Zbyt nerwowa

[guerlaine]

Jak to jest z Wami? jestem osobą dość nerwowa, lub po prostu pełną energii.
Dla lepszego wyciszenia się polecono mi Joge.Problem w tym, że jest mi ciężko
wytrzymać na zajęciach :(
Czy ktoś miał podobnie i czy to się zmieniło w trakcie zajęć?

[garg.krzysztof]

guerlaine napisała:

> Jak to jest z Wami? jestem osobą dość nerwowa, lub po prostu pełną energii.
> Dla lepszego wyciszenia się polecono mi Joge.Problem w tym, że jest mi ciężko
> wytrzymać na zajęciach :(
> Czy ktoś miał podobnie i czy to się zmieniło w trakcie zajęć?
Ciekaw jestem, jak szybko stwierdziłaś, że jest Ci ciężko. Joga wycisza i
uspokaja - wiem to doskonale z własnego doświadczenia. Na tym forum parokrotnie
już pisałem w różnych wypowiedziach, że joga to nie PARACETAMOL, który daje
efekt po 20-60 minutach... Działanie jogi u mnie pojawiło się po ok. 2
miesiącach udziału w sesjach 3 razy w tygodniu. Ja nie zastanawiałem się ciągle
kiedy, no kiedy wreszcie się wyciszę. Efekty przyszły niepostrzeżenie.
Nie wiem, z jakiego jesteś miasta więc nie podpowiadam Ci szkoły (ja mieszkam w
Wawie). Moja rada: ćwicz i nie popędzaj czasu... Pozdrawiam.

[meg303]

Zgadzam się. To najlepsza recepta na wyciszenie. PO prostu ćwicz bez oczekiwania
na efekty. Kiedy już się pojawią będziesz zaskoczona:)
pozdrawiam

[mooh]

garg.krzysztof napisał:

> Joga wycisza i uspokaja - wiem to doskonale z własnego
doświadczenia.

Zapewne, ale ludzie różnią się temperamentem i upodobaniami. Może
niektórym trudno jest wtłoczyć swoje spragnione dynamicznego ruchu
ciało w spokojny rytm Iyengarowskich asan. Dla sprawnych fizycznie,
lubiących dynamiczny ruch osób lepsza może się okazać astanga. Od
razu sprecyzuję - lepsza, bo bardziej harmonizująca z żywym
usposobieniem.

[garg.krzysztof]

Ależ ja nie sugerowałem rodzaju jogi do ćwiczeń - napisałem tylko, że nie należy
z niecierpliwością czekać na efekty praktyki, nie jojczyć tylko wziąć się za
jogiczną robotę a efekty same we właściwym czasie przyjdą. Z moich "publikacji"
na forum wiadomo, że ćwiczę wg metody Iyengara i mam same dobre doświadczenia
ale przecież w mojej pierwszej wypowiedzi słówkiem o tym nie pisnąłem. Masz
rację na temat relacji temperament - metoda Iyengara ale tylko częściowo: znam
parę osób z, zapewniam Cię, ogromnym temperamentem, które wspaniale czują się
praktykując Iyengara. Podczas wykonywania asan nie można mieć gonitwy myśli nt.
tego co się wcześniej wydarzyło czy co będę robić po sesji (np. co będzie na
obiad lub kolację) - TRZEBA BYĆ TU I TERAZ!!! Obserwować swoje ciało i wnętrze -
TYLKO TYLE I AŻ TYLE. Mój nauczyciel jogi określa to byciem w laboratorium
swojego ciała - powtarzam: TYLKO TYLE I AŻ TYLE. Ot co!

[mooh]

garg.krzysztof napisał:

>znam parę osób z, zapewniam Cię, ogromnym temperamentem, które
wspaniale czują się praktykując Iyengara.

Zakładam, że jest to całkiem możliwe :)

Podczas wykonywania asan nie można mieć gonitwy myśli nt.
> tego co się wcześniej wydarzyło czy co będę robić po sesji (np. co
będzie na obiad lub kolację)

Dla kogoś, kto na codzień musi w pracy wykonywać 4 czynności na raz
lub pilnować w domu rozbrykanych małolatów, które są w kilku
miejsceach jednocześnie i zawsze robią coś, co grozi śmiercią lub
kalectwem, takie skupienie i bycie tu i teraz jest na początku
bardzo trudne. Tego trzeba się nauczyć. Jeden przejdzie przez ten
niełatwy etap w szkole Iyengara bez większego bólu, inny się
zniechęci, a w sumie szkoda. Dlatego zaproponowałam astangę. Podczas
zajęć po prostu nie ma czasu na cokolwiek poza wykonywaniem poleceń
prowadzącego. Przejścia z asany do asany są płynne, dynamiczne, a
ciało po kilku zajęciach zaczyna samo się układać do kolejnych
sekwencji. To daje wielką frajdę, dlatego jest dobrym rozwiązaniem
na początek. Oczywiście jest jedno założenie - by ćwiczyć astangę,
trzeba być w miarę sprawnym fizycznie, dość dobrze rozciągniętym, bo
łatwiej o kontuzje. Ale bez przesady - są różne poziomy
zaawansowania, a poziom dla początkujących nie wymaga sprawności
akrobaty.

[guerlaine]

Nie mieć gonitwy myśli, wyciszyć się, nie czekać na rezultaty - to ładnie brzmi.
Ja jednak zastanawiam się czy dla takich osób jak ja, Joga jest właściwym
rodzajem ćwiczeń?
Może jednak nie? A może to zależy od prowadzącego?
Dlatego chciałam zapytać osób, które podobnie jak ja, są... pełne energii, czy
jak to nazwać.

[catalunya72]

guerlaine napisała:
> A może to zależy od prowadzącego?
No przecież.
Iyengar Iyengarowi nierówny ;))

[garg.krzysztof]

Moja babcia mawiała: "Pop swoje, czort swoje" ! Dziewczyno, tłumaczymy Ci
wszyscy, na podstawie swoich doświadczeń, że joga może Ci pomóc w Twoich
kłopotach - joga astanga, Iyengara czy może jakaś inna. Trzeba jednak próbować a
nie deliberować, że ja jestem cudem świata i mnie pewnie nie pomoże. Joga
istnieje tyśiące lat i jakoś nie jednokrotnie pomagała ludziom takim jak Ty! My
tu wyłazimy ze skóry by słuzyć Ci radą a Ty powtarzasz jak mantrę: mnie nie
pomoże, bo ja jestem nadzwyczajna. To rzekłszy kończę te jałowa, IMHO, dyskusję
z Tobą...

[guerlaine]

Dobre, jakby ciut się "wyłożyłeś" w tej wypowiedzi... I udowodniłeś, że Tobie
Joga wiele nie dała. Tyle agresji, ile bije z Twojej wypowiedzi - napisz na
jakie zajęcia chodzisz, będę wiedziała gdzie NIE IŚĆ. ;)
Ale dziękuję za udział w dyskusji.

[garg.krzysztof]

No, dobra! Dowaliłaś mi i Bóg z Tobą! Tak na marginesie: nie odróżniasz
zniecierpliwienia od agresji. Wypowiedź Brodacza jest, mz, głęboka i bardzo
mądra ale,przy okazji mimochodem, wyszedł Ci "w kolor": utwierdził Cię w Twoim
przekonaniu, że joga nie jest Ci do szczęścia potrzebna. Moim zdaniem jestes w
błędzie ale to jest Twój problem i, powtarzam, Bóg z Tobą...
NAMASTE

[guerlaine]

A to dopiero! Bo ja odpowiedź brodacza odczytałam zupełnie inaczej! Nie, że Joga
nie jest mi potrzebna, ale że jak najbardziej może mi się przydać. Wyjaśnił jak
to może działać, dlaczego reaguje tak, a nie inaczej i dał nadzieję, że jednak
BĘDZIE działać!

[garg.krzysztof]

Cieszy mnie to!!! Naprawdę!

[brodacz100]

Jeśli interesuje Cię tylko to, żeby się wyciszyć i nie być osobą
nerwową, to szukaj antidotum dalej, nie poprzestawaj na jodze.
Wiele osób lepiej uspokoi się podczas kąpieli, na grzybach, po
ciężkim wysiłku, po tańcu, po seksie, w kinie itd. Joga to coś
troszkę innego.

Faktem jest to, że joga rozwiązuje zupełnie wszystkie problemy, a w
szczególności problemy ze zdrowiem i stanem emocjonalnym. Jednak to
wszystko są tak jakby skutki uboczne, to nie są cele jogi, a już na
pewno nie można ich pragnąć. Joga to całkowita akceptacja i brak
jakichkolwiek pragnień.

Przykładowo wykonujesz jakąś assanę. Czujesz że wszystko jest w
porządku. Już do niczego więcej nie dążysz. Oddajesz tej chwili.
Czujesz się np. przyjemnie, to akceptujesz tą przyjemność, nie
wpadasz w zachwyt, nie chwalisz się, nie chcesz tej przyjemności
złapać dla siebie, nie chcesz jej przedłużyć. Po prostu jesteś
świadoma tej przyjemności, wszystko jest w porządku. Gdy czujesz
ból, postępujesz tak samo, nie skarżysz się, nie chcesz go
znieczulić, nie chcesz odwrócić uwagi, po prostu jesteś świadoma
tego że przyszedł do Ciebie ból i akceptujesz go. Możesz patrzyć na
to jak na sztuczkę, która po pewnym czasie odsunie od Ciebie ból i
inne problemy.

Z emocjami, ze zdenerwowaniem postępujesz tak samo. Joga nie usuwa
zdenerwowania. Zresztą podejrzewam że straciłabyś swój urok bez
denerwowania. Jak zaczniesz opanowywać to zdenerwowanie, czy udawać
spokojną osobę, to staniesz się sztuczna i nieprawdziwa. Ja myślę że
wszystko z Tobą w porządku. Tak samo można powiedzieć że coś jest
nie w porządku z tymi co Ci każą się uspokoić, dlaczego oni się nie
denerwują? Prawdziwa złość jest piękna, a udawany spokój jest
wstrętny. Joga sama w sobie nie uspakaja zdenerwowania, joga
akceptuje wszystko. Zdenerwowanie do Ciebie przyszło, a po jakimś
czasie odchodzi. Obserwujesz je, obserwujesz jak przyszło, jak
trwa i jak odchodzi. Nic więcej z tym nie robimy, tylko obserwujemy.

Ta akceptacja w jodze nie jest po to aby sobie pozwalać na złość,
albo aby pozostać biernym wobec choroby która sprawia ból. Nasze
życie wraz z pójściem na trening jogi zupełnie się nie zmienia.
Tak samo się cieszymy, tak samo się złościmy, tak samo się
uspakajamy i tak samo się denerwujemy. Jesteśmy cały czas naturalni i
świadomi tego co się z nami dzieje. Taka metoda po czasie przynosi
równowagę, jeśli naprawdę za bardzo się denerwujesz, to zdenerwowanie
od Ciebie samo odejdzie. Nie próbuj go usuwać, albo uspakajać się
na siłę.

Zdrówka
M.

[guerlaine]

I chyba na taką odpowiedź czekała!
Bardzo, bardzo dziękuję. :)