Takie sobie narzekanie:(

[Gość: fulvia]

Sama już nie wiem o co mi chodzi i czy to wpływ leków czy ogólnie
przemęczenia organizmu. Jestem ciągle zdekoncentrowana, a mam
pracę "umysłową" więc męczy mnie ten stan, moje mysli oscylują ciągle wokół
zajścia w ciąże, doszukiwania się symptomów owu, ciąży, @, etc... Jestem
ciągle zmęczona, mimo, iż staram się wysypiać, mam wrażenie, że wyglądam
coraz gorzej... skóra się robi sucha, włosy przetłuszczają i o dziwo...
trądzik wraca. Jestem ciągle głodna i chyba tyje, ale tego nie wiem, bo na
wagę wchodzić nie chcę aby się nie dobijać... Sama już nie wiem, nie chce
aby posiadanie dziecka stało się obsesją, ale nie potrafię się wyluzować i
przestać się przejmować...

[Gość: Aga lublin]

fulvia))) bądź dobrej myśli , te objawy....zrób test , tylko w który jesteś
dniu cyklu? Wiedz o tym , że nie jestes sama, myśli moje , czy każdej z nas są
podobne, ja po każdej inseminacji obojętnie z kim bym nie rozmawiała, gdzie się
znjdowała, widzę tylko plemniki zbliżające się do mojego jajeczka, powiedz sama
czy to normalne??? nic nie widzisz oprócz plemników??

[manus2]

Fulvia, jak ja Cie rozumiem. Mam to samo - 2.5 roku starań od 1.5 jestem na
Clo, Duphastonie, przeszłam 4 inseminacje. Oczywiście nieudane!!!! Teraz
umówilam się aby zacząć przygotowania do in vitro. Jakoś jednak nie wierzę w
sukces i nie wyobrażam sobie, że kiedyś mi sie uda. Jednak z miesiąca na
miesiąc obserwuję siebie i ciągle mam nadzieję, że się udało. Też mam pracę
umysłową i od dłuższego czasu nie mogę się na niej skupić. Szczęściem moim jest
fakt, iż pracuje z fajnymi ludzmi i oni pomagają mi przez to przejść, rozumieją
łzy w oczach, smutek i obojętność..... ale ile jeszcze???? oszaleję!!!!
Od dłuższego czasu nie udzielam się na forum, bo nie mam już siły, Twój wątek
jednak bardzo mnie zainteresował....
Pozdrawiam, kiedyś nam się uda!!!

[Gość: fulvia]

Dziewczyny dziękuje za listy...
Niedawno rozpoczęłam kolejny cykl tym razem z clo i bromergonem.
W pracy na ten temat z nikim nie rozmawiam, jakoś nie potrafię i nie chcę.
Rozmawiam z moim mężczyzną - on jest pełen optymizmu, wpiera mnie, interesuje
się, mówi, że wyglądam dobrze, a jednak czuje się fatalnie, jestem permanentnie
zmęczona... Ja chyba po prostu nie wierzę, że się uda. I tu taki paradoks, z
jednej strony nie wierzę, a z drugiej ciągle się łudzę i sprawdzam wszystkie
objawy. Wchodzenie tu na forum czy na bociana stało się prawie nałogiem, mam
także wrażenie, że moja wiedza medyczna się rozrasta..., i coraz więcej mam
wątpliwości i co do metod leczenia i co do siebie, a przecież bez zaufania ani
rusz...

[Gość: Monik]

Fulvia może chcesz ze mną pogadać ! Ja lecę już 2 mies na bromergonie, a Clo
miałam brać teraz ale jak pisałam wyżej nie mam @ nie jestem w Ciązy i wogóle..
Może pomailujemy sobie prywatnie ? Skąd jesteś ?

[Gość: Monik]

Te wszystkie obiawy to niec nowego mam je cały czas dzisiaj mam 35 dc i nie mam
@, rano zrobiłam test i oczywiście jak zawsze negatywny więc cały czas zamiast
pracować śledzę forum i czytam wszystko co zwiazane jest z zachodzeniem w ciężę
itp, głowa mi peka , a to dopiero czwartek i dopiero 11 godzina, Nie chce mi
się świąt niczego najlepiej schowałabym sie w ciemny kąt i płakała, bo nie
mogę już patrzeć jak mój mąż patrzy z politowaniem , że lekarz powiedział mi,
ze nie było owulacji, a ja łudze się , ze jestem w ciąży ? po tym cyklu miałam
zacząć barać CLO ale są święta i nic z tego bo bez monitoringu to do dupy się
truć więc wszystko jest do D.......... mam dość

[Gość: Nova]

Hej, hej! Ja mam bardzo podobne odczucia i fale zwatpienia (z placzem i
pretensjami do calego swiata) na przemian z falami optymizmu ... Juz tez troche
nie wydalam i boje sie, ze psychicznie tego nie wytrzymam. Zawsze, kiedy wydaje
mi sie, ze sie uspokoilam i pogodzilam z cala sytuacja, ze uwierzylam w
szczesliwie zakonczenie - czyjs gest, slowa, jakies pytanie burzy ten moj
pozorny spokoj o okazuje sie, ze ta cala moja rownowaga, budowana z takim
trudem jest krucha i nietrwala jak domek z kart. Nie wiem, jak dlugo tak mozna.
W ramach "psychoterapii" staram sie jak najrzadziej zagladac na forum i na
bociana. Doszlam do etapu, w ktorym posty o temacie "udalo sie" nie daja mi
nadziei tylko budza zal i rozgoryczenie. Niestety...

[evy]

Ach kobitki...Właściwie nie ma sensu pisać jak się czuję bo mogłabym się
podpisać pod prawie każdym postem...
Już zaczęłam się zastanawiać czy przypadkiem nie pójść do psychologa....tylko
nie wiem czy mi odwagi starczy, czy skończy się tylko na zastanawianiu....