Co sądzicie o wizycie u psychologa???

[oczekujacy]

Witajcie,

z żona stramay sie o dziecko od około 4 lat. Generalnie książkowo jesteśmy
zdrowi, ja mam troszke słabsze nasienie, ale lekarz (gin z novum do którego
chodzimy) uspokoiła nas że jeszcze jest dopuszczalne.
Byliśmy na 3 inseminscjach i nadal nic. Na jezień szykujemy się na in vitro,
ale cały czas się zastanawiam czy nie odbyć jeszcze jakiegoś cyklu wizyt u
psychologa od tych spraw. Nie wiem czy czasem w głowie mojej żonki nie
znajduje sie jakaś blokada spowodowana tym wielkim pragnieniem posiadania
dziecka.
Co sadzicie? Macie jakieś doświadczenia w tym temacie? Polecacie może kogoś?

Pozdrawiam
Oczekujący

[56at]

Wiesz oczekujący ja staram się o wiele dłużej niż 4 lata może to złe ale ja w
żadne blokady nie wierze.Byłam tez u psychologa,który zajmuje się parami
niepłodnymi i na dzień dobry usłyszałam że ma 3 dzieci
Nie sądz żeby rozumiał co czują ludzie tacy jak my chociaz może się myle.
pozdrawiam,ania

[56at]

Wiesz przypomniało mi się jest psycholog tzn małżeństwo w Grodzisku Maz moja
przyjaciólka korzystała z ich porad była bardzo zadowolona mogę sie dowiedzieć
czy jeszcze przyjmują.

[tekla12]

Łamanie domniemanej blokady w głowie żony psychologiem to kiepski pomysł.
Natomiast psycholog, który pomoże wam obojgu uporządkować świat, przygotować się
do ivf i przejść przez procedurę jak najbardziej. Z tego, co słyszałam psycholog
przyjmująca w Invimedzie jest jak najbardziej godna polecenia.

[spa76]

znam historię pary, której to pomogło. sądzę, że warto, nie ze względu na
domniemaną blokadę, ale tez dlatego, że trudny dla was czas i trudna sytuacja.
łatwo popaść w depresję i się pogubić, więc wsparcie się przyda. to, czy
psycholog ma dzieci nie ma nic do rzeczy. to jakby zakładać, że lekarz powinien
chorować na chorobę z której cie leczy.

[56at]

Dla mnie ma i to dużo tym bardziej ,że od tego zaczyna rozmowe ,nie zrozumiałaś
sadze, chodzi o podejście a nie o to czy ma dzieci czy nie.

[spa76]

56at - to znaczy, że to był zły psycholog. dobry potrafi zrozumiec pacjenta i
sprawic, że poczuje się zrozumiany bez względu na swoją sytuację. równie dobrze
mozna sobie wyobrazic, że psycholog, który będzie miał problem z niepłodnością,
będzie patrzył na ciebie przez pryzmat swoich doświadczeń i problemów, pomimo,
że twoje moga byc zupełnie inne - to tez nie będzie dobre.

[korlewna]

Ja wierzę w to, że dobry psycholog może pomóc.....tylko skąd wiedzieć, ktory
jest tym dobrym....

[sadgirl1]

A moje zdanie jest takie, że wizyta u psychologa to strata czasu i przede
wszystkim - pieniędzy (u mnie 70 zeta za godzinkę). Psycholog nie powie Wam NIC
INNEGO, niż piszą ludzie na tym forum, lub na Bocianie (tam też jest psycholog
i to za darmo). Najlepsza jest grupa wsparcia - czyli osoby, ktore mają
dokładnie ten problem co Ty.
Trzeba sobie jasno powiedzieć, że chodzi w tym wszystkim tylko o to, żeby jakoś
przetrwać traumę niepłodności i żeby to nas nie złamało, bo problem niestety
pozostaje w nas na zawsze... no, chyba, że komuś się uda...

[nunucha]

jak miło przeczytać,że są mężczyżni,którzy tak samo pragną dziecka jak
żona.Fajnie,że poddaliście się leczeniu oboje,to zwiększa szanse.Myślę,że wizyta
u psychologa nie zaszkodzi a wam pozwoli spojrzeć na tą sprawę z innego punktu
widzenia.Wspieraj nadal żonę.Pozdrawiam

[inga30]

Polecam psychologa przyjmujacego w Invimedzie - chodziłam i co prawda psycholog
nie spowoduje że będzie dziecko, ale oboje czujemy sie o wiele lepiej i nie
zgadzam się że nie daje to nic czego nie dało by forum. Chodzilismy na
spotkania ja i mąz przez kilka tygodni ( po nieudanym in vitro zresztą).
W invimedzie sa tez cyklicznie warsztaty dla grup dziewczyn leczących
nieplodnosć - równiez polecam.

[sadgirl1]

A co może dać innego niż forum??? Psycholog będzie przekonywał, że trzeba
popatrzeć na swoje życie nie tylko przez pryzmat chęci posiadania dziecka, że
na tym świat się nie kończy itepe. Jeśli komuś to w subiektywnym odczuciu
pomogło, to OK, ale dokładnie to samo można przeczytac na forum bociana. A już
w ogóle taniej (i przyjemniej) wychodzi wygadanie się przyjacielowi, pójście na
tańce, upicie się, oddanie się swojemu hobby - co kto lubi, byle odciągnęło
nasze myśli od problemu, bo do tego się to wszystko sprowadza...

[tekla12]

sadgirl1 napisała:
Psycholog będzie przekonywał, że trzeba
> popatrzeć na swoje życie nie tylko przez pryzmat chęci posiadania dziecka, że
> na tym świat się nie kończy itepe.
Oj, to chyba fatalnie trafiłaś, szkoda czasu i pieniędzy. Terapeuta nie służy do
przekonywania o czymkolwiek ani do zmuszania do przyjęcia jedynie słusznej
postawy życiowej. To tak jakby starał się pomagać choremu na depresję
zapewnieniami, że świat jest piękny i trzeba wziąść się w garść.

[sadgirl1]

Tekla - konkrety proszę. W jaki to Tobie cudowny sposób pomógł psycholog? Z
tego co mi wiadomo, to on może jedynie wskazać drogę, a jak sam sobie nie
pomożesz, to nikt Ci nie pomoże, bo cudów nie ma...

[inga30]

Nie wiem gdzie byłaś u psychologa i jakie masz doświadczenia, Mnie spotkania w
gronie: ja , mój mąż i psycholog bardzo pomogły po 2 nieudanym in vitro, jakoś
mnie wtedy nie pociagały chwilowo tańce i moje hobby, mojego M. tez nie.
Wizyty dla pacjentów kliniki sa bezpłatne. Nikt mnie nie przekonywał do tego o
czym piszesz. Z forum korzystałam wtedy od 2 lat i tego i bociana i kompletnie
mi to nie pomagało w mojej sytuacji. W jednym masz rację - nie było to
przyjemne - ale było warto.

[sadgirl1]

Mnie też nie pociągały WTEDY tańce i hobby, ale długofalowo to jedyna skuteczna
terapia - tzn. pogodzić się i nauczyć się z tym żyć.

[inga30]

[inga30]

poza tym nie wiem co w końcu:
1. Byłas i psycholog Ci nie pomógł i dlatego nie polecasz
2. Nie byłas ale wiesz na pewno że Ci nie pomoze i że lepiej sobie dasz rade
sama ?
Bo nie rozumiem czy piszesz o swoich doswiadczeniach czy przemyśleniach w tej
sprawie.

[sadgirl1]

Na Twoje pytania odpowiem w ten sposób :
u psychologa byłam, ale pomógł mi nie tyle psycholog, tylko sama sobie
pomogłam. Sprawa wprawdzie dotyczyła czego innego, ale myślę, że to ma
drugorzędne znaczenie. Może mój sceptycyzm jest spowodowany faktem, że czytałam
sporo literatury nt. psychologii i zabiegi, które wobec mnie podejmowano w
trakcie terapii były mi już znane przynajmniej z teorii.
Generalnie pomysł psychologa nie jest najgorszy w stosunku do osoby, która nie
ma z kim porozmawiać o swoich problemach, natomiast jeśli ktoś ma taką osobę,
to psycholog niewiele więcej wniesie. Człowiek przeżywający traumę, a
niepłodność, czy utrata dziecka nią niewątpliwie jest - taki człowiek chce być
wysłuchany, chce, a nawet musi przeżyć swój ból, żeby się z tym cierpieniem
uporać. Nieważne, czy robi to wobec psychologa, czy wobec innej osoby (z tą
różnicą, że u psychologa robi to za pieniądze).
Refleksja, którą chciałam przekazać dotyczy tego, że nie ma cudownej recepty na
problem niepłodności. To ciężka próba, której wiele związków nie przechodzi i
niczyjej winy w tym nie ma. Głupie są pocieszenia (często spotykane także na
tym forum) w stylu : musisz wierzyć, że kiedyś się uda etc. Pewien spokój
pojawia się dopiero w momencie, kiedy człowiek uświadomi sobie i przyjmie fakt,
że być może nigdy nie będzie miał dzieci, no bo w końcu kto powiedział, że
rzeczywiście kiedyś musi się udać? To jest trudne, żeby dojść do tego etapu, bo
poniekąd trzeba pogrzebać (przynajmniej mentalnie) swoje marzenia i wiele
rzeczy przewartościować, ale tak jest, czy się to komuś podoba, czy nie...

[tekla12]

sadgirl1 napisała:

> Generalnie pomysł psychologa nie jest najgorszy w stosunku do osoby, która nie
> ma z kim porozmawiać o swoich problemach, natomiast jeśli ktoś ma taką osobę,
> to psycholog niewiele więcej wniesie.

Mylisz role psychologa i powiernika lub spowiednika. Wniesie więcej, jeśli
potrafi. Może nauczyć technik radzenia sobie z traumą, relaksacji, wizualizacji,
odczuwania bólu, umiejętności komunikowania swoich oczekiwań lekarzom, dbania o
własne interesy w konfrontacji z pracownikami służby zdrowia itd, itp.

Człowiek przeżywający traumę, a
> niepłodność, czy utrata dziecka nią niewątpliwie jest - taki człowiek chce być
> wysłuchany, chce, a nawet musi przeżyć swój ból, żeby się z tym cierpieniem
> uporać. Nieważne, czy robi to wobec psychologa, czy wobec innej osoby (z tą
> różnicą, że u psychologa robi to za pieniądze).

Niepłodności i utraty bliskiej osoby nie można porównywać. Niepłodnośc jest
chorobą, która trzeba i można leczyć. O sposobach terapii napisałam wyżej.Śmierć
bliskiej osoby jest niewyobrażalną traumą a pomóc początkowo można tylko byciem,
czuwaniem, miłością i anielską cierpliwością. Psycholog ma tu faktycznie
niewielkie pole do popisu, pomoże raczej psychiatra i jego recepty.

> Refleksja, którą chciałam przekazać dotyczy tego, że nie ma cudownej recepty na
>
> problem niepłodności.

Cudownej recepty faktycznie nie ma, ale zakładanie, że nic nie da się zrobić
jest fałszywe.

To ciężka próba, której wiele związków nie przechodzi i
> niczyjej winy w tym nie ma.

Owszem, najczęściej dlatego, że partnerzy nie potrafią ani się porozumieć ani ze
sobą rozmawiać. Jedno z nich żyje w poczuciu "winy-niepłodności" albo dąży do
rozstania, żeby "uwolnić" partnera, a "niewinne" zaczyna mieć dosyć tej
sytuacji. Faktycznie nieczyjej winy w tym nie ma, ale wydaje mi się, że terapia
rodzinna może tę sytuację zmienić.

Głupie są pocieszenia (często spotykane także na
> tym forum) w stylu : musisz wierzyć, że kiedyś się uda etc.

Takie pocieszenia nie są głupie, jeśli pociągają za sobą działanie- walkę z
chorobą. Zresztą większości pocieszających i pocieszanych na tym forum się udaje.

Pewien spokój
> pojawia się dopiero w momencie, kiedy człowiek uświadomi sobie i przyjmie fakt,
>
> że być może nigdy nie będzie miał dzieci, no bo w końcu kto powiedział, że
> rzeczywiście kiedyś musi się udać? To jest trudne, żeby dojść do tego etapu, bo
>
> poniekąd trzeba pogrzebać (przynajmniej mentalnie) swoje marzenia i wiele
> rzeczy przewartościować, ale tak jest, czy się to komuś podoba, czy nie...

Jeśli podejmuje się decyzję o zaprzestaniu leczenia to wewnętrzny spokój i
akceptacja sytuacji jest pożądany. Ale jeżeli jest konsekwencją myślenia, że
leczyć się nie warto, bo nie ma się na nic wpływu, to jest tylko myślenie w
kategoriach poczucia bezradności i bezsiły. A takie poczucie nie ma nic
wspólnego z psychicznym dobrostanem i radością z życia.

[sadgirl1]

Widzę Teklo, że masz szybką odpowiedź na każde pytanie. Niestety w moim
odczuciu świat nie jest taki prosty.
Generalnie uważam, że ludzie aktualnie leczący się czerpią siłę napędową z
nadziei, jaką niesie ze sobą leczenie. Na tym etapie z psychiką jest tak, że są
dołki (kiedy kolejny test wychodzi ujemny), są i chwile nadziei, kiedy
rozpoczyna się kolejny cykl, gdy idziemy do nowego lekarza, nowe leki, nowa
terapia, lekarz znajduje kolejną dolegliwość - my myślimy, że to już to, tylko
to usunąć i będzie dobrze. Jak myślisz - ile to się może ciągnąć? Rok, dwa
lata, pięć???
Nie odniosę się do Twego twierdzenia, że większości w końcu się udaje, bo
takich statystyk w stosunku do osób cierpiących na niepłodność chyba nikt nie
robił (pamiętajmy, że zdrowa para może starać się do roku). Ja zaglądałam na
to forum już chyba z górką 5 lat temu i z moich obserwacji wynika, że wielu
osobom rzeczywiście się udało, ale wiele po prostu zniknęło, bo już nie mieli
siły tutaj wchodzić...
Piszesz o niemożności porównywania niepłodności i utraty dziecka - mylisz się,
czasem te problemy są ze soba ściśle powiązane - czy nie szłyszałaś o problemie
wielokrotnych poronień? Jak myślisz ile takich wydarzeń można wytrzymać -
jedno, dwa, a może pięć? Zapewniam Cię, że tutaj i psychiatra z receptami na
antydepresanty nie jest dobrym rozwiązaniem...
Może po prostu jesteśmy na innych etapach, może ja kiedyś też myślałam tak, jak
Ty, ale życie to zweryfikowało..., też miałam nadzieję, ale ta nadzieja, którą
się karmimy, która trzyma nas w pionie, może jednocześnie być naszym
przekleństwem, bo właśnie ona nie pozwala nam sobie odpuścić, sprawia, że nie
przyjmujemy do wiadomości, że może być inaczej niż my chcemy, żeby było... może
warto się nad tym chociaż zastanowić?

[oczekujacy]

No, no, widzę, że rozpętałem niezłą burzę....
Generalnie uważam, że wywiazuję sie z roli pocieszyciela bardzo dobrze, ale nie
umiem przeskoczyć pewnych rzeczy. Dużo z żona rozmawiamy, razem chodzimy do
kliniki niepłodności, zapewniam ją że ją kocham bardzo bez względu na to czy
dziecko jest czy go nie ma, zapewniam ją (i tak też faktycznie myślę) że to nie
jest jej wina, ani moja wina - to jest nasz problem i nikt tu nie zawinił.....
A o psychologu to nie myślałem w taki sposób, zę do niego pójdziemy, psycholog
z nami pogada, wrócumy do domu, zrobimy przytulanko i za miesiąc będziemy się
cieszyć z ciąży..... nie, nie, nie. Nie o tym myślę.
Mały przykład. Wczoraj do mojej żony zadzwoniła przyjaciółka z któa nie
widziały się ze 4 miesiące - tylko kontakty telefoniczne. I ponieważ w tej
chwili też nie mogą się zobaczyć to ta przyjaciółka w końcu telefonicznie mojej
żonie powiedziała (chciała zrobić to jak się spotkają i dlatego czekała) że
jest w 3 miesiącu ciąży. Powiedziała także że zaczeli sie starać wcześniej niż
planowali dziecko, gdyż wiedząc o naszych doświadczeniach nie chcieli czekać
dłużej. Wyszło im za pierwszym razem w czasie normalnego przytulanka......
Wczorajszy wieczór był tragiczny... i mimo przytulania, głaskania, mówienia
miłych słów, rozmowy że tak jest i trzeba się z tym pogodzić że jedni mają od
razu, inni po jakimś czasie a jeszcze inni nidgy - moja żona nie może sobie z
tym poradzić.... i dlatego chcę żebyśmy razem poszli do psychologa.

Wczoraj w nocy a właściwie już dzisiaj ciężko było zasnąć..... za co jesteśmy
tak karani, co zrobiliśmy nie tak, czy nie możemy mieś dzieci bo jestesmy
porządnymi ludźmi, bo chcemy dac komuś życie, bo...bo...bo....


Pozdrawiam
Oczekujący...... czy już na zawsze?

[sadgirl1]

Właśnie - ból płynie m.in. z porównywania się do innych, bo zawsze są tacy, co
mają lepiej, ale i tacy, co mają bez porównania gorzej.
Psycholog może doraźnie pomoże, ale obawiam się, że taki stan u Ciebie i Twojej
żony jeszcze potrwa, bo cokolwiek byś jej nie powiedział, to ona będzie
odbierać tą sytuację jako głęboką krzywdę i niesprawiedliwość losu względem
swojej osoby, jako niezałatwiony problem wewnętrzny, który co jakiś czas wraca.
Żeby zerwać z traumą trzeba przejść przez cierpienie, bo innej drogi nie ma,
nie można wyeliminować bólu z naszego życia. Życzę Wam, żeby wszystko potoczyło
się tak, jak chcecie, ale jesteśmy przecież dorosłymi ludźmi i wiemy, że często
w życiu nic nie jest tak, jak być powinno...
Nie jesteście za nic "ukarani", bo na tym świecie rzeczy nie idą wg schematu -
kto się zasłyży ma nagrodę, a kto nagrzeszy jest ukarany. Można wierzyć, albo i
nie - że takie sprawy dzieją się w innym życiu, ale nie tu. Po prostu taki jest
ten świat i trzeba to przyjąć, a to niestety wymaga czasu, bo zmiana swojego
myślenia to ciężka i samodzielna harówka. I o tym myślałam pisząc, że psycholog
niewiele tu może zdziałać, ale techniki, wizualizacje, cóż, jesli ktoś się po
tym lepiej czuje, to mogą być...

[tekla12]

sadgirl1 napisała:

czy nie szłyszałaś o problemie
>
> wielokrotnych poronień? Jak myślisz ile takich wydarzeń można wytrzymać -
> jedno, dwa, a może pięć? Zapewniam Cię, że tutaj i psychiatra z receptami na
> antydepresanty nie jest dobrym rozwiązaniem...

Nie wiem, czy można wytrzymać pięc, bo ja wytrzymałam tylko cztery. A psychiatra
służy np. do określania konieczności hospitalizacji ze względu na nasilenie
myśli samobójczych.
Ale udało się znależć immunologa, który znalazł przyczynę poronień i potrafił
doprowadzić mnie do stanu, w którym kolejna ciąża miałą szansę się utrzymać.
Tyle, że żeby w nią zajść potrzebne były cztery podejścia do in vitro.

> Może po prostu jesteśmy na innych etapach, może ja kiedyś też myślałam tak, jak
>
> Ty, ale życie to zweryfikowało..., też miałam nadzieję, ale ta nadzieja, którą
> się karmimy, która trzyma nas w pionie, może jednocześnie być naszym
> przekleństwem, bo właśnie ona nie pozwala nam sobie odpuścić, sprawia, że nie
> przyjmujemy do wiadomości, że może być inaczej niż my chcemy, żeby było... może
>
> warto się nad tym chociaż zastanowić?

Może jesteśmy na innych etapach, ale nie żałuję tego, że trzymałam się pazurami
nadziei i nie odpuściłam.

[vigga]

Z tą blokadą to moim zdaniem możesz mieć rację. Moja koleżanka po wielu
nieudanych próbach, okresie szczególnego dbania o siebie, zdrowego jedzenia itp
odpuściła sobie - chodziła na imprezy, piła, paliła itp, ale przede wszystkim
nie myslała o zajściu w ciążę i wtedy się udało! Może tu nawet nie chodzi o
psychiczną blokadę tylko o poziom stresu. Ja myślę że wizyta u psychologa to
dobry pomysł.

[magasi9]

ja tez czasami mysle ze mam blokade psychiczna.. bylam u psychologa i pomogl mi
ale w tym ze nie mam co miesiecznych objawow ciazy, ze zyje normalnie, ze nie
placze i ulazylam sobie zycie z mezem i bez dziecka
co do wpsomnianej blokady, mysle czasami, ze boje sie miec dziecko tu gdzie
jestem, mieszkamy za granica, jestesmy sami, bez dziadkow, cioc, przyjaciol
i chociaz ulozylam sobie zycie, to sama za siebie potrafie wziac
odpowiedzialnosc,ale boje sie ze z dzieckiem sobie nie poradze, to we mnie
siedzi, psycholog mi nie pomogl, moze czas pomoze
albo uiu, albo jeszcze jakis inny cud

Pozdrawiam

[nic-10]

wizyta u psychologa, jego pomoc jest bardzo przydatna, przekonałam sie na
własnej skórze. Szkoda tylko że trafiłam tam dopiero wtedy gdy juz sama nie
dawalam rady. staramy sie o dzidzie juz prawie od 4 lat, biologicznie wszystko
ok. Wszystkie te emocje i oczekiwania związane z dzidzią tak sie we mnie
nagromadziły aż pewnego pieknego dnia eksplodowały depresją i to silną.
Wylądowałam u psychiatry i psychologa. Jestem na lekach i powolutku dochodze do
siebie. Psycholog pomógł mi i pomaga.
A jesli chopdzi o blokade to mysle ze jest mozliwa, chyba najbardziej trafnymi
przykładami sa małżeństwa które adoptuja dzieci i po krótkim czasie spodziewaja
sie własnych, znam takie przypadki.
pozdrawiam

[katka113]

Ja jakoś w pomoc psychologa nie wierzę. Ale wkrótce przekonam się na własnej
skórze jak wygląda taka terapia, bo otóż wyobraźcie sobie "mój" doktorek
zalecił mi przynajmniej dwa spotkania właśnie z psychologiem. Zaskoczył mnie
tym totalnie. A ponieważ postanowiliśmy z M, że ta nadchodzaca z nowym cyklem
IUI to będzie już ostatnia (ósma) to spróbujemy skrupulatnie przestrzegać
zaleceń fachowca bądź co bądź