brak sił....

loubna Re: brak sił.... 12.06.07, 10:40

tez tak mialam kilka lat temu....myslalam, ze po prostu jestem z gory skazana
na porazke - w kazdej dziedzinie zycia, nie tylko jesli chodzi o dziecko.
skonczylo sie na depresji i lekach. na szczescie rozmowy z mezem (jak juz byl
ze mna kontakt) i jego podtrzymywanie na duchu i optymizm mi pomogl. sama
doszlam do wniosku, ze marnuje zycie i musze cos zmienic. i powolutku moje
zycie zaczelo sie zmnieniac. nie, nie bylo zadnych przelomowych wydarzen.
powolutku. znalazlam dobra prace, potem zaczelismy myslec o kupnie wlasnego
mieszkania i znow o dziecku. odstawilam prochy, miesiac pozniej zaczelam
stymulacje do ivf i... 2 krechy zamiast okresu smile

). kazdy ma trudna droge do
celu. i kazdy ma wzloty i upadki. mysle, ze potrzebujemy kogos, kto nas bedzie
wspieral, kogos kto wleje w nas troche optymizmu. czy to bedzie maz,
przyjaciolka czy psychiatra - niewazne. trzeba probowac. jedno Ci powiem, jesli
jestes w naprawde slabej kondycji psychicznej (depresja?), to trudno bedzie Ci
zajsc w ciaze. moze psycholog wystarczy? my tuz przed ivf (juz podjelismy
decyzje) bylismy u psychologa/seksuologa na kilku sesjach terapeutycznych. czy
pomoglo? odpowiedzialam sobie na kilka pytan, ktore sama balam sie sobie
postawic i jak juz wiedzialam czego naprawde chce, co jest dla mnie wazne -
uspokoilam sie wewnetrznie.
pozdrawiam i trzymam kciuki za powodzenie

zuzanna833 Re: brak sił.... 12.06.07, 10:50

Droga Aneczko, pociesze cie , ja ostatnio zadawałam sobie dokładnie to samo
pytanko, "dlaczego mamy tak pod górkę". ale wszyscy mi powtarzaja, że kazda
góra ma swój szczyt i musi być dobrze. chodz im łatwo sie wszystkim mówi a to
my musimy dzwigać ten straszny bagaż przykrych doświadczeń.Są dni co mam tak
strasznego doła, że zadne pocieszenie nie jest w stanie mi pomóc.Miesiąć temu
przeszłam laparoskopie i postanowiłam zacząć walczyć ze wszystkich sił, bo tak
bardzo chce Moją fasolke zobaczyć, że nie dam za wygraną. Tylko j jestem w
gorszej sytuacji. Ja mam pcos, złe wyniki męza i czekamy na kolejna IUI bo
pierwsza była n ie udana. Tażke widzisz jest nas z problemami za dużo niestety.
Trzymaj sie bedzie dobrze buziaczki

aneczka002 Re: brak sił.... 12.06.07, 15:20

dziękuje Wam za dobre słowo.... Wiem ze wszystkim nam jest trudno.. czasem mi
się zdaje ze moge góry przenosić.. a czasem (zwłaszcza jak teraz czyli jak
dostaje okres) wstępuje we mnie jakiś straszny dół!! Dzieki dziewczyny

remka1 Re: brak sił.... 12.06.07, 17:53

Może to małe pocieszenie,ale...większość ze starających się tak właśnie ma.
Wzloty i niezwykła siła, a potem upadki ze strasznej wysokości, aż takie, że
wydaje się,że już się nie dźwigniemy. Nieważne jednak to,że się upada tylko to
żeby znów umieć wstać i dalej walczyć o swoje szczęście. Pozdrawiam (raz silna
a raz słaba).
- anulka59 Re: brak sił.... 12.06.07, 20:20
  
  Skąd ja to znam?Też walczę o bycie w ciąży i czasem nie wiem jak się pocieszyć
  co zrobić by nadzieja nie zniknęła.Mamy to forum i inne więc tylko ten kto ma
  takie problemy jak my nas rozumie.Trzymaj sie i nie poddawaj a pewnie przyjdzie
  moment że zobaczysz dwie kreseczki.
  - aniaresz Re: brak sił.... 12.06.07, 23:04
    
    Loubna. jakie brałas leki, te co odstawiłaś? Ja biorę bromergon i wacham sie czy nie odstawić bo do września zawieszam starania. I jak u ciebie było z tą stymulacją? Napisz bo nie zrozumiałam czy ty w czasie stymulacji zrobiłaś test? Pozdrawiam. My też ponad 3 lata walczymy o dziecko, ale wiem że poronienie jest trudne ale ja już bym wolała to przejść, a wiedzieć że doszło do zagnieżdzenia. Ja nigdy w ciążę nie zaszłam i to wogóle załamka!!!!!!!!!!!!

bulinkaj Re: brak sił.... 13.06.07, 00:15

Hej Aneczka... nie jesteś sama. My w grudniu, po roku bezowocnych starań,
dowiedzieliśmy się, że nie możemy mieć dziecka "drogą" naturalną. Wyniki mojego
męża są po prostu beznadziejne. I jakby nie patrzeć, ciągle pod górkę. Badania
porobione, a w klinice (gdzie chcemy podejść do in vitro) w sierpniu przerwa
letnia. Zatem znowu czekamy. Teraz okazało się, że mam zapalenie tarczycy i
jeśli będę musiała brać jakieś tabletki, to powtórka badań hormonalnych, a jak
sie pogorszy, znowu czekamy na in vitro... W pracy znowu musieliśmy przekładać
urlop, patrzą na nas spod oka i zastanawiają się co kombinujemy, często muszę
urywać się z pracy na badania (a szkoda mi urlopu, bo będę go potrzebowała dla
inv), znowu krzywo patrzą. Ehhh...
Aneczko, jeśli uważasz, że nie dajesz rady, udaj się do psychologa.

Dla mnie nadzieją jest adopcja. Ciągle o niej mówimy. Jeśli nie powiedzie się
inv, nie próbujemy drugi raz (chyba, ze zostaną mrozaczki, a i ja będę
psychicznie przygotowana). Co dziwne, ostatnio często "potykam" się o różne
artykuły, programy telewizyjne o adopcji. I coraz częściej o nie myślę... I
daje mi to ogromną nadzieję, że kiedyś zostanę matką...

aneczka002 Re: brak sił.... 13.06.07, 07:56

w moim małżeństwie nie rozmawia się o adopcji narazie bo mój M twierdzi ze się
uda... natomias zapytałam go czy zgodziłby się (tak hipotetycznie) na
zapłodnienie nasieniem dawcy... tylko popatrzył na mnie i krótko
powiedział "nie wiem czy nauczyłbym się kochać nie swoje dziecko" myśle ze za
daleko biegnie moje myślenie w tym kierunku ale juz wiem ze mój M nie dorósł do
takich rozwiązań.. mamy nadzieje ze jesli dojdzie do końiecznosci zapłodnienia
pozaustrojowego to da się coś wykombinowac z "materiału" męża... ale jak
narazie musimy z decyzją poczekać do wyników kolejnych czyli 3 miesiące po
ostatnich... ale jestem pesymistka.. bo owszem ilość chłopaków jest zadawaljaca
(nawet lux), ruchliwosć niestety już gorsza (ale to mozna próbować leczeyc z
możliwoscią sukcesu).. najgorsza jest aglutynacja ++ z tym cięzko walczyc..
narazie antybiotyk, jak to nie pomoze to badanie wrogosci śluzu i po tym
decyzja dopiero albo to albo tamto ... Juz rozgladam się za
jakimś "przyzwoitym" kredytem

Najnowsze z forum Niepłodność

Zaloguj się