teraz to totalny dół

[sveitsi]

dziewczyny pocieszcie... od wczoraj nie mogę dać sobie rady... brat mojego
męża oświadczył radosna nowinę: wpadł ze swoja dziewczyną.
Tradycyjnie w takiej sytuacji odzywa sie mój aktorski zmysł, no ja potrafie
byc dobra aktorką, tak pieknie udawałam radość, a potem w nocy nie spałam
tylko ryczałam jak bóbr. Czemu los jest taki niesprawiedliwy,... jak tu sie
cieszyc i nie zwariowac..

[biedronka1969]

No chyba wiekszaosc z nas w podobnych sytuacjach zna to uczucie
No coz niestety cierpimy i nie da sie tego zmienic dokad same nie
bedziemy tymi szczesciarami z Groszkiem w brzuszku.Ale mozna sie
troche uodpornic i zdystansowac.To kwestia nastawienia
psychiki.Troche trudne ale czasem sie udaje!
Wspolczuje ci.Wiem jak sie czujesz ale bedzie dobrze,zobaczysz!

[chealsyka27]

Ja to w ogole od jakiegos czasu nie rozumiem pojecia "wpadka".
Cholerka, jak tu wpasc? dla mnie to wrecz nierealne....
Nie zabezpieczamy sie itp, a wpasc nie mozemy....
beznadzieja... a dzis na klasie moja kuzynka dala nowa fotke, ma
termin na sierpien ehh....i nawet sie szczegolnie nie starali...
mam dola.

[zosienta]

Tak, tak. A jeszcze ta akcja z zaszczutą, zgwałconą 14-latką.

Tak sobie myślę, że Bóg to nas jednak nie do końca dobrze zrobił, bo
jak się dziecka bardzo, bardzo prgagnie to powinno jednak choć
trochę pomagać, a nie przeszkadzać i vice versa.

[martucha90]

A ja jestem jak natchniona od piątku... Porozmawiałam z
przyjaciółką... To pierwsza osoba, której się zwierzyłam (poza
forum), nie wiedzą ani moi rodzice ani teściowie, ani znajomi z
pracy, ani rodzeńtwo itp. Zresztą mój brat też ma za sobą
wpadkę ale to stare dzieje. Wpadka do szkoły chodzi.
No i ta przyjaciółka tak mnie jakoś natchnęła, że wszystko będzie
dobrze. Natchnęła mnie nadzieją, że się uda. No i jakoś tak zaczęłam
myśleć, że się uda już w tym cyklu... Sama nie wiem, czy mi z tą
nadzieją lepiej czy gorzej...
A jak się nie uda, to się odchudzam i będę laska. Zawsze to jakaś
pociecha

[gatta28]

Doskonale Cię rozumiem. Moja koleżanka z pracy tez wpadła. Siedzimy w jednym
pokoju i tak będzie przez jej całą ciążę. Jest mi bardzo ciężko, czuję żal,
złość i nawet nie mam ochoty z nią rozmawiać. A to przecież nie jej wina, że ja
zaskoczyć nie mogę, a jej się ot tak udało .

:)

[groszkowa74]

Wiecie co, swego czasu znalazlam watek dziewczyny ktora pisala ze 3
lata sie starala pograzajac sie w depresji, ze zajsc w ciaze nie
moze. Nagle uswiadomila sobie ze ten stan zlego samopoczucia
utrzymuje sie takze z powodu nierobienia rzeczy ktore mogla zrobic,
i tak np:
1. nie poszla na kurs tanca, bo groszkowi zaszkodzi
2. na studia sie nie zapisala podyplomowe, bo napewno bedzie sie zle
czula w ciazy
3. nie awansowala bo teraz to ona musi oszczedzajacy tryb zycia
prowadzic
itp, itd
Sama sie na tym lapie i odganiam takie mysli Zyjmy kobietki,
poprostu zyjmy

[biedronka1969]

Masz racje!!! w 100% ja tez sie na tym lapie ze wszystko odkladam bo
moze wlasnie w ciaze zaszlam i nie daj Panie zebym maluszkowi
zaszkodzila.To paranoja.Kurde od jutra sie odchudzam

[zosienta]

Tak, to ja "popełniłam" wątek o tym czego nie robię w czasie starań.
Chociaż kurs tańca to nie powinnien zaszkodzić, ani nauka tym
bardziej.
Ale to nic, ja mam już plany co będę robić jak już urodzę (wg FF
jeśli mi się w weekend udało Groszka zrobić to due date 27 lutego

[groszkowa74]

Ech Kobietki, to do dziela...z odchudzaniem, ja tez musze bedziemy
sie wspierac. Ile macie do zrzucenia??

[martucha90]

Ja mam do zrzucenia około 10 kg ;-( Jak tylko się okaże, że nie
wyszło w tym cyklu, to odchudzam się na poważnie: dieta i ćwiczenia,
dieta i ćwiczenia, dieta i ćwiczenia, dieta i ćwiczenia...

[groszkowa74]

Ja mam do zrzucenia 5 kg, tez sie zabieram ostro z Wami A wiecie
ze ruch (niekoniecznie z wmowieniem sobie ze sie odchudzamy)
zwieksza plodnosc, odwraca uwage od schizy ciazowej, poprawia
samopoczucie, upieksza cialo...
Kto na fitness i silownie sie wybiera ze mna?

[gatta28]

Dopisuję się do odchudzających się. Do zrzucenia conajmniej 7 kg...

[chealsyka27]

hehe ja bym chciala 5 kg chociaz, tak do 58 kg, bylby git

Groszek mialby niezla z mamy lasencje

[bushko]

Ja powinnam jeszcze zrzucić z 15 kg ;-((( udało się 4 i dalej ani rusz....

A co do tematu tego wątku... to my starające sie desperacko o dziecko jesteśmy
bardzo wrażliwe i przejmujemy się wszystkim... niestety... Ja ostatnio na ulicy
widuję wysyp ciężarówek.... lub kobiet z małymi dziećmi... i nic nie poradzę na
to, że serce mi się ściska i to ukłucie zazdrości daje o sobie znać...
Powinnyśmy mniej się się przejmować takimi rzeczami... wiem łatwo powiedzieć...
ale dla nas lepiej, dla naszego zdrowia także jak takie rzeczy będą spływały po
nas jak woda po gęsi... Jest w ciąży, no to jest w ciąży, to nie moja
sprawa.Przynajmniej ludzkość nie wyginie... Mnie to nie dotyczy, ja mam inne
zainteresowania, inne życie... Nie namawiam bynajmniej do tego, żeby się nie
starać, lub znieczulic się na innych... ale jak długo można walczyć z
wiatrakami? Co ma być to będzie, a to czy jesteśmy szczęśliwe wcale nie zależy
od stanu posiadania.Od tego czy mamy 1 dziecko, 5 czy wcale... Z pewnością
brakuje nam poczucia spełnienia jako matki, ale... Szczęście jest w nas i
należy je wydobyć, to my decydujemy o tym czy czujemy się szczęśliwe czy nie...
i jeszcze jedno... kiedyś doszłam do wniosku może nieco filozoficznego, że
spełnione marzenia szczęścia nie dają...(a w każdym razie nie zawsze) szczęście
to nie jest coś co można zdobyć i zachować... szczęście to stan w jakim
jesteśmy... i codziennie od nowa trzeba troszczyć się o ten stan.... A marzenia
nadaja naszemu życiu barwy i kolorytu... Co będzie dalej? Spełnimy swoje
wszystkie marzenia i co dalej? Pozostaje tylko zycie bez marzeń, bez celu,
czekając na śmierć??? Nie ma znaku równości pomiędzy spełnionymi marzeniami a
szczęściem...

Bushko.
p.s. To wcale nie znaczy, że ja nie mam problemów ze znalezieniem własnego
szczęścia, że łatwo mi mijać napotkane ciężarne.... patrzeć jak moje marzenie o
dziecku oddala się za horyzont....

[biedronka1969]

Ladnie to napisalas bushko.Ja to ujelam troche krocej i zwięźlej ale mniej
wiecej o to samo chodzilo - cytuje:
" mozna sie troche uodpornic i zdystansowac.To kwestia nastawienia
psychiki.Troche trudne ale czasem sie udaje!"
Ja wlasnie tak robie,ze jak widze kobiete w ciazy lub z dzidziusiem to najpierw
poczuje uklucie w sercu a za chwile tlumacze swojej glowie.I to mi pomaga.Nie
wiem czy zawsze tak bedzie,bo gdzies w glebi duszy wierze,ze w koncu to moje
marzenie tez sie spelni ale jak strace nadzieje i wiare to moze bedzie inaczej?
Nie wiem.Ale rzeczywiscie na szczescie sklada sie wiele rzeczy i trzeba je
dostrzegac bo inaczej zycie traci sens.


A do zrzucenie mam z 10kg!!!!!!!!!

[sveitsi]

dzięki dziewczyny.. właśnie wracam do starnek po 2 miesięcznej przerwie...
najpierw były 4 mies. niepowodzeń, potem 2 przerwy spowodowane choroba..
zobaczymy... tylko właśnie takie coś mnie strasznie deprymuje...kobiety w ciąży
są w centrum uwagi.. cała rodzina sie nad nimi skupia, już to przerabiałam, jak
moja rodzona siostra była w ciąży.. tylko 1 temat wśród wszystkich był nr1. no i
teraz znów sie zaczynie..no te cholerne pytania: kiedy wy??? co sie P. tak słabo
stara??? co wy w nocy robicie??? a było tak miło jakis czas.. cisza i spokój.. a
teraz pojawi sie pierwszy wnuczek tesciów.. czyli powtórka z rozrywki..dam rade
chyba bo mam doswiadczenie

[viktoria1980]

ja już kiedyś pisałam że ja to wszystkich w około informuje o naszych staraniach
na razie nieudanych - to zwalnia mnie z pytań dlaczego jeszcze nie, a przy
okazji dowiaduję się że prawie każdy ma gdzieś w swojej bliższej lub dalszej
rodzinie lub gronie znajomych pary które mają problemy z poczęciem, czasem
zasypywana jestem jeszcze innymi problemami nie związanymi z tematem, chyba tak
ku pokrzepieniu i czasem ta ciężarna kobieta obok mnie okazuje się
niesamowicie miło, czasem wystraszoną, zagubioną istotką, z różnymi problemami i
wtedy jak jeszcze jakoś jej mogę pomóc to już czuję się zupełnie dobrze. bo
rzeczywiście to nie est tak że te ciężarne wokół nas tryskają szczęściem, dla
nich to norma, a już niedługo będą zmęczone i przygniecione obowiązkami - my za
to kiedy się doczekamy na pewno docenimy ten stan...

[sveitsi]

viktoria, podziwiam Twoja odwagę w mówieniu o tym.nie bałaś się, ze ludzie będą
sie, co miesiąc pytać, no i jak?? nie bałaś sie tej presji? bo ja myślę, ze jak
nikt nie wiem, to ona jest mniejsza. wydaje mi sie, ze i tak po jakimś czasie
wszyscy sie domyślają, ze tej parze, to chyba nie wychodzi i wtedy tez jest
spokój, bo raczej sie nie wtrącają.. ja jakoś nie mogę.. z reguły kłamię i
odpowiadam, ze na razie nie chcemy mieć dzieci, bo najpierw chce zmienić pracę.
najbardziej natarczywi są teściowie.. własciwie to byli, bo teraz wreszcie tego
upragnionego wnuczka będą mieć. z nimi rozmawiał mój mąż, ja ich zbywałam. ale
serce mnie teraz boli, że jak zwykle mam pod górke.

[uccellino]

Taaaa.... Myśmy mieli silne pstanowienie, żeby nie mówić Rodzicom,
żeby ich nie ranić. Ale kiedyś teściowa tak na mnie napadła (wiecie,
ona "zamawia" wnuczkę i nawet juz imię wybrała - wyobrażacie sobie
taka bezczelność?), ze wybuchnęłam i powiedziałam (to było po roku
starań). I wiecie, co usłyszałam? Że to nie tragedia! No jak dla
niej to nie jest tragedia, że może nigdy nie mieć biologicznego
wnuka, to gratuluję dobrego samopoczucia! Dla nas to j e s t
tragedia. Po tej scenie wysłałam męża do nich, żeby powiedział, że
kategorycznie nie życzymy sobie więcej na ten temat rozmawiać i
nastepna informacja, jaką otrzymają, będzie jedną z dwóch
następujących:
- własnie szczęsliwie minął 12tc
- własnie rozpoczynamy procedurę adopcyjną.

A moim Rodzicom twardo nie mówimy. Jakbyśmy powiedzieli, to pewnie
też byłaby rozmowa o planowanych zabiegach, oni by się denerwowali,
kibicowali, musiałabym donosić o każdym wyniku bety itd. Nieeee...

Zmuś się

[ankups]

Pewnie najpierw sobie pomyslisz - łatwo jej mówić, jest już w ciąży!
Jedyne, co mnie pomogło, to aktorstwo wobec... samej siebie.
Zaczęłam jak Ty - okłamując otoczenie - przecież moja siostra miała
lada chwila urodzić, a kiedy urodziła, zadzwoniłam do niej o 2 w
nocy, żeby słuchac o jej szczesciu, B była w ciąży, M zaszła...

Później zaczęłam okłamywać siebie - sposobów jest wiele - praca,
nowe przedsięwzięcia, byleby wmówic sobie, że moje zycie jest pelne.
Nie można siebie okłamywać w nieskończoność? To prawda, ale czasem
to skutkuje. W pewnym momencie, choć czasem i tak płakałam, poczułam
się wolna. Kłamstwo stało się prawda mojego zycia.

a teraz po kolei: czy było łatwo? NIE! zaszłyśmy z siostrą z
tygodniową róznicą - ona urodziła, ja w te 9mcy straciłam dwoje
dzieci. B zaszła i ogłosiła to w wieczór, gdy ja leżałam po zabiegu
łyżeczkowania. M zaszła, choć to ona sprawiła mi ból, kiedy
straciłam swoje Maleństwo...
Zaczęliśmy starania o adopcję... i w wieczór, kiedy dostaliśmy
zaproszenie do oa stał się cud. Nosze go pod sercem. Daj sobie
szansę, bo może i Twoje Szczęście czeka już bardzo blisko.
Płacz, jeśli tego potrzebujesz. Izoluj sie, jesli inaczej nie mozesz
uchronić się przed cierpieniem. Krzycz, kiedy ból nie daje oddychać.
Uwierz. To najtrudniejsze, ale wtedy wszystko się zaczyna. Nie
musisz od razu wierzyc, że to już następny cykl, uwierz, że
zostaniesz Mamą, kiedy przyjdzie czas.

A ja potrzymam mocno kciuki, żebyś zaczęła na nowo zyc i wkroczyła w
nowy etap - macierzyństwo.
Całuję

[sveitsi]

mam nadzieje, ze tak sie stanie oby.. bardzo bym chciała. dzieki

[bushko]

Ankups... tak pieknie napisałaś...)) aż mi się łezka zakręciła w oku.... dzięki.

Na siłownię i fitness ja idę, nawet już zaraz natychmiast.... kiedyś chodziłam
na siłownię, na basen... a teraz na basen... to trochę się wstydzę... za dużo
centymetrów tu i tam....

Bushko...

Co?????????????

[ankups]

Za dużo cm?! cholera, ja wyglądałam ostatnimi laty jak mała
anoreksja, chyba, ze udawało się na jakis czas dobrnąć do 50/51kg,
wcale ładnie nie wyglądałam, nie zycze takich cm jak moje wtedy... ;-
)
ale na powage, cholera, ile Ty masz lat? 12? chcesz wyglądać jak te
wieszaczki na patyczkach obutych w modne laćki, co to, sądząc po
rozmiarach staniczków, nie weszły nawet w okres dojrzewania?!...
cholera, ide o zakład, że niejedna z nas cycków może Ci pozazdrościć!
Esponuj to, co jest Twoim atutem, reszte wal w te i w tamtą strone!

p.s. nie jestem zboczona, tylko jak byłam taką chłopakowatą szkapą,
to nic pod bluzką nie miałam, wstyd na plaże wyjść...A że mam
krótkie włosy, to bez makijażu, w samych majtasach, mogłabym udawać,
zem chłop... żałosne...

[bushko]

Rozumiem, że to było do mnie...)) Hm oto moje wymiary: waga 76kg, wzrost
162.Kiedyś mając w biodrach 100cm i w pasie ok 70cm było nieźle.... teraz jest o
wiele gorzej;-( Dokładniejszych wymiarów wstyd mi podać... może się kiedyś
spotkamy)) Poza tym z sadła wylewa się cellulit, mam lat 38... Do
rubensowskich piękności z pewnością nie należę...

A do Ciebie ;-D

[ankups]

A ja po stracie wagi mam mega rozstepy - fioletowo-rózowe od samego
tyłka, po kolana, za to mam ładne oczy, podobno usmiech też, teraz
mam fajowe cycki, które z lubością eksponuję, ładne, zadbane stopy,
które w te upały wyglądają ślicznie w sandałkach na malutkim
obcasie. Mam tez długie rzęsy - uwielbiam je nioeprzyzwoicie
tuszować. Brzuch? chym... po spadzie 12 kg w niecałe 3mce jest
flakowaty (pomimo ćwiczeń, po prostu nadmiar skóry i to poważny...),
ale w ładnej tunice ściąganej po biustem nikt tego nie widzi
łydki - cóz, mam pecha - po tatusiu jak u atlety... Ale na obcasiku -
miodzio! Odrobina samoopalacza i ... ech! sama sobie się podobam.
Twoja kolej - co lubisz, co masz ładnego, czego nie eksponujesz a
powinnaś? To nie o wage chodzi, ale prezentację!I wcale nie trzeba
mieć pełnej szafy, tylko dobrze dobraną! A co!

[chealsyka27]

Ankpus,ale fajnie siebie opisalasaz sie usmiechnelam do siebie,
fajna z Ciebie dziewczyna

[bushko]

Ale mi zadałas klina... Jak wymyslę to napiszę... ale jakoś długo mi to
myslenie wychodzi ;-D

[skomroch1]

I mnie się ta łezka zakręciła.Tak dobrze to wszystko znam.
Do zrzucenia 6 kg.

[1.madera]

Hmmmm do zrzucenia by było ok 5 kg ale tylko w okolicach bioder i
brzucha. Niżej i wyżej jest OK