pustka

[mask0]

pustka. brak odczuć, uczuć poza nagtłymi skokami emocji, agresją,
nieufnością. bodźce zewnętrzne działają skrajnie silnie, nagle
atakują doprowadzając do granicy świadomości i gasną momentalnie.
nic nie ma tak naprawdę, głęboko, tak dłużej niż przez chwilę. więzi
z otoczeniem znikają, nie ma nowych więzi. nieufność. nawet
najbliźsi są cały czas objęci jakimiś dziwnymi podejrzeniami
rodzącymi się z byle powodu, a przerastającymi jakikolwiek związek
powodu ich powstania z możliwymi skutkami. wyolbrzymianie zachowań
negatywnych innnych osób.
terapia nie działa. bo i jak ma działać skoro rzucam ją w momencie,
gdy czuję, że jakieś zaufanie może wreszcie z trudem ale powstać.
życie umyka na szapranie się z całym światem. spadanie coraz
głębiej. uciekanie w pracę, ciągłe uciekanie gdzieś, przed czymś,
przed sobą.
i ataki na siebie. uderzenia pozwalające poczuć, odczuć, odnaleźć
chwilę. małe chociażby zniszczenia ciała, ból dają coś swojego,
ppczuć istnienie. i wyładować napięcie, rodzącą się co chwila agresję

[little_emma]

Ja tak trochę nie na temat, przynajmniej w tym poście.
Ale masz nick:P Obawiam się, że będą Cię mylić z innym osobnikiem, który używa nicku bardzo podobnego. A że nie jest on zbyt lubiany, może się czasami i Tobie przez pomyłkę oberwać;)

[katha_ko]

mnie też się tak skojarzyło od razu...;)

łatwo pomylić, zwłaszcza, jak dyskusja staje się ożywiona :P

[katha_ko]

mask0 napisał:

> nic nie ma tak naprawdę, głęboko, tak dłużej niż przez chwilę.

deficyt miłości, brak poczucia bezpieczeństwa, sympatii od siebie, poczucia
wartości, prawda...? A te bodźce powodują tak silne emocje, aby tę pustkę,
deficyt zasłonić...

> terapia nie działa. bo i jak ma działać skoro rzucam ją

O, sam(a) sobie odpowiedziałaś(eś) :)

> głębiej. uciekanie w pracę, ciągłe uciekanie gdzieś, przed czymś,
> przed sobą.

Tylko, że przed sobą nie da się uciec, to jest niewykonalne i jest iluzją :)

> chwilę. małe chociażby zniszczenia ciała, ból dają coś swojego,
> ppczuć istnienie. i wyładować napięcie, rodzącą się co chwila agresję

Czy tak wobec Ciebie postępowały ważne dla Ciebie (emocjonalnie) osoby? Tak, jak
teraz Ty postępujesz wobec siebie?

[mask0]

najgorzej, że to wiem. wiem, że prrzed sobą nie ucieknę. wiem, że
powinienem zacząć się leczyć. kiedyś rzucając terapię myślałem, że
już wszystko wiem. że pięknie sam sobie poradzę (terapeutka
wyglądała na co najmniej jakąś taką wątpiącą :) i faktycznie jak się
dzieje to wiem, ze się dzieje. i tyle. wiem ale się dzieje. nie
jestem w stanie tego opanować. może nie chcę. to jeszcze bardziej
chore.
nie potrafię zaufać terapeutom. widzę sam, oni pewnie też, że w
pewnej chwili zaczynam kluczyć, uciekać w inne tematy itp.
usłyszałem juą ilka razy o pięknie składanych zdaniach, których
długośc ma doprowadzić gładko do rozmowy o czymś innym...

autoagresja pozwala poczuć chwilę. odczuć siebie. nie widzę, by była
reakcją taką pkrostą na coś co było, na przemoc wobec mnie itp. bo
tego nie było.

[katha_ko]

mask0 napisał:

> reakcją taką pkrostą na coś co było, na przemoc wobec mnie itp. bo
> tego nie było.

Ok, a skąd w takim razie u Ciebie się wzięły zaburzenia?
Jeśli chodzi o przemoc: mam na myśli nie tylko fizyczną, ale psychiczną,
emocjonalną.

[mask0]

nie wiem. są od tak dawna

żyjemy i siłą rzeczy doświadczamy przemocy emocjonalnej. ale nic
takiego co miałoby aż tak mocno wpłynąć. chyba.

a przemoc nie jest chyba i tak odpowiedzią na wszystko

[katha_ko]

mask0 napisał:

> nie wiem. są od tak dawna

To warto by się nad tym zastanowić w końcu...

> żyjemy i siłą rzeczy doświadczamy przemocy emocjonalnej.

bzdura!!!! faktycznie, w dzieciństwie jesteśmy bezbronni i mamy niewielki jeśli
jakiś wpływ na to, jak nas traktują dorośli. ale dorosły człowiek może to
kupować lub nie. żaden dorosły człowiek NIE POZWOLI SOBIE na emocjonalną przemoc
- jeśli tylko chce i potrafi lub gdy chce to zmienić. terapia.

> takiego co miałoby aż tak mocno wpłynąć. chyba.

Ale to jest nielogiczne. Skoro są zaburzenia to MUSZĄ być ku temu silne powody.
Nic się nie dzieje bez przyczyny. Nie ma dymu bez ognia. Siła cierpienia
świadczy o sile przyczyn powodujących to cierpienie.

> a przemoc nie jest chyba i tak odpowiedzią na wszystko

nie, niekoniecznie. odpowiedzią może być też coś mniej spektakularnego - BRAK
czegoś. np. brak zainteresowania i madrej milosci

[mask0]

wiesz, w kwestii prezmocy emocjonalnej w pełni się zgadzam -
chodziło mi o to samo. dajemy się lub nie ale nie zmienia to faktu,
że jej doświadczamy, w tym sensie, że stykamy się z nią. a już jak
na nas działa to inna sprawa

powody mogą być - chyba przyznasz - też różne. może cosik tam
kiedyś, może zaburzenia genetyczne np. na co już niespecjalnie wpły
mieć będzie wygrzebanie ich z otchłani struktur genetycznych
naszych :)
pewnie coś tam jest. terapia mi nie wywlekła.

z terapią chciałbym się potrafić przekonać, zaufać, uwierzyć,
otworzyć. ale nie umiem. przynajmniej przez te kilka miesięcy jak
chodziłem - może niedługo ale jakiś obraz i terapii i siebie mam -
niezbyt to wychodziło. może nie gta osoba, może nie ta terapia.
zawsze jest jakieś może.

ogólnie rozwalony dzisiaj jestem. może nieskładny też. ostatnio nie
jest najlepiej. takie małe kawałeczmki gdzieś się porozsypywały i
jakoś nie można ich pozbierać w całość tworzącą mnie

[urocza_diablica]

Wiesz, z ta terapią mam podobnie. Po prostu nie widzę efektów, a
przynajmniej tak mi się wydaje. Nie ufam. Węszę podstęp. I często
myślę, że to troche do dupy, że muszę płacić obcej osobie, żeby mnie
wysłuchała i pomogła rozwiązać mi moje problemy. Poza tym ciężko mi
sie otworzyć, on mówi że nie tworzę relacji terapeutycznej. W ogóle
zaczęłam watpić w sens terapii, ale narazie daję szanse jemu i sobie
i tej terapii. W ogóle zaczynam się zastanawiać jak ma działać
terapia, czy ktoś mądrzejszy moze mi to wytłumaczyć? No bo czy da
się zmienić chore schematy myśleniowe?

[mask0]

ja tak sobie obserwowałem co pani terapeutka próbuje ze mną robić i
jakoś tak nie udawało mi się jakiegokolwiek punktu zaczepienia
pt "coś to da" znaleźć.
fajna kobieta, fajny kontakt łapie ale jakoś tak... zresztą od
pewnego czasu ja z nikim nie jestem pełnego kontaktu chyba w stanie
złapać to pewnie i z nią nie miało wyjść :)

[urocza_diablica]

No to może z inną wyjdzie?:) Ja chyba za bardzo się spinałam, on
miał dość, gadałam o bzdurach, albo prowadziłam gierki słowne, albo
starałam się przyłapać go na błędzie, raz okazywałam, że go wcale
nie potrzebuję, a za tydzień przychodziłam z płaczem. Ale jakoś tak
w końcu spuściłam z tonu kiedy doszłam do wniosku, że to fajny
facet, dobry terapeuta i najzwyczajniej w świecie mnie rozumie.
Potrafi mnie przyprowadzido porządku i ostro skrytykować mimo że wie
że nie toleruję krytyki. I chyba to polubiłam. Dalej mam problem z
otwarciem się ale stwierdziam, że walę to i przynajmniej sobie z nim
będę gadać.

[mask0]

moze wyjdzie :)
tylko może znowu będę miał podwójną wizję: 1. to nic nie daje 2.
wspaniale pomogę sobie sam (bo akurat osiągnałem chwilową wyżynę
nastrojową, gdzie wszystko jest łatwe i przyjemne; tylko że w chwili
wyżyny nigdy nie pamiętam jak krótko ona zwykle trwa)

to może właśnie tak jest. człowiek pobuntuje się trochę, wyciągnie
pazurki próbnie kilka razy a potem jakoś w końcu zaczyna się praca.
powoli może coś z tego wyjdzie

[urocza_diablica]

No niestety myślenie perspektywiczne nie jest moja najmocniejszą
stroną. Jak uda mi się osiągnąć wyżynę nastrojową to generalnie
wszystkie problemy mam gdzieś i zastanawiam się jaka byłam głupia
kiedy było gorzej. Tylko że z wyżynami nastrojowymi niestety jest
tak, że potem przychodzi nizina i wtedy też zapominam, że może byc
lepiej. I może terapia ma nas przygotować własnie na takie momenty?

[mask0]

no właśnie. problemem jest jakiś taki zanik myślenia w kontekście -
teraz jest tak a później będzie inaczej. jest teraz i tyle. jak jest
dół to jest tylko on. jak jest wyżyna to jest tylko wyżyna. a
pomiędzy czasami uda się człowiekowi na chwilę zatrzymać i obejrzeć
co się dzieje. u mnie zwykle przebiega to tak: coraz gorze i gorzej,
wszechogarniająca pustka i wypranie z sensu, rodząca się wściekłość,
agresja, wyładowania niefajne i po pewnym czasie okres chwilowej
stabilizacji. czasami nawet trochę ta stabilizacja trwa. ale często
z takim strachem ciągłym o to, kiedy coś następnym razem uderzy.
niekiedy cały cykl szybko się bardzo zmienia. niekiedy nie.
kurde, jak ja nie lubię tej niemocy wpływania na swoje życie w tych
chwilach

[katha_ko]

A czytaliście "Uratuj mnie?". Tam jest pokazane, jak wygląda terapia bordera,
jak wygląda motywowanie siebie i ja bardzo można się zmienić. To lektura
obowiązkowa moim zdaniem

[mariemadelaine]

mam to samo.
ciagła niepewność, co mi strzeli do głowy.
działam popędami.
potem je sobie tłumaczę na logikę.
totalnie odwrotny proces!najpierw robię, potem myślę.
nigdy nie wiem jak skończy się dany wieczór.
związane jest to także z alkoholem...

[urocza_diablica]

No ja mam podobnie. Tylko zawsze potem myślę czemu zdając sobie z
tego sprawę i tak potem robię to samo. To jest po prostu silniejsze
ode mnie. A po alkoholu to juz w ogóle masakra. A najgorsze jest to,
że stwierdziłam że w sumie to lubię sie napić. I nie chodzi o picie
zeby wpaść pod stół, chociaż czasem ostro przeginam, ale po prostu
ten stan po kilku drinkach jest ok:) Najgorsze jest to, że często
wtedy zupełnie puszczają mi hamulce. Nie dość, że normalnie odwalam
jakieś numery to po alkoholu już w ogóle. Ale jest to dobra wymówka
jak już zrobię coś głupiego.

[mariemadelaine]

ale jak potem trzeźwiejesz, to boli każde przypomnienie sobie
minionych ekscesów...ja odwalam takie akcje, że strach sie bać.ale
postanowiłam to zmienić. drugi dzień bez alkoholu dziś.świat mniej
straszny jest na kacu.

[urocza_diablica]

Ja niestety mam tak, że na trzeźwo nie narzucam sobie praktycznie żadnych
ograniczeń więc jak wypiję to już jest koniec. Na szczęście prawie zawsze jestem
wtedy z kimś zaufanym, często mało to zmienia i i tak robię swoje, ale
przynajmniej ktoś wtedy jest niedaleko. Niestety nawet na ślubie siostry się nie
mogłam powstrzymać, odwaliłam niezłe numery, głupio mi z tym, wstydzę się tego,
ale to mi w końcu dało do myślenia.

[mariemadelaine]

hm...ale z drugiej strony, świat bez alkoholu tez jest straszny.
upijanie się to małe samobójstwa.ucieczki w niebyt na jakis czas.

[czita88]

"upijanie się to małe samobójstwa.ucieczki w niebyt na jakis czas."

Też lubię pić ale zwykle moje stany się wtedy nasilają, czy to
dobre , czy złe, nienormalne. A że tak powiem pić do upadłego nie
lubię i unikam tego. Lubię gdy świat wiruje przyjemnie i szybko
kiedy zamykam oczy, ale nie lubię sie potykać o wlasne nogi i rano
mieć luki w pamięci (raz się zdarzyło).

A uwielbiam (łam?) palić zioło... Ta błogość... Zapomnienie,
odcięcie się od tego co było, od lęku przed tym co będzie, tylko tu
i teraz, piękno świata, muzyki, tego co widzę, wspaniali ludzie
wokół mnie.... Tylko siedziałam i się tym co się wokół mnie działo
rozkoszowałam, nic nie potrzebowałam... Ech...

Dla zniechęcenia dodam, że jak już wszystko ze mnie "zeszło" to
pojawiało się zniechęcenie do wszystkiego, ciągły lęk, dziwne
poddenerwowanie, napięcie, i ogroomna pustka, bezsens wszystkiego.
Inne narkotyki nie dawały tak błogiego stanu ale dzień po czulam się
równie fatalnie ( +sto razy gorzej fizycznie :) ).