mam dola :-(

[lusiasia]

moj kochany maz stwierdzil wczoraj ze nie widzi sensu w dalszym leczeniu i
zreszta adoptowac tez nie bedziemy mogli, bo nikt nam dziecka nie da (na dzien
dzisiejszy ma racje)
wiec skoro jestesmy w tak beznadziejnej sytuacji, lepiej cieszyc sie zyciem i
zapomniec o dziecku

moglabym zrozumiec ze ma dosc i jest sfrustrowany, ale przez ostatnie 2
tygodnie zmienia zdania jak rekawiczki, raz chce adoptowac, drugi raz mowi ze
trzeba zrobic chociaz 3 in vitra jak lekarz zalecil, a teraz wyskakuje ze
wogole najlepiej zrezygnowac i ze ten pomysl jest najlepszy dla mnie tez...

no to teraz sobie wymyslil, najlepiej zrezygnowac i problem z glowy
to jest dla mnie cios, bo owszem moge zyc bez dziecka, jesli sie nie uda, ale
nie umiem zyc z kims kto nie chce walczyc o nasze wspolne szczescie, chociaz
probowac

[agata399]

Dobrze, że nie stwierdził tak jak mój M, że nie widzi już szans dla nas i dlatego on odejdzie sobie do kogoś innego, a ja napewno kogoś sobie znajdę, to jest dopiero perfidia.

[mika805]

z doświadczenia wiem że to kryzys który powinien niedługo sie skończyć.my tak
mieliśmy przed 1 in vitro, prawie do rozwodu doszło.teraz jestem po 2
transferach i nic, myślimy nad adopcją, tzn mąż nalega, ja się waham.wiem że
jest wam trudno, bo ja w tamtym czasie morze łez wylałam,ale wierzę że dla
każdej z nas kiedyś nadejdzie dobry czas i spełni się nasze największe
marzenie,czego sobie i wam życzę!ściskam, nie poddawajcie się!

[hanna26]

A może trzeba mu dać trochę czasu, odpoczynku? Może zróbcie sobie przerwę na jakiś czas. Zaproponuj mu to.

[dronka3]

nie chcę mądrować, ale powinniście oboje odpocząć...

głowa do góry

[amoniaaa]

na moje oko to on musi mieć strasznego doła z tego powodu że nie możecie mieć
dzieci powiem Ci że mój mąż też cieżko przez to przechodzi chwilami jak sobie
popłakiwałam to było mu też smutno... Dla nich to też ciężki temat. Niby
twardziele ale wcale tak nie jest. U nas akurat ja zazwyczaj jestem silniejsza
psychicznie (jestem większą optymistką od niego)w różnych sytuacjach i od
pewnego momentu kiedy powiedziałam sobie że wierzę że w końcu się uda i zrobię
wszystko, mój mąż też wierzył Widzi mój zapał i moją wiarę i widzę że on też
teraz nie wątpi
Nie sądzę że ty swojego męża jeszcze dołujesz i dlatego taki jest.. Przytul go i
powiedz mu że bardzo mocno Ci na tym zależy... Ja tak zrobiłam z moim
POwiedziałam mu że jest to dla mnie najważniejsze na świecie i bardzo go kocham
i chcę żeby walczył razem ze mną i nie złościł sie czy smucił... Też chwilami
było mu ciężko bo widziałam że przestaje mu się chcieć nawet o tym myśleć To
było baaaardzo bolesne dla mnie, wiem co czujesz. Ale o wszystkich moich
wątpliwościach mu powiedziałam i do tego też mówiłam mu na każdym kroku jak
bardzo go kocham i że tylko z nim chcę mieć dzieci i takie tam No i że jestem
pewna że będzie najcudowniejszym tatusiem... No i mąż "ugotowany" haha
Nie poddawaj się i walcz, powiedz mężowi że ci zależy na tym tak bardzo i że
potrzebujesz jego wsparcia!!!!! A jak do tego popłynie Ci choć jedna łezka to
masz pełen sukces Pozdrawiam

[lusiasia]

odpoczywamy od tematu od maja 2007, wiec raczej to nie wchodzi w gre,
nie mozemy sie teraz poddac, ja mam sile i jutro zamawiam wizyte na konsultacje
co dalej
mam nadzieje ze mezunio sie na wizyte stawi i lekarz z nim po mesku porozmawia,
bo ja nie umiem ostatnio

[batutka]

nie odpuszczajcie sobie - starajcie sie mimo zniechecenia i braku wiary
ja z mezem staralam sie ponad 5 lat i tez myslelismy o adopcji, ale nie
poddalismy sie w koncu i juz niebawem dzieki zabiegowi invitro bedziemy miec
coreczke Anie
powodzenia