Toksoplazmoza

[asiulka1976]

Toksoplazmoza jest chorobą zakaźną, pasożytniczą wywołaną przez pierwotniaka
Toxoplasma gondii, który pasożytuje w komórkach organizmu człowieka i zwierząt.


Drogi zarażenia człowieka
Człowiek zaraża się bezpośrednio od chorego kota (wyłącznie od kota, nigdy od
innych zwierząt), drogą pokarmową (zanieczyszczone pokarmy, jarzyny, owoce)
lub przez zjedzenie świeżego mięsa zwierząt rzeźnych, również mięsa
marynowanego, grilowanego lub wędzonego. Możliwe jest również zarażenie się
przez uszkodzoną skórę (weterynarze, pracownicy laboratorium) lub błonę
śluzową odbytu (homoseksualiści).

Udowodniono, że zarażenie kobiety w okresie przed zajściem w ciążę nie stanowi
zagrożenia dla płodu (chociaż są znawcy przedmiotu, którzy nadal nie zgadzają
się z takim twierdzeniem). Świeża infekcja u ciężarnej wywołuje zapalenie
łożyska i przejście tą drogą pasożytów do płodu.



Interpretacja wyników badań przeciwciał IgM i IgG:
*IgG (-), IgM (-) – brak odporności, badanie kontrolne co 3 miesiące,
*IgG (+), IgM (-) – oznacza przebyte zarażenie, jeżeli IgG znacznie
podwyższone, powtórzyć badanie po trzech tygodniach – jeżeli poziom jest taki
sam, nie trzeba leczyć, ani dalej kontrolować, jeżeli następuje wzrost, należy
rozpocząć leczenie.
*IgG (-) , IgM (+) – jest to wynik nieswoisty, kontrola za trzy tygodnie,
jeżeli wynik taki sam – ciężarna seronegatywna, nie wymaga leczenia, wskazana
kontrola za trzy miesiące.
*IgG (+), IgM (+) – przy obecności objawów należy rozpocząć leczenie. Przy
braku objawów należy powtórzyć badanie po trzech tygodniach. Leczenie należy
rozpocząć przy wzroście IgG co najmniej o 2 rozcieńczenia lub gdy miano IgG
jest wysokie, przy dodatnim mianie IgM.



Leczenie toksoplazmozy w ciąży
Lekiem z wyboru toksoplazmozy w ciąży jest Spiramycyna - Rowamycyna doustnie,
w dawce 3 g (9 mln. j.) na dobę w trzech dawkach podzielonych od chwili
rozpoznania toksoplazmozy aż do rozwiązania (niektórzy zalecają 20-dniowe
cykle leczenia z 20-dniową przerwą). Ostatnio stosuje się również w leczeniu w
drugim i trzecim trymestrze ciąży 3-dniowe kuracje Sumamedem (po 500 mg).

info "maluchy"

[asiulka1976]

Toksoplazmoza jest chorobą odzwierzęcą, wywołaną przez pierwotniaka toxoplazma
gondi, który po raz pierwszy został wyizolowany w 1908 roku od gryzoni
afrykańskich, ale dopiero w roku 1939 trzech autorów (A. Wolf, D. Cowen, B.
Pajge) opisali możliwość wystąpienia toksoplazmozy wrodzonej u płodu i noworodka.

Cykl rozwojowy toxoplazma gondi przypomina przemianę pokoleń u Plazmodium.

Początkowo postacie wewnątrzkomórkowe rozwijają się w organizmach wielu gatunków
ptaków i ssaków, natomiast żywicielem ostatecznym jest jelito cienkie zwierząt
kotowatych, gdzie pasożyt osiąga formę dojrzałą, inwazyjną.

Drogi zarażenia człowieka

Człowiek zaraża się bezpośrednio od chorego kota (wyłącznie od kota, nigdy od
innych zwierząt), drogą pokarmową (zanieczyszczone pokarmy, jarzyny, owoce) lub
przez zjedzenie świeżego mięsa zwierząt rzeźnych, również mięsa marynowanego,
grilowanego lub wędzonego. Możliwe jest również zarażenie się przez uszkodzoną
skórę (weterynarze, pracownicy laboratorium) lub błonę śluzową odbytu
(homoseksualiści).

Chociaż brak dokładnych badań, ocenia się, że w Polsce 70 % kotów jest
zarażonych tym pasożytem. Wśród ludzi przeciwciała anty toxoplazma gondi w
naszym kraju stwierdza się u około 50% populacji, co jest równoznaczne z
częstością występowania tej choroby.

Przebieg kliniczny choroby

Z przewodu pokarmowego człowieka pasożyt przedostaje się do węzłów chłonnych
człowieka, mięśni poprzecznie prążkowanych (czasami do mięśnia sercowego),
mięśni gładkich, mózgu, rdzenia kręgowego, gałek ocznych. Przebieg choroby może
być zupełnie bezobjawowy, często jednak występuje powiększenie węzłów chłonnych,
złe samopoczucie, rzadko objawy zapalenia mięśnia sercowego, a czasami nawet
zapalenie opon mózgowych.

Udowodniono, że zarażenie kobiety w okresie przed zajściem w ciążę nie stanowi
zagrożenia dla płodu (chociaż są znawcy przedmiotu, którzy nadal nie zgadzają
się z takim twierdzeniem). Świeża infekcja u ciężarnej wywołuje zapalenie
łożyska i przejście tą drogą pasożytów do płodu. Ryzyko przeniknięcia toxoplazma
gondi przez łożysko wzrasta wraz z zaawansowaniem ciąży i wynosi: 25 % w
pierwszym trymestrze, 50 % w drugim i około 65 % w trzecim trymestrze, ale
ryzyko toksoplazmozy wrodzonej u płodu jest największe w pierwszym trymestrze –
75 %, mniejsze w drugim – około 50 %, a w trzecim trymestrze już tylko około 5 %.

U 10 % zarażonych prenatalnie płodów rozwijają się różne objawy kliniczne,
czasami w postaci tzw. triady Sabina Pinkertona – wodogłowie lub małogłowie,
zapalenie siatkówki oraz zwapnienia śródmózgowia, któremu towarzyszy znacznie
opóźnienie rozwoju umysłowego dziecka. Toksoplazmoza wrodzona może również
powodować hipotrofię płodu, małopłytkowość, powiększenie wątroby i śledziony.
Poronienie samoistne lub obumarcie wewnątrzmaciczne występuje w przypadku
zakażeń wewnątrzmacicznych w pierwszym trymestrze ciąży.

Objawowa toksoplazmoza wrodzona występuje u około 30 % zarażonych noworodków, w
tym u około 10 % ma ciężki przebieg. Śmiertelność okołoporodowa z powodu
toksoplazmozy wrodzonej u dzieci wynosi 8 %. W ostatnich latach w Polsce rocznie
wykrywa się około 300 przypadków toksoplazmozy wrodzonej. 70 % zarażonych
prenatalnie dzieci nie ma żadnych objawów i u większości z nich choroba zostaje
nierozpoznana, a więc i nie leczona. U niektórych z tych dzieci w późniejszym
wieku mogą ujawnić się niekorzystne następstwa ze strony ośrodkowego układu
nerwowego, a również upośledzenie słuchu i zaburzenia widzenia.

Diagnostyka zarażeń toxoplazma gondi u kobiet ciężarnych

Istnieje kilka metod diagnostycznych opartych na ocenie odpowiedzi sero –
immunologicznej.
Obecnie powszechnie określa się miano przeciwciał IgM i IgG w surowicy krwi.

Przeciwciała IgM są wytwarzane już w pierwszym tygodniu zarażenia i ich poziom
wzrasta w ciągu kolejnych czterech tygodni a następnie spada i utrzymuje się na
niskim poziomie przez różny okres, czasami przez wiele miesięcy.

Przeciwciała IgG - w zależności od metody wykrywania - są oznaczane w surowicy
krwi 2 do 4 tygodni od zarażenia, następnie ich miano szybko wzrasta do
maksymalnego poziomu około 2 do 4 miesięcy od zarażenia, po czym następuje ich
powolny spadek. IgG utrzymujące się na stałym poziomie są dowodem „dawnej
immunizacji” (zakażenia w przeszłości).

Interpretacja wyników badań przeciwciał IgM i IgG:

IgG (-), IgM (-) – brak odporności, badanie kontrolne co 3 miesiące,

IgG (+), IgM (-) – oznacza przebyte zarażenie, jeżeli IgG znacznie podwyższone,
powtórzyć badanie po trzech tygodniach – jeżeli poziom jest taki sam, nie trzeba
leczyć, ani dalej kontrolować, jeżeli następuje wzrost, należy rozpocząć leczenie.

IgG (-), IgM (+) – jest to wynik nieswoisty, kontrola za trzy tygodnie, jeżeli
wynik taki sam – ciężarna seronegatywna, nie wymaga leczenia, wskazana kontrola
za trzy miesiące.

IgG (+), IgM (+) – przy obecności objawów należy rozpocząć leczenie. Przy braku
objawów należy powtórzyć badanie po trzech tygodniach. Leczenie należy rozpocząć
przy wzroście IgG co najmniej o 2 rozcieńczenia lub gdy miano IgG jest wysokie,
przy dodatnim mianie IgM.

Leczenie toksoplazmozy w ciąży

Lekiem z wyboru toksoplazmozy w ciąży jest Spiramycyna - Rowamycyna doustnie, w
dawce 3 g (9 mln. j.) na dobę w trzech dawkach podzielonych od chwili
rozpoznania toksoplazmozy aż do rozwiązania (niektórzy zalecają 20-dniowe cykle
leczenia z 20-dniową przerwą). Ostatnio stosuje się również w leczeniu w drugim
i trzecim trymestrze ciąży 3-dniowe kuracje Sumamedem (po 500 mg).

Po porodzie u dziecka przez rok należy seryjnie określać poziom przeciwciał IgG
i IgM. U dzieci nie zarażonych poziom przeciwciał IgG, które od matki,
przekraczając barierę łożyskową przeniknęły do płodu stopniowo obniża się.

Zapobieganie toksoplazmozie wrodzonej

Ciężarne powinny przestrzegać następujących zaleceń:

1. Kobiety ciężarne mogą spożywać wyłącznie mięso dobrze ugotowane; powinny
unikać natomiast posiłków z mięsa marynowanego, grilowanego lub wędzonego.

2. Owoce i warzywa powinny być dokładnie umyte i obrane przed jedzeniem.

3. Ręce oraz sztućce, naczynia lub inne przyrządy, które zostały zanieczyszczone
surowym mięsem powinny być umyte ciepłą wodą z dodatkiem detergentu.

4. Kobiety ciężarne powinny zawsze stosować rękawice gumowe w trakcie prac
ogrodowych, a w szczególności kontaktu z ziemią lub piaskiem.

5. Kobiety ciężarne powinny unikać kontaktu z kotami oraz ich odchodami. Koty
domowe należy karmić wyłącznie suchą karmą oraz uniemożliwić im opuszczanie
pomieszczeń domowych.

6. Zaleca się wykonanie badań serologicznych w kierunku obecności przeciwciał
IgG i IgM przed ciążą, na początku ciąży, a w przypadku kobiet seronegatywnych
powtarzanie ich w kolejnych trymestrach ciąży.

info dla tych co maja koty - ze strony o kotach

[asiulka1976]

Toxoplazmoza - czy nasze koty nam zagrażają?

Toxoplasma gondi to pasożyty powodujące chorobę u ludzi i zwierząt. Ich
podstawowym nosicielem (jedynym, w organizmie którego mogą się rozmnażać) są
kotowate, głównie domowe koty. T gondi może mieć wielu nosicieli pośrednich
wśród zwierząt ciepłokrwistych oraz u człowieka. Mimo że zakażenie tym pasożytem
jest bardzo powszechne, rzadko staje się ono przyczyną poważnej choroby u
jakiegokolwiek gatunku.



Toxoplazmoza u ludzi

Mimo że badania wykazały występowanie tego pasożyta np. u 30% ludzie w Wielkiej
Brytanii, zakażenie przebiega w przeważającej liczbie przypadków bezobiawowo.
Lub może powodować lekkie objawy chorobowe. Bardziej niebezpieczne jest
zakażenie się płodu przez łożysko. Może się tak zdarzyć tylko jeśli zakażeniu
ulegnie kobieta w ciąży, której organizm nigdy przedtem nie zetknął się z
pasożytem i jest ona tym samym nie odporna. W takim przypadku możliwość
zakażenia płodu wynosi 40%, zaś możliwość wystąpienia u płodu choroby wynosi 10%.
Badania przeprowadzone w Wielkiej Brytanii wykazały, że posiadanie kota lub
kontakt z kotami nie oznacza zwiększonego ryzyka zakażenia się tym pasożytem.
Mimo że koty są podstawowymi żywicielami i tylko w ich organizamach pasożyt
składa jaja, występuje on przeważnie u kotów dzikich i wolno żyjących a nie u
domowych.
Badania przeprowadzone w krajach uprzemysłowionych wskazały również, że pasożyt
występuje najczęściej u ludzi młodych, którzy lubią jeść niedożone lub
niedogotowane mięso lub nie zachowują higieny związanej z przygotowywaniem
mięsa. Spożycie zakażonego mięsa jest głównym żródłem zakażenia ludzi.
Aby uniknąć zakażenia:

* mięso gotuj dokładnie w temperaturze co najmniej 70 stopni C
* myj ręce, przybory i powierzchnie bardzo dokładnie po przygotowywaniu mięsa
* myj dokładnie warzywa
* używaj rękawic gumowych, gdy uprawiasz ogródek, gdzie chodzą koty
* opróżniaj kocią kuwetę codziennie, ostrożnie wyrzucaj używany żwirek i myj
kuwetę gorącą wodą. Jeśli robi się to codziennie, nawet jeśli kot przechodzi
ostrą fazę mnożenia się pasożyta i składania jaj, jaja nie będą groźne, gdyż
potrzebują one co najmniej 1 dzień aby rozwinąć formę zakaźną. Nie stanie się to
jeśli zanieczyszczony piasek z kuwety będzie wyrzucany codziennie.
* staraj się aby twoje koty nie polowały i nie karm ich surowym mięsem
* zabezpiecz piaskownice i miejsca zabaw dzieci aby koty się tam nie załatwiały


Wynika stąd, że zarazenie się dziecka w łonie matki od domowego kota może
nastąpić tylko wtedy, gdy wystąpią naraz następujące czynniki:

* kobieta w ciąży nigdy wcześniej w swoim życiu nie zetknęła się z pasożytem T gondi
* domowy kot został zakaził się po raz pierwszy w swoim życiu poprzez zjedzenie
szczura lub zakażonego surowego mięsa i przez ok. 2 tygodnie wydala z kałem jaja
pasożyta
* kobieta w ciąży czyści gołymi rękami kuwetę, która stała brudna powyżej 1 dnia
* następnie, nie umywszy rąk, przygotowuje sobie jedzenie

info z "noworodek.pl"

[asiulka1976]

Toksoplazmoza jest chorobą zakaźną wywoływaną przez pierwotniaka, którego
wykryto w 1908 roku - Toxoplasma gondii. Jednak dopiero w 1932 roku opisano po
raz pierwszy zespół objawów, które wystąpiły w następstwie przekazania zarażenia
na płód w czasie ciąży. Od tego czasu pierwotniak ten jest uważany za jeden z
bardziej niebezpiecznych czynników, które mogą wikłać przebieg ciąży i prowadzić
do wystąpienia wad wrodzonych u dziecka.

Tradycyjnie uważa się, że rezerwuarem tego drobnoustroju jest przewód pokarmowy
zwierząt z rodziny kotowatych, włączając w to kota domowego. Przeświadczenie to
opiera się na stwierdzeniu, że kotowate są ostatecznym żywicielem pasożyta. W
kale kotów znajdują się oocysty - formy przetrwalnikowe, wydalane do środowiska.
Warto jednak wiedzieć, że kot wydala cysty jedynie przez krótki okres kilku
tygodni w ciągu całego swojego życia. Co więcej, jeśli kot nie ma kontaktu ze
światem zewnętrznym, ze swoimi dziko żyjącymi pobratymcami - a więc jest chowany
w domu, ryzyko, że jest nosicielem jest minimalne. Wbrew pozorom więc, mniej niż
50% przypadków zarażeń jest związanych z obecnością kota. Zazwyczaj do infekcji
dochodzi z powodu spożycia surowego lub niedogotowanego mięsa zawierającego
cysty pasożyta, głównie wieprzowiny i jagnięciny ( dane pochodzą z badań
przeprowadzonych w USA ).

Przebycie zarażenia Toxoplazma gondii jest dość powszechne. W USA około 25%
dorosłej populacji przebyło objawowo lub bezobjawowo infekcję. W Polsce szacuje
się, że ten odsetek jest jeszcze wyższy ( nawet do 60%) . Objawy, jeśli w ogóle
występują, są mało charakterystyczne : gorączka, złe samopoczucie, powiększenie
węzłów chłonnych. Zazwyczaj symptomy te szybko ustępują i nie pozostawiają
trwałych następstw. Zdrowy, dorosły człowiek nie ma się więc czego obawiać.
Inaczej jednak sprawa się ma w przypadku ludzi chorych, poddawanych leczeniu
immunosupresyjnemu i oczywiście u kobiet w ciąży. Przebyte przed okresem ciąży
zakażenie praktycznie nie stanowi zagrożenia dla płodu. W badaniach
serologicznych o przejściu wcześniej infekcji świadczy obecność IgG swoistych
przeciwko antygenom Toxoplasma gondi. W rzadkich przypadkach może dojść do
uaktywnienia choroby - głównie u osób z upośledzoną odpornością ( w chorobach
nowotworowych i w trakcie ich leczenia, w AIDS ).

U kobiet, które nie przechodziły wcześniej choroby, zarażenie w trakcie trwania
ciąży może mieć poważne następstwa dla płodu. W tym przypadku może bowiem dojść
do przekazania infekcji za pośrednictwem łożyska na płód. Może, lecz nie musi.
Ryzyko wystąpienia wrodzonej toksoplazmozy jest najmniejsze jeśli do zarażenia
matki doszło w I trymestrze i waha się między 10 a 25%. Niestety jeśli już do
tego dojdzie, to właśnie w tym okresie choroba może spowodować najgroźniejsze
następstwa. Jest to okres tworzenia się narządów i układów płodu - pierwotniak
łatwiej dociera do narządów docelowych, takich jak mózgowie, serce, mięśnie, w
których się osiedla. Szczególnie niebezpieczne jest zajęcie ośrodkowego układu
nerwowego, które może prowadzić do rozwoju wodogłowia, ślepoty, padaczki,
upośledzenia umysłowego.

Ryzyko rozwoju wrodzonej toksoplazmozy jest największe w II i III trymestrze,
sięga 60-90%, ale powoduje też najmniejsze zmiany u płodu. Całkowite ryzyko
wystąpienia zespołu wad wrodzonych u dziecka w wyniku zarażenia pierwszorazowego
u kobiet w ciąży wynosi 20-50%. Wszystko to brzmi bardzo poważnie, ale
pamiętajmy, że mniej niż 1% kobiet przechodzi toksoplazmozę w okresie ciąży (
szacuje się, że 4 na każde 1000 ciężarnych ), a średnie ryzyko przekazania
infekcji na płód waha się około 30%. Ryzyko wystąpienia wad u dziecka
spowodowanych toksoplazmozą jest więc mniejsze niż 0,1%.

info z "potomka" cz1

[asiulka1976]

Toksoplazmoza

Toksoplazmoza jest chorobą zakaźną, pasożytniczą wywołaną przez pierwotniaka
Toxoplasma gondii, który pasożytuje w komórkach organizmu człowieka i zwierząt.

Cykl rozwojowy pasożyta

Aby przejść pełen cykl rozwojowy pasożyt wymaga żywiciela pośredniego, i
ostatecznego.

Żywicielem pośrednim jest człowiek i zwierzęta domowe (z wyjątkiem kota).

Żywicielem ostatecznym jest kot. Jedynie w organiźmie kota może się dokonywać
rozmnażanie płciowe pasożyta. Kot nie choruje na toksoplazmozę, jest jedynie
nosicielem zarazka. W jego przewodzie pokarmowym drobnoustrój namnaża się ,nie
czyniąc mu szkody. W rezultacie rozmnażania płciowego powstają oocysty, które
wydalane są z kałem na zewnątrz, stanowiąc źródło zakażenia. Gdy zostaną spożyte
przez człowieka lub inne zwierzęta ( żywiciele pośredni ) wnikają do komórek
organizmu , namnażają się w nich, prowadząc do uszkodzenia tkanek i reakcji
zapalnej.

Żywiciele pośredni chorują na toksoplazmozę. W miarę rozwoju reakcji
immunologicznej i ograniczania procesu zapalnego powstają w tkankach ( głównie w
mięśniach i mózgu ) cysty zawierające formy przetrwalnikowe ,które w
odpowiednich warunkach nawet po latach mogą się ponownie uaktywnić. Zdarza się
to jednak bardzo rzadko , głównie u osób z upośledzoną odpornością ( AIDS,
nowotwory, ciężkie choroby leczone tzw. lekami immunosupresyjnymi ).


Drogi i żródło zakażenia

Człowiek zaraża się drogą pokarmową zjadając pokarmy zakażone zarówno
pochodzenia zwierzęcego ( zakażone surowe mięso ) jak i roślinnego ( warzywa i
owoce zanieczyszczone kałem kota ).
Możliwe jest także zakażenie przez uszkodzoną skórę oraz przez spojówki
(wniknięcie oocyst).
Bardzo istotną drogą zakażenia jest droga przezłożyskowa -prowadzi ona bowiem do
najcięższej postaci choroby - toksoplazmozy wrodzonej ,która rozwija się u płodu
i prowadzi do wad rozwojowych.


Postacie klinczne:


1). Toksoplazmoza nabyta ( choroba ,do której dochodzi po urodzeniu )


Postać bezobjawowa - najczęstsza O przebyciu choroby świadczyć może jedynie
obecność przeciwciał klasy IgG. 0koło 50 % populacji ludzi dorosłych w naszym
kraju ma dodatnie przeciwciała przeciw Toxoplasma gondi. Oznacza to ,że osób
tych nie dojdzie ponownie do zakażenia .


Postacie objawowe


-toksoplazmoza węzłowa: powiększenie węzłów chłonnych szyjnych, karkowych,
zausznych, pachwinowych, uczucie zmęczenia, osłabienia, niewielka gorączka ,
bóle mięśniowe, zapalenie gardła

-toksoplazmoza oczna- zaburzenia widzenia, mroczki przed oczami, światłowstręt,
którym towarzyszą zmiany na dnie oczu

-toksoplazmoza uogólniona - dotyczy głównie małych dzieci- zwłaszcza młodych
niemowląt, przebiega z żółtaczką, powiększeniem wątroby i śledziony, wysypką,
powiększeniem węzłów chłonnych, zmianami na dnie oka i w mózgu.


2). Toksoplazmoza wrodzona dotyczy dzieci matek , które w czasie ciąży przebyły
zakażenie pierwotniakiem.
Ponieważ u dorosłych mamy do czynienia najczęściej z postacią bezobjawową
toksoplazmozy kobieta ciężarna nie zdaje sobie sprawy , że przechodzi ciężką,
bardzo groźną dla swojego dziecka infekcję. Zarazek przechodzi przez łożysko i
prowadzi do uszkodzenia rozwijających się tkanek i narządów : przede wszystkim
mózgu i oka .W konsekwencji dochodzi do wodogłowia, niedorozwoju psychoruchowego
, umysłowego, ślepoty, małoocza, jaskry, zaćmy.
Zdarza się, że dziecko rodzi się pozornie zdrowe, a toczące się, nierozpoznane
zakażenie powoli uszkadza mózg lub gałkę oczną prowadząc do niedowidzenia czy
upośledzenia umysłowego .

Toksoplazmoza w I trymestrze ciąży powoduje bardzo duże uszkodzenie płodu-
zwykle śmiertelne. Dochodzi zatem do poronienia lub obumarcia płodu.
W II i III trymestsze skutki mogą być jw.
Prawdopodobieństwo uszkodzenia płodu przy zachorowaniu matki na toksoplazmozę
wynosi 30-50 %!!.

info z "potomka" cz2

[asiulka1976]

Postacie zakażeń u dzieci:

W przypadku zakażenia noworodka i młodego niemowlęcia dochodzić może do
toksoplazmozy uogólnionej , która bez szybkiego rozpoznania i leczenia prowadzić
może do podobnych ( choć nie tak mocno wyrażonych ) konsekwencji jak
toksoplazmoza wrodzona. Zakażenie u starszych dzieci przybiera zwykle postać
węzłową lub bezobjawową jak u ludzi dorosłych.


Rozpoznanie


Rozpoznanie toksoplazmozy jest trudne lub wręcz niemożliwe bez dodatkowych
badań. Badania te opierają się na wykrywaniu przeciwciał, które organizm
wytwarza broniąc się przed drobnoustrojem i noszą nazwę badań serologicznych. Na
tej zasadzie opiera się również diagnostyka wielu innych chorób.
W czasie reakcji obronnej wytwarzane są początkowo przeciwciała klasy IgM -
wczesne, a następnie w miarę trwania choroby przeciwciała klasy IgG, które
produkowane są przez układ odpornościowy bardzo długo - często do końca życia.

Gdy wykonujemy badanie krwi na obecność swoistych przeciwciał przeciw Toxoplasma
gondii możliwe są następujące sytuacje:

1/obecne są przeciwciała w klasie IgM - oznacza to że osoba aktualnie choruje i
należy włączyć stosowne leczenie

2/obecne są przeciwciała w klasie IgG- oznacza to ,że osoba ta zetknęła się z
zarazkiem już wcześniej i jest to

a )późna faza toczącego się zakażenia lub

b )przeciwciała pochodzą z zakażenia dawno przebytego.

Niezwykle ważne jest odróżnienie tych dwóch sytuacji. W tym celu należy ponownie
oznaczyć poziom przeciwciał po 3 tygodniach. Jeżeli wzrośnie to mamy do
czynienia z fazą przewlekłą zakażenia ( należy stosować leczenie ). Jeżeli
spadnie lub nie zmieni się to zakażenie zostało już przebyte i osoba taka nie
zachoruje ponownie.


3/ nie stwierdza się żadnych swoistych przeciwciał - oznacza to , że osoba ta
nie zetknęła się dotychczas z zarazkiem i w razie zakażenia zachoruje on na
jedną z postaci nabytej choroby.
Gdy z sytuacją taką mamy do czynienia u kobiety ciężarnej należy co 3-4 tygodnie
powtarzać oznaczenie celem jak najszybszego wykrycia choroby i jej leczenia.

Diagnostykę toksoplazmozy wykonuje się:

A/ u ciężarnych- jako profilaktyka toksoplazmozy wrodzonej

B/ u dzieci w celu wyjaśnienia przyczyny żółtaczki, powiększenia wątroby,
śledziony, wad wrodzonych ( wodogłowie, zaćma,małoocze), upośledzenia rozwoju
psychomotorycznego.

C/ u dorosłych podejrzanych o zachorowanie na postać węzłową lub oczną
toksoplazmozy.




Profilaktyka

1/ badanie przesiewowe ciężarnych i ewentualne szybkie leczenie.

W Polsce badanie przesiewowe w kierunku toksoplazmozy u ciężarnych nie zostało
jak dotąd wprowadzone. Biorąc pod uwagę , że częstość toksoplazmozy wrodzonej
wynosi w Europie 1 - 6 / 1000 urodzeń oraz fakt , że istnieje możliwość leczenia
ciężarnej korzystne byłoby wprowadzenie takich badań w naszym kraju.

2/ przestrzeganie zasad higieny

Dokładne mycie rąk, mycie warzyw i owoców, nie spożywanie surowego mięsa pozwolą
w dużym stopniu zmniejszyć ryzyko zakażenia.

Uwaga !

________________________________________________________________________________
Nieprawdą jest ,że na toksoplazmozę nie są narażone osoby nie posiadające kota.
I odwrotnie posiadanie kota nie przesądza o dużym ryzyku zachorowania, jeżeli
przestrzegane są elementarne zasady higieny.
Ocysty nie "fruwają" w powietrzu , dostają się do organizmu drogą brudnych rąk,
lub skażonych pokarmów.
Oczywiście bezpieczniej jest , żeby w domu kobiety ciężarnej nie było kota ,
zwłaszcza jeżeli badanie wykaże , że nie ma ona swoistych przeciwciał - jest
więc bezbronna w razie ewentualnego zakażenia.
Najbardziej niebezpieczne są koty młode.
________________________________________________________________________________


Leczenie

Najbardziej skuteczne są leki przeciwpierwotniakowe w połączeniu z sulfonamidami .
U ciężarnych jednak ze względu na teratogenne działanie leków
przeciwpierwotniakowych stosuje się antybiotyki z grupy makrolidów (Rovamycyna).

Leczenie ciężarnej i dziecka chorego na wrodzoną lub nabytą toksoplazmozę
monitorowane jest poprzez oznaczanie poziomu przeciwciał , który powinien spadać
w czasie stosowania terapii.

z fundacji dzieciom

[asiulka1976]

Toksoplazmoza

źródło: dr wet. Rolf Spangenberg "Choroby kotów" w tłumaczeniu Konstancji
Jakutowicz przepisała: Krystyna Chiger Toksoplazmoza Gdy kobieta w dalszym lub
bliższym sąsiedztwie właściciela kota spodziewa się dziecka, prawie natychmiast
pojawia się problem toksoplazmozy. Słyszano bowiem, że ta choroba, tak
złowieszcza, jest związana z kotami i szczególnie groźna dla kobiet w ciąży.
Jakkolwiek prawie nikt nie ma na ten temat dokładnych informacji, zaraz wynika
sprawa pozbycia się kota z domu, budząca mnóstwo emocji. Jest to aż nadto
zrozumiałe jako pierwsza reakcja na ewentualne zagrożenie zdrowia człowieka. Nie
chodzi mi o namiętną obronę kota, lecz o trzeźwe spojrzenie na sprawę. Ostatnio
w związku z toksoplazmozą pojawiły się nowe dane, których mogą jeszcze nie znać
wszyscy lekarze weterynarii. [1] Istota choroby Toksoplazmozę wywołuje
pierwotniak Toxoplasma gondii. "Jaja" pasożyta (nie są to rzeczywiście jaja,
lecz tzw. oocysty) powodują zakażenie ptaków i ssaków wszystkich gatunków, a
także ludzi. Połknięte z pożywieniem pasożyty rozwijają się w komórkach ściany
jelita, po czym rozprzestrzeniają się w całym organizmie. W tym stadium choroby
istnieją dogodne warunki do zniszczenia pierwotniaków przez zastosowanie
odpowiednich leków. Także dzięki reakcji obronnej organizmu objawy choroby o
małym nasileniu szybko zanikają. Toksoplazmoza u zwierząt i ludzi ma stosunkowo
łagodny przebieg. Objawy jej przypominają zakażenie grypowe, rzadko jest więc
właściwie rozpoznawana i w normalnych warunkach właściwie nie wymaga leczenia.
Komplikacje występują bardzo rzadko. Badanie krwi może jedynie wykazać, czy
badany pacjent przeszedł inwazję toksoplazm. Toksoplazmoza występuje bardzo
często. Na ogół 60 - 80% ludzi w naszej szerokości geograficznej kiedyś przebyło
tę chorobę. Zwierzęta równie często się zarażają. W przypadku ostrej postaci
toksoplazmozy po wyleczeniu nie wszystkie pierwotniaki zostają zniszczone. W
zaatakowanym organizmie wytwarzają one formy przetrwalnikowe, tj. cysty. Cysty
występują przede wszystkim w mięśniach, ale przedostają się także np. do jaj
kurzych. Nie wyrządzają w organizmie gospodarza żadnych szkód, ale lekami nie
można ich zniszczyć. Jeśli z mięsa lub jaja z cystami przygotuje się potrawę w
niedostatecznie wysokiej temperaturze, to cysty zarażają jedzącego, jeśli
przedtem nie przeszedł tej choroby i nie nabył odporności na nią. Cysty w jajach
lub mięsie stanowią więc jedno z dwóch źródeł inwazji. Ludzie na ogół ulegają
zarażeniu zjadając surowe mięso np. w postaci tatara. Koty i toksoplazmoza
Podobnie jak inne zwierzęta, również koty ulegają inwazji tych pasożytów.
Toksoplazmoza przebiega u nich, podobnie jak u innych zwierząt, bezobjawowo i
nie ma groźnych skutków. Jedno tylko różni jej przebieg u kotów i innych
zwierząt, i różnica ta bywa przyczyną oddania do schroniska lub uśpienia
niejednego kota. Mianowicie wkrótce po inwazji oocysty pojawiają się w kocim
kale i występują w nim kilka tygodni. Oprócz cyst w mięsie i jajach również
oocysty są postacią inwazyjną pasożytów. Niestety są one wyjątkowo odporne na
wysuszenie i promieniowanie słoneczne. Oocysty z wyschniętego kału mogą znaleźć
się w kurzu i zostać rozniesione w otoczeniu. Zapewne występują wszędzie: w
ogrodach, na ogólnie dostępnych terenach zielonych, w domach i na podwórzach -
wszędzie tam, dokąd docierają koty. Oocysty pochodzące z kału kotów są przyczyną
wszechobecności toksoplazmozy, która zasadniczo nie powinna wzbudzać obaw.
Podczas jakiejś wizyty u lekarza weterynarii można poprosić o zbadanie krwi kota
na toksoplazmozę. Możliwe są dwa wyniki: Nie stwierdzono toksoplazmozy. Kot
wcześniej lub później się zarazi i po upływie kilku tygodni zacznie wydalać
oocysty. Potwierdzono toksoplazmozę. W tej sytuacji istnieją dwie możliwości.
Jeżeli wynik jest wysoko dodatni, oznacza to, że zarażenie nastąpiło niedawno.
Kot jeszcze przez kilka następnych tygodni będzie aktywnym źródłem inwazji.
Można wzmóc higienę, lecz zarażenie prawdopodobnie już nastąpiło.Jeśli wynik
jest słabo dodatni, kot nie wydala już oocyst. W znacznym stopniu jest on więc
zabezpieczony przed dalszą inwazją i nie zagraża otoczeniu. Kobieta ciężarna i
toksoplazmoza Kobieta ciężarna - bez względu na to, czy w domu jest kot, czy go
nie ma - powinna przeprowadzić badanie krwi na toksoplazmy, najlepiej na
początku ciąży. Słabo dodatni wynik badania oznacza, ze znacznym
prawdopodobieństwem, że inwazja nastąpiła dawno temu. Kobieta jest więc
bezpieczna i nie powinna się obawiać ponownego zarażenia. Wysoko dodatni wynik
badania wskazuje na pierwsze zarażenie. Wówczas nie ryzykowałbym i niezwłocznie
podjąłbym leczenie pod kierunkiem lekarza. Ujemny wynik badania oznacza, że
kobieta nie przebyła inwazji. Wynik taki kryje duże ryzyko, gdyż zarażenie może
nastąpić w każdej chwili. Choroba może przejść bezobjawowo i pozostać nie
wykryta. Konieczne jest więc powtórzenie badania krwi na toksoplazmy w szóstym
miesiącu ciąży oraz na 6 - 7 tygodni przed terminem porodu. Jeśli wynik okaże
się dodatni, należy natychmiast przystąpić do do leczenia, aby uniknąć
uszkodzenia płodu. W razie ujemnego wyniku badania doradzałbym usunięcie kota z
domu na okres ciąży. Można by go dać na przechowanie do schroniska lub do
przyjaciół. Innym rozwiązaniem jest podawanie kotu leków i trzymanie go stale w
domu do czasu urodzenia się dziecka. Pozwoli to zapobiec jego zarażeniu i
wydalaniu oocyst z kałem. Płód i toksoplazmoza Jeśli wynik badania krwi kobiety
w ciąży na toksoplazmy jest ujemny, to znaczy, że pierwsza inwazja toksoplazm
może nastąpić podczas ciąży, a wtedy w 50% przypadków toksoplazmy przenoszą się
na płód. Zależy to także od stadium ciąży. W pierwszych trzech miesiącach ciąży
dochodzi do zarażenia płodu tylko w 15% przypadków. W następnych trzech
zagrożenie wzrasta do 45%. W trzech ostatnich miesiącach ciąży zarażeniu ulegnie
68% płodów. Naturalnie nastąpi to w razie niepodjęcia leczenia. Jakie mogą być
skutki zarażenia płodu? Na ten temat istnieje wiele fałszywych poglądów. Trzeba
wiedzieć, że: toksoplazmoza nie wywołuje zniekształceń płodu, toksoplazmoza
wywołuje poronienia bardzo rzadko, jedynie w przypadku silnego zaatakowania
łożyska, inwazja jest zawsze niebezpieczeństwem jednorazowym, potem kobieta
nabywa odporność. Mimo to toksoplazmoza nie jest nieszkodliwa dla przyszłego
dziecka i należy jej zapobiegać wszystkimi dostępnymi środkami. W mózgu płodu i
w siatkówce oka mogą bowiem powstać trwałe uszkodzenia. Nie narodzone dziecko
szybko może przezwyciężyć chorobę, która jednak może później ujawnić się jako
zaburzenia psychiczno-ruchowe i (lub) zaburzenia wzroku. Możliwość takich
następstw jest wystarczającym powodem, aby poważnie zająć się zagadnieniem
toksoplazmozy. W razie starannego wykonania zaleceń wymienionych w rozdziale
"Kobieta ciężarna i toksoplazmoza" zagrożenie zostaje zmniejszone. W żadnym
razie nie należy pozbywać się kota bez zastanowienia. Problemu toksoplazmozy nie
da się w ten sposób rozwiązać, ponieważ oocysty toksoplazm występują właściwie
wszędzie, nie wspominając o cystach w pożywieniu.

z lux-medu-u

[asiulka1976]

W wielu krajach które dbają o przyrost zdrowego społeczeństwa u kobiet w tzw.
wieku rozrodczym, prowadzi się systematyczne badania mające na celu zapobieganie
stratom ciąży lub rodzeniu się dzieci chorych, uszkodzonych. Wśród wielu
przyczyn niepomyślnych przebiegów ciąży i powstawania uszkodzeń płodu ważne
miejsce zajmują infekcje spowodowane różnymi drobnoustrojami.

Od bardzo dawna wiadomo, że np. przebycie różyczki przez kobietę w ciąży jest
zwykle (nie zawsze) groźne dla płodu. Do chorób równie groźnych dla ciąży
zalicza się toksoplazmozę. Jest to choroba typowo odzwierzęca, ale o
ograniczonych możliwościach zarażania człowieka. Zarażamy się toksoplazmozą
przede wszystkim przez spożywanie mięsa i jego przetworów w stanie surowym lub
półsurowym, są one przyczyną 90% zarażeń u ludzi. Tylko w około 10% zarażamy się
od chorego kota, w którego kale mogą znajdować się zarazki toksoplazmozy. Żadne
inne zwierzę dzikie lub domowe (pies, chomik, krowa, ptak i tp.) nie może
zarazić człowieka na drodze bezpośredniego kontaktu z nim. Zarazimy się
natomiast jeżeli spożyjemy surowe mięso takiego zwierzęcia. Do zarażenia się
wystarczy niewielka odrobina surowego mięsa czy półsurowej wędliny; w glebie na
działce, w ziemi w doniczce mogą znajdować się zarazki pochodzące z kociego kału.

Wiemy, że zarażenie toksoplazmozą wśród społeczeństw Europy jest powszechne. Z
dużym prawdopodobieństwem można przyjąć że odsetek zarażonych jest
proporcjonalny do wieku, w grupie wiekowej np. 20 - 30 lat około 25% osób
zostało już zarażonych. Zarażenie się toksoplazmozą u człowieka uprzednio
zdrowego w ogromnej większości przypadków nie wywołuje odczuwalnych objawów
chorobowych, tak bywa zazwyczaj i u kobiet w ciąży. Dlatego wykrycie zarażenia
jest bardzo trudne, praktycznie jest możliwe tylko przez badania laboratoryjne.
Tylko u niektórych osób występują objawy kliniczne po zarażeniu. Zazwyczaj jest
to różnego stopnia powiększenie węzłów chłonnych widoczne najlepiej na szyi, w
okolicy podpotylicznej, rzadziej w innych miejscach. Samopoczucie jest zazwyczaj
dobre, tylko niekiedy może wystąpić stan podgorączkowy czy gorączka z poczuciem
choroby. Bardzo rzadko toksoplazmoza przebiega w postaci cięższej choroby.

W wyniku przebytego zarażenia zawsze powstają w organizmie swoiste przeciwciała,
które niemal zawsze stanowią ochronę przed nawrotem choroby. Ma to olbrzymie
znaczenie, ponieważ zarazki toksoplazmozy pozostają nadal, na stałe w
organizmie. Ma to szczególne znaczenie właśnie dla kobiety w ciąży. Jeżeli
zakażenie przebyła wcześniej, przed zajściem w ciążę, z reguły nie ma zagrożenia
zainfekowania płodu, bo dziecko jest chronione właśnie przez te wytworzone
wcześniej przeciwciała przeciw toksoplazmozie. Oczywiście, jak to w medycynie od
tej reguły zdarzają się wyjątki, są to jednak zdarzenia wyjątkowo rzadkie.

Zawsze najbardziej niebezpieczne dla płodu jest zakażenie toksoplazmozą
ciężarnej po raz pierwszy w tej ciąży. Do niedawna uważano, że jeżeli do
zakażenia się toksoplazmozą doszło nawet tuż przed zapłodnieniem, nie będzie
zagrożenia. Jednak pogląd ten zweryfikowano, na wytworzenie się, w wyniku
zarażenia, przeciwciał potrzeba pewnego czasu. Dlatego odradza się zajście w
ciążę przed upływem nawet paru miesięcy od zarażenia. Jak już wyżej wspomniałem
tylko u niektórych osób w wyniku zarażenia powstaje powiększenie węzłów
chłonnych lub inne jeszcze objawy chorobowe. Dlatego wykrycie zarażenia jest
bardzo trudne, niemal niemożliwe jeżeli nie wykona się odpowiedniego badania
laboratoryjnego.

Zajmujący się tym zagadnieniem bardzo silnie doradzamy wszystkim kobietom
planującym ciążę, a lepiej wszystkim kobietom w wieku kiedy można zajść w ciążę,
aby wykonały u siebie, przed ciążą, badanie krwi na obecność przeciwciał dla
toksoplazmozy. Przy tej okazji można także przekonać się czy mamy przeciwciała
dla innych, groźnych dla ciąży chorób zakaźnych.

W wielu krajach już od dawna (np. w Austrii, Francji i in.) badania takie są
wykonywane obowiązkowo, w Polsce już od kilku lat próbujemy wprowadzić taką
zasadę, niestety jak dotychczas bez skutku. Mimo to, naprawdę bardzo zalecamy
takie badanie wykonać nawet na koszt własny, to nie jest duży wydatek.

Omawiając skutki zarażenia toksoplazmozą kobiety w ciąży, chce na wstępie
podkreślić, że tak jest w naturze, iż ciąża kończy się pomyślnie dla matki i
dziecka w większości przypadków. Częstość uszkodzeń i ich rodzaj w wielu
przypadkach zależy od okresu ciąży, w którym doszło do zakażenia. Najgroźniejsze
są zarażenia w pierwszym trymestrze ciąży (pierwsze 3 miesiące) w tym bowiem
okresie występuje u płodu tzw. organogeneza (wykształcanie się poszczególnych
organów u płodu). Często, jeżeli kobieta zaraziła się w pierwszym miesiącu
ciąży, dochodzi do obumarcia ciąży i poronienia. Czasami występują zaburzenia w
rozwoju płodu o bardzo ważnym znaczeniu, najgroźniejsze są uszkodzenia
ośrodkowego układu nerwowego tzn. mózgu. Mogą również wystąpić uszkodzenia
innych narządów i układów np. wzroku, serca i inne. Te najgroźniejsze skutki
wczesnych zarażeń występują u około 10-11% są więc bardzo rzadkie. W miarę
trwania ciąży do przejścia zarazków na płód dochodzi częściej (jeżeli ciężarna
nie jest leczona - w około 40% przypadków), ale skutki tego są już znacznie
mniej groźne, ujawnić się mogą znacznie później, nawet dopiero po miesiącach, a
nawet latach od urodzenia. Wymagają leczenia, które bardzo często jest
skuteczne. Uogólniając, ryzyko przejścia zarazków toksoplazmozy od matki na płód
wynosi około 41%, w tym najwyżej u 11% dochodzi do b. poważnych uszkodzeń dziecka.

Rozpoznanie zarażenia toksoplazmozą kobiety w ciąży opiera się przede wszystkim
na badaniach serologicznych krwi, rzadziej na badaniu płynu owodniowego
pobranego z worka płodowego (amniocenteza), niekiedy do badania pobiera się krew
pępowinową płodu (cordocenteza). Dwie ostatnie metody nie są pozbawione ryzyka
związanego z zabiegiem pobrania materiału do badania.

Leczenie toksoplazmozy nabytej w czasie ciąży jest bezwzględnie konieczne, ale
jego skuteczność nie przekracza 50%. Ilość stosowanych leków jest bardzo
ograniczona, te które niszczą zarazki mogą jednocześnie uszkodzić płód, jeżeli
ktoś je stosuje to tylko w okresie po organogenezie lub jeszcze później i to na
własne ryzyko.

Zapobieganie toksoplazmozie u ciężarnych nabiera w świetle powyższego
specjalnego znaczenia. Należy koniecznie dążyć do tego, aby każda kobieta
wiedziała przed zajściem w ciążę czy przebyła zakażenie wcześniej, jeżeli tak,
to w jej krwi są przeciwciała klasy IgG i planowana ciąża nie będzie zagrożona
(wyjątki są tu możliwe, ale bardzo rzadkie). Jeżeli zarażenia nie przebyła to
przez okres całej ciąży aż do jej rozwiązania należy sprawdzać czy nie doszło do
zarażenia. W tym celu należy we krwi poszukiwać swoistych przeciwciał klasy IgM
(wykrywają wczesne zarażenie), badanie to wykonywać w odstępach nie dłuższych
jak 4 do 6 tygodni. Jeżeli wystąpią należy natychmiast rozpocząć leczenie lub w
przypadkach uzasadnionych rozważyć dalsze losy ciąży. Z własnego już bogatego
doświadczenia wynika, że wyniki badań serologicznych u kobiet w ciąży,
wykonywane w różnych pracowniach, mają bardzo zróżnicowaną wartość diagnostyczną.

info z PFM

[asiulka1976]

1. TOKSOPLAZMOZA – ABC WIEDZY
Powszechność zarazków

Te niewielkie pasożyty rozwijają się np. w ciele myszy, skąd zarażają koty. Koty
z kolei zakażają środowisko człowieka i zwierzęta hodowlane drogą kału. Formy
przetrwalnikowe Toxoplasma gonidii - cysty i tysiące pasożytów w stanie uśpienia
(bradyzoity) pozostają w tkankach ptaków i ssaków przez całe życie żywiciela.
Stąd inwazja pierwotniaków może nastąpić także przez spożywanie i obróbkę
surowego lub niedogotowanego mięsa pochodzącego z zarażonych zwierząt. Źródłem
zakażonego mięsa mogą być świnie, owce, kozy i drób. Trzeba jednak tutaj
wspomnieć, że już parominutowe gotowanie produktów w temperaturze 66 oC lub
pozostawienie ich na dobę w zamrażarce zabija pasożyta. Niestety nie dotyczy to
odpornych na temperaturę oocyst pochodzących z kału kotów - ostatecznych
żywicieli pasożyta. Mogą one być dowolnie przenoszone przez wiatr i wodę,
zakażaja ponownie człowieka i zwierzęta hodowlane, a przeżywają mrożenie,
podgrzewanie i nawet kilka miesięcy suszy.

Zakażenie toksoplazmozą
Zakażamy się przede wszystkim drogą „brudnych rąk” i drogą pokarmową. Człowiek
mający kontakt z zanieczyszczoną kocim kałem ziemią może przynieść oocysty
pasożytów np. w brudzie pod paznokciami. Może też zarazić się poprzez zjedzenie
zakażonego pożywienia ( statystyczne ryzyko zakażenia się wieprzowiną to 5- 35%;
baraniną 9- 60%; wołowiną 0- 9%). Zarazić może wypicie wody zanieczyszczonej
oocystami, a także pielęgnacja chorego kota. Uwaga ! Na zarażenie toksoplazmozą
narażony jest również płód - w wyniku przenikania bakterii przez łożysko a także
osoba, której przetoczono krew zawierającą pierwotniaki.
Uwaga!

Pamiętaj, iż ok. 80 % przypadków toksoplazmozy u człowieka to skutek spożycia
zakażonego mięsa. Zarażenie przez bezpośredni kontakt z chorym kotem (odchodami
) zdarza się rzadko.

Objawy zakażenia

W 90% przypadków nie ma żadnych objawów. Czasami gorączka, ból głowy,
powiększone węzły chłonne i wysypka.
Szczególnie zagrożeni

- kobiety w ciąży

- z obniżoną odpornością
Rozpoznanie toksoplazmozy

Ujawnia obecność pierwotniaka - Toxoplasma gondii, specjalny test. Kobiety przed
zajściem w ciążę i chorzy na AIDS powinny mieć ten test wykonywany rutynowo.
Jednak test należy potwierdzić. Czasami wymaga to wielu specjalistycznych badań,
włącznie z tomografią komputerową i biopsją mózgu. W toksoplazmozie ocznej
niezbędne jest oczywiście oglądanie dna oka. Sumując powyższe badania z obrazem
klinicznym, czyli objawami zgłaszanymi przez pacjenta i nieprawidłowościami
stwierdzanymi w gabinecie lekarza, można z dużym prawdopodobieństwem wykluczyć
bądź potwierdzić toksoplazmozę.


2. TOKSOPLAZMOZA I CIĄŻA
Toksoplazmoza i ciąża

Zakażenie pierwotniakiem najniebezpieczniejsze jest u kobiet w ciąży. Pasożyt
przenosi się z krwią matki przez łożysko. Jeśli matka zaraziła się po raz
pierwszy właśnie w trakcie ciąży, to zagrożenie dla dziecka jest bardzo duże. U
kobiet w ciąży może doprowadzić do tego, że dziecko urodzi się z ciężkimi wadami
wrodzonymi. Co gorsza, jeśli bezpośrednio po porodzie nie widać objawów
toksoplazmozy, to mogą się one pojawić później, nawet po kilku latach.
Powikłania toksoplazmy

1. Utrata wzroku i słuchu, upośledzenie umysłowe, a w skrajnych przypadkach zgon
z powodu zakażenia, są konsekwencjami wrodzonej toksoplazmozy, nabytej w ciele
matki.
2. Toksoplazmoza oczna - może pojawić się nawet 10 do 20 lat po urodzeniu.
Objawami takiej postaci choroby jest podwójne widzenie, zwiększona wrażliwość na
światło (czasami światłowstręt) oraz zaburzenia ostrości widzenia lub jego
całkowita utrata.

Toksoplazmoza uszkadza płód
W Polsce każdego roku rodzi się 400-500 dzieci z ciężkimi wadami wrodzonymi.
Prawdopodobieństwo uszkodzenia płodu przy zachorowaniu matki na toksoplazmozę
wynosi bowiem aż 30-50%. U pozostałych osób choroba ma lekki przebieg, z reguły
bezobjawowy i nie wymaga leczenia.
Kilka rad mogących uchronić kobiety ciężarne przed toksoplazmozą.
1. Unikać spożywania surowych oraz półsurowych potraw mięsnych,
2. Unikać kontaktu z kotami.
3. Przestrzegać higieny - należy myć warzywa przed spożyciem, prace w ogrodzie
wykonywać w rękawiczkach).
4. Co najmniej 4-6 tygodni przed zapłodnieniem kobieta powinna wykonać serię
badań serologicznych, w kierunku toksoplazmozy.


3. LECZENIE TOKSOPLAZMOZY
Leczenie skojarzone toksoplazmozy

Zasadą jest tzw. terapia skojarzona:

- pirymetamina - antagonista kwasu foliowego (ale uwaga - nie w I. trymestrze ciąży)

- w skojarzeniu z długo działającymi sulfonamidami (sulfapirymidyna,
klindamycyną lub rowamycyną)

Pirymetamina i leczenie skojarzone toksoplazmozy

Pirymetamina to lek pierwotniakobójczy, który nieodwracalnie hamuje powstawaniu
kwasów nukleinowych zwłaszcza kwasu tetrahydrofoliowego, co zabija pierwotniaki.
Lek stosowany jest w leczeniu toksoplazmozy w skojarzeniu z długo działającymi
sulfonamidami (sulfapirymidyna), klindamycyną lub rowamycyną). Przeciwwskazaniem
jest nadwrażliwość na pirymetaminę, niewydolność wątroby, niedokrwistość
megaloblastyczna związana z niedoborem kwasu foliowego. Uwaga mogą wystąpić
ciężkie objawy nadwrażliwości na pirymetaminę, zwłaszcza stosowanej w
skojarzeniu z w/w sulfonamidami. W trakcie leczenia mogą wystąpić objawy
hematologiczne (niedokrwistość megaloblastyczna, małopłytkowość, leukopenia),
zaburzenia neurologiczne (bóle i zawroty głowy, niezborność, napady drgawek,
bezsenność i depresja), zmiany na skórze i błonach śluzowych (zapalenia skóry,
nieprawidłowa pigmentacja, osutka, zapalenie języka). Część tych objawów jest
spowodowana niedoborem kwasu foliowego, toteż jest zalecane zalecane łączne
podawanie w/w leków z folinianem wapnia dla zapobieżenia depresji szpiku. Może
też wystąpić: suchość w jamie ustnej, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, gorączka.
Potrzebna jest kontrola 2 razy na tydzień liczby płytek i morfologii krwi

Leczenie osób z obniżoną odpornością

U osób z obniżoną odpornością (AIDS, przeszczepy) ważne jest leczenie
zapobiegawcze, aby nie dopuścić do rozwoju powikłań zasadniczej choroby.
Przykładowo sulfonamidy, np. kotrymoksazol przeciwdziałający zapaleniu płuc
(wywołanym przez Pneumocystis carini) – skutecznie przeciwdziała toksoplazmozie.
Innym lekiem prewencyjnym w toksoplazmozie jest dapson (używany w leczeniu
trądu) - stosowany sam lub w połączeniu z pirymetaminą.

[eleanorrigby]

up

[anuteczek]