Hersonissos

[orchidea27]

Naczytałam się trochę niezbyt pochlebnych opinii o tym mieście i teraz
troszkę żałuję, ze tam jade. Próbowałam też znaleźc coś o hotelu, w którym
będziemy mieszkali. Niestety nic o Creta Maris nie znalazłam ani w rankingu
hotele, ani w dyskusjach o hotelach. Czy może ktoś coś powiedziec o Creta
Maris ? Bardzo byłabym wdzieczna za wszystkie opinie.

:-) Orchideo, nie przejmuj sie... To Ty decydujesz

[jacek1f]

o tym jak spedzisz wakacje, nawet w Herso.
Hotel z opisu jest ok, typowy luks kreteński, nie fabryka, ale porozrzucany.

www.tui.pl/strony/95001.php
A jak pisal Bebiak wiele razy - set metrow w gore od drogi jest juz inaczej.
Moze na terenie hotelu - rozleglym - nie bedziesz slyszala wrzaskow
balangowiczow z "miasta"? Glowa do gory - potraktuj Herso, jak miejsce do
spania - mozesz sie ruszyc i byc tam tylko na nocki.

[bebiak]

jacek1f napisał:

> A jak pisal Bebiak wiele razy - set metrow w gore od drogi jest juz inaczej.
> Moze na terenie hotelu - rozleglym - nie bedziesz slyszala wrzaskow
> balangowiczow z "miasta"? Glowa do gory - potraktuj Herso, jak miejsce do
> spania - mozesz sie ruszyc i byc tam tylko na nocki.

Wyjaśnię jak u mnie było z tym całym Limenas Chersonissos.
Kiedy byłam sama na Krecie w 2000 roku (Rethymnon) - omijałam wielkim łukiem:
zbyt dobrze znam Helladę, cenię zupełnie inne klimaty aniżeli tamże - stąd
nawet nie zajrzałam.
Niemniej rok później pojechałam tam z moim wtedy 16-letnim synem: on po prostu
już potrzebował rozrywek, a wakacje muszą być fajne dla wszystkich.
Utwierdziłam się w przekonaniu, że rzeczywiście Limenas Chersonissos nie jest
miejscem dla mnie i ogólnie: miłośników Hellady. Mieszkałam jakiś kilometr od
centrum, w hotelu Angelos Village, i tam było spokojnie. Natomiast samo
miasteczko.. dla mnie koszmar pod każdym względem (ale to moja opinia).
Syn spędzał wieczory na promenadzie, gdzie mnóstwo barów muzycznych, klubów,
hałaśliwej anglojęzycznej muzyki, młodzieży, wszelkiego rodzaju subkultur.
Klimatu tam jeśli o Grecję chodzi - żadnego, a życie zaczyna się około północy
kończąc nad ranem.
Czy to oznacza, że moje wakacje były fatalne? Nie, wcale nie. Ja zanurzałam się
w głąb Krety gdzie jest ślicznie: jeździłam po górach na rowerach i było mi
cudownie. Ponadto zgodnie z planami popłynęłam sobie i na dwie Cyklady (Milos i
Kimolos) i na Dodekanez (Chalki i Rodos). Po prostu mieszkając w Limenas
Chersonissos uciekałam z niego jak tylko się dało, ale i ja lubię nieco inne
klimaty.
Podkreślam zawsze tę nazwę "Limenas Chersonissos", bo nie wiem dlaczego na to
miejsce wciąż mówi się tylko "Chersonissos" co jest błędne: Chersonissos (samo
Chersonissos) to urocza wioska jakieś 3 km od tego niecieszącego się dobrą
opinią wśród wielbicieli Hellady Limenas Chersonissos.
Pozdrowienia i powodzenia. B.

otak! :-) n/t

[jacek1f]

[orchidea27]

Kliknęło mi się Enter i nie dokończyłam. Drugi tydzień mamy zamiar pojexdzic po
wyspie, własnie po to, aby poznac jej prawdziwy klimat.
Myślę, ze podobnie, jak dla ciebie bebiaku, pobyt w Limenas Chersonissos
będzie koszmarem. Ale może zdołam wyciągnąć lubego i z tego miejsca, gdzieś w
okolice set metrów w górę od drogi. :))) No i jeszcze może byc spacer do tej
połozonej o 3 km wioskiChersonissos.

Chersonissos, Piskopiano, Koutouloufari

[bebiak]

orchidea27 napisała:

> No i jeszcze może byc spacer do tej połozonej o 3 km wioski Chersonissos.

Zupełnie w pobliżu dwie kolejne: Piskopiano i Koutouloufari - nie zapomnij:)
My tam jeździliśmy na rowerach, a potem jeszcze dalej: przez Kato Chorio i
Kochari aż do Skotino (w pobliżu Skotino - jaskinia).
Zaraz w osobnych wątkach coś Ci wkleję z pewnego opracowania mojego autorstwa i
o Limenas Chersonissos (to akurat już wklejałam tu kiedyś ale licho wie gdzie),
i o tych trasach rowerowych.

[Gość: gosia]

Witam serdecznie przeczytałam twój post a ponieważ ja lęcę do chersonissos we
wrzesniu to czy mogłabyś mi podesłać te opracowania i trasy rowerowe byłabym
wdzieczna Małgorzata

[orchidea27]

Dziękuję pięknie za pocieszenie. :)))Dyskotek nie lubię, więc wieczorem
ewentualnie jakiś spacer po plaży. W Hersonissos będę tylko tydzień, w tym
jednodniowa wycieczka na Santorini, więc chyba jakoś wytrzymam. :)))

[bah77]

Witaj Orchideo!

Tu masz dużo fotek z tego hotelu:

www.travels2greece.com/creta_maris.shtml

Można tam się poopalać, a w pokojach jest chyba bardzo miło i wygodnie... ;-)

Pozdrawiam serdecznie

bah77

[orchidea27]

Echhhh ... fotek to ja ci sie z hotelu naogladałam. Ale nie trafilam na żadną
bezpośrednia relację kogos, kto tam był. A to najbardziej cenne. Bo biura
turystyczne przeciez będą rekomendowały jak najlepiej. A i fotki są najczęsciej
robione w ładnych pokojach i mogą mijac się z rzeczywistością. Dlatego
najbardziej ceniłabym sobie opinię kogos, kto już w tym hotelu był.
PS. Do jutra do jakiejś 19 będę w domu i będę korzystała z netu, to jeszcze
troszkę przepatrze. Ciesze się, ze się na mnie nie gniewasz. :)))

[bah77]

> Dlatego najbardziej ceniłabym sobie opinię kogos, kto już w tym hotelu był.

Przecież ten hotel ma *****, a piękną kobietką jesteś sama, więc czego może Ci
zabraknąć, oprócz piękna Natury Krety? ;)

Pzdr

bah77

P.S.: Na tym Forum jest miło, bo tu jest Gale, a tam się zacznie... - obym się
mylił...

offtop

[gale]

> P.S.: Na tym Forum jest miło, bo tu jest Gale

Ja? Miły? Tego jeszcze brakowało... ;)))))

[bah77]

Miły też, ale przede wszystkim pilnuje tu porządku i nie pozwala na jawne
olewanie Netykiety. ;)

Pzdr

bah77

[gale]

Bahu, nie mylisz mnie z kimś? Miła to jest Bebiak, Chiara, Neronka,
Czarodziejka, Marta... Miły jest Jacek, Ty jesteś miły... A ja jestem wredny,
powtarzam: wredny.

> nie pozwala na jawne
> olewanie Netykiety

Gorzej niestety ze skrytymi olewaczami Netykiety. Aaaale i z tym można sobie
zwykle poradzić :)

[bebiak]

orchidea27 napisała:

> W Hersonissos będę tylko tydzień, w tym
> jednodniowa wycieczka na Santorini, więc chyba jakoś wytrzymam. :)))

He he, z pewnością tak jeśli sobie to zgodnie z własnymi upodobaniami rozsądnie
rozplanujesz.
Pewnie Cię zaskoczę, ale z moją skrzywioną na punkcie klimatów duszą mieszkałam
w Limenas Chersonissos aż dwa tygodnie i doprawdy były to fajne wakacje:-)
Aaa, jeszcze napiszę, że wtedy dałam synowi wybór jeśli chodzi o miejsce na
Krecie. Myszkował gdzie się dało i wybrał właśnie to (taki wiek ma swoje prawa)
a ja się dostosowałam. Na lotnisku w Heraklionie po wakacjach wył jak bóbr z
rozpaczy, że wakacje się już skończyły, takie boskie wakacje:) Stwierdził, że
jeśli jechać na Kretę to tylko do Limenas Chersonissos:-)))

[bebiak]

Wklejam moja wizję Limenas Chersonissos, którą już kiedyś tu na forum
zamieściłam.

O północy wyszliśmy na wieczorny spacer do miasta.
Przejście na drugą stronę głównej drogi szybkiego ruchu łączącej Chanię z
Agios Nikolaos wymagało wiele cierpliwości: ruch był tutaj niesamowity, a na
to, że samochody czy motocykle zatrzymają się aby przepuścić w pieszych, nie
należało w Helladzie liczyć.
Wiele osób zmierzało na wybrzeże i od razu można było się zorientować, że
życie w Limenas Chersonissos zaczyna się właśnie o tej porze. W mieście
znajdowało się mnóstwo wypożyczalni samochodów, hoteli, barów i tawern, a im
bliżej wybrzeża tym liczba ich wzrastała, szczególnie wszelakich miejsc
rozrywki.
Weszliśmy na promenadę, na widok której Tygrys oszalał z radości.
- Ależ tu jest super! – krzyczał z zadowoleniem starając się przekrzyczeć
panujący hałas. – Będę tu przychodził codziennie w nocy, kiedy tylko będziemy
na Krecie, dobrze?
- Dobrze, skoro ci się tak podoba? Przecież przyjechaliśmy tu głównie z uwagi
na ciebie.
Nie można było swobodnie spacerować – tłumy młodych ludzi obojga płci
przewalały się w obu kierunkach. Po prawej stronie można było dostrzec morze
oraz ogródki tawern i restauracji, a po lewej – bary, w większości muzyczne, i
różne kluby, ciągnące się wydawać by się mogło, w nieskończoność.
Byłam atmosferą panującą na promenadzie przerażona – żadnej tu Grecji, żadnych
klimatów z tych, których lubiłam doświadczać w Helladzie. Z barów i klubów
wydobywała się ostra, głośna i anglojęzyczna oczywiście muzyka, powodująca
wielki hałas. Tak, to było miejsce dla młodych, rozbawionych ludzi, którym
wszystko jedno gdzie spędzają wakacje, byle tylko było głośno i wesoło.
Wydawało mi się, że podobnie musi być na hiszpańskiej Ibizie, o której tyle
czytałam, a na którą nigdy bym nie pojechała, choćby za darmo.
Cieszyłam się jednak, że Tygrysowi tak bardzo się tutaj podoba.
Kiedy promenada się skończyła zrobiło się zupełnie sympatycznie. Postaliśmy
chwilę przy niewielkim porcie pełnym łódek, popatrzyliśmy na olbrzymi wał
oraz na górujący nad tym wszystkim mały kościółek, ślicznie nocą oświetlony.
Obeszliśmy port dokoła dochodząc do końca cypla i zasiedliśmy nad morzem.
Kolorowe neony tych wszystkich barów i klubów, które teraz dla nas znajdowały
się po drugiej stronie zatoki, odbijały się w wodzie. Dochodziły tutaj ciche,
pojedyncze dźwięki muzyki. Tak, w tym miejscu było doprawdy bardzo
sympatycznie.
Wracając zeszliśmy na plażę. Zdjęłam buty, stanęłam w ciepłej wodzie
jednocześnie witając się z morzem.
- Zupełnie niedawno mówiłam ci, że tu wrócę – szeptałam, aby nikt, poza
morzem, mnie nie słyszał. – I spójrz: minęło 10 raptem miesięcy i jestem,
znowu tu jestem i witam cię, jak starego znajomego, bo jesteś mi bardzo
bliskie.

Wycieczka rowerowa :-)

[bebiak]

Weszliśmy do wypożyczalni i wkrótce mieliśmy górskie rowery. Zadowolona z
dużego wyboru wybrałam sobie rower z koszykiem – to było dobre miejsce na
plecaczek, żeby nie trzymać go na plecach.
W śmieszny sposób zawiązałam churtkę na głowie - P. nie chciał ustąpić i
zagroził, że zrezygnuje z wycieczki, o ile niczego na głowę nie założę.
- Ech, faceci, faceci – narzekałam.
Alex, właściciel wypożyczalni, wręczył nam wizytówkę.
- Tutaj są wszystkie telefony na wypadek, gdyby coś wam się wydarzyło. Dokąd
mniej więcej jedziecie?
Pokazałam na mapie zaplanowany obszar.
- Powodzenia! – krzyknął, kiedy odjeżdżaliśmy.

Pojechaliśmy w stronę starego Chersonissos, a ja jeszcze w zasadzie w Limenas
Chersonissos, choć na przedmieściach, już pchałam rower pod górę.
- Eee, no coś ty, Mała? Przecież to taka niewielka górka – zaśmiewał się
Tygrys.
- Ale ja nie jestem wyczynowcem i rzadko jeżdżę na rowerze, a poza tym to są
wakacje a nie wyścigi. Kiedy daję radę to jadę, a jak nie to idę. Jasne?
Piękną trasą z widokiem z góry na morze, przez wioski Piskopiano i
Koutouloufari, dojechaliśmy do starego Chersonissos. W tych wszystkich
wioskach dało się wyczuć zupełnie inną atmosferę niż w Limenas Chersonissos:
niewiele tu było ludzi, w ogródkach kafenionów siedzieli już od rana starsi
Grecy, w rozleniwieniu popijający swoją codzienną kawę iliniko i oczywiście
głośno dyskutujący. Pewnie i gdzieś tu były jakieś hotele ale wioski nie
stwarzały wrażenia turystycznych. Zadbane domki, których wiele mijaliśmy, z
rosnącymi wokół ładnymi kwiatami - cieszyły nasze oczy.
Gdyby nie żar lejący się z nieba, gdyby nie było tak upiornie gorąco - pomysł
jazdy po górach na rowerach byłby z pewnością doskonały, ale na ochłodzenie się
nie zanosiło i nie mieliśmy na co czekać, jeśli w ogóle chcieliśmy na rowerach
pojeździć.
Już w starym Chersonissos byliśmy spoceni, ale póki co nic nas nie
przerażało.
Dotąd trasa była urozmaicona: trochę pod górę, trochę w dół, ale jednak
częściej pod górę. Wiele radości sprawiała nam jazda w dół: wiał lekki wiatr,
nie trzeba było kręcić pedałami ale hamulce wciąż mieliśmy w pogotowiu.
W starym Chersonisos odpoczęliśmy w kafeterii.
Popijając frappe, przeglądałam przewodnik.
- Znalazłam cel naszej wycieczki, wiecie? – zapytałam. - To jaskinia w
Skotino, jeśli chcecie tam jechać. Wyczytałam, że to jedna z piękniejszych
jaskiń w całej Helladzie.
P. popatrzył na mapę.
- Trzeba jechać drogą przez Kalo Chorio.
Chwilę pospacerowaliśmy po wiosce, popatrzyliśmy na jedyną rzecz, która
pozostała z antycznego Chersonissos: fontannę, która mnie fontanny zupełnie
nie przypominała.
Wsiedliśmy na rowery i odjechaliśmy w stronę Kalo Chorio – wioski położonej już
dość wysoko w górach. Jechaliśmy drogą prowadząca do Kasteli, droga szybkiego
ruchu, ale wiele samochodów tutaj nie jeździło. Kreta wyglądała wspaniale:
żadnych ludzi, tylko góry i doliny, mnóstwo drzew oliwkowych a wszystko wokół
wypalone przez palące słońce. Minęliśmy uważany za największy na wyspie park
wodny, upewniliśmy się co do dalszej drogi: jechaliśmy w dobrym kierunku.
Czasami, kiedy droga wiodła w dół, czułam jak wzrasta jej poziom andrenaliny.
- Oto znowu popędzę z szaloną szybkością w dół a wiatr będzie mi w tym jeszcze
pomagał popychając swą siłą – myślałam patrząc przed siebie.
Od wodnego miasteczka nie było już żadnych wiosek a my z radością zjechalismy
nareszcie z tej głównej trasy – samochody czasami zakłócały jednak nasz
spokój. Jechaliśmy w pełnym słońcu - po trasie nie było żadnego cienia,
jednak czasami, głównie z uwagi na mnie, siadaliśmy pod niewielkim drzewkiem
oliwkowym, aby w jego półcieniu choć trochę odpocząć. Już od dłuższego czasu
nie widzieliśmy żadnych sklepów a woda kończyła nam się w zastraszającym
tempie.
Kolejny zakręt.
- Czy widzicie to samo co ja? – krzyknęłam w pewnym momencie widząc tablicę
drogową z napisem „Kalo Chorio 3 km”.
- Bliziutko, zaraz tam będziemy – stwierdził Tygrys.
Niestety, od tego zakrętu dla mnie zaczęła się koszmarna droga: w zasadzie już
cały czas prowadziłam rower a droga wiodła wciąż pod górę. P. z Tygrysem
radzili sobie zupełnie nieźle, ale ja?
- Samaria – pomyślałam. – Zaczynam się czuć jak w Samarii w zeszłym roku.
Wokół było pięknie, ale widziałam, że powoli przestaje mnie to interesować.
Byłam już bardzo zmęczona a wioski Kalo Chorio nadal nie było widać. Minęlismy
dwa małe kościółki, ale wody i w nich nie było.
- Muszę usiąść i odpocząć. Musimy zrobić przystanek. Przepraszam was –
powiedziałam. – Tygrysie, ile mamy wody?
- Tyle co nic – pokazał butelkę. – Jakieś dwa łyki i to wszystko, na dodatek
już chyba zagotowana.
Usiedliśmy pod kolejnym drzewkiem oliwkowym.
Nie chciałam dzielić swych myśli z P. i Tygrysem, ale czułam się dziwnie i
miałam wrażenie, że za moment dostanę jakiegoś udaru słonecznego, wylewu czy
jeszcze czegoś.
Przechodziłam kryzys.
Droga wiodła po stokach gór, wciąż pod górę, a w zasięgu wzroku nie było widać
absolutnie żadnej wioski, żadnej chaty, nic.
- Przeklinam dzień, kiedy sama osobiście wpadłam na pomysł jazdy na rowerach
po górach – pomyślałam. – Co człowiek ma w sobie, że go gna gdzieś tam, tak
jak nas w tej chwili?
W tym momencie zazdrościłam tym, którzy potrafią usiedzieć w jednym miejscu jak
już gdzieś pojadą, którzy mają w pobliżu prysznic, którzy mają zwykłą, zimną
wodę – nam woda już się skończyła. Czy mnie zawsze musi gdzieś ponieść?
Zauważyłam, że gorzej widzę.
- Słuchajcie, zimno mi – powiedziałam patrząc na pokryte gęsią skórką ręce.
- Zimno? – zdziwili się obaj. – Jak to możliwe? W taki upał?
Byłam przerażona czując, jak szczęka dygoce z zimna. Gdyby coś tutaj się
stało kto by nam pomógł? Owszem, mieliśmy ze sobą telefon, ale gdzie tu
zadzwonić? Do Alexa – do wypożyczalni rowerów można będzie zadzwonić, albo do
Waszy z hotelu. Sprawdziłam na wszelki wypadek czy ma zasięg: był.
- Przecież mnie się nic złego stać nie może, nie tu, nie w Helladzie –
pomyślałam. - Mam jeszcze bardzo dużo do obejrzenia w tym kraju, jeszcze taka
masa wrażeń do zdobycia. Nie, nie tu a już na pewno jeszcze nie teraz.
Według obliczeń P. do wioski Kalo Chorio był raptem jeszcze tylko kilometr, ale
ja w to nie wierzyłam.
- Coś muszę ze sobą zrobić – pomyślałam. – Przecież tu nie zostanę. I nie mogę
być kłopotem dla moich.
Zebrałam się w sobie.
- Jedźmy, już mi lepiej.
Prowadziłam rower pod górę, ciężko powłócząc nogami. Czasami Tygrys szybko
odjeżdżał daleko, zostawiał tam rower i wracał aby poprowadzić ten jej. Powoli,
powoli, ale jednak posuwali się do przodu.
- Zobacz Mała: Kalo Chorio przed nami! – krzyknął nagle.
Biel domków, które zauważyłam, dodała mi sił.
Zatrzymaliśmy się przy pierwszej chacie: chcieliśmy wody i tylko wody – nic
więcej nie było nam potrzebne. Niestety, w tej chacie nikogo nie było, a mnie
znowu ogarnęło zwątpienie.
- Chodź, chodź – krzyczał Tygrys. – Tutaj na podwórku jest woda!
Ile wlaliśmy w siebie tej wody – żadne z nas nie wiedziało, ale dużo, bardzo
dużo. Nie była bardzo zimna, ale to była długo oczekiwana woda.
- Dzięki ci człowieku, który tu mieszkasz, za to, że tę wodę masz na podwórku a
nie w domu – pomyślałam.
Rozłożyliśmy ręczniki, legliśmy na ziemi w cieniu winorośli i przyglądaliśmy
się potężnym kiściom owoców.
- Ależ mi dobrze, wiecie? Będę żyć! – stwierdziłam optymistycznie.
Po krótkim odpoczynku pojeździlismy po niewielkiej wiosce - spokój i cisza.
Czas sjesty. Nikogo tu nie spotkaliśmy oprócz małej dziewczynki.
- Kseris, pu ine Skotino?
- Makria, makria – machała ręką gdzieś tam przed siebie.
Zdziwiło nas

Wycieczka rowerowa :-) Dokończenie

[bebiak]

Po krótkim odpoczynku pojeździliśmy po niewielkiej wiosce - spokój i cisza.
Czas sjesty. Nikogo tu nie spotkaliśmy oprócz małej dziewczynki.
- Kseris, pu ine Skotino?
- Makria, makria – machała ręką gdzieś tam przed siebie.
Zdziwiło nas to: według mnie już wcale nie tak daleko.
- Wiesz, ona jest mała i dla niej może być daleko.
Według słów tej dziewczynki w wiosce nie było kafeterii ale kawę można było
wypić w miejscowym sklepie.
- Frappe, frappe, jak ja marzę o frappe – wzdychałam.
Znaleźliśmy niewielki sklepik, wokół którego ustawione były stoliki.
Właściciel, stary Grek, pięknie opowiadał nam o urokach jaskini w Skotino i był
przekonany, że jesteśmy Anglikami.
- Ochi, apo Polonia - wyjaśniłam.
Był dla nas pełen podziwu – w taki upał wybrać się na wycieczkę rowerową?
- Już do samego morza droga prowadzi tylko w dół – objaśniał. - A do Skotino
musicie skręcić w lewo. Będzie drogowskaz.
Wiedzieliśmy – mieliśmy przecież mapę.
Już się pożegnaliśmy, kiedy P. z przerażeniem spojrzał na przednie koło
swojego roweru.
- Do diabła, powietrze mi ucieka!
Postanowiliśmy na razie nie dzwonić do serwisu i jechać dokąd się da.
Pojechaliśmy. Wspaniale jechało się po niezamieszkałych terenach, cały czas w
dół, czasami obłędnymi serpentynami. Cieszyliśmy oczy wspaniałymi widokami, a o
tym, że jesteśmy zmęczeni – już dawno zapomnieliśmy.
Wjechaliśmy do wioski Kochare – powoli budziła się ze snu. Przed jednym z domów
dostrzegliśmy siedzących na schodkach Greków: kobiety i mężczyźni.
- Kalimera sas! – przywitaliśmy się po grecku.
Przyjęto nas tu entuzjastycznie: czyżby turyści tutaj w ogóle nie zaglądali?
Jedna z kobiet weszła do domu i po chwili przyniosła dla nas sok
pomarańczowy. Nikt z Greków nie mówił po angielsku i po raz kolejny
pomyślałam, że doprawdy najwyższy czas przyzwoicie nauczyć się greckiego.
Musiałam się nieźle gimnastykować i wciąż przepraszałam, że mówię po grecku
tylko trochę.
- Oreo, poly oreo! – krzyczęli co chwila Grecy.
Dobrze czułam się wśród takich ludzi. Z trudem (ach, ten grecki!)
opowiedziałam o braku powietrza w rowerze P. Grek przyniósł pompkę, ale
niestety stwierdził, że to nic nie pomoże – dętka jest przebita.
- Boże, a do Limenas Chersonissos jeszcze tak bardzo daleko.
Grecy, zmartwieni, że nie mogą tu pomóc, dodali, że w Gouves będzie duża stacja
benzynowa – może tam pomogą?
Odjechaliśmy, żegnani serdecznie przez gościnnych Greków, i wkrótce znaleźliśmy
wioskę Skotino: kilka domków, piękne widoki na otaczające ją góry i doliny,
spokój i idealna cisza. Od spotkanego Greka usłyszeliśmy, że do jaskini z
wioski są trzy kilometry.
P. obawiał się tam jechać swoim rowerem.
- Nie znamy tam trasy a jazda do jaskini to oddalanie się od Limenas
Chersonissos. Jeśli stracę powietrze do końca – nie dojadę, a już przecież
czuję obręcz. Jedźcie sami a ja tutaj poczekam.
Czuł się fatalnie – tyle kilomerów jechali po to, żeby obejrzeć jaskinię, tyle
wysiłku kosztowała ich ta jazda, a tutaj, prawie u celu, taki problem.
P. już od Kalo Chorio jechał bardzo powoli a z góry wciąż na hamulcu – tereny w
większości były niezamieszkałe a my nie chcieliśmy, żeby ich to zastał
wieczór.
- A może jednak zadzwonić po serwis? – zapytał Tygrys.
- Nie, nie będziemy czynić Alexowi problemu. – stwierdziłam. – Może jeszcze
kiedyś przyjadę na Kretę: wówczas zwiedzę sobie tę jaskinię. I tak wiele rzeczy
mam tutaj jeszcze do obejrzenia.
Powoli, bardzo powoli wracaliśmy wybrzeże. Tygrys razem ze mną oczywiście
korzystał z uroków jazdy na rowerze w dół, ale ciągle czekaliśmy na P. Na
stacji benzynowej w Gouves również nie uzyskalismy pomocy, a kiedy dojechaliśmy
do Limenas Chersonissos zrobiło się już ciemno.
- Dlaczego nie zadzwoniliście? – prawie krzyczał na mnie Alex.
- Nie chcieliśmy ci robić kłopotu.
- Jaki to kłopot? Przecież mnóstwo samochodów serwisowych krąży cały czas po
wyspie.
Ba, gdyby o tym wiedziałam! Byłam przekonana, że on w odpowiedzi na każdy
telefon zawiadamiający o awarii dopiero indywidualnie wysyła samochód.
Gdyby wiedziałam......

- W sumie był to świetny pomysł, żeby wypożyczyć te rowery i pojeździć po tych
ślicznych górach – powiedziałam, kiedy około północy, siedzieliśmy w jakiejś
nadmorskiej kafejce. – Ciężka droga do Kalo Chorio, ale potem już bosko, bo
cały czas w dół i w dół. Tyle wrażeń dla duszy i pięknych krajobrazów dla
oczu.
O zmęczeniu nikt z nas już nie pamiętał, nawet ja.
Spojrzałam na swoje dłonie, po zewnętrznej stronie całe poparzone przez
słońce.
- Nic to: trochę kremu przez kilka dni i wszystko wróci do normy – pomyślałam.
Morze szumiało tuż obok, powiewał lekki wiatr.
Uśmiechnęłam się do siebie.
- Przecież zawsze mówiłam, że w raju nic złego stać mi się nie może.

[orchidea27]

Piękne dzięki Bebiaku za ciekawą opowieśc. I pokazanie tego, co ładne w
niedalekiej odległości od Limenas Chersonissos. :))) Chętnie poczytałabym
jeszcze jakieś opowieści z wyspy.

No to może o Samarii?

[bebiak]

Było jeszcze zupełnie ciemno: przed 6-tą rano stali przy hotelu czekając na
swój autokar. Rethymnon, ten tętniący życiem Rethymnon o tej porze dnia był
zupełnie wyludniony: żadnych ludzi, żadnych samochodów, cisza, spokój. W pokoju
wypili tylko zimną, wyjętą z lodówki, frappe, którą ona poprzedniego dnia
kupiła: rano musiała, musiała wypić kawę.
Było ciepło ale o tym aby taka temperatura jak teraz utrzymała się przez cały
dzień nawet nie marzyli: było to po prostu niemożliwe.
Zajęli miejsca w autokarze i kiedy zabrali ostatnich wycieczkowiczów pilotka
zaczęła opowiadać o Samarii. Z uwagi na nią wybrali autokar z anglojęzycznym
przewodnikiem – biuro oferowało pilotów aż w czterech językach, z czego ona
znała tylko jeden.
Co to oglądała przez okno autokaru przyprawiało ją o zawrót głowy: wjeżdżali na
najwyższe góry Krety – Lefka Ori. Widoki były oczywiście niesamowite. Czasami
wielki autokar zupełnie jakby resztkami sił wspinał się pod górę. Droga, którą
jechali wciąż pod górę była dość wąska i pełna ostrych zakrętów, co dostarczało
dodatkowych emocji. Zachwycała się tym wszystkim zupełnie jak dziecko i była
bardzo szczęśliwa. On widział tę jej radość i cieszył się razem z nią.
Dojechali do Omalos – tu podróż autokarem się kończyła. Mając kilka minut
czasu wypili kawę w barku, po czym autokar podwiózł ich jeszcze kawałek, do
wejścia do wąwozu, i kilka minut przed 9-tą rozpoczęli swoją wędrówkę.

Tłum ludzi był niesamowity i tak jeden za drugim wchodzili do wąwozu.
Na początku nie wyglądało to źle: szli cały czas w dół wśród drzew, które
rzucały cienie na drogę.
Widoki były zachwycające, ale już na samym początku zauważyła, że tutaj jest
strasznie sucho: kurz i jakiś pył unosiły się do góry pod wpływem kroków
stawianych przez wędrowców. Ciągle coś zatykało jej nos.
Co jakiś czas włączała kamerę, żeby krótko zarejestrować swoje wrażenia i
odczucia – mimo pewnych minusów wędrówką była zachwycona, choć z powodu kurzu
ciężko było jej mówić do kamery. Szli po wielkich kamieniach i musiała uważać
aby się nie przewrócić. Jej buty, mimo, iż sportowe, ślizgały się na
kamieniach a ona świetnie pamiętała, że w taki banalny właśnie sposób jej szef
kiedyś złamał nogę w Turcji – starała się uważać. Od czasu do czasu robiła
jakieś zdjęcie oraz pytała idącego przed nią I. jak ten się czuje: miał się
dobrze.
- Boże, jak ja się o niego boję – myślała. – Znacznie bardziej niż o siebie.
Przeszli pierwszy czterokilometrowy odcinek dochodząc do miejsca, które nazywa
się Agios Nikolaos, ale zanim jeszcze tu doszli zdążyli się pokłócić. Może nie
była to kłótnia, bo ona po prostu zamilkła, ale było jej przykro z powodu tego
co jej powiedział. Nie podobało mu się kiedy go pyta o samopoczucie.
- Matkę zostawiłem w domu – dodał na zakończenie.
Poczuła się obrażona.
- Jeśli tak to mnie przestaje interesować to jak się czujesz i nie zapytam cię
o to już więcej. – powiedziała i zamilkła, po prostu zamilkła bo nie chciała
się z nim pokłócić.
Potem pytał ją od czasu do czasu co jej jest a ona niezmiennie odpowiadała
krótko: „Nic” i szła dalej żałując, że w ogóle tu przyjechali.
Na polance Agios Nikolaos była nadal bardzo oficjalna, obrażona i na tyle
złośliwa, że poprosiła jakiegoś wędrowca o zrobienie zdjęcia, choć I. stał tuż
obok. Potem bardzo tego żałowała, ale czuła się naprawdę obrażona, choć w jego
opinii – to ona jego obrażała pytając o samopoczucie.
Wyruszyli w ciszy w dalszą drogę do polanki Samaria – mieli do pokonania tym
razem trzykilometrowy odcinek.
Widoki nadal były wspaniałe, momentami musiała skakać po wielkich głazach,
słońce prażyło już niesamowicie a wiatru nie było w ogóle. Co jakiś czas z
radością dostrzegała niewielkie kraniki: mogła się napić zimnej wody, schłodzić
nieco ciało oraz wymienić na chłodniejszą wodę w butelce, którą niosła w
plecaczku.
I. zniknął jej z oczu zupełnie.
Coraz rzadziej włączała kamerę, żeby coś zarejestrować – zaczynała odczuwać
zmęczenie. Nadal wszystko ją zachwycało choć było jej przykro z powodu tego co
się stało przed Agios Nikolaos.
Przed polanką Samaria czekał na nią I. – wydawał jej się przeraźliwie smutny.
- Rozchmurz się, proszę – powiedział kiedy się zbliżyła.
- Obraziłeś mnie mówiąc o tej matce i powinieneś mnie przeprosić.
- Signomi.
Było jej to potrzebne i poczuła, że coś w niej pękło.
Wziął ją za rękę i już ze śmiechem ustalili, że zapominają o wszystkim
umawiając się, że w ich wspomnieniach wędrówka po wąwozie Samaria rozpoczynać
się będzie od polanki Samaria, do której właśnie w absolutnej zgodzie i
szczęśliwi – doszli.
- To skraca nam wąwóz i nasza wędrówkę o całe siedem kilometrów, wiesz o tym?
- Wiem, ale tak będzie lepiej dla nas.
Postanowili odpocząć tu 15 minut. Dopadła do kranu z wodą i wlała w siebie
tyle zimnej wody ile mogła a mogła wiele, bardzo wiele – ta zimna woda ratowała
jej samopoczucie.
I. poszedł do toalety a ona zastanawiała się czy w ogóle da radę dalej iść i
dojść do końca: choć szalenie szczęśliwa - była już bardzo zmęczona, a
przecież przeszli dopiero siedem kilometrów. To nie była nawet połowa trasy.
- Moja kondycja: to właśnie papierosy i spoczynkowy tryb życia w ciągu
znaczącej części roku – pomyślała.
Przerażało ją to ale wyjścia nie było - według jej wiedzy z wąwozu były tylko
dwa wyjścia: to, którym weszli na górze w Omalos, i to, do którego zmierzali,
na dole w Agia Roumeli. Nie było tu żadnych barków, żeby mogła wzmocnić się
frappe: tylko te polanki i kraniki z życiodajną bo zimną wodą. Schodząc z góry
co jakiś czas dostrzegała osiołka i siedzącego obok Greka zupełnie nie wiedząc
po co te osły tutaj stoją. Potem I. jej wytłumaczył, że to „karetki pogotowia”
na wypadek gdyby komuś coś się przydarzyło.
Siedząc na polance Samaria wierzyła głęboko, że nic jej się nie przydarzy.
- Uwierz w siebie – tłumaczyła sama sobie. - Przecież jesteś w swoim raju: tu
zawsze musi być cudownie.
Wrócił I. i poszli dalej dobrze wiedząc, że przy takiej trasie nie należy zbyt
długo odpoczywać, bo wówczas zmęczenie wzrasta.
Mieli do pokonania następny, czterokilometrowy odcinek. Popatrzyła na plan
wąwozu: płaski, stąd nie wydawał się trudny.
- Powinniśmy go przejść w godzinę – stwierdził I.
Ale oni nie szli już tak jak na początku, a jej plecaczek z wodą i małym
aparatem fotograficznym też wydawał jej się cięższy aniżeli w Omalos, choć
niczego tam nie dołożyła.
Widoki nadal porażały ją swym pięknem. Nad nimi wznosiły się olbrzymie skały,
miejscami prawie pionowe, co robiło niesamowite wrażenie.
Zdjęcie robiła już tylko czasami, filmowała bardzo rzadko – to zmęczenie
dawało się we znaki. Żar lał się z nieba, obecne wciąż nad ich głowami słońce
piekło okrutnie – miała czerwone nogi i ręce.
- Dlaczego nie założyłaś niczego na głowę? Czy wiesz co oznacza takie słońce i
jak to niebezpieczne? – pytał I.
On miał czapeczkę a ona nie miała nic – nie lubiła o żadnej porze roku i
gdziekolwiek nosić czegokolwiek na głowie.
- Dlaczego, dlaczego jest tak gorąco? – rozmyślała. – Proszę cię kochane
greckie słoneczko: świeć choć troszeczkę mniej.
Słoneczko jej nie słuchało.
Z wielką radością witała takie odcinki, gdzie można było iść na tyle blisko
skał aby skryć się w ich cieniu: chłodniej nie było ale bynajmniej nie świeciło
przez moment słońce, albo takie gdzie trzeba było przejść nad małym potoczkiem:
można było schłodzić nogi.
Znowu cieszyła się tym, że się tu wybrali, niemniej tę jej radość pokonywało
zmęczenie. Już coraz mniej entuzjastycznie podchodziła do tego co widzi.
- Na pewno to wspaniała wycieczka, ale nie we wrześniu, nawet nie w drugiej
połowie września tego roku –

No to może o Samarii? Dokończenie

[bebiak]

Znowu cieszyła się tym, że się tu wybrali, niemniej tę jej radość pokonywało
zmęczenie. Już coraz mniej entuzjastycznie podchodziła do tego co widzi.
- Na pewno to wspaniała wycieczka, ale nie we wrześniu, nawet nie w drugiej
połowie września tego roku – myślała.
Zaskoczona była kondycją I.: 15 lat od niej starszy a szedł doskonale, daleko
lepiej niż ona. Czasami przepraszał ją za to, iż kiedy ona robi zdjęcie on nie
czeka idąc dalej - kiedy szedł miał się dobrze, ale gdy się zatrzymał miał
kłopoty z ruszeniem dalej. Nie stanowiło to dla niej problemu: i tak cały
czas szedł w znacznej odległości przed nią a czasami w ogóle go nie widziała.
Dochodziła do polanki Afendis Christos, kiedy zaczęły jej obojętnieć uroki
wąwozu.
Obok polanki dostrzegła maleńki kościółek, ale tym razem, mimo wielkiego
uwielbienia dla tego typu miejsc, w ogóle jej nie zainteresował, podobnie jak
wszystko wokół. Wynalazła kawałek pół-cienia pod śródziemnomorską sosną, wlała
w siebie mnóstwo wody, i położyła się na ziemi przestając istnieć dla świata.
Było jej wszystko jedno co się z nią dalej stanie.
Poprosiła I. aby zostali tu pół godziny mówiąc szczerze, że nie ma sił dalej
iść.
- Oczywiście, to żaden problem a czasu mamy dużo.
Usiadł przy niej na kilka minut, a potem wstał i zaczął chodzić wokół polanki:
w ten sposób ku jej wielkiemu zdziwieniu wypoczywał znacznie lepiej.
Zrobił jej zdjęcie kiedy tak leżała prawie bez życia, a ona wymyśliła sobie,
że podpisze je w albumie: „ostatnie westchnienie”.
Patrzyła w niebo i rozmyślała co może zrobić, ale wyjścia nie miała: przecież
on nie będzie jej niósł. Mieli za sobą jedenaście kilometrów a do przejścia
jeszcze około pięciu. Wydawało jej się, że to tak już niewiele ale jednocześnie
tak strasznie dużo.
- Podaj mi rękę i pomóż mi się podnieść – poprosiła I. - Nie mogę sama tego
zrobić.
Poszli dalej.
Wkrótce, bo po przejściu raptem pięciuset merów, zobaczyła to o czym marzy
każdy kto idzie przez Samarię: „Żelazne wrota”. To szczególne miejsce w
wąwozie: bardzo wąskie przejście a skały po obu stronach wznoszą się na
wysokość trzystu metrów i są autentycznie pionowe. Zrobiło to na niej
piorunujące wrażenie, choć dobrze wiedziała, że mogło być większe
gdyby „Żelazne wrota” znajdowały się na początku wąwozu – teraz była zbyt
zmęczona aby piać z zachwytu.
Po przejściu kolejnego kilometra doznała szoku: kontrola biletów!
- Tutaj? A co by było gdybym je zgubiła?
- Przecież pilotka w autokarze o tym uprzedzała. Jeśli zgubiłabyś je musiałabyś
wracać na górę.
Tu spotykali już sporo ludzi wędrujących z dołu do góry – to ci, którzy wybrali
wariant „Easy way”: szli z dołu do góry, do miejsca, do którego chcieli aby
potem spokojnie znowu wrócić na dół.
Była przekonana, że większość tych ludzi z „Easy way” dochodzi do „Żelaznych
wrót” i wraca choć oczywiście tego nie sprawdzała.
Przeszli jeszcze jeden kilometr i już wiedziała, że jest uratowana: dostrzegła
bar!
Od razu kupiła sobie dwie frappe – wlała je w siebie z wielką przyjemnością.
Usiedli przy stoliku – pełnia szczęścia!
- Ależ zazdroszczę ci kondycji, I. Ja momentami jak widziałeś padałam ze
zmęczenia w wąwozie a tobie się to nie zdarzyło. Gratuluję.
Teraz po wypiciu frappe czuła się oczywiście znakomicie, zwłaszcza, że
siedzieli w cieniu parasola.
- Zobaczysz, że kiedy wrócimy do Rethymnonu ty nadal będziesz się czuła
wyśmienicie a ja będę tak zmęczony, że zasnę i nie obudzę się do rana. Ty
wlejesz w siebie trochę tego twojego paliwa w postaci frappe a mnie nic nie
pomoże – roześmiał się.
Cudownie im było w tym barku ale mieli jeszcze do przejścia dwa kilometry,
stąd, co prawda niechętnie, ale musieli iść dalej.
Ciężko im się szło choć tutaj trasa była już bardzo prosta. Ciężar jej małego
plecaczka wydawał jej się niewiarygodny.
Ujrzeli Morze Libijskie a ona aż skoczyła do góry z radości.
Przypomniała sobie jedną scenę z powieści „W pustyni i w puszczy”, ostatnią
zresztą scenę.
- Oni byli już tak bardzo wtedy zmęczeni – pomyślała. – Staś bez żadnej nadziei
na pomoc wypuszczał race czując, że traci resztki sił, a kiedy zobaczył, że
ktoś też wypuszcza race, że ich jednak zauważono, zaczął skakać z radości i
nagle nabrał nowych sił. Zupełnie jak ja w tej chwili.
- Wiesz I…... – opowiedziała mu o tej scenie, po czym wyściskała go na
wszystkie strony z radości i taka szczęśliwa, że cali i bez problemów doszli do
końca wąwozu.
- Samaria na zawsze pozostanie w mojej pamięci i tak się cieszę, że przeszliśmy
ją razem. Miałeś rację, że jeśli się nie zdecyduję to moje wakacje na Krecie
nie będą pełne. Miałeś absolutnie rację.
Idą powoli i ciesząc wzrok wodami widzianego Morza Libijskiego spotkali
wspaniałego kozła.
- To nie jest kri-kri – powiedział.
- Trochę żal, ale spójrz jaki jest wspaniały. Jest nagrodą dla mnie za
przejście wąwozu.
Popatrzyli na maleńki kościółek – cały biały i otoczony cmentarzem.
Wchodzili do wioski Agia Roumeli – tutaj w publicznej łazience można było się
umyć: miała wrażenie, że jej skóra pokryta jest solą.
- To chyba pot? – pomyślała. – Pot jest chyba słony. Innego wytłumaczenia dla
tej soli nie widzę.
Po toalecie zasiedli na tarasie kafejki: ależ to był wspaniały relaks!
Na stoliku pojawiły się lody, oczywiście frappe, dla niego piwo.
Oparli nogi o sąsiednie krzesła i było im bardzo dobrze.
Patrzyli na mały port i stojący w nim olbrzymi prom „Samaria” – płynął do
Paleohory a potem gdzieś na wyspy.
W pewnym momencie spojrzeli na siebie i tak głośno się roześmieli, że sporo
osób siedzących w kafejce przyglądało im się z zainteresowaniem.
A oni? Oni po prostu byli szczęśliwi i nic nie mogło tego szczęścia zakłócić.
Przypłynął ich statek „Sfakia” – przy stojącym obok promie „Samaria” wydawał
się niewielki.

Nazajutrz I. wyczytał w gazecie, że poprzedniego dnia temperatura na Krecie
wynosiła 38 stopni w cieniu: akurat wtedy kiedy przemierzali Samarię!

Knossos, Heraklion, Agios Nikolaos

[bebiak]

Autostradą dojechali do Knossos – głównej atrakcji turystycznej wyspy.
Najwięcej problemów mieli ze znalezieniem miejsca do zaparkowania: wszystko
było pozajmowane. Spodziewali się wielkich tłumów na terenie pałacu widząc
jak wiele autokarów tutaj stoi.
Za zgodą I. kupiła dla nich bilety czym się niezmiernie radowała: on był taki
uparty jeśli chodzi o finansowanie ich wycieczek.
Pierwszy raz zauważyła cenę podaną i w drachmach i w euro: Grecja
przygotowywała się do wprowadzenia europejskiej waluty.
Było to dla niej przykre choć oczywiście nie miała na to wpływu: czuła się z
drachmami bardzo związana a poza tym drachmy kojarzyły się tylko i wyłącznie z
Grecją. Euro wydawało jej się takie nijakie.
Żar lał się z nieba a tłumy rzeczywiście były niesamowite.
- Czuję się tu jak Ariadna – powiedziała. – Ale uważaj mój Tezeuszu: nie mam
kłębka, stąd musisz sobie radzić sam.
Nic nie mogło zakłócić jej wrażeń z pobytu w tym miejscu. Puściła wolno swą
wyobraźnię i wędrowała: może trochę bez ładu i jakiegoś porządku ale zawsze
tam gdzie ją oczy poniosły.
Miejsce wydało jej się wspaniałe. Przypominała sobie wszystko to co pamiętała
z mitologii ale również to co wyczytała o Evansie i o odkryciu tego miejsca.
Przyglądała się wspaniałym freskom a Sala Tronowa wprawiła ją w kompletny
zachwyt, choć żeby ją obejrzeć musiała odstać w bardzo długiej kolejce. Cały
teren wydawał jej się olbrzymi, ale dzielnie, mimo tego niesamowitego upału,
chodziła wśród starych murów a kiedy zobaczyła olbrzymie pithoi – przyglądała
im się bardzo dokładnie: uwielbiała takie rzeczy. Podobnie wielkie wrażenie
wywarła na niej wanna znajdująca się w jednym z pomieszczeń – ominęłaby ją
gdyby nie I.

Z Knossos pojechali do pobliskiego Heraklionu – stolicy wyspy. Miasto nie
wydało jej się zachwycające choć z wielkim zainteresowaniem przyglądała się
potężnym średniowiecznym murom oraz bramom, których kilka mogła obejrzeć.
Heraklion to wielkie miasto i nie brakowało w nim niczego z tego co jej
zaczynało w dużych miastach Hellady przeszkadzać: mnóstwo ludzi i mnóstwo
samochodów a tym samym oczywiście korki oraz wiele hałasu. Pisk hamulców i
dźwięk klaksonów – to było to czego na każdym kroku można było doświadczyć.
Pospacerowali wokół dużego portu, a olbrzymi fort wenecki wywarł na niej spore
wrażenie, podobnie zresztą jak znajdujące się niedaleko arsenali.
Pożegnali port jadąc do miejsca, o którym od lat marzyła. Wjechali na wzgórze,
tu zostawili samochód i dalej schodkami poszli pieszo.
Stojąc już na wzgórzu spojrzała przed siebie: ależ piękny widok roztaczał się
stąd na Heraklion i na morze!
Podeszła do miejsca ze swoich marzeń: skromny grób z wysokim krzyżem.
Nie zauważyła podpisu.
Z tyłu grobu, na pionowej tablicy napis: „Nie mam nadziei na nic, niczego się
nie boję, jestem wolny” – oczywiście po grecku. Ileż razy w swoim życiu
widziała zdjęcie z tym napisem!
Coś ją chwytało za gardło.
- Jestem, jestem tutaj i wszystko to widzę – pomyślała. – Ta tablica znana mi
od lat i te literki, tak świetnie mi znane.
Patrzyła na ten grób jak zaczarowana: Nikos Kazantsakis, Kreteńczyk, autor nie
tylko „Greka Zorby”, ale również autor „Odysei – współczesnej wersji”
i „Ostatniego kuszenia Chrystusa”.
I. przyglądał się jej z zainteresowaniem z pewnej odległości – była pod wielkim
wrażeniem tego miejsca i nawet nie usiłowała tego ukrywać.
- Tak pięknie jest realizować nasze marzenia – pomyślał ciepło.
Podszedł do niej.
- Wiesz I., myślę o tym, że Kreta jest bardzo popularnym miejscem wakacyjnego
wypoczynku Polaków. I stojąc tutaj, przy tym grobie, zastanawiam się jak wielu
Polaków tutaj było.
- Jak wielu Polaków tu, w tym miejscu, było? Zastanów się lepiej nad tym jak
wielu Polakom nazwisko Kazantsakis mówi cokolwiek, podobnie zresztą jak na
przykład nazwisko Mercouri.
Wiedziała, że niewielu, niestety niewielu i zrobiło jej się przykro.
Pożegnała się z Kazantsakisem. Powoli schodzili na dół.
- „Prawdziwej kobiecie większą przyjemność sprawia dawanie szczęścia mężczyźnie
niż doznawanie go” – wiesz, kto to powiedział?
- Kazantsakis, Kazantsakis - wykrzyknęła z radością.
Znowu go zaskoczyła i to zaskoczenie widać było bardzo wyraźnie.
- Nie martw się: tak akurat trafiłeś – uśmiechnęła się do niego. – To wcale
nie oznacza, że znam każde słowo wypowiedziane przez niego. Mam w
domu „Aforyzmy Greków”: od Homera do czasów współczesnych, i często je
czytuję.

Autostradą jechali dalej na wschód wyspy a ona nadal zachwycała się wspaniałymi
krajobrazami.
Dostrzegła maleńki kościółek – przyklejony do stoku góry wydawał jej się
niedostępny. Przejechali przez Lasithi: widziała tu mnóstwo wiatraków.
I tak dojechali do Agios Nikolaos – tak bardzo chciała tu przyjechać.
Uśmiechała się do siebie wychodząc z samochodu - realizowała kolejne ze
swoich marzeń.
- Będę tu z tobą toczył spór i wiem, że zwyciężę – usłyszała głos I.
- Dlaczego ma dojść do sporu między nami? I to akurat w Agios Nikolaos? –
bardzo ją to zaskoczyło.
- Sama zobaczysz – zaczął się śmiać. – Ale nie martw się: z pewnością dojdziemy
do porozumienia.
Niewiele z tego rozumiała.
Stanęli na schodkach, spojrzała w dół i ... zaniemówiła: absolutnie
rewelacyjny widok!
- Zaraz uduszę się z zachwytu! Czy widzisz to samo co ja? Czy widzisz to
bezdenne jezioro? - zapytała.
Położył rękę na jej ramieniu.
- Posłuchaj, to nie jest jezioro tylko morze i na dodatek ma dno, oczywiście,
że ma.
- Co ty opowiadasz? W każdym przewodniku czytałam, że to bezdenne jezioro!
Zaczął się znowu śmiać.
- Zaraz zejdziemy na dół i sama się przekonasz.
Znaleźli się na dole i spacerowali wokół tego czegoś: jeziora czy morza? Na
nadbrzeżu znajdowało się mnóstwo tawern i kafejek.
Przyglądała się łódeczkom, a woda była tak czysta, że....
- I., widać dno – powiedziała a on spojrzał na nią rozbawiony.
Szli dalej i doszli do niewielkiego mostku: pod nim płynęła woda z tego czegoś
a po prawej stronie już było morze.
- To nie jest jezioro. – stwierdziła z grymasem na twarzy. – Próbujesz mi
zabrać moje różowe okulary ale ja się tak łatwo nie poddam: wcale nie widzę
tego dna a to co tam to jest jezioro i już. Bezdenne jezioro, i pamiętaj o
tym. Bez względu na to co to jest i co kto tutaj widzi musisz przyznać, że
miejsce to wyjątkowo śliczne, szczególnie kiedy patrzy się na nie z góry, tak
jak my patrzyliśmy. Mam rację?
Pospacerowali wokół portu i przyglądali się statkom pływającym na pobliską
wyspę Spinalonga.
- Szkoda, że mamy tak mało czasu i nie możemy się na nią wybrać – stwierdziła.
- Tydzień dla Krety to jest nic. Co najmniej trzy tygodnie albo i cztery -
wtedy można powiedzieć, że zwiedziło się Kretę i okolice, a te okolice to
Spinalonga właśnie, to malutka i niezmanierowana przez turystykę wysepka
Gavdos.
- Wiem, bo o niej czytałam, podobnie jak i o Spinalondze. – popatrzyła na niego
nagle. – Nie myśl, że czegokolwiek żałuję. Uwielbiam twój kraj i chciałabym
zobaczyć jak najwięcej, ale wszystko w granicach rozsądku. Uważam, że mam
wspaniałe wakacje i jestem nimi zachwycona. Nie zobaczę na Krecie wielu rzeczy,
to zupełnie zrozumiałe, ale chcę, żebyś wiedział, iż niczego nie będę żałować i
nie będzie mi wcale przykro.
Pojechali kawałek na północ: do Eloundy. I. chciał jej pokazać jak wspaniale
wzniesiono tu hotele: na stokach gór, z przepięknymi widokami na morze.

Gortyna, Faistos, Matala

[bebiak]

- A co zaplanowałeś na jutro? – zapytała nagle.
- Dlaczego pytasz? – był nieco zdziwiony bo dotąd takich pytań nie zadawała
- Bo mogę zaplanować jutrzejszy dzień. Popatrz, w tym biurze mają taką
wycieczkę: Gortyna, Faistos i Matala. Zaraz zejdę na dół i ją kupię. Pojedziemy
sobie autokarem i na dodatek ja to sfinansuję. Nie jesteś moim kierowcą a
jeździsz codziennie. Może tak być?
Ależ się nasłuchała!
- Będę nudny bo mówiłem ci to już nie raz, ale skoro nie pamiętasz to muszę
powiedzieć kolejny i nie próbuj mi przerywać. Ile razy w życiu ci mówiłem, że
uwielbiam jeździć samochodem? Wiele, prawda? Naprawdę wiele. Dobrze wiesz, że
jazda klimatyzowanym samochodem w ogóle mnie nie męczy, nawet w taki upał.
Plan tej wycieczki nawet mi się podoba i owszem, pojedziemy tak jutro, ale
samochodem i nie chcę słyszeć żadnych protestów ani dalszych twoich propozycji
w tym temacie. Z-r-o-z-u-m-i-a-ł-a-ś? - przeliterował to słowo dokładnie.
Oczywiście wiedziała, że nie ma żadnych szans aby go przekonać i nawet nie
próbowała.

Od razu z Rethymnonu jechali na południe wyspy.
Przejechali przez wioską Spili, przez miasteczko Timbaki – na jego przykładzie
I. opowiadał jej pokazując na liczne tunele foliowe, jak miejsce to
przeobraziło się z biednej w latach 70-tych wioski w zamożne dziś miasteczko.

Dojechali do Gortyny – to dawna stolicy Krety.
Popatrzyła na genialnie zachowaną Bazylikę Św. Tytusa oraz na odeon – również w
świetnym stanie.
Największe wrażenie wywarły na niej wspaniałe kamienne tablice z 500 r pne ze
spisanym prawem cywilnym, w tym również spadkowym i rodzinnym, ale i i
zawierającym elementy prawa finansowego i karnego.
W Polsce czytywała kwartalnik o kulturze antycznej i kiedyś opisywana w nim
była właśnie Gortyna. Z tego artykułu dowiedziała się jak wówczas, przed 2500
laty, wyglądała kolejność dziedziczenia według prawa ustawowego – tu z tablic
oczywiście niczego nie udało jej się odczytać: tzw. Kodeks z Gortyny napisany
był starym greckim dialektem doryckim.
- Możesz na te tablice patrzeć teraz ile chcesz – powiedział I. – ale kiedy
przyjedziemy tu następnym razem zrobię ci egzamin z zakresu tamtejszego prawa.
Uśmiała się z niego – pomysły miewał niesamowite.
Ależ upalnie było w tej Gortynie! Termometr pokazywał 35 stopni w cieniu. Przy
braku wiatru oraz palącym słońcu spacer po tym terenie nie należał do
najprzyjemniejszych: czasami trudno jej było oddychać ale oczywiście nie
przyznawała się do tego. Jaka temperatura była w samochodzie pozostawionym na
słońcu – woleli nie myśleć.
Posiedzieli chwilę w pobliskiej kafejce, silnik samochodu już pracował –
wsiedli do schłodzonego wnętrza, pojechali do Faistos.
Zauważyła, że ile kartek i drogowskazów tak różna pisownia tego miejsca:
Faistos, Phaistos, Festos.
Słuchali kreteńskiego radia: dziś ważny dzień w Helladzie – podano do
publicznej wiadomości ile osób przyjęto do danych wyższych uczelni. Grecy
bardzo się tym emocjonowali – I. też, stąd więcej dyskusji było w radiu
aniżeli muzyki ale i ta, oczywiście z Krety, czasami się pojawiała.
Spacerowali po Faistos – to znajdują się ruiny kolejnego pałacu minojskiego.
- Spójrz I., to rzeczywiście tylko ruiny – powiedziała.
Niewiele można było obejrzeć, niewiele z dawnego pałacu pozostało. Ale – co
dziwne – to tutaj właśnie a nie w Knossos doznała podobnych odczuć jak kiedyś w
antycznym Kamiros na Rodos czy jeszcze wcześniej: w Pompejach we Włoszech. To
tutaj poczuła obecność ludzi, którzy kiedyś tu żyli. Czy to dlatego, że weszła
do jednego z ówczesnych sklepów i zrobiła sobie zdjęcie? A może to z powodu
tych olbrzymich pithoi, które mogła tutaj oglądać? To wydawało jej się mało
prawdopodobne: wszak i w Knossos zachwycała się pithoi. Znowu, trzeci raz w
swoim życiu, miała wrażenie, że chodzi po czyimś domu i zagląda w każdy jego
prywatny kąt.
Tu I. opowiadał jej o dysku tutaj znalezionym, który znajduje się w Muzeum
Archeologicznym w Heraklionie - oglądała go wielokrotnie na różnych
fotografiach.
Upał dawał im się we znaki niesamowicie.
Znaleźli ławeczkę stojącą w cieniu śródziemnomorskiej sosny i tu odpoczywali.
Był to bardziej pół-cień niż cień ale i tym się cieszyli przyglądając się
widocznej stąd przepięknej dolinie oraz słuchając cykad. Tu też, podobnie jak
w Gortynie, nie było zupełnie wiatru i ona miała dość już wędrówek.
- Tak dobrze znoszę upały – myślała. – Ale tegoroczne temperatury na Krecie w
drugiej połowie września nawet mnie pokonują.
Weszli do sklepy znajdującego się na terenie wykopalisk - kupiła sobie tu
książki o miejscach, których była, pocztówki i komboloi. I. wynalazł jej
płytę z pieśniami z wysp Morza Egejskiego.
- A czy...? – nieśmiało zapytała go.
- Jasne, że jest!
Oczywiście chodziło jej, co w lot odgadł, o ten wspaniały utwór, który
pierwszy raz usłyszała w Atenach a tu, na Krecie, zdarzyło jej się wysłuchać go
po raz drugi.
- Masz go tutaj: to „Tzivaeri”.
Nabyła jeszcze płytę z pieśniami z Krety i ze swoich zakupów była bardzo
zadowolona.
Z góry popatrzyli na równinę Messara i pożegnali Faistos.

Znaleźli się w Matali – tak ziściło się jej kolejne marzenie.
Kiedy zobaczyła tę skałę zupełnie nie mogła uwierzyć, że tu jest i wydawało jej
się, że to tylko sen.
- To nie jest sen. – sama się przekonywała. – To nie może być sen.
Weszli na skałę: dawniej cmentarzysko romańskie a w latach 60-tych siedlisko
hippisów.
Zauważyła, że te widoczne z dołu czarne plamy to wejścia do czegoś co kojarzyło
jej się z jakimiś norami. Pochylając się nieco zaczęła wchodzić do tych nor.
Osłupiała: to były jakby dwupokojowe, wykute w skale, „apartamenty”!
Znajdowały się w nich kamienne łóżka niektóre miały nawet kamienne podgłówki!
Była zupełnie zszokowana – nie wiedziała, że tak to wygląda w środku.
I. źle się czuł w tym miejscu.
Opowiadał jej o latach 60-tych kiedy tutaj mieszkał.
- Zawsze wiedziałem, że nie powinienem tutaj przyjeżdżać i jak dotąd, przez te
wszystkie lata, udawało mi się to. Ilekroć byłem na Krecie nigdy nie
przyjeżdżałem do Matali a kiedy zapytałem cię o twoje marzenia chciałem aby
nie było wśród nich tego miejsca. Ale wymieniłaś Matalę a ja nie mógłbym cię
tutaj nie przywieźć wiedząc, jak tego pragniesz.
Była zaskoczona, potężnie zaskoczona i nie wiedziała zupełnie co ma powiedzieć –
nic nie przychodziło jej do głowy.
Opowiadał jej tu o czasach swojej młodości.
- Byłem wtedy wolny, naprawdę byłem wolny. Miałem mnóstwo kumpli a wino lało
się beczkami. Uwielbiałem takie życie. Nigdy nikomu nie udało się namówić mnie
na przyjazd tutaj – tobie nie potrafiłem odmówić, choć nie naciskałaś jak inni,
a jedynie wymieniłaś Matalę wśród swoich marzeń.
Położył się na jednym z tych łóżek i patrzył w sufit.
- Mówię ci to po to, żebyś zrozumiała jak okrutny jest dla mnie pobyt tutaj.
Nikomu nie powiem, że tu byłem bo i tak nikt by nie uwierzył. Wszyscy wiedzą
o przysiędze, którą sam sobie wieki temu złożyłem: moja noga nie stanie nigdy w
Matali.
Patrzyła na niego choć on nadal wpatrywał się w ten sufit.
- Wiedziałem, że tak okrutnie to przeżyję.
- Dlaczego mi o tym wszystkim nie powiedziałeś wcześniej?
- A chciałabyś tu przyjechać gdybyś wiedziała?
- Z tobą? Nie, na pewno nie.
- Właśnie dlatego, właśnie dlatego ci nie powiedziałem, ale cieszę się, że
zobaczyłaś miejsce gdzie byłem naprawdę szczęśliwy, gdzie byłem przede
wszystkim wolny.
Wstał i wyszedł z nory zostawiając ją samą zupełnie oniemiałą.
Jak on ją świetnie znał! Oczywiście, że nie zgodziłaby się tu przyjechać gdyby
o tym wszystkim wiedziała. Zrezygnowałaby z realizacji tego marzenia i nie
byłoby jej tego żal: zaczęłaby wierzyć, że wr

Gortyna, Faistos, Matala - dokończenie

[bebiak]

Wstał i wyszedł z nory zostawiając ją samą zupełnie oniemiałą.
Jak on ją świetnie znał! Oczywiście, że nie zgodziłaby się tu przyjechać gdyby
o tym wszystkim wiedziała. Zrezygnowałaby z realizacji tego marzenia i nie
byłoby jej tego żal: zaczęłaby wierzyć, że wróci jeszcze kiedyś na Kretę i
wtedy sama sobie tu przyjedzie.
Wiedziała, że on tu mieszkał: opowiadał jej o tym w maju w Atenach, kiedy
siedzieli w małym saloniku oglądając stare zdjęcia. Opowiadał jej też o tym, że
potem Matalę zamknięto bo zaczęli się gromadzić tutaj narkomani i policja
zrobiła z tym porządek.
- Ale na Boga – pomyślała – zupełnie nie wiedziałam, że tak boi się powrotu do
tego miejsca i tak ten powrót odbierze.
Wyszła z nory i poszukała I. – siedział sobie na skałce i wpatrywał się w
morze.
Podeszła do niego.
- Posłuchaj – powiedziała nieśmiało nie wiedząc, czy przypadkiem mu nie
przeszkadza. - Czy zrobisz mi zdjęcie w takiej norze? A czy ja mogę sobie do
nich pozaglądać?
- Oczywiście, że tak: przecież to takie piękne miejsce, pod każdym względem
piękne. Chodź, zrobię ci kilka zdjęć.
Weszli do nory a on po zrobieniu zdjęć wrócił na swoją skałkę i znowu zanurzył
się we wspomnieniach.
Ona zaglądała do nor: niektóre były tak niskie, że musiała kucać, po innych
chodziła na stojąco. Zdecydowanie wśród tych, które obejrzała,
przeważały „apartamenty” dwupokojowe: w jednym pokoju trzy kamienne łóżka, w
drugim, tym bliższym wejścia – dwa.
Zaskoczyło ją, że w tych norach było niewiarygodnie czysto: żadnych papierków
czy choćby niedopałków papierosów. Nie wyczuwała tu również jakichkolwiek
nieprzyjemnych zapachów.
Wielkie wrażenie wywarła na niej Matala.
- Jak pięknie jest realizować nasze marzenia – pomyślała, ale nie powiedziała
tego głośno: przyjazd tutaj nie był marzeniem I., nie był nawet dla niego
miły, i nie powinna mu tego mówić.
Spojrzała z góry: na pobliskiej plaży było mnóstwo ludzi. W oddali dostrzegła
niewielką wysepkę – to Paximadha.
Podeszła do I. nadal siedzącego na swojej skałce i zupełnie nieobecnego.
- Chcesz zejść na dół? – zapytała.
Chciał.
Podała mu rękę.
Pochodzili po plaży: piasek był tak gorący, że nie sposób było spacerować bez
butów, a z powodu żaru lejącego się z nieba nie dało się tu długo spacerować.
Doszli do samochodu i zrobiło jej się niedobrze.
- Mam wrażenie, że zaraz zwymiotuję – pomyślała. – Jak się od tego uchronić?
Popatrzyła na I. – wyglądał bardzo dziwnie i sama nie wiedziała czy spowodowały
to jego wspomnienia z Matali czy ten szalony upał. Oboje chodzili z odkrytymi
głowami, spędzili na słońcu wiele godzin i wszystko mogło się zdarzyć.
Zaczęła się o niego bać – nie ruszył samochodem póki wnętrze się nie
wychłodziło.
Utwierdziła się w przekonaniu, że nazajutrz do Samarii jechać im po prostu nie
wolno, bo to się może bardzo źle skończyć.

[orchidea27]

Jeszcze raz piękne dzieki Beniaku. :))) Wydrukowałam sobie to wszystko i
jeszcze raz przeczytam na spokojnie do poduszki. Już nie mogę się doczekać,
kiedy tam pojadę i zobaczę to wszystko. Chociaż na pewno WSZYSTKIEGO nie da sie
zobaczyc podróżując tydzień po wyspie.
A powiedz mi jeszcze ... udało ci sie dotrzec do jaskini w Skotino ? Czy
wróciłaś tam i czy jest ona naprawdę piękna ?
I jeszcze ciekawi nie jedna rzecz ... w różnych przewodnikach jako miejsce
narodzin Zeusa podawana jest albo Grota Dikti albo grota na górze Ida.
Początkowo myślałam, że to może dwie różne nazwy tej samej groty, ale teraz
wiem, ze nie. Więc gdzie się urodził Zeus ?

Chania

[bebiak]

Chania była miastem, które musieli obejrzeć koniecznie.
Jechali na zachód Krety, autostradą, a ona wprost piała z zachwytu nad pięknymi
widokami namiętnie filmując wszystko to co widzi.
Ruch w Chanii był niesamowity: postali w korkach ale ich to nie drażniło. Przez
większość jej znajomych Chania uznawana była za najładniejsze miasto na wyspie
ale ona i tak wiedziała, że dla niej najładniejszym miastem pozostanie
Rethymnon.
Doszli do portu weneckiego a stamtąd wędrowali po falochronie w stronę
widocznej latarni morskiej. Stąd rozciągał się wspaniały widok na zabudowania
usytuowane po drugiej stronie zatoki – to najstarsza i najatrakcyjniejsza część
Chanii.
Falochron miejscami był dość wąski, co dodatkowo dostarczało jej wielkich
wrażeń: po obu stronach wspaniałe morze a pośrodku ona.
- Dlaczego ciągle się zatrzymujesz? – zapytał w końcu I.
- Tu jest na tyle wąsko, że nie bardzo umiem iść i oglądać to wszystko co stąd
widać, a sam widzisz jak tam, po drugiej stronie zatoki jest pięknie.
Po falochronie doszli do kafejki w pobliżu latarni morskiej.
- Czas na frappe – powiedziała. – Zobacz, cóż to za wspaniałe miejsce.
Cieszył się widząc, jak jest zadowolona - zawsze pragnął, żeby jej wakacje w
jego kraju należały do bardzo udanych. Kiedy widział szczęście na jej twarzy –
było mu doprawdy miło.
Kafejka znajdowała się na niewielkim wzgórzu skąd można było patrzeć na
otaczające to miejsce morze z wieloma niewielkimi ale doskonale widocznymi
skałkami, na stary port i na latarnię morską.
Zaskoczona była, iż z tego miejsca na drugą stronę można przedostać się
bezpłatną taksówką wodną: należała do tutejszej tawerny i w ten bardzo prosty
sposób można było tu dotrzeć. Nieco wcześniej zastanawiała się jak w nocy, po
kolacji, goście wracają stąd do miasta – wędrówka po falochronie wydawała jej
się nieco niebezpieczna, ale ta taksówka rozwiązywała ten problem.
Obeszli dokoła całą zatokę aż do muzeum morskiego i wieży Firkas: po prawo –
zatoka z wieloma łódkami i jachtami, po lewo – mnóstwo ślicznych budynków
posadowionych jeden nad drugim. Popatrzyli na Meczet Janczarów, wspięli się na
niewielkie wzgórze Kastelii i pospacerowali wąskimi uliczkami.
Usiedli na murku obok muzeum morskiego i patrzyli na latarnię morską,
falochron i Kastelli: z każdej strony ta część Chanii wyglądała
zachwycająco.
Zagłębili się w pełne uroku uliczki Starego Miasta: mimo niesamowitego upału
sporo ludzi tutaj spacerowało. Zaglądała do niewielki sklepików ze skórzanymi
wyrobami oraz ceramiką, przyglądała się balkonom, które ją zachwyciły,
obejrzała dwa napotkane minarety, musiała zajrzeć w każdy napotkany zaułek.
Pomyślała w pewnym momencie o I.: z anielską cierpliwością wszędzie z nią
chodził, choć Chanię znał tak świetnie i z pewnością nie interesowała go aż tak
bardzo jak ją.
- Dlaczego mam być niezadowolony? – powiedział kiedy podzieliła się z nim
swoimi myślami. – Mamy wakacje, Chania jest przepięknym miastem, w którym ty
nigdy nie byłaś. Jesteś wszystkim zainteresowana i to dla mnie zrozumiałe.
Zapewniam cię, że czuję się doskonale i ten spacer sprawia mi wiele radości:
jesteś tuż obok, taka szczęśliwa, a ja tym twoim szczęściem się raduję.
Wrócili do starego portu.
Obejrzała z bliska arsenali a I.opowiadał jej jego historię i szczegóły
związane z odbudową.
Słuchała z zachwytem – jak wszystkiego o czym jej opowiadał od lat.
I.miał ochotę na kąpiel w morzu i wjechali na pobliski półwysep Akrotiri, ale
na napotkanych plażach było tak mnóstwo ludzi, że odechciało mu się kąpieli.
- Co byś powiedziała na powrót do Rethymnonu może mniej wygodną niż autostrada
ale według mnie znacznie ciekawszą drogą? To taka jeszcze przedwojenna droga, z
której dziś niewiele osób korzysta – jedziemy nią?
- Jasne, że tak. Jak możesz oczekiwać, że powiem „nie”?
Świetny był to pomysł a droga - wspaniała: wiodła wybrzeżem a ona zachwycała
się pięknymi widokami. Co jakiś czas mijali senne wioski a ruchu tu wcale nie
było. Taką właśnie Grecję uwielbiała.

[bah77]

> Więc gdzie się urodził Zeus ?

www.eneteia.pl/wydane/symbole_europy.htm

www.kb.neostrada.pl/sztuka/mitologia/poczatki.htm

Pzdr

bah77

[orchidea27]

:))))) Te strony własciwie niczego nie wyjaśniają, bo jak tam jest napisane
> Matka Zeusa, Rea, z pomocą swej matki Gai (Ziemia) tuż po urodzeniu syna
> Według innej wersji mitu, Zeus urodził się w jaskini gór Ida (czy też Dikta).
> ukryła go przed jego ojcem Kronosem na Krecie.
A na tej drugiej stronie
> Reja ukryła Zeusa w jaskini na Krecie (być może w tej jaskini też go
> urodziła).
Chyba najlepiej, jak mówi Bebiak, zaptyac by trzeba samą Ree. :)))

[bah77]

Szukasz faktów w sferze mitów? ;-)))

W Szwajcarii widziałem dokładnie oznakowane miejsce, w którym Moriarty zrzucił
z urwiska Sherlocka Holmesa... :)

bah77

[bebiak]

orchidea27 napisała:

> Jeszcze raz piękne dzieki Beniaku. :))) Wydrukowałam sobie to wszystko i
> jeszcze raz przeczytam na spokojnie do poduszki. Już nie mogę się doczekać,
> kiedy tam pojadę i zobaczę to wszystko. Chociaż na pewno WSZYSTKIEGO nie da
>sie zobaczyc podróżując tydzień po wyspie.

Nie, wszystkiego w ciągu tygodnia na pewno nie uda się obejrzeć i musisz jakiś
plan sobie ustalić. Kreta jest olbrzymia i wg mnie należy wybrać jedną z dwóch
możliwości:
1. nastawiasz się na spenetrowanie dokładnie pewnego jej obszaru nie widząc
niczego innego;
2. nastawiasz się na obejrzenie tego co, o czym jeśli chodzi o Kretę czytasz
całe życie, co oglądasz we wszystkich książkach, przewodnika czy filmach, o
czym rozmawiasz z tymi, którzy na wakacje jeżdżą do Hellady i trochę jej
liznęli.
Każda z tych dróg ma oczywiście wg mnie plusy i minusy - miałam tak wielki
dylemat przed pierwszym (na tydzień) wyjazdem, że musiałam sobie to tak
rozganiczyć. Nie jestem zamożna (na dodatek wynagrodzenie prowizyjne), stąd
wybrałam wariant nr 2: uznałam, że nie wiem czy dam radę jeszcze kiedykolwiek
na Kretę zawitać stąd może warto obejrzeć to, co na niej należy obejrzeć. I
zjeździłam ją na tyle na ile dałam radę, szczęśliwa, że wszystko to co
chciałam obejrzeć wówczas - obejrzeć się udało. Zabrakło czasu na muzeum w
Heraklionie, zabrakło całego dnia, żeby pojeździć/połazić po Lassithi, po
górach, zabrakło czasu na południe Krety tam w okolicach Ierapetry, na wiele
innych ślicznych miejsc. Ułożyłam sobie plan zwiedzania i go zrealizowałam, ale
nie znaczy to wcale, że poznałam Kretę czy dokładnie ją spenetrowałam - na to
potrzeba o wiele więcej czasu.
Kiedy zawitałam tam drugi raz - wakacje wyglądały inaczej. Byłam związana z
mężem i synem, a to oznaczało, że trzymamy się naszej od lat umowy: mniej
więcej w połowie się szwędamy, w połowie - byczymy się na plaży, basenie itp.
Cóż, panowie moi nie lubią się aż tak szwędać jak ja, ja nie cierpię wprost
byczenia się na plaży, a jeśli wspólne wakacje to.. kompromis:) W czasie tych
wakacji jeździliśmy na rowerach po bliższych i dalszych terenach od Limenas
Chersonissos oraz pływaliśmy na inne wyspy: ależ byłam szczęśliwa!

> A powiedz mi jeszcze ... udało ci sie dotrzec do jaskini w Skotino ? Czy
> wróciłaś tam i czy jest ona naprawdę piękna ?

Nie, od tamtych wakacji (2001) nie byłam już na Krecie, choć wielokroć do
Hellady zawitałam - na inne wyspy, bo tak mnie pognało:-) Nie widziałam jak
dotąd jaskini w Skotino choć kiedyś gdzieś wyczytałam, że jest ona jedną z
piękniejszych jaskiń - osobiście tego jednak nie sprawdzałam. To doprawdy
blisko z Limenas Chersonissos i uważam, że koniecznie winnaś się tam wybrać.
Kiedy zastanawiam się nad wakacjami w Helladzie wciąż mam dylemat: czy znowu
ta Kreta (przecież wiem, że muszę tam wrócić bom ją liznęła raptem) czy coś
innego - i wciąż to "coś innego" wygrywa, bo myślę: a jeśli nie będzie już
możliwy jakikolwiek wyjazd do Grecji?

> I jeszcze ciekawi nie jedna rzecz ... w różnych przewodnikach jako miejsce
> narodzin Zeusa podawana jest albo Grota Dikti albo grota na górze Ida.
> Początkowo myślałam, że to może dwie różne nazwy tej samej groty, ale teraz
> wiem, ze nie. Więc gdzie się urodził Zeus ?

O to należałoby pewnie zapytać Reę: tylko ona w 100% wie dokąd uciekła przed
swym mężem Kronosem:-)
W większości przewodników jak zauważyłam wskazuje się na Dikti, w
większości "podobno Dikti". Być może są jakieś naukowe opracowania, które
dowodzą, że na pewno tu bądź tam, ale ja o tym nie czytałam.
Zaraz jeszcze przytaszczę coś o Rethymnonie, oraz o południu wyspy.
Jeśli masz ochotę możesz pooglądać parę fotek z Krety i nie tylko Krety
(takich amatorskich) na betaki.friko.pl Taka moja osobista stronka o
wędrówkach po Helladzie (pod opisem każdej podróży jest galeria: pcozątkowo
galerie były małe i opisy krótkie, ale ostatnio zaczęłam się jakoś rozpisywać a
wciąż brak czasu, żeby te wcześniejsze opisy i galerie rozbudować).
I miej udane wakacje na Kreciku, tak udane jak ja dotąd miałam każde,
absolutnie każde w Helladzie:-)
Pozdrowienia. B.

Chora Sfakion, Frangokastello, Agia Galini

[bebiak]

Jadąc w zachodnim kierunku wyspy w miejscowości Vrises skręcili na południe.
Jechali wspaniałą krętą drogą, patrząc na góry, doliny, wąwozy, przepaście.
Przyglądała się mijanym czasami małym wioskom oraz niezliczonym stadom kóz.
W pewnym momencie musieli się zatrzymać: upał był niesamowity, słońce świeciło
jak oszalałe, a stado kóz legło na szosie w cieniu rzucanym przez pobliską górę
zajmując trzy-czwarte i tak niezbyt szerokiej drogi. Musieli przepuścić
samochody jadące w drugą stronę, a kozy nie reagowały na dźwięki klaksonów.
- To są obrazki, które w twoim kraju uwielbiam! – mówiła rozbawiona.
Obejrzeli wspaniały wąwóz Imbros. Stąd widać było już Morze Libijskie.
Stojąc na czymś w rodzaju tarasu czy lepiej: wystającej skały popatrzyła na
drogę, którą jechali: była zupełnie niezabezpieczona a pobocza nie było – od
razu przepaść.
- Chyba nie chciałabym tędy jeździć kiedy będzie ciemno – pomyślała.

Pospacerowali po Chora Sfakion, już na samym południu wyspy. Uwielbiała takie
miejsca: ciche, spokojne, z małymi domkami. Doszli do portu – tu spotkali
garstkę turystów wychodzących ze statku powracającego z maleńkiej wyspy Gavdos.
Usiedli w kafejce i popijali ouzo ciesząc oczy pięknym widokiem na niewielki
port i zacumowane małe łódki. Ogarnęło ja słodkie lenistwo.
- To są moje wakacje w raju i tak cudownie wypoczywam. – powiedziała. -
Zupełnie jestem rozleniwiona, przez nikogo, nawet przez czas, nie poganiana.

Jechali wzdłuż południa wyspy mając po lewo góry a po prawo Morze Libijskie i
wspaniałe widoki. Zaskoczona zauważyła, że można tu spotkać mnóstwo kóz, ale
osiołków, jako środków transportu, prawie nie widać. Była zawiedziona –
uwielbiała osiołki i miała do nich wielki sentyment.
Z radia słuchali muzyki kreteńskiej i było im bardzo dobrze.
Dojechali do Frangokastello. Obeszli mury zamku weneckiego i zajrzeli na plażę:
woda w morzu była wspaniale ciepła.
Dostrzegła wystające z morza skałki i postanowiła do nich dojść choć I. nie
miał ochoty jej towarzyszyć. Usiadł na piasku obiecując, że zrobi jej piękne
zdjęcie – o ile ona tam w ogóle dojdzie.
- Dlaczego miałabym tam nie dojść? Spójrz, po tych mniejszych kamieniach
wystających z wody spokojnie jak po ścieżce można dość na sam koniec.
Przeskakiwała z kamienia na kamień i... wpadła do wody - wystarczyło nieuważne
postawienie nogi. Rozbawiła ją ta sytuacja. Zdjęła buty i skarpetki.
- Będę wędrować bez butów – stwierdziła. - To przecież żaden problem.
Niestety, nie było to takie proste: skałki okazały się być szalenie ostre dla
stóp i na dodatek bardzo śliskie. Mimo wszystko dotarła na sam koniec i była
bardzo z siebie zadowolona.
Zrobił jej zdjęcie – śmiesznie wyglądała stojąc na skałce z uniesionymi do góry
rękoma i otoczona z każdej strony wodą.
Wróciła na plażę.
Idąc do samochodu raz jeszcze przyglądali się potężnym murom zamku.
Otworzyła lekko okno z tyłu samochodu, położyła na górnej krawędzi szyby
skarpetki i zamknęła okno. Zaczął się śmiać
- I z czego się śmiejesz? W taki sposób będzie owiewał je wiatr i szybciej
wyschną. Nie wiedziałeś o tym?

Nadal jechali południowymi drogami wyspy. Fragmentami droga była tak wąska, że
musieli czekać aż przejedzie nadjeżdżający z przeciwka samochód ale nie było to
wielkim problemem: tu na południu samochodów nie było wiele. Przejeżdżali
przez takie miejsca gdzie góry były po obu stronach drogi i tworzyły tak
wysokie ściany, iż miała wrażenie, że przejeżdżają przez tunel. Ślicznie było
stąd widać położone niżej drogi, którymi wcześniej czy później musieli
przejechać: wśród tej spalonej słońcem ziemi drogi te ze świeżo położonym
asfaltem kojarzyły jej się z torem wyścigowym.

Powoli przejeżdżali przez małą i położoną w górach wioskę Rodakino a ona wciąż
miała wrażenie, że świetnie zna tę nazwę.
- Nie wiesz skąd mogę znać nazwę tej wioski? Znam ją – jestem tego pewna. Czy
jest tutaj coś ważnego, istotnego?
- Nie, niczego ważnego tutaj nie ma. To rolnicze tereny: najwięcej tu upraw
brzoskwiń i ich przetwórstwa – wyjaśnił
- Wiem! – wykrzyknęła z radością. – Wiem skąd znam tę nazwę! Od lat kupuję w
Polsce puszki z brzoskwiniami w syropie. Na wieczku mają wytłoczoną
nazwę: „Rodakino” i zawsze kiedy taką puszkę otwieram przyglądam się greckim
literkom.

W okolicach Mirthios stanęli na tarasie widokowym skąd rozciągał się piękny
widok na położoną zupełnie w dole, nad samym morzem, niewielką wioskę
Plakias.
Wjechali w głąb wyspy, bo tak prowadziła ich droga.
- Gdzie my jesteśmy? - zapytała.
- To wioska Spili.
Dojechali do Agia Galini: położona nad śliczną zatoczką z kaskadowo
posadowionymi niewielkimi budynkami – prezentowała się wspaniale. Spacerowali
wąskimi uliczkami pomiędzy starymi budynkami. Rozpoczęła się sjesta stąd
wokół zupełnie cicho.
I. zagłębił się we wspomnienia - nie był tutaj od dwudziestu lat.
- Tyle zmian tutaj zaszło przez ten czas - rozmyślał.
Pokonywali schodki, których tu mnóstwo, ona musiała zajrzeć w każdy zakątek. Od
czasu do czasu pomiędzy domkami zauważała błękit zatoki: tak, w Agia Galini
było jej cudownie i tak bardzo grecko.
Zeszli na dół, nad zatokę, pospacerowali wokół uroczego porciku.

Rethymnon

[bebiak]

Wieczory spędzali w swoim Rethymnonie: spacerowali najczęściej po Starówce - to
miejsce wieczorami wyglądało wspaniale. Oglądali stare budynki: może nie
najpiękniejsze jakie dotąd w Helladzie widziała ale doprawdy pełne uroku, ona
wdychała zapachy dochodzące z niezliczonych tawern - zapachy kuchni greckiej
obok zapachu morza były jej ulubionymi. Na dłużej zatrzymywali się pod
weneckimi łukami znajdującymi się nad wąskimi uliczkami, patrzyli na
wspaniałą fontannę Rimondi, na Meczet Nerantzies i piękny minaret. Znajdowali
takie miejsca skąd mogli przyglądać się weneckiej fortecy – ślicznie wieczorami
podświetlonej i górującej nad Starówką. Ich wieczorne spacery urokliwymi
uliczkami tej części Rethymnonu dostarczały jej wiele radości i choć sporo osób
tutaj spacerowało to dla niej mimo tłumów, to miejsce wydawało się być
wspaniałym.
W dzień Starówka była również piękna, ale wieczorami przy niezbyt silnym
świetle latarń – wyglądała rewelacyjnie.
Spacerowali wokół przystani, poszli do latarni morskiej, do portu.
- Wiesz – mówiła przy jednej z pierwszych kolacji – Chciałabym znaleźć tutaj, w
Rethymnonie, jedno miejsce. Banalne to ale nie śmiej się ze mnie: mam w domu
fragment Rethymnonu ułożony z puzzli i od lat wisi na ścianie ciesząc moje
oczy. Byłoby cudownie gdybym ten fragment mogła zobaczyć na własne oczy. To
zupełny drobiazg, ale to świetne uczucie kiedy się patrzy na coś całymi latami
a potem nagle się to widzi naprawdę. Doznałam tego kiedyś na Akropolu, doznałam
na Rodos, czy w Meteorach, doznałam również na Monte Cassino. Z pewnością nie
wiesz bo to miejsce dotyczy Polaków, ale tam, na Monte Cassino, jest również
pewien napis, o którym dowiedziałam się sto lat temu i kilkakrotnie oglądałam
różne zdjęcia z tego miejsca. Kiedy stanęłam tam w końcu kilka lat temu – nie
bardzo mogłam uwierzyć, że to w ogóle widzę. Przedziwne to uczucie ale cudowne.
A to miejsce z moich puzzli musi być gdzieś przy porcie: to tawerna, chyba
tawerna, która nazywa się Erotokritos.
Siedzieli w tawernie, która już do końca pozostała ich ulubioną, tu, w
Rethymnonie. Oddalona od portu, od centrum Starówki, od turystycznych szlaków,
omijana przez większość. Przychodzili tu Grecy, to co podawano było doskonałe,
a poza tym właściciel był miłośnikiem Hadzitakisa i wciąż właśnie jego utworów
można było tu posłuchać. Tylko raz poszli na kolację do innej tawerny niż
ich „Papadosiako”.
----------
Poszli na swój wieczorny spacer:znaleźli się w porcie.
- Spójrz: tu masz swoją tawernę Erotokritos.
Patrzyła na ten napis i nie wierzyła, że go widzi: od lat tak dobrze jej znany
z puzzli wiszących na ścianie.
- To taki drobiazg a tak wiele radości odczuwam. Coś niewiarygodnego.
Doszli do wzgórza: popatrzyli na pięknie oświetloną o tej porze fortecę.
Wchodzili po schodkach coraz wyżej i wyżej – znaleźli tu wspaniałą tawernę z
rewelacyjnym widokiem na morze oraz śliczną muzyką.
Jedli doskonałe ryby, sałatkę z ośmiornicy oraz melitsanosalatę.
Popijali białe wino prosto z beczki i mieli się doskonale. Patrzyli na morze i
fale a kreteńska muzyka wspaniale działała na ich zmysły.

----------------

Poszła na Stare Miasto: zapadał zmierzch a wąskie uliczki tego miejsca przy
świetle latarń były przecież pełne uroku.
Zaglądała do niewielkich sklepików, kupowała jakieś prezenty. Sporo czasu
spędziła w jednym ze sklepików w zapomnianej bocznej uliczce Starówki
rozmawiając z przesympatyczną właścicielką.
Miała na imię Irini, sporo podróżowała po Europie a i w Polsce była trzy razy w
ciągu ostatnich dziesięciu lat: zachwycała się Krakowem, Toruniem i Gdańskiem
przyznając, że Warszawa nie podobała jej się.
Kiedy się rozstawały Irini wręczyła jej niewielki pakunek: były to czerwone
świece.
- Może jak je zapalisz w Boże Narodzenie pomyślisz chwilkę o mnie – dodała.
Była wzruszona: takie spotkania sprawiały jej w Helladzie najwięcej radości.

Zajrzała do dużego sklepu z wyrobami ze skóry – przypominał jej magazyn.
- Ach, ten zapach – głęboko zaczerpnęła powietrza.
Każdy kto tu wchodził dostawał szklankę z jakimś płynem – ona też.
- Co to takiego? – zapytała.
- Raki – usłyszała od rozbawionych Greków.
Miała problem: Grekom nie powinno się odmawiać ale wypicie tak mocnego, dla
niej mocnego, alkoholu nie było możliwe.
Chodziła po tym magazynie zastanawiając się co powinna powiedzieć Grekom. Chyba
zauważyli jej wahania.
- Jest mi tak przykro, że jesteś chora – usłyszała nagle głos jednego z nich. –
Z pewnością bierzesz jakieś lekarstwa.
Rozbawiło ją to.
- Dlaczego tak sądzisz? – była zdumiona.
- Bo tylko ludzie chorzy nie piją raki.
Wyjął jej szklankę z ręki i wypił jej zawartość.
- Czy teraz czujesz się lepiej? – zapytał.
Tak, zdecydowanie czuła się lepiej, bo nie miała już problemu z raki choć słabo
to wszystko rozumiała.

Jeszcze dwa zdania o barach muzycznych w....

[bebiak]

... Limenas Chersonissos (przypominam, że to rok 2001 i być może coś się
zmieniło).

Wieczorny spacer po tętniącej życiem promenadzie i niespodzianka, którą
wcześniej wymyśliła wspólnie z P.
- Posłuchaj Tygrysie, postanowiliśmy z tatą, że w ramach niespodzianki
urodzinowej puszczamy cię dziś do prawdziwego dorosłego baru muzycznego.
Wybierz sobie któryś i dobrze się tam baw tak długo jak tylko chcesz. Powrotną
drogę do hotelu dobrze znasz i potrafisz wrócić sam.
Wcześniej rozmawiała z Wasą i Nektariosem na temat tych barów.
- Nie, nigdy nie słyszałem, aby były tam narkotyki, a już na pewno nie są
wciskane na siłę młodym ludziom. Owszem, oni zachowują się tak jakby byli w
jakiejś ekstazie, ale to bardziej kwestia drinków i muzyki, która na nich tak
działa. Spokojnie i bez żadnych możecie Tygrysa tam puścić.
Ale Tygrys ich zaskoczył – on wcale nie marzył o zabawie w takim barze!
- Ja tylko lubię atmosferę tej promenady, ale do baru nie mam ochoty iść. –
tłumaczył.
Usiedli zatem w trójkę w nadmorskiej kafejce: popijając doskonałe drinki i
jedząc desery lodowe – w ten sposób uczcili dzień 16-tych urodzin Tygrysa.

[Gość: Kretka]

Zobaczyłam podklejony temat o Chersonissos i pomyslałam "pffff". Forum o Grecji
i promuje się TAKIE COŚ? Ale teraz już rozumiem, czemu - Bebiakowy opis jak
zwykle urokliwy. Ale do Chersonissos mnie nikt nie zaciągnie,
nienienienienienienei:)

[orchidea27]

Masz rację Kretko, ze Bebiakowe opisy są prześliczne. :))) Jeszcze bym więcej
poczytała. A może ktoś podpowie mi, jak dojechać do tego miejsca, gdzie widac
dwa morza ?

[Gość: Kretka]

o, witam inną Kretkę, w pierwszej chwili myślałam, że to ja już tu pisałam :)))

W tym kurorcie przyszło mi spędzić niespodziankową podróż poślubną. Te 2
tygodnie były wspaniałe, nie tylko dlatego, ze miodowe :)

Codzienne spacery po zmroku do 3 wioseczek nad kurortem i degustacje tawerniane
wspominamy ze wzruszeniem. W Piskopiano bracia Alex i George wmuszający w
klienta 8 darmowe ouzo czy raki, w "starym" Hersonissos wiekowy siwy dziadek
Kostas z kafenio, który przysyłał nam świąteczne kartki z zasuszonymi dla mnie
kwiatami bugenwilli...

I świetna baza wypadowa do zwiedzenia np. Knossos, Agios Nikolaos, Lassithi,
Vai, Toplou, Malii, Ierapetry, Heraklionu i muzeum archeologicznego, Festos,
Gortyny, Matali itd itp.

Jak się chce, można w ogóle nie żyć życiem kurortowym. Każdego wieczoru byliśmy
w wioseczkach, w dzień na wycieczkach.

Życzę miłych wakacji

[orchidea27]

Ojej ... pocieszyłas mnie niepomiernie. To też bedzie moja podróz poślubna, ale
w Limani Hersonissou spedzimy tylko tydzeń, w tym jeden dzień przeznaczony na
rejs na Santorini. Fajnie, że jest tam gdzie pospacerować wieczorkiem, bo
dyskotek nie lubie. Na drugi tydzień zamierzamy wynając samochód i powłóczyc
sie po wyspie. Dzięki ci wielkie Kretko. :))))

[Gość: Misia]

Kreta jest magiczna, byłam tam 8 razy (przez ostatnie 4 lata staram się spędzić
każdą wolną chwilę właśnie na Krecie) i na tegoroczny długi weekend też się
wybieram, właśnie do Chersonissos. Miejscowość nieciekawa latem, w sezonie, ale
zyskująca zupełnie inny wymiar gdy tłumy turystów przegoni troszkę gorsza
pogoda (czyli wczesną wiosną, jesienią i zimą). Dobre miejsce do
stworzenia "bazy wypadowej", w zasadzie w każdą stronę wyspy łatwo stąd
wyruszyć. Przesyt głośnych barów, nastawionych na turystów żądnych rozrywki,
alkoholu i tańca.. Ale miejscowi ludzie mili, w większości Grecy i Albańczycy.
Sam hotel Creta Maris - myślę, że jeden z lepszych na wyspie, a na pewno w
Chersonissos. Elegancki, czysty, z własną plażą, bardzo dużo zieleni wokół
bungalowów i budynku głównego - ale zawsze to OGROMNY hotelowiec, pełen ludzi!
Myślę, że położenie hotelu na uboczu miejscowości jest sporą zaletą, a z
drugiej strony wystarczy przejść plażą i już się jest w pobliżu portu i
promenady z całą masą knajp, knajpeczek, barów i sklepików.
Polecam knajpkę Niko's Place (koło fontanny trzeba wejść w uliczkę prowadzącą w
stronę pogotowia), klimatyczne miejsce, w którym spotykają się rodowici
Kreteńczycy, snujący opowieści o Chersonissos, które kilkadziesiąt lat temu
było tylko małą wioską położoną na zboczu góry.
Życzę udanych wakacji, tak naprawdę pozytywne nastawienie, uśmiech i dobry
humor są ważniejsze, niż klimat miejscowości czy hotelu:))

[orchidea27]

Dziękuje Misiu za piękny opis hotelu. Myślę, ze będzie mi się w nim miło
mieszkało. Nie omieszkamy odwiedzic polecanej przez Ciebie knajpki Niko's
Place.

[Gość: Gość]

witaj,
Wybieram sie do Rethymnon za dwa tygodnie...
piszesz o tawernie „Papadosiako”. Gdzie ona sie znajduje i czy mozesz tez
polecic inne miejsca w tym miescie, gdzie mozna zjesc greckie jedzenie za
niewygorowana cene?
pozdrawiam
Maciej

[Gość: matala!!]

na zachętę dla wszystkich zastanawiających się, który region krety wybrać -
www.kreta.net w razie czego służę większą iloscią zdjęć i odpowiem na
pytania:)

Pozdrawiam i zyczę bajkowych Kreteńskich wakacji:)

[Gość: basia]

Świetny hotel, dobre położenie.

Hersonissos

[Gość: lena24]

kto wybiera się do Hersonissos ok. 10 września ???
Pozdrawiam
[e-mail]

[zetpt]

ja si ewybieram tylko ze 27 wrzesnia do hwrsonissos