Pytanie do kobiet po in vitro

[flisa3]

Sama jestem przed inv. Zaczynam w marcu. Jestem cała w nerwach.Zastanawiam się
jak pogodziłyście to wszystko z pracą. Czy powiedziałyście swoim przełożonym
dlaczego często się spóźniacie bierzecie urlopy itp. ? Ja wogóle nie potrafię
sobie tego wszytkiego wyobrazić. Jak biorę jeden dzień urlopu na lekarza to
zawsze mnie wypytują jak było, jakie mam badania zrobić, jak się będę leczyć
itp.Dlatego nie wyobrażam sobie właśnie,że miałabym im powiedzieć o
inv.Poradźcie, jak wy z tego wybrnęłyście?

[paula005]

Flisa,
to się tylko tak wydaje z daleka, że trudno zorganizować. Jak już wpadniesz w
ten rytm to pójdzie jak z płatka
Ja brałam czasami dzień wolny, ale najczęściej jechałam na wizytę przed pracą.
Na okres punkcji i transferu zaplanowałam sobie urlop.
Trzymaj się.
Pozdrawiam.
P.

[flisa3]

Ale ja pracuję od 7.00, więc bez spóźniania się nie przejdzie.

[paula005]

To fakt. Może być ciężko.
To może po pracy?
Albo będziesz musiała znaleźć sensowne wymówki (typu wezwanie do skarbowego,
wizyta na poczcie itd, itp.) no a jeśli to nie przejdzie to powiedzieć, że się
leczysz. Pod warunkiem, że masz wyrozumiałych ludzi wokół siebie.

[szarlota1]

Ja staram sie planowac swoje wizyty przed lub po pracy. Jestem z szefowa
szczera,wiec ona wciąż sama pyta o moje zdrowie. Ostatnio stwierdzila: "jesli
bedziesz musiala sie spoznic, to sie nie przejmuj, tu wszyscy cos wiecznie
zalatwiaja. Zawsze mozna zostac dluzej w pracy i odrobic stracony czas. Trzymam
za ciebie kciuki".

Wniosek z tego taki, ze sa jeszcze dobrzy ludzie na tym swiecie, ktorzy chcą
nas zrozumiec. Życzę więc wszystkim takich przełożonych.

[lomre]

Też będę mieć ten dylemat. Jestem nauczycielką, chadzam na rano więc nie ma
mowy o spóźnianiu. Liczę na życzliwe koleżanki, które może popracują za mnie.
Nie wszystkie badania da się załatwić przed pracą.
W razie zwolnienia dyrektor jest życzliwy, ale co tu opowiadać przecież

[zabbba]

jA JESTEM ZA WYMOWKAMI , BO PRAWDA CZASMI MOZE GROZIC UTRATA PRACY. Haslo
choroby kobiece i informacja , ze nie masz ochoty o tym mowic tez dziala -
nikt normalny nie powinien ciagnac za jezyk. Pamietaj tez , ze jest mozliwosc
wziecia zwolnienia - u mnie chetnie wypisuja nawet na cale 2 tygodnie
przygotowan , aby przejsc przez to komfortowo )

[rafulka]

Zabbba to fakt. Ja też sobie jakoś radzę na zasadzie musze wziąć 1 dzień
urlopu, bo coś z samochodem, urzędem, kwitami etc. Dziewczyny z którymi jestem
blisko w pracy wiedzą co jest naprawdę. Tak jak i moja szefowa, która bardzo
nam dopinguje... Badania staram się robić w okolicy pracy, by móc wyskoczyć
(krew, posiewy). Monitoring umawiam prywatnie wieczorami, więc jakoś godzę. Na
zabieg wezmę kilka dni wolnego z hasłem, że do rodziców, bo daleko mieszkają.
Pewne rzeczy trzeba zrobić i wcześniej pomyśleć jak rozwiązać. Bo cel niezwykle
szczytny...

[bacardi2003]

ja raczej nie miałam wyjścia, bo po pierwsze mam taką pracę że trzeba mnie
zastąpić bo po miesiącu nieobecności nie nadrobię zaległości
a w związku z tym że leczę się poza miejscem zamieszkania biorę 2tyg zwolnienia
na pobyt w klinice i 2 tyg na czas po transferze
w pracy bardzo ogólnie powiedziałam o co chodzi (bez wdawania się w szczegóły),
pozamykam wszystkie pilne sprawy i z czystym sumieniem sobie pójdę
ps. też zaczynam w marcu

[agiq]

ja musiałam dojeżdżać na usg i hormony co 2 dni 70km ode mnie, czasem jechałam
z M. ale częściej pociągiem żeby jeszcze dodatkowo on sie nie musiał zwalniać,
więc zazwyczaj wychodziłam z pracy około 13 i mówiłam że jade na badania. Ale
jak już doszło do punkcji i transferu -wzięłam zwolnienie na 2 tyg. a że na
zwolnieniu jest pieczątka kliniki to wolałam powiedzieć po co żeby głupich
domysłów nie było. Reakcja była super, szef się przejął, obiecał pomóc jak
tylko może.

[lomre]

Wiecie może jakie badania można wykonywać póxniej tzn nie rano na czczo? Jeśli
nie musiałabym rano to rozwiązałoby to parę problemów.

[klusqa]

Lomre, badania hormonów nie muszą być robione rano ani na czczo (chyba tylko
kortyzol bada się około 8 rano i około 18 i to musi być punktualnie). Podobnie
badania immunologiczne. Tak naprawdę chyba tylko morfologia i elektrolity
powinny być robione na czczo.

[szila_29]

Ja do klinki musialam jechac ok 4-5 godzin w jedną strone, bralam więc wolny
dzien-tzn u mnie (jestem nauczycielką) załatwialam zastępstwa koleżenskie, a
kiedy przyszedl czas punkcji, transferu-poszlam do dyrekcji, powiedzialam mniej
więcej co i jak (że się lecze, ze będę miala zabieg itp) i dyrekcja sama
zaproponowala, zebym jeszcze po transferze wzięła zwolnienie. Trzymala za mnie
kciuki, nie robila wymowek, nie wypytywała, zachowala się super. Mślę, ze to
wszystko zalezy od tego jakiego ma się szefa/szefową. Myślę jednak, ze warto
mowic, ze się leczymy niz wymyslac ciągle niestworzone historie typu policja,
urząd skabowy, Zus itd. Oczywiscie nie trzeba mowic od razu na co się leczymy,
tylko ogólnie-jestem chora, lecze się, musze wziąć zwolnienie.

[klusqa]

No właśnie, ja też postanowiłam postawić na szczerość, zwłaszcza, że szef
ostatnio zaczął się dopytywać, co mi jest, że ciągle chodzę na badania. Nikt w
pracy nawet nie wie, że miałam laparoskopię, tylko, że byłam operowana, a potem
dostałam zwolnienie. Nie chcę, żeby porobiły się plotki, żeby ktoś podejrzewał
mnie o symulanctwo i zamierzam szefowi jakoś oględnie powiedzieć, o co chodzi,
zwłaszcza, że przede mną jeszcze będą pewnie inseminacje i, jeżeli z
inseminacji nic nie wyjdzie, in vitro.

[flisa3]

Czytam tak sobie te Wasze wypowiedzi i stwierdzam,że chyba tylko ja mam tak
wścibską szefową. U mnie nie przejdzie "leczę się", zaraz dostałabym zestaw
tysiąca dodatkowych pytań co do najdrobniejszego szczegółu. Tak jest zawsze. Z
szefową siedzę razem w pokoju i oprócz tego są jeszcze trzy koleżanki. Nikt by
się ze mną nie ciaćkał, jeżeli powiedziabym ze idę do ZUS to też chcieliby
wiedzieć w jakiej sprawie wraz z jej całym przeanalizowaniem. Dziewczyny
zazdroszczę Wam że nie musicie się tłumaczyć. Ja aż tak kłamać to nie potrafię.

[klusqa]

Fliso, jeśli Cię to jakoś pocieszy, mój bezpośredni przełożony dopytywał się
mnie już o powód leczenia nie raz i nie dwa. Mogłabym mu powiedzieć, o co
chodzi, ale nie chcę, bo nie mam do niego zaufania (boję się, że o tym
rozpowie). Dlatego zdecydowałam iść do Wodza Naczelnego i z nim porozmawiać, bo
jakiekolwiek decyzje i tak podejmuje ostatecznie on. Chciałabym, żeby wiedział,
że nie symuluję chorób, tylko naprawdę mam problemy natury zdrowotnej, które
wymagają dużego nakładu czasu. Może masz kogoś nad swoją szefową, z kim
mogłabyś porozmawiać? Oczywiście nie namawiam, bo sama najlepiej znasz sytuację
w swojej pracy i wiesz, co można, a czego absolutnie nie wolno robić.
Powodzenia!