upadki i wzloty - nie lubie :(

[pascalle]

Najbardziej nielubie tych dwoch tygodni od owulacji do @! Co bylo do zrobienia - jest za nami,
na efekt trzeba czekac.
I ta nadzieja! Za kazdym razem mam jej tyle, ze wydaje mi sie ze to musi byc JUZ! A jesliby
czasem nie - wole nie myslec - ale jesli nie boje sie ze sie nie pozbieram i ze braknie sil. I ta
niepewnosc...
A kiedy przychodzi @ osiagam dno - tylko po to aby po kilku dniach znow sie podniesc,
odzyskac sily i zaczac od nowa...
17 dzien cyklu, jeszcze z dziesiec dni...

[thintalle_lalaith]

u mnie jest tak: pierwszy tydzien po owu: euforia, nadzieja, ze moze tym razem.
drugi tydzien: walka z deprecha.
@ motywuje mnie znow do walki.
nie zalamuj sie!! sciskam cie mocno))

[goldi13]

Ja tez tak mam niestety - najpierw czekanie na owu, starania , czekanie na
test, potem @ i tak w kółko, po @ do doktorka i znowu nowa nadzieja, że może
tym razem sie uda!!!

[katka113]

Mam to samo. To aż nudne się staje... w końcu chciałabym "złapać tego
króliczka" a nie tylko go gonić. Pomału zaczynam mieć tego dosyć, a razem ze
mną mój mąż, a i doktorek pewnie też. Trudny ze mnie pacjent, bo nie wiadomo co
ze mną robić. Niby wszystko dobrze, a w rezultacie klapa na całej linii.

[pascalle]

Bywaja miesiace, ze jakos udaje mi sie troche wylaczyc z tematu, patrzec jakby z boku, nie liczyc
dni, nie wymyslac w jakim ewentualnie miesiacu urodziloby sie moje dziecko gdyby... Ale nie w
tym - znow wrocilam na forum. Czuje sie bardzo zmeczona...
Na dziecinke czekamy od poltora roku. W 12 cyklu zaszlam w ciaze, test w Wigilie Bozego
Narodzenia. Pare tygodni pozniej przyszlo poronienie...
Optymistyczna mysl to taka, ze jednak sie udalo wiec znow moze - MUSI - sie udac... Trzeba w to
wierzyc, mimo zmeczenia. Wam tez zycze tej wiary!

[katka113]

"Poprosiłem Pana Boga o wszystko, czym mógłbym się cieszyć w życiu. Pan Bóg
powiedział - nie... daje Ci życie, byś mógł się cieszyć wszystkim".
Do tego zmierzam - cieszmy się tym, co już mamy! Nie ma sensu rozyślać nad tym,
co by było gdyby... Najwazniejsze jest to, że ciągle jeszcze mamy miłość, wiarę
i nadzieję. Prawda?

[pascalle]

Ladnie to napisalas.... Dzieki!

[kinia.zak]

Witaj.
Jesteś bardzo dzielna, starasz się przezwyciężyć wszystko!
POWODZENIA CI ŻYCZĘ!!!

[gusia_78]

Jej, jak bym o sobie czytała...Powiem Ci, ze mnie te huśtawki nastrojów
związane z fazą cyklu miesiączkowego wykańczają psychicznie, strasznie...
Jeśli ma się jeszcze tendencje do depresji to...
Życzę siły i powodzenia
A.

[katka113]

O rany, myślałam, że jak mam cykl "odpuszczony" (z powodu torbielki) to będę
miała luz psychiczny przez ten jeden miesiąc. A tymczasem cały czas myślę, czy
jest pęcherzyk, czy rośnie, czy pęknie... brakuje mi tych podglądanek, brakuje
mi działania! Okropne jest takie nicnierobienie, to już chyba wolę
to "bieganie" do doktorka, do laboratorium na badanie krwi itp itd... czuję
wtedy, że coś robię. A tak - jestem okropnie podłamana.

wahadło

[yahannah]

i jeszcze dwie skrajności:
myśleć p[ozytywnie, że się udało i że już tylko trzeba czekać na potwierdzenie.
A z drugiej strony, wiara powoduje upadek ze znacznie większej wysokości...
I od nowa

[pascalle]

Oj tak, taki upadek bardziej boli niestety...

Wczoraj bylam z Mezem na plenerowej imprezie. Ladny majowy dzien i wiadomo - wszedzie
gdzie nie spojrzec szczesliwi rodzice z rozkosznymi dzieciaczkami. Najpierw dziwnie westchnal a
potem zamilkl Maz na moje niewinne "Ojej, wszyscy dumni tatusiowie pchaja wozki!" Chwile
pozniej, kiedy ja nie moglam oderwac wzroku od jakiejs mamy z niemowlakiem na reku, zapytal
czemu sie przygladam i powedrowal wzrokiem w tym samym kierunku.... Nic juz nie musielismy
mowic. Bez slowa wrocilismy do domu... Tym razem nie moglismy...

Czasem kiedy jest mi bardzo zle, mysle o tym co zrobilabym gdyby to byl ostatni dzien mojego
zycia... I wtedy przestaje myslec o tym co nie wychodzi, co trudne. Staram sie cieszyc kazdym
promyczkiem radosci i smakowac kazda chwile. To pomaga!