muszę dzisiaj porozmawiać z moim mężem...