Mamy pracujace

[evee1]

Na emamie pojawil sie watek o odczuciach mam pracujacych jak dzieci sa
male (do ktorego zreszta sie dopisalam) i zainspirowal mnie do zadania
nastepujacego pytania, glownie do mam, ktore w miare szybko wrocily do
pracy po urodzenia dzieci, ale nie tylko (moze macie jakies przyklady
z bliskiego otoczenia).
Czy waszym zdaniem, z perspektywy lat, to ze zamiast siedziec w domu
poszlyscie do pracy odbilo sie jakos na Was i Waszych dzieciach. Czy
tego zalujecie i teraz zrobilybyscie inaczej? Jezeli zalujecie to
dlaczego?
Ja tez napisze co ja mysle, ale to na "nastepnej zmianie". U nas juz
dochodzi pierwsza w nocy i padam na nos, a rano trzeba leciec do pracy )).

[judytak]

ja żałuję tylko, że moja mama siedziała ze mną w domu trzy lata
potem trwało mi prakrtycznie następne trzy lata, żeby sie nauczyć "życia bez
mamy" - najpierw przez rok miałam opiekunkę (zapisano mnie do przedszkola,
owszem, ale przez dwa tygodnie ryczałam bez przerwy od rana do popołudnia, to
mnie wypisano), potem poszłam do przedszkola, ale było mi tam źle, tak naprawdę
dopiero w szkole czułam się w miarę dobrze

moje dzieci, z którymi byłam w domu z każdym po około roku, podobnych problemów
nie miały

ale wydaje mi się, że kiedy dziecko rozpoczyna szkołę, znów przez jakiś czas
(pierwszy rok?) dobrze jest, jak ma mamę - nie zaraz "niepracującą", ale taką,
która ma czas i możliwość, żeby się dzieckiem zająć - przyuczyć do
samodzielnego odrabiania lekcji, zadbać o wystarczającą ilość ruchu na świżym
powietrzu, orientować się na co dzień we wszystkich "sprawach i sprawkach"
dziecka (mi się udało urodzić Trzecie, jak Pierwsze było w pierwszej klasie :o))

co później, tego jeszcze nie wiem, ale nadal to, jak robiłam, robię, wydaje mi
sie rozsądne

pozdrawiam
Judyta

[izunia6]

To chyba zależy od mamy. Jeżeli siedząca w domu mama jest sfrustrowana,
znudzona, nie potrafi o niczym innym mysleć i mówić niż o dzieciach i obiadku,
to lepiej żeby poszła do pracy. Mnie pójście do pracy zmobilizowało do tego,
żeby o siebie zadbać, lepiej się zorganizować, mieć więcej czasu, więcej tematów
do rozmowy. Być atrakcyjniejszą partnerką, dla dorastających dzieci, nie mówiąc
już o męzu. Ale znam matki, które siedząc pozornie w domu, mają mnóstwo
zainteresowań, pasji i świetnie się spełniają. Natomiast nie poświęciłam dzieci
dla kariery i choć mój dyrektor jest młodszy ode mnie, nie żałuję tego.

[evee1]

Napisze jak bylo u mnie. Po urodzeniu corki poszlam do pracy na pol
etatu jak Joasia miala dwa i pol miesiaca, a dwa lata pozniej siedzialam
"az" 4 miesiace w domu z Bartkiem. Ale ... przez caly czas w czasie
mojej nieobecnosci dziecmi opiekowala sie moja mama (mieszka z nami
na stale), a jak Bartek sie urodzil, to na rok przyjechala tez do nas
tesciowa. Wlasciwie to moja mama byla glowna inicjatorka mojego
wczsnego powrotu do pracy, twierdzac, ze po co ja mam siedziec w domu
skoro ona tam jest i moze sie dzieciakami zajac. No i faktycznie
opieke maja super. Ja bym chyba siedzenia w domu nie zniosla, ale
nie siedzenia z dziecmi, tylko siedzienia z mama )).
W sumie, to u dzieci nie widze jakos ujemnych skutkow bycia przeze
mnie kobieta pracujaca. Dla nich to po rpostu normalne, ze mama chodzi
do pracy i juz. Ale babcia zawsze postepowala tak, ze ja mialam byc
ta najwazniejsza dla dzieci. Moze dlatego, ze sama mnie do pracy
"wypychala", to sama przed dziecmi tlumaczyla dlaczego mamusi nie ma.
Musze powiedziec, ze wczesniej wlasciwie nie bylo mi zal, ze nie bylo
mnie w domu przez caly dzien kiedy dzieci byly male, dopiero teraz,
kiedy dzieciaki sa juz podrosniete, to wolalabym miec wiecej czasu
dla domu i dzieci.

[serengetti]

U mnie było inaczej. Siedziałam w domu z córką przez 3 lata, ale nie mogę
powiedzieć, że nie pracowałam. Bo musiałam nas utrzymać - mąż nie chciał nam
dawać na życie, więc przez cały dzień starałam się być matką i gospodynią
domową, a wieczorami przemieniałam się w maszynistkę komputerową i
przepisywałam różne prace, doktoraty, formatowałam dokumenty itd itp. - żeby
jakiś grosz zarobić. A potem, kiedy córka miała 3 lata, odeszłam od męża. Ona
poszła do przedszkola - przyznam, że z tym nie było kłopotów, bo świetnie się
tam czuła i nie przepłakała ani jednego dnia, a ja zaczęłam szukać pracy. Udało
mi się, dostałam dobrą pracę - zaowocowało moje nocne przepisywanie - i pracuję
w tej samej firmie do tej pory. Powiem wam, że nie żałuję, że te 3 lata
spędziłam z córką w domu - mimo wszystko. Myślę, że to są lata, kiedy matka
jest dziecku niezbędna, zanim odrobinkę się usamodzielni. A i mnie były one
potrzebne - udoskonaliłam swoje umiejętności, co zaowocowało dobrą pracą. Kto
wie, w końcu często rządzi nami przeznaczenie, czyż nie?
Katarzyna

[verdana]

Chyba wszystko zależy od tego, czy mamie zalezy na pracy i moze przede
wzystkim - jak długo musi pracować. Ja miałam tą luksusową sytuację, ze nie
chodzę do pracy codziennie. Gdybym musiała pracować od rana do wieczora i
widzieć dziecko tylko w niedzielę - nie wiem, jak by było. Ale z drugiej strony
przrazaja mnie teraz róznego typu akcje "Zielonych domów" itd, które mają pomoc
dzieciom odzwyczaić się od stałej opieki mam, mamy płaczące w przedszkolu.
Wydaje mi się, ze trzy lata sam na sam z dzieckiem - to moze być za bardzo
uzalezniające dla obu stron. Dziecko powinno stykać się też z innymi ludxmi niż
mama. Poza tym ojcowie nie pracujacych matek są czasem tak bardzo zapracowani,
ze dziecko pozbawione jest faktycznie taty. Już wolę, aby miało po trochu mamy
i taty niz ttlko mamę, a tatę od świeta.

[serengetti]

No cóż - moje dziecko w czasach, kiedy byłam z mężem nie miało taty ani w dzień
powszedni, ani w święta. Bo tata wracał do domu, robił awanturę, że nie jest
tak czysto, jak być powinno, a ja nic nie robię, chociaż siedzę w domu, a potem
szedł do swojego pokoju i zamykał się w nim. A w weekendy, zamiast spędzić z
córką trochę czasu, wyganiał nas na spacer, a sam coś tam dłubał - w naszym
domu panował wieczny rozgardiasz remontowy, bo mój mąż uważał, że dom jest
najważniejszy i ma być piękny. Tak więc z czystym sumieniem twierdzę, że teraz
moje dziecko ma więcej taty, niż wtedy, kiedy mieszkaliśmy razem.
A co do stykania się z innymi ludźmi - wszystko da się załatwić, wystarczy chęć
i dobra wola. Przede wszystkim należy rozszerzyć grono znajomych o mamusie z
dziećmi - ja tak zrobiłam. Muszę przyznać, że poznałam na spacerach i nie tylko
(np. w sklepie) wiele uroczych kobietek - robiłyśmy sobie wspólne popołudnia -
dzieci bawiły się razem, a my plotkowałyśmy, wymieniałyśmy się doświadczeniami,
dawałyśmy sobie rady. Wszystko w życiu da się zorganizować. I mimo wszystko
mama czy babcia w domu jest lepsza niż żłobek. Szczerze.