Szczęśliwa adopcja

[Gość: Marka]

Nie będę nikomu mówić co jest dobre dla niego,
tu każdy musi zdecydować sam.
Napiszę o sobie.
Ciąża pozamaciczna z wylewem, badania, udrażnianie jajowodów, dwa zabiegi in
vitro w dwóch róznych klinikach, kilku lekarzy i nic. Ilość wymodlonych
modlitw, przepłakanych nocy itp nie do policzenia.
Żaden z lekarzy nie powiedział mi, że nie ma szans. Miałam zdrowy organizm,
cudne żywotne zarodki i wielkie szanse, ale co z tego.
Po lekach związanych ze stymulacją (przy in vitro)miałam wachania cylkli i
nastrojów, pogorszenie cery, coraz więcej wąsów i guz na piersi.
A przede wszystkim miałam dosyć.
Pomyśleliśmy o adopcji. Nie od razu, bo jakieś przesądy, bo nie wiem co.
Zaczeliśmy oswajać tą myśl. Przeczytaliśmy kilka książek, porozmawiali z
psychologami i zapisaliśmy się do ośrodka adopcyjnego.
Od trzech miesięcy mamy córkę ( trzymiasięczną). Może nie dziedziczy po mnie
moich zalet, ale też nie dziedziczy moich wad. Tak na to patrzę.
Nie musiałam uczyć się jej kochać. Gdy ją pierwszy raz zobaczyłam serce mi
stanęło i nic nie było ważne. Nie miałam ani chwili wachania po prostu jak
ją
zobaczyłam nie było czasu na chłodne myślenie, tu w grę wchodziły tylko
uczucia. Tak samo własne dziecko jest loterią genów i tak samo
niespodziewanym
prezentem od losu, BOGA, świata.
Nie mogłabym kochać jej bardziej gdybym ją urodziła i myślę, że ona nie
mogła
by być fajniejsza, gdyby była z nas bo JEST CUDOWNA!!!!!
Szalejemy z mężem na jej punkcie.
Każdego dnia na nią patrzę i jeśli czegoś żałuję to tylko tego, że nie
zrobiłam tego wcześniej.
Pozdrawiam

[Gość: Agnieszka]

Witaj!
Twoj list jest optymistyczny, że aż serce się uśmiecha.
Ja tez mialam ciaże pozamaciczną z wylewem...
Od roku staramy sie z mezem o dzidziusia i nic... bo nie ma owulacji. Leki nie
pomagają...
Myslelismy o adopcji... Moze nie teraz ale za jakis czas... ale okazalo sie,
że trzeba być 5 lat malżeńswem! Nam brakuje jeszcze trzech!
Mam prośbe: Czy mogłabyś mi powiedzieć czy dlugo czekaliście na załatwienie
wszystkich formalności? Czy łatwo adoptować takie maleństwo?
Gorąco pozdrawiam szczęśliwą rodzinkę i zycze jak najwiecej powodów do radości!

[Gość: niutka]

Przepis o pięciu latach de facto nie jest przepisem. To raczej zwyczaj ośrodka
adopcyjnego, do którego trafiliście (wiem, czytałam ustawę). Być może z wami
było tak jak z nami: my zadzwoniliśmy i na wejściu dostaliśmy kosza bo mieliśmy
tylko dwa lata. Mimo wszystko umówiliśmy się na spotkanie w ośrodku i
zdołaliśmy przekonać, że nie warto nas tak trzymać w zamrożeniu. Nasze
formalności trwały blisko rok (oficjalnie tyle musiały bo chcieli nas brać pod
uwagę gdy skończymy trzyletni staż małżeński). W tym czasie chodziliśmy na
spotkania do ośrodka, złożyliśmy dokumenty, przeszliśmy kwalifikację i
liczyliśmy czas. Podejrzewam, że prawda jednak była taka, że nie było dla nas
dzieciaka (dzieci do adopcji owszem były, ale w ośrodku zawsze starają się
dobrać jak najlepiej i biorą mnóstwo czynników pod uwagę). Nasz synek urodził
się tydzień po tym jak stuknęła nam trzecia rocznica śłubu. Urodził się nie
nam, oczywiście. Przybył do naszego domu trzy miesiące później na swoje
imieniny. Teraz wiem dlaczego tak długo na niego czekaliśmy (i pomstowaliśmy w
duchu). To rzeczywiście jest NASZ SYNEK. Wiedzieliśmy to od chwili gdy po raz
pierwszy spojrzał na nas w szpitalu. Teraz to już chodzący, fantastyczny,
rozrabiający ile wlezie chłopczyk. Napisz w jakim mieście staracie się o
adopcję. Jeśli Warszawa mogę dać parę wskazówek.
Jeśli nie, pamiętaj: cokolwiek ci powiedzą o małżeńskim stażu - walcz. Jeśli
nie ten ośrodek to inny. Nasz przykład dowodzi że można. Trzymaj się.

[natanata]

Niutka,
chcielibysmy sie starac o adopcje w W-wie, wiec bylabym wdzieczna za wszystkie
wskazowki. Z tego co sie dowiedzialam, to w naszej sytuacji problemem moze byc
wiek meza - ma 39 lat (ja jestem 10 lat mlodsza) - powiedzieli mi na pierwszej
rozmowie, ze male dziecko mozna adoptowac jesli nie przekroczy sie 40-tki...
Prosze wiec o jakies podpowiedzi - jesli nie chcesz na forum to zapraszam na
priva.
Nata

[Gość: Usia-_1]

Zasada jest taka,że dziecko nie powinnno być młodsze więcej jak 40 lat, od
starszego rodzica, ale też nikt nie będzie liczył miesięcy. Do kwalifiakji
biorą całość kontekstu małżeństwa. Raczej nie trzymaja się tak ściśle
przepisów, wychodząc z założenia,że mają one pomagać, a nie rpzeszkadzać.

[Gość: Agnieszka]

Przeczytalam listy i az zrobilo mi sie lzej na sercu. ostatnio jest mi bardzo
smutno... Gdy tylko widze malenstwo lzy naplywaja mi do oczu i pojawia sie
pytanie dlaczego ja nie moge?...
Dzieki Wam uwierzylam... Pokonam formalnosci! Wiem, ze dziecko ktore nie
nosilabym w sobie tylko dostala na rece... wiem, ze pokochalabym je od razu...
mocno, mocno!
Ciesze sie Waszym szczesciem! Pa pa!

[Gość: Marka]

Cześć
Razem od momentu zgłoszenia się do ośrodka do zabrania Naszej córki ze
szpitala czekaliśmy rok.
A od zakończenia przygotowań i zebrania wszystkich dokumentów 5-6 miesięcy
Potem jeszcze 3 miesiące na wszystkie formalności w sądzie itp, ale dziecko
już było u nas
Myśmy też nie podawali żadnych warunków oprócz tego że chcemy aby było zdrowe
(to fobia po kontaktach z lekzrzami przy leczeniu bezpłodności)
Ośrodek łagodnie patrzy na niedopełnienie niektórych warunków typu: za mały
staż lub nieco przekroczony wiek małżonka
Dla nas adopcja była łatwa chociaż nie wiem dlaczego.... Najgorszy był moment
oczekiwania po zakończeniu przygotowań i potem czekanie nz zrzeczenie się praw
przez rodziców. Mój mąż ciągle mi powtarzał,że musi być dobrze i to pomagało.
Mam też stały kontakt z innymi którzy ze mną przygotowywali się.
Jak patrzę teraz na moją córkę to było warto i niczego się nie boję
Pozdrawiam

[Gość: niutka]

kazdy przepis mozna złamać. Zanm parę, oboje po czterdziestce, którzy
adoptowali niemowlaka. Rzecz w tym, jak sie człowiek zaprezentuje i czy umie
przekonać, że mimo zastrzeżeń wiekowych, może wziąć tak małego malucha. W
kazdym razie starałabym się o dzieciaka natychmiast (jeśli oczywiście poza tym
wiekiem męża 39 lat, nie ma innych problemów - np brak ślubu). Rok czekanania
na dziecko to wcale nie jest warunek. Pewna bardzo sympatyczna para najpier 3
miesiące chodziła na spotkania potem została zakwalifikowana a tydzień póxniej
dostali propozycję. Czyli wszystkiego było 3,5 miesiąca!
Mniej rygorystyczni w sprawie wieku są ci z Katolickich Ośrodków Adopcyjnych.
No ale tam trzeba mieć wszystko w porzadku w kościelnych papierach: slub,
świadectwo od księdza, że sie chodzi na mszę itp.
Z cywilnych ośrodków polecam w Warszawie Towarzystwo Przyjaciół Dzieci ul
Szpitalna 5. To profesjonaliści, a ludzie których znam mają stamtąd tylko dobre
wspomnienia.