stół

[romanska.3463]

to chyba pierwszy mebel jaki zapamiętałam. Wszystkie ważne chwile
dzieciństwa, młodości rozgrywały się przy tym meblu. Tu na mnie krzyczano,
chwalono, tu się siedziało przy obiadach, przyjęciach świątecznych,
chrzcinach, stypach.
A był to olbrzymi stół. Zajmował włąściwie w mieszkaniu Babuni cały pokój.
Wokół krzesła i kredens (dziś stoi w moim domu).

[luccio1]

Był produktem PRL. Bardzo szybko się rozesechł, nogi zaczęły się rozjeżdżać na
wszystkie strony. Siedząc za stołem należało uważać, aby go nie potrącić -
wtedy wszystko zaczynało tańczyć - zwłaszcza filiżanki na nie w pełni
dopasowanych spodkach - a wtedy kawa i herbata znajdowały się na białym
obrusie.Poza tym, ilekroć byli goście, Mama zwykle sadzała mnie i jeszcze kilku
gości na wersalce, podkładając im poduszki dla uzyskania odpowiedniej wysokości
siedziska i twarzy; koszmarem było, jeśli przypadło mi miejsce po obu stronach
którejś z nóg stołowych - wtedy nie miałem prawa zrobić najmniejszego ruchu. Te
wszystkie komplikacje wynikały z faktu, że w ciasnym i tak mieszkaniu (48 m na
4, potem 3 osoby - przy tym wszystkie osoby pracujące umysłowo, więc i
czytające, i piszące) stół miał swe miejsce w pokoju mniejszym i tylko na
Wigilię był przenoszony do większego, gdzie zawsze było drzewko. Rekord, który
padł na przyjęciu z okazji doktoratu Taty: 25 osób, przy czym do stołu były
wtedy dostawione dwa inne mniejsze, pożyczone od sąsiadów.

[marcin_95]

Rozsychające się meble to skutek odgórnych nacisków po linii partyjnej, by nie sezonować drewna, gdyż odbija się to na planach przekroczenia planu ;-) Ciekawe, że cenzura jak najbardziej pozwalała na drukowanie rozwiązania technicznego dostępnego dla każdej złotej rączki: mebel należało rozebrać na części, złącza oczyścić z resztek kleju, po czym elementy wchodzące w otwory w innych elementach (kołki, wypusty itp.) bardzo ciasno owinąć gazetą nasączoną klejem stolarskim czy innym wikolem. Po zaschnięciu można było w razie potrzeby spiłować tak, by elementy te weszły w przeznaczone dla nich gniazda, i ponownie skleić. Oczywiście jak ktoś nie poczuwał się do bycia Adamem Słodowym, mógł zawsze wziąć pół litra i porosić bardziej oblatanego w te klocki sąsiada lub znajomego ;-)

[luccio1]

Tato nie miał siły sam bawić się w to - inne rzeczy robił (i ja potem za jego
wzorem) jak najbardziej: np. osadzanie kołków drewnianych pod haki. Zaczynał
się od wybicia otworu, przy czym nie mieliśmy żadnej wiertarki, a tylko ręczny
przebijak, tzw. "wilk", w który stukało się młotkiem, za każdym uderzeniem
wykonując fragment obrotu. Kiedy głębokość była już właściwa, rozrabiało się
gips, następnie przeszprycowywało otwór wodą przy pomocy gumowej gruszki,
wsadzało tam gulę gipsu, wciskało kołek, gipsem, który wypłynął na zewnątrz,
zacierało otwór tak, aby mniej więcej wyrównać powierzchnię do (i tak
nierównej) powierzchni ściany, potem czekało przez noc, aż wszystko wyschnie -
i nazajutrz wbijało hak, albo wkręcało śrubę (uprzednio przebiwszy otwór
gwoździem o nieco mniejszej średnicy). Potem należało jeszcze pomalować po
gipsie farbą temperową ("plakatówką"), stosując się ile się dało do koloru
ściany. Robiło się i inne rzeczy: pamiętam, że w domu rodzinnym kinkiet nad
wersalką w małym pokoju wisiał na uciętym fragmencie starego, jeszcze
metalowego, wkładu do długopisu, osadzonym w otworze wprost w gipsie, bez kołka
(na ten sztyft "nadziewało" się kilim).
Zachowałem do dziś list Taty do Mamy (będącej właśnie z nami na wakacjach), w
którym "sprawozdawał" krok po kroku proces zasiedlania mieszkanie (plomba, r.
1965, jeszcze cegła + pustaki, jeszcze klepka w pokojach): pierwszym krokiem
było wezwanie hydraulika ze sprężyną, aby przetkał główny pion kanalizacyjny
wchodząc od czyszczaka WC, drugim: dokompletowanie oprawek w lampach: kuchennej
i łazienkowej... itd.
Szafy, które Tato projektował, musieliśmy zostawić w dwóch mieszkaniach po
kolei (były wpasowane na wymiar z uwzględnieniem krzywizn ścian - nigdzie nie
było jednego kąta prostego).

[romanska.3463]

w moim domu Tato w identyczny jak opisałeś sposób chciał przymocować karnisz.
Niestety zamiast gipsu dał kredy. Tato był świetnym prawnikiem, niestety do
prac tego typu miał jak to się mówi "dwie lewe ręce". Nie muszę opisywać efektu
wieszania firanek. Całość zleciała odłupując przy tym kawał ściany.

[kajka04]

okrągły, który stoi nadal u mojej babci w jej drewnianym domu z okiennicami;
rozkładany, gdy była impreza rodzinna; babcia i dzidziuś przy nim siedzący,
szkoda, że teraz siada tylko już z nami babcia ...

[kajka04]

kajka04 napisała:

> babcia i dzidziuś przy nim siedzący,

miało być : babcia i dziAdziuś --oczywiście

[mama1974]

Nasz był duży i z szybą. Kiedyś z siostrą przewróciłysmy kryształowy wazon i zbiłyśmy tę szybę. Była bura. W odsieczy przybył pewien Józef zjawiąjąc się w samą porę.....

Pozdrawiam