zycie bez dziecka

[lusiasia]

Problem damsko-meski...
Nie wybrazam sobie ze nie bedziemy mieli dziecka/dzieci np za 5-10 lat.
Niedlugo podchodzimy do in vitro i chociaz z wiara ze sie uda jest roznie to
pocieszam sie ze przeciez mozna adoptowac, tylko
moj maz mowi bardzo czesto ze on moze zyc bez dziecka, ze jest szczesliwy ze
mna i ze mu to wystarcza. Wiem ze z jednej strony to lepiej, niz jakby mial do
mnie pretensje ze "nie moge zajsc w ciaze i urodzic dziecka", ale to jego
luzne i optymistyczne podejscie "zycie jest piekne, i z dziecmi i bez dzieci
tez" mnie czasami denerwuje
mysle czasami ze walcze troche sama i tylko dla siebie, dla spelnienia
wlasnych zachcianek, mam wolna reke - "nie chcesz/ nie wierzysz w in vitro to
nie rob", tak po prostu: bedziemy zyc bez dziecka
wypowiedzcie sie, moze troche spojrze na to z innej perspektywy...

[julia56]

Lusiasia, a nie sądzisz, że to, co mówi to jego sposób na wsparcie dla Ciebie?
Tak sobie myślę, że z tego jeszcze nie wynika, że walczysz sama.

[lusiasia]

Moze, ale czasami mam wrazenie on juz sie przyzwyczail do zycia bez dziecka i
wogole nie bierze pod uwage ze ono bedzie
zyje calkowicie normalnie, nie cierpi, ja cierpie za to za nas oboje i moze z
tym jest mi najgorzej, ze chce czasami plakac tylko, a moj ukochany uwaza ze
jestem slaba i tylko plakac umiem, zamiast sie cieszyc z tego co mamy, z tego ze
jestesmy zdrowi, mamy ladne mieszkanie itd rzeczy oprocz zdrowia bez znaczenia
(pomijajac to ze ja sie w sumie zdrowa nie czuje, nie moge zajsc w ciaze)..
sorry, mam dola

[julia56]

Lusiasia, wiesz mężczyźni, z małymi wyjątkami myślą trochę inaczej. Są
szczęśliwi tu i teraz. Zobaczysz, transfer się uda i Twój ukochany oszaleje na
punkcie waszego dzidziala.

[lilyan]

lulasia, a może to jego reakcja obronna - brać to co daje los i nie martwić sie
tym, że czegoś pożałował. on szuka dobrych stron tego co już macie, zeby brak
dziecka nie przesłonił mu tego co już udało Wam się dostac od życia. to że
macie siebie to bardzo duzo.
a może on nie chce żebyś Ty mslała, że dla niego to aż takie ważne, moze to
rodzaj wsparcia na zasadzie "jestem z Tobą szczęśliwy i bez względu na wszystko
cieszę się że jestem właśnie z Tobą".
a może po prostu jest typem faceta, w którym instynkt posiadania potomka
wybucha z chwilą zobaczenia dwóch kresek i poczucia, że od tego momentu jest
się odpowiedzialnym już nie tylko za siebie.
mogę tak sobie gdybać, bo powód jego zachowania może być zupełnie inny.

najważniejsze jest to, że chce podejść do inv, bo wie że dla Ciebie to ważne,
ze jest świadomy i gotowy na powiększenie rodziny. jest wielu facetów, którzy
nie biora inv czy innych metod wspomagania pod uwagę i to dopiero jest problem.
a faceci po prostu boją się ujawniać stachu, że cos nie wyjdzie, bo chcą być
twardzielami chociażby przed sobą.

[klusqa]

Moim zdaniem, albo Twój mąż mówi o życiu bez dziecka, bo nie chce wywierać na
Tobie presji, chce Ci w ten sposób pomóc, albo rzeczywiście wyobraża sobie
życie bez dziecka. Jeśli zachodzi pierwsza możliwość, raczej prędzej czy
później wyjdzie prawdziwe nastawienie, a na razie pozostaje się cieszyć, że mąż
ma na względzie Twoje uczucia. Jesli druga, to mąż ma całkiem zdrowe podejście
do życia godząc się na to, co ono przyniesie.

[miss30]

lusiasia. A ja Ciebie doskonale rozumiem, wydaje mi się, że mam podobny problem.
Ale wiem, że musimy walczyć, walczyć również i z nimi. Ta siła i upór na dobre
nam wyjdzie, zobaczysz. Ja wywalczyłam to, że mój M w ogóle zgodził się na
starania (wiedziałam, że będę miała problemy z zajściem, on mi w to nie wierzył
aż w końcu uwierzył i wiem, że chce, może nie tak mocno jak ja, ale sama myśl o
tym, że chce już daje mi dużo optymizmu).
Słuchajcie jak to jest, nadeszła wiosna słońce świeci a my mamy doła, Dlaczego?
Może jakiś psycholog nam odpowie na to pytanie. Dużo jest dzisiaj na forum
dziewczyn, które piszą o dołach, ja sama też go mam.

[olowa1]

wiesz co ? Tak czytam i czytam i nie mogę uwierzyć , mam poczucie jakbyśmy
miały w domu miały tego samego faceta, matko aż się przeraziłam.
Mój M ma identyczne podejście , teraz właśnie stoimy przed podjęciem decyzji
o inv a on tylko czeka co ja powiem , jakby nie miał swojego zdania, nic nie
myślał, a to chyba nie możliwe , prawda? Bo juz zaczynam wątpić . I tylko
powtarza ciagle , żeby mi to nie zaszkodziło , że najważniejsze żebym była
zdrowa i takie tam, aja mu na to , że właśnie nie jestem zdrowa i po to
potrzebne jest leczenie i inv.
A jak wczoraj nakazałam mu przeczytać Twojego posta to powiedział, że to o nas.
Bardzo Ci dziękuję , że napisałaś i cieszę się ze nie jestem sama.
pozdrawiam

[lusiasia]

dzieki wam dziewczyny!
olawa chyba niemozliwe zeby nasi mezowie nie mysleli,
moj maz przed in vitro (jak juz zaczac kumac o co chodzi w tym calym in vitro),
powiedzial mi raz ze on by sie strasznie bal punkcji i chyba by sie nie
zdecydowal, ja oczywiscie widze to inaczej punkcja = szansa na dziecko, a moj
maz punkcja = straszna operacja, dziecko? to 2 male raczki i 2 nozki, glowka,
usmiech, placz.. to jest dziecko
on sie nawet w klinice jak rozmawialismy o Ivf pytal "kiedy bedzie dziecko?", bo
lekarz nam zarodki pokazywal i ich podzial (calkowita abstrakcja)

moze to taka reakcja obronna
czasami tylko wszsytko jest na mojej glowie, ja mam decydowac czy jeszcze cos
sprawdzic czy nie, a moj maz jakby nie byl wogole zainteresowany (pomijajac juz
fakt ze uwaza ze wymyslam sobie dodatkowe badania i szukam kolejnych problemow w
internecie itp)
maz ma prosciej, ufa bezgranicznie lekarzowi, moze zyc bez dziecka, podchodzi do
wszystkie zdrowo i spokojnie, zebym chociaz w polowie ja tak umiala..

[jagusia81]

chyba duzo facetów tak ma ja kiedyś czytałam artykułu o kobiecie której udało
sie 9 invitro pokazuje go mojemu M a on ze spokojem że na takie szleństo to mi
nie pozwolii ja już wkurzona na maksa mówie żeby mi to wyjaśnił a on że nie
możemy dać sie zwariować że taki zabiegi nie są bez wpływu na organizm i ze nie
chne zostać młodym wdowcem bo to mnie kocha a dziecko do dodatek do miłości
wrrr....

[yadrall]

Oj CI faceci...
Jak lerzalam zmarnowana po trzecim poronieniu moj kochcnay maz przyszedl do
mnie do szpitala i szczerze zacza przysiegac,ze on zrobi wszystko zebym juz
wiecj nie zaszla w ciaze! Rozumiecie? Ja lezac bez sil nie mialam jak
protestowac.
Jak juz doszlam troche do siebie zaczelam z nim rozmawiac. I co sie okazalo?
DLa mojego meza bylo straszne jak musial patrzec na to jak cierpie. Bo dla
niego ciaza to tylo moj bol i cierpienie,a dla mnie szansa na dziecko.

[olowa1]

I widzicie jak to jest, oni wielcy , muskularni,dumni,pewni,wszystko
wiedzacy,itd a jak trzeba podjąć ważna decyzję to okazuje się że to my,
myszki,jesteśmy prawdziwą głową rodziny!!!Trudne to życie , jakoś.

olava

[lusiasia]

my naprawde chyba mamy "tego samego chlopa" w domu ))))

[olowa1]

to ciekawe,zaczyna mnie to coraz bardziej intrygować, a może to jakiś klon?

[lusiasia]

Duzo takich klonow (facetow) jest , moj znowu dzis planowal daleka podroz i
zapomnial ze mamy in vitro w tym samym czasie
wogole ja nie wiem jak mozna o tym zapomniec ???
mnie to sie nawet sni

[matylda_milena]

Wiesz, moja droga, jak to jest. Dopóki inv nie jest tak istotne jak mecz piłki
nożnej, siatkówka i inne tego typu priorytetowe sprawy do zapamiętania, to nie
łatwo o tym pamiętać Przeczytałam kiedyś, że facet to jest bardzo proste
urządzenie, sterowane jedną dźwignią Generalnie to może jest to
stwierdzenie krzywdziące facetów, ale czasami to wydaje mi się prawdą. Jendno
jest pewne ONI SĄ Z INNEGO ŚWIATA!!! I nie ma się co oszukiwać, że jest
inaczej. Trzeba się z tym pogodzić i robić swoje. Czego sobie i Wam wszystkim
życzę.

Cudownych i słonecznych Świąt do Was wszystkich.

[dragica]

Mój mąż po stracie dziecka i poronieniu chyba sie za bardzo boi, żeby pomyśleć
o dziecku jeszcze raz. Uważa tak jak wielu innych facetów dotkniętych tym
problemem, że jest nam super razem, że jak nie będzie dziecka to nic,
przeżyjemy...Ja tak nie uważam,nie wyobrażam sobie w ogóle życia bez dziecka w
przyszłości.Boję się taj jak on, ale jestem gotowa podjąć ryzyko.

[yadrall]

To ja tez zalapalam sie na jednego z klonow
Zastanawia mnie tylko jedno-czy ci wszyscy faceci mogacy zyc bez dziecka za
jakis czas (5 czy 10 lat) nie poczuja uplywu czasu i jednak nie poczuja porywu
ojcowskich uczc. I czy wtedy nie zostawia nas dla jakiejs biodrzastej
laski,ktora bez trudu urodzi im dzieciaka...

[olowa1]

Wydaję mi się że w przypadku mojego M to jest tak że czym dłużej jesteśmy
małżeństwem to jego pragnienie dziecka jest coraz mniejsze,odwrotnie jest u
mnie.Czym dłużej tym mocniej pragnę zostać mamą, myślę,że tym gorzej dla mnie,bo
powinnam się z tym pogodzić, łatwiej by mi się żyło.Natomiast mojemu M, jest tak
z tym wygodnie nie trzeba się starać zabiegać, co roku można wyjeżdżać na super
wakacje, nie ma się za dużo obowiązków,zmartwień i mamy czas tylko dla siebie.To
wszystko bardzo fajnie tylko co będzie potem , jak już się nacieszymy tym
wszystkim i zostanie nam na stare lata pusty dom na święta?Trudno , przewidzieć,
ale będzie chyba bardzo smutno.
Pozdrawiam

[lusiasia]

wlasnie olawa, dokladnie to samo czuje

lusiasia

[olowa1]

Napisz mi proszę , jeśli możesz, jaki jest u Was rozpoznanie,czy zostaję Wam
tylko inv?Kiedy podchodzicie?Jak długo się staracie?Aha no i gdzie będziecie je
mieli?
Ja mieszkam w Łodzi, jesteśmy po ślubie cztery lata staramy się trzy.We
wrześniu miałam laparoskopie, wykryta endometrioza , leczenie właśnie zakończone
i mamy się starać a najlepiej podejść do inv decyzja należy do nas (a właściwie
to do mnie)rozumiesz. Ale się trochę boję,nie samego leczenia, tylko porażki,bo
lekarz twierdzi że u nas może być właśnie problem z zagnieżdżeniem, bo tam była
ta endometrioza.Sama nie wiem co o tym wszystkim mam myśleć , mam mieszane
uczucia i zmienne nastroje.Chyba wariuję!
pozdrawiam

[lusiasia]

powiem ci szczerze ze nie wiem, nie lecze sie w Pl i przysluguje nam
dofinansowane in vitro, staramy sie juz ponad 3 lata i bylam w dolku
psychicznym, lekarz stwierdzil ze czas na in vitro
wiec to troche lekarz zdecydowal, i sumie prawidlowo bo ja sama to raczej bym
nie wiedziala kiedy i czy robic
mielismy kilka inseminacji, mam dosc wysokie fsh, sperma tez nie jest najlepsza,
kiedys mialam graves-basedowa ( i zostaly mi po niej przeciwciala), mam drozne
jajowody

a najwzniejsze mam macice ! i jest chociaz jeden plemnik,
ja wierze ze sie uda, tylko dziecko przychodzi wtedy kiedy ono chce przyjsc a
nie kiedy my tego chcemy (taka mam dewize)
trzymaj sie

[olowa1]

Dzięki
Masz rację,na wszystko jest w życiu pora, i na nas też kiedyś przyjdzie czas.
Trzeba tylko być cierpliwym i nie podawać się, choć to czasami trudne. No ale
czasami zdarzają nam się dołki.Ale to chyba po to żeby nabrać sił.
Tak na marginesie to Ci trochę zazdroszczę , że mieszkasz w kraju gdzie te
problemy nie są spychane na margines , bo w naszej kochanej Polsce możemy liczyć
tylko na siebie .
życzę szczęścia i powodzenia

[maretina]

moja kolezanka ma trudnosci z zajsciem w ciaze. nieplodnosc idiotyczna (
idiopatyczna). widziala ostatnio mojego urwisa w akcji ( bunt dwulatka)i
stwierdzila, ze nieplodnosc nie jest az tak zla jak jej sie wydawalo. na pewno
tak nie mysli, podziwiam ja za dystans, bo ja nie mogac donosic ciazy modliam
sie w myslach: niech bedzie niegrzeczny, zlosliwy, ale niech bedzie, no to
sobie wymodlilam

[lusiasia]

Masz racje maretina,
Ja tez tak sobie mysle, ile ludzi ma problemy z dziecmi (nawet juz nie mowie o
takich malutkich, bo chyba nawet ludzie maja wiecej problemow im dzieci sa
starsze) i wtedy dobrze wiem ze my mamy swiety spokoj..
Ale mysle podobnie jak ty, niech bedzie najgorszy/a na swiecie ale niech bedzie!

olava,jak mi sie nie uda tu gdzie jestem, to do Polski zawsze moge jechac
(oczywiscie z pieniazkami), ale narazie probuje tu gdzie jestem, bo po pierwsze
blizej mam , z drugiej strony tutaj o wrzesnia wchodzi nowe prawo o adopcji
"jajeczka" a ja nie wiem jak bedzie z moimi (przez to fsh) wiec moze jeszcze
przed nami przygoda w Pl

[olowa1]

trzymam kciuki i myślę że uda się Wam tam gdzie jesteście.Po prostu czuję ,że
kiedyś będziemy fajnymi mamusiami.Ja na razie odpuszczam zajęłam się planowaniem
naszych wakacji i już nie mogę doczekać urlopu , wakacji i morza. A tak na
marginesie to słyszałam , że pomagają tropiki ,jedzenie dużych ilości lodów,
więc postanowiłam się zastosować.
pozdrawiam

[lusiasia]

Kazdy sposob jest dobry , ja czekam na telefon od "bociana" czyli z mojej
kliniki czy mnie zakwalifikowali do in vitro w tym miesiacu, czy jeszcze czekamy
miesiac,
moge jeszcze poczekac, mam teraz urwanie glowy i in vitro to teraz dodatkowy
stres, za miesiac juz bedzie spokojniej (w klinice mi powiedzieli ze mam miec
spokojny tryb zycia jak podchodze do in vitro)
tak sobie postanowilam ze jak zaczne caly program koncze z pogadankami na forum,
taki odwyk , jak mialam inseminacje to siedzialam w internecie caly czas i
kicha, wiec teraz moze pomoze dzialanie odwrotne
mam nadzieje
Pozdrawiam

[lusiasia]

Bocian = klinika, do mnie zadzwonila ))))) i jestem bardzo zadowolona ))))
czuje ze po tych wszystkich schodach ktore przeslismy, teraz bedzie z gorki
Zycze Wam tego samego !!

[olowa1]

POWODZENIA!I odezwij się , no wiesz po wszystkim.
pozdrawiam

[dota110]

ja mialam 3 zabiegi in vitro leczylismy sie 14 lat nie udalo sie a mimo to
jestesmy najszczesliwszymi rodzicami od 3 lat nasz synek ma 3 lata
adoptowalismy go kocham go najbardziej na swiecie. powiem szczeze tez sie balam
ale teraz wiem ze decyzja o adopcij byla zbyt pozno podjeta.przez te 14 lat to
byla walka w desperacij.pozdrawiam

do doty110

[mika805]

czy mogła bys mi coś więcej napisać o adopcji?np na maila lub gg 443183?