nie mam już siły :-(

[aga.zeus]

Cześć.
Od kilku miesięcy zagląddam na to forum, lecz nigdy nie pisałam...
Mam 28 lat, za chwilkę stuknie nam 8 rocznica ślubu, staramy się od 6 lat. Wszystkie badania są ok, jajowody drożne, cykle owulacyjne. Biorę teraz metformax i dostinex (podwyższona prolaktyna). Oprócz tego leczę się na niedoczynność tarczycy no i padaczkę.

Idą święta,
wszystkie moje koleżanki mają dzieci,
nie mogę znależć z nimi wspólnego języka,
w domu kompletna cisza.... nikt nie krzyczy, hałasuje, płacze tak jak u moich znajomych,
Kompletnie straciłam ochotę na seks, co jest przecież podstawą aby mieć dzidzię.

Mam cholernego doła, nie mogę sobie już z tym poradzić !!!
Nie mam siły już dalej walczyć...

[jula1232]

mocno cie przytulam***

[kaczucha1983]

Długo sie zbierałam żeby napisać
Na początku strasznie Wam dziękuję że jesteście kochane kobietki!
Staramy się z mężem już 4 lata,wszystkie wyniki dobre jajeczkowanie
b.dobre i NIC! Tak jak Wy nie mam ochoty chodzić po sklepach i
patrzeć na te szczęsliwe mamusie z dziećmi i w ciąży,czy one wiedzą
jakiego mają farta? o Swietach nawet nie chcę myśleć! znowu te
życzenia...,w domu niby święta a w sercu żałoba, jak żyć?ja poprostu
nie mam siły! w piątek mam 2 iui w wa-wie. Czy komuś udało sie za
drugim razem?

[dobdob0106]

Trzymaj się , będzie lepiej , musi być , ja cały czas mam taką
nadzieję . Masz jeszcze mało lat i dużo czasu na starania. Ja tez
powoli tracę nadzieję, w dodatku czas jest dla mnie mniej łaskawy,
czasem czytam posty dziewczyn którym się udało czasem wbrew
medycynie i zdrowemu rozsądkowi i to mnie trzyma. Pozdrawiam.

[polaa27]

Nie wiem czy Ci to pomoże ale ja (i pewnie dużo dziewczyn z tego forum) też tak
się czuje czasami. Co prawda staram sie dużo krócej niż Ty, ale ciągle nie mogę
zrozumieć, dlaczego akurat my? Jestem w super związku, mam świetne warunki
mieszkaniowe i finansowe, trochę udanej kariery zawodowej za mną, wyszalałam się
już, pozwiedzałam różne miejsca na ziemi i pomyślałam - to jest ten czas, kiedy
warto pomyśleć o dziecku. Tylko co z tego jak moje ciało ma gdzieś moje plany i
pragnienia...

Biegam ciągle do lekarza, biorę hormony (które nie za dobrze znoszę psychicznie)
i ciągle żyję nadzieją. A wokoło wszyscy znajomi albo mają małe dzieci, albo są
właśnie w ciąży. Najlepsza kumpela - w ciąży, koleżanki w pracy - w ciąży,
koleżanka która co dopiero poznała faceta - w ciąży, ehhh. A najbardziej
wkurzające jest, ze przeważnie jednego miesiąca znajomi mówią, ze zaczynają
starania o dziecko, a za miesiąc okazuje sie, ze są w ciąży. Na osiedlu, w
sklepach potykam sie o wózki i nosidełka z pięknymi niemowlętami. Otwieram
gazetę, a tam kolejna gwiazda fotografuje sie ze swoim nowo narodzonym
dzieckiem. A do tego jeszcze rodzina, która dopytuje się - a Wy kiedy będziecie
mieli dziecko??? Naprawdę można zwariować((

Staram sie uciec w pracę, żeby nie myśleć, ale i tam czuję się bardzo zmęczona.
Najchętniej zmieniłabym pracę, ale pewnie zaraz potem okazałoby się, że jestem w
ciąży na okresie próbnym i byłoby trochę niezręcznie, co? Więc tak żyję w
zawieszeniu, czekając na cud dwóch kresek, ale ile jeszcze dam radę?

Myślę, że jedyne wyjście to nie myśleć, zająć się czymś absorbującym Twoje ciało
i psychikę w 100%. No i czasami warto też to wyrzucić z siebie, z przyjaciółką
(oby nie w ciąży na kawie czy chociażby na forum.

Trzymaj się cieplutko

do polaa27

[gusia_78]

Nawet nie wiesz jak ja Cię rozumiem. Czasami czuję się jak na
jakiejś "dzieciatej wyspie" otoczona chmarą małżeństw z dziećmi, a
my tylko jesteśmy we dwójkę A podobno jest nas około 1,5
miliona. Gdzie jesteście?

[polaa27]

Dokładnie Gusiu Ostatnio nawet przestałam chodzić na zakupy, które
uwielbiałam. W centrach handlowych i supermarketach aż roi się od kobiet w ciąży
lub rodziców z dziećmi, ehhh. Wystarczy, że ciągle widzę te ciąże w pracy lub na
spotkaniach ze znajomymi. A zakupy świąteczne zrobiłam przez internet...

do polaa27

[gusia_78]

Mi też często szklą sie oczy w centrach handlowych, gdy widzę te
maluszki i kobiety w ciąży. W tym roku nie obchodzę Świąt - tzn.
idziemy na Wigilię do rodziców, ale całkowicie ignoruję ten fakt.
Noszę żałobę po swoich utraconych nadziejach...

[polaa27]

Gusia nadzieję można tracić, byle nie na długo. Teraz trzeba wytrzeć nos i ubrać
choinkę. Ja kupiłam wielkie motyle na choinkę zamiast bąbek i mimo wszystko mam
nadzieję, ze to nie jedyna zmiana w te święta. Zobaczysz damy radę Trzymaj się
cieplutko

[gusia_78]

"Nos" wytarłam. Nadziei mam mnóstwo - inaczej bym oszalała. Mam
precyzyjny plan działania na najbliższe miesiące. Choinka mnie nie
interesuje. Ściskam Cię mocno.

[lusiasia]

ja nie wierze ze u was wszystko jest ok, ja tez tak myslalam przez
pewien czas, ale po 2 podejsciach do in vitro okazalo ze wszystko
nie jest ok a nawet jest gorzej niz zle

ja mam 29 lat i staramy sie 4 lata
teraz to wszystko jedno ile sie staramy i jaka ja jestem jeszcze
mloda, my nie mamy szans (realnych, pomijajac CUDA) na biologiczne
dziecko
nie ma takiego sposobu, ktory moze pomoc ( czyli iui i in vitro nie
pomoglo)

ja sie leczylam, teraz mysle o adopcji, jak chce dziecko same
starania nie pomoga, wokol mnie sa ludzie z dziecmi i bez, ale to
tez juz nie ma znaczenia, raczej utrzymuje kontakty z ludzmi bez
dzieci, zadko o tym nie rozmawiamy z znajomymi, a jak rozmawiamy
mowie ze nie mozemy miec dzieci (dla niektorych normalna informacja
dla innych straszak i koniec znajomosci)

mysle ze "zycie" wsrod kolorowych zdjec niemowlakow i usmiechnietych
rodzin z wozkami oraz kobiet w ciazy, to pewien etap w tej naszej
nieplodnosci i zmaganiu sie z nia
staraj sie pozbyc takich mysli ze wszyscy sa w ciazy i maja sliczne
dzieci, to jest tylko to co ty widzisz, dalekie od prawdy

zobacz jakie macie badania i problemy
i zacznijcie sie leczyc lub myslec bardziej realnie (adocpja, zycie
we dwoje)
tego ci zycze
no oczywiscie dziecka

[angelika1978]

Cześć, ja mam dokładnie to samo, nie jesteś sama, jest nas wiele,
tylko nas w tym tłumie z dziećmi i z brzuchami nie widać.
Najbardziej wkurza mnie to, że nie wiem, co jest nie tak i dopatruję
się winy w sobie.

Mam nadzieję, że wszystko jest w porządku i wkrótce zostaniemy
mamami. Ludzie, którym przychodzi to bez trudu nie mają pojęcia , co
my przeżywamy.

Uda nam się, nie wszyscy muszą zajść przecież naraz.
Ale przydałaby się czasem ta magiczna różdżka, no nie?
W obecnych czasach planujemy wszystko, a tu psikus i tego, kiedy
zajdziemy nie zaplanujemy...

Głowa do góry, jak się poddasz, to na pewno nie osiągniesz celu!

[fioco78]

napisałaś to w taki sposób, że chce mi się znowu wyć (( czuję dokładnie to samo, przytulam...

[polaa27]

Kurcze, przepraszam za te moje smutki. Mnie np. trochę lepiej robi jak się tutaj
wyżalę, albo porozmawiam z koleżankami, które mają podobne problemy (chociaż
niedużo jest takich, w morzu tych będących w ciąży). W kupie raźniej, nawet jak
mamy razem popłakać.

A po płakaniu trzeba w końcu wytrzeć nos i poprawić makijaż

[molonela]

Twoim wielkim atutem jest wiek, walcz dalej, idz do najlepszych
specjalistow, w ostatecznosci (jesli sumienie Ci na to pozwala) zrob
ivf
myślę, że na pewno Ci się uda, powodzenia

do aga.zeus

[gusia_78]

Aga, doskonale Cię rozumiem, walczę juz przeszło 4 lata, jestem po
nieudanym ICSI, zastanawiam sie nad tym, aby zapisać się do
psychologia zajmujacego się niepłodnością, by poczuć się trochę
silniejsza. Bo tak naprawdę to każda z nas, mimo wsparcia męża,
zostaje z tym sama.

[marzena_gabi]

piszesz, że masz niedoczynność, a jesteś pod kontrolą endokrynologa. niestety
odpowiednio ustawiona tarczyca w twoim przypadku to podstawa, ja tez jestem
niedoczynna i od półtorej roku staram się o dzidzię.
najpierw miałam doła, a teraz... spotkałam cudowne kobiety na forum, które
podniosły mnie na duchu i jest mi lżej, wyszłam z założenia że co ma być to
będzie.. ))
postaraj się, czerp radość z seksu, nie licz że każde zbliżenie zakończy się
ciążą, bo to źle wpływa na prolaktynę... tak tak.. prolaktyna to inaczej hormon
stresu... wycisz się.. wtedy i hormony się uspokoją... ))
pozdrawiam cieplutko )))

[aga.zeus]

wiedziałam, ze mogę na was liczyć. Cieszę się, że jesteście ze mną, choć was nie widzę i nie wiem jak wyglądacie to wiem, że jesteście.Dzisiaj znowu spotkałam moją dawną koleżankę... jest z drugim już dzieckiem w ósmym miesiącu . Oddałabym wszystko aby być na jej miejscu !!!
Wiem, że moje ogromne przygnębienie kiedyś mi przejdzie tylko potrzebuję trochę czasu.
Boże jak mi ciężko!!!
A w domu znowu cisza.....

[kar1980]

I ja sie przyłącze do Was mi też strasznie ciężko najgorsze jest to
że ja nie mam nikogo z podobnym problemem i w pełni Cię rozumiem i
dobrze że tutaj można sie wyżalić.Ja niedługo mam 4 rocznicę ślubu i
też to samo moje koleżanki wysyłaja mi na zmianę zdjecia abym była
na bieżąco jak rosną ich dzieci jacy są szczęśliwi juz mi sie nawet
mylą imionka.W rodzinie to samo maja juz dzieci lub są w ciąży tylko
na mnie rodzina patrzy, mój mąż mówi ze ja przesadzam ale Boże nikt
tego nie zrozumie dopóki sam nie przeżyje.Nawet te Święta mnie nie
cieszą gorzej ja juz stresuje się życzeniami kiedy wszyscy to
samo "życza dzieci" ja wiem ze to ładnie z ich strony ale poprostu
nie wiedzą co ja przeżywam w środku jak mnie skręca.Wiem ze ktoś z
boku może pomyślec jaki Ona ma problem? Sama nawet mam do siebie
pretensje że jest tyle biednych chorych ludzi ze co to za problem,
że wyolbrzymiam, przesadzam, mam nawet żal do siebie ze ja już nie
potrafię się cieszyć wiadomością o ciąży bliskiej mi osoby i nie
umiem sobie tego wytłumaczyc dusze to w sobie wszystko i brak mi też
sił często a najbardziej kiedy przychodzi kolejny okres nie nawidze
go bo mam nadzieje jestem pełna optymizmu a tu rozczarowanie i
kolejny dół i znowu nadzieja i tak w kółko.....Najlepsze że lekarze
mówią że dobrze wszystko, trzeba czekać, że to blokada psychiczna
nie myśleć o tym.Dobrze mówic ale okazuje się że nie dobrze wszystko
jest tak naprawdę zaczynam dopiero teraz leczenie i nie wiem czy
wierzyć w tą blokadę?Wydaje mi sie że często jest coś nie tak no bo
przecież ktoś zachodzi po m-cu a tu ponad 3 lata i nic to jak może
być dobrze. Przepraszam, że tak długo ale super że mogę to z siebie
wyrzucić aga.zeus wiec mozesz sie przekonać ze nie jesteś sama co
często nam sie wydaje i ja też mam podobne odczucia wszędzie dzieci
nie znam recepty jak sobie z tym radzić więc mało Ci pomogę. Napewno
modlitwa mnie ratuje Matka Boża no i myśl że mam meża kochanego
człowieka że nie jesteś sama i tak naprawdę jak sie rozejrzysz masz
rodzinę i przyjaciół, mama która napewno wie co przeżywasz i się
martwi no i myśl że są ludzie którzy mają gorsze problemy którzy nie
maja nadzieji a my ją mamy bo nam kiedys może się udać i tego trzeba
sie trzymać...!!!pozdrawiam ciepło!!!Powtórzę Twoje słowa Boże jak
mi ciężko...

[iwasz13]

Aga, najważniejsze to jednak mimo wszystko sie nie poddawać. wiem,
że brzmi to oklepanie i to tylko słowa. ale to ma sens. nie można
przestać wierzyć, że sie uda. chociaż uwierz mi, ja co miesiąc od
prawie dwóch lat przezywam koszmary. ale ciagle wierze. oswajam sie
z myślą o in vitro, bo juz nie mam siły na inseminacje. i ciagle mam
nadzieje, że może uda sie naturalnie. może własnie jak sie tak
zafiskuje na to inv to uda sie normalnie. byle nie myslec, byle nie
oszaleć. mi tez opada wszystko jak co 27 dnia temperatura mi spada.
nawet testu juz nie robie, bo wiem, że nic z tego. mam miliony
momentów zwatpienia. i tak jest jak piszesz:wszyscy na około mają
dzieci. rodzina, znajomi, wszyscy. a my jak te sieroty dwie tylko
możemy komentować "o jakie śliczne". i tyle. ale kurcze mysle sobie,
że to nie może być tak, że w ten sposob to nie jest ułozone, że
jednak nie jest nam pisane nie mieć dzieci. ogromnie w to wierze i
na przekór wszystkiemu bede miala siłe jeszcze walczyć i sie uda!!!
a w chwilach słabości wypijam kieliszeczek pysznej naleweczki od
przyszłej teściowej i powiem Ci, rozkosz.... normalnie polecam!!!
sciskam, nie daj sie. odzywaj sie... pa

Cisza

[agusek00]

Obiecałam sobie nie smęcić, i nawet mi ostatnio wychodzi. Ale dotknęłaś sprawy w
taki sposób właśnie, który mnie dotknął. Ta cisza w domu... Dla mnie to jest
najtrudniejsze. Wracam od rodziny, gdzie dzieciaki biegają, hałasują, a w
domu... tak spokojnie. Nie mogę tego znieść. W dodatku dziś znów @, więc nie
będzie prezentu na święta - głupio się tylko nastawiam.

Ech, chyba Cię nie podniosę na duchu, mogę tylko przytulić wirtualnie.

dziewczyny

[mikrowanka]

Dokładnie wiem co czujecie, bo czuję dokładnie to samo
kiedyś uwielbiałam zakupy, śmiałam sie z mężem, wyszukiwaliśmy
ciekwych prezentów żeby wzbudzić śmiech czy radość w rodzinie a
teraz...
niecierpię centrów handlowych pełnych brzuchatych, szcześliwych
kobiet z jeszcze szcześliwszymi dumnymi mężami, chłopakami,
maluszków biegających po sklepach lub grzecznie wierzgających
nóżkami w wózkach
zgubiłam gdzieś urok świąt
ale wiecie co...
trzeba sie podnieść, trzeba patrzeć jasno w przyszłość -jaka by ona
nie była
trzeba sie cieszyć tym co sie ma
dziecko - czy to jedyny cel mojego życia?
nie!
coś wam powiem, bierzmy sie w siebie i nie psujmy świąt samym sobie
i tym których kochamy
TRZEBA BYĆ SILNĄ!!!jak tego nie zrobię, to nie tylko dla mnie te
święta będą trudne
a przeciez kochamy swoich mężów i chcemy dla nich tego co najlepsze
no nie?
damy rade dziewczyny!!!!

[morcheeba77]

Nie możecie się poddać!!!Nie.
Jest ciężko,leja się łzy i nie macie już siły...nie rezygnujcie.
Ja:
morze łez,załamka i tak przez 6 lat...nawet nie liczę ile to cykli..
Dziś 12tc...
i nie umiem wytłumaczyć jakim cudem...natura (a mówili,że bez szans)
Trzymam kciuki
Morch

[pawlakjo]

Cudnie!Gratulacje!A powiedz jaki u was był problem i czemu nie
dawano Wam szans? Pozdrawiam

[elpom]

Cześć,
jakoś przez pięć lat naszej walki o cud bardzo chętnie i często podczytywałam
forum, ale się nie udzielałam, ale mam wielką potrzebę podtrzymania Was na
duchu. Bardzo mocno trzymam za Was wszystkie kciuki i sercem jestem z Wami,
wierzę bardzo mocno, że i Wam się uda. Jak już wspominałam pięć lat starań,
tabuny lekarzy, morze łez, stresów i pytań "dlaczego akurat my". A zwłaszcza
przed świętami i tak ogólnie uroczystościami rodzinnymi. Tylko osoby, które
borykają się z takim problemem wiedzą, jak krucha jest psychika ludzka wobec
pytań, "a Wy co, nie zabieracie się do roboty; na co czekacie; no żeby nie było
za późno" lub druga skrajność "może i dobrze, że nie macie dzieci, możecie się
wyspać, zrobić to na co macie ochotę". To tylko preludium do tego co przeżywałam
podczas tak "radosnych i rodzinnych" dni, do tego dodać zakupy zabawek dla
dzieci z rodziny lub znajomych, ubieranie choinki dla siebie (było to zabawne
przez pierwsze lata po ślubie) ale nie kiedy jest się 9 lat i nic!!! Ale my
znaczy się kobiety jesteśmy silne, bardzo silne, wytrwałe, konsekwentne i
uporczywie dążymy do celu. Wiara i nadzieja sprawiają, że po kolejnych świętach,
kolejnej porażce medycznej otrząsamy się w większym lub mniejszym płaczu i
dalej. Tej nadziei, siły, wytrwania i wiary życzę wszystkim, bo naprawdę warto
na to czekać i do tego dążyć. Przepraszam trochę się rozpisałam, ale nie
chciałam, żebyście po słowach otuchy pomyślały, następna dobra w teorii.
Mama bliźniaków - cudownych chłopaków (ICSI)

do elpom

[gusia_78]

Bardzo dziękuje Ci za te piękne i mądre słowa Wszystkiego
Dobrego na Święta dla Ciebie i wszystkich forumowiczek

[marmirka32]

Cześc dziewczyny!
To i ja dolączę do was.Od jakiegoś czasu czytuję forum, ale piszę
rzadko.Odczuwam dokładnie to co wy.Moje (do niedawna )ulubione święta przestały
mnie cieszyć, a wręcz przeciwnie, wzbudzają we mnie poczucie bezsilności i
żalu.Wszystkie moje koleżanki ,siostra, kuzynki, mimo,że młodsze ode mnie cieszą
się potomstwem,a ja(32 lata) mogę tylko o tym pomarzyć.Od 3 lat staramy się z
mężem o dzieciątko , po drodze 2 obumarłe ciąże.Od 2 lat bezskutecznie próbuję
zajść w ciążę, ale niestety bez skutku.Wizyty u lekarzy,badania , 3
inseminacje,modlitwy,łzy, wszystko na nic.Jestem już tym potwornie zmęczona.Mimo
tego,że mam oparcie w mężu i rodzicach,czuję się często strasznie samotna i
gorsza,niepełnowartościowa. Bardzo dziękuję wszystkim dziewczynom,którym udało
się po długich staraniach, za to ,że piszą tutaj i dają nam jeszcze cień nadzieji.
Pozdrawiam Was wszystkie,życzę spokojnych Świąt i spełnienia tego
najważniejszego marzenia.

[justynn]

michal.nasz-bocian.pl/modules.php?
name=Forums&file=viewtopic&t=11459