Horror weckui

[ab_extra]

Czy był gotów? Jeszcze raz przebiegł myslami listę niezbędnego wyposażenia:
najważniejsze to nie zapomnieć kluczy. Jeśli by ich ze soba nie zabrał i
musiał zawrócić po nie, niemal u celu wyprawy, być może cały ładunek
determinacji, który zgromadził w sobie od rana, uleciałby z niego jak z
rozładowanego gwałtownie kondensatora. Energia wyzwolonego nagle lęku,
pozwoliła by mu pewnie wrócić na górę, ale równocześnie uniemożliwiła mu -Bóg
wie na jak długo - ponowienie wyprawy. Po raz nie wiadomo który więc dotykał
czubkami smukłych palców twarde zgrubienia na kieszeni spodni: to cieńsze od
zamka, to grubsze od kłódki. -Matko, tylko zeby się nie zacieła- przemkneło mu
przez głowę i natychmiat zaczął sie opędzać od tej mysli jak od natrętnej
muchy tse-tse. Wybujała wyobraźnia natychmiat podsuneła mu przed oczy
najgorsze z możliwych zbiegów okoliczności, jakie los może rzucic mu pod nogi.
Tam mogło nie byś swiatła, żarówkę mógł ktos ukraść lub mogła sie przepalic
całe tygodnie temu, szczury mogły przegryść kable instalacji elektrycznej.
-Latarka!!! - w przypływie olśnienia zaczął przerzucać zawartość torby z
wyposażeniem. Była!!! Źrenice gwałtownie zwęziły mu się od bladożółtego blasku
. To dodało mu otuchy. -Tak, teraz jestem gotów - powiedział głosno, jakby
starajac sie samego siebie o tym przekonać. Nacisnął klamkę i szare drzwi
skrzypiac przeraźliwie otworzyły się na ciemność.

[kanuk]

a dzie klip video dla spoleczenstwa obrazkowego ?
:))

[millefiori]

Hubka, krzesiwo, figurynki papierowe i przescieradlo rozpiete miedzy dwoma pniami.

[ab_extra]

Co za czasy, oszałamiające tempo bez moresu dla wyobraźni - trudno, niech będzie
www.youtube.com/watch?v=_LNnDhoqwc8
pl.wikipedia.org/wiki/S%C5%82%C3%B3j

[brezly]

Przetworne to.

[brezly]

A przetwór straszny jest:

faktem, że w słoju, szczególnie okrągłym, trudno wyróżnić szyjkę. Odróżnienie
butelki o szerokiej szyjce od słoja nie jest jednak wyraźne.

Szkło szyitów tak zwanych.

[ab_extra]

Patrz Pan, Panie Brezly, przez ten postmodernizm to juz nawet krzyżówkę
relatywizmu z fundamentalizmem da sie wyhodować i w celach merkantylnych po
jarmarkach obwozic w klatce.
Zna ktos dalsze losy podmiotu lirycznego?

brezly napisał:
> faktem, że w słoju, szczególnie okrągłym, trudno wyróżnić szyjkę. Odróżnienie
> butelki o szerokiej szyjce od słoja nie jest jednak wyraźne.
>
> Szkło szyitów tak zwanych.

[brezly]

Szyita, Ab_extra bardziej denny niz fundametalistyczny jest, tu oosbnika
siłownianego pozbawionego szyi oznaczając.

Dalsze losy podmiotu lirycznego:

Wyszedł na zupełnie ciemną klatke schodową. Albo znowu nie było prądu, albo ktos
ukradł ostania żarówke. Z pietra nizej dobywał się ochrypły śpiew "upływa szybko
życie". To Pomiot Liryczny wracał po wypłacie. Konieczność miniecia sie z nim na
klatce, nawet zupełnie po ciemku, przerastała poniekąd Podmiot Lirczny
emocjonalnie. Asertywność gdzies była w domu, ale chyba też w piwnicy, za
słoikammi z marynowanymi osakami. Postanowił przeczekac az Pomiot wejdzie do
mieszkania. Ale ten wyraźnie nie miał na to ochoty.

[ab_extra]

Jeżeli śpiewał Ten-Spod-Piątki, to chyba nasza opowieść przeradza się w poemat
heroiczno-martyrologiczny. Nieuchronnie.

[immanuela]

- Ożesz w mordę! - zdenerwował się wreszcie Podmiot Liryczny - długo tu mam
jeszcze tkwić na tej klatce schodowej? Ciemno jak w tej teges, no nie powiem,
żeby mie tu o rasizm nie posądzili, stoje tu jak jaki kołek w płocie i nic.
- I NIC! - rozdarł się rozżalony - co za cholerna nieodpowiedzialność, powołali
człowieka do życia, imienia nawet porządnego mu nawet nie dali i kazali stać.
- NARRATORY! - wycedził przez zęby Podmiot Liryczny - wy jeszcze tego nie
wiecie, ale ja wiem, sławny będę jako i ta książka, co tu właśnie o mnie
powstaje, i wy sławni będziecie, autorzy, kurza was jego mać: Aby i ten, no jak
mu tam... Brezly. Młodzież pisać będzie o mnie wypracowania pt. "orror weckui,
co autor miał na myśli", ze szczególnym uwzględnieniem słowa "weckui". Ale tera
Panowie, rękawy zakasać, komputery odpalić i brać się do roboty!
- Te, Podmiot, co żeś powiedział? - rzucił wyłaniając się zza węgla Pomiot
Liryczny. Za nim stało dwóch dresów. Nikła poświata gasnącej latarki odbijała
się w łysej głowie tego gorylowatego, błyszcząc złowieszczo...

[brezly]

-Aha, Pomiot Liryczny i dwa Przedmioty Perkusyjne - mruknal Podmiot Liryczny i
energicznie ruszyl naprzod.
-Dzien dobry, panie profesorze - Przedmioty Perkusyjne uklonily sie z
szacunkiem, pomne ongis okazanej laski, gdy szlo o zawilosci trygonometrii.
Pomiot Liryczny, podtrzymywany przez synkow caly pecznial od dumy z potomstwa i
byla szansa ze teraz nie zaczepi i nie zacznie wylewac swych zalow na nie taki
kierunek historii kraju.
Droga do piwnicy stala otworem, jezeli tylko na parterze nie czyha za drzwiami
Swiadomosc Zbiorowa z kolejnym zbiorowym protestem do podpisania.

[immanuela]

Świadomość Zbiorowa okazała się być sąsiadką z trzeciego, korpuletną panią koło
czterdziestki, z obfitym biustem wylewającym się z dekoltu.
- A może ogóreczka? Właśnie niesę z piwnicy - powiedziała Świadomość Zbiorowa,
przypierając do muru Podmiot Liryczny swym okazałym biustem.
Nasz bohater spłonął rumieńcem. Dobrze wiedział, że korpulentna sąsiadka już od
dawna miała na niego ochotę...

No nie!!! Ja protestuję!!!

[ab_extra]

Jak tu skroić powieść, skoro już w trzecim czy czwartym poście Podmiot liryczny
znalazł się na parterze w objęciach Świadomości Zbiorowej? Skreślam, skreślam!!!!

[brezly]

Czy autor nie byl na kursie quality management i marketing oriented writting
organizowanym przez Wydawnictwo Dom Ksiazki Polskiej Philipines?
Ze trzeba ciac koszty i pisac ksiazki krotsze? Ze dlugie ksiazki pisze sie teraz
tak ze autor wydawnictwie na kontnynencie daje tylko pomysl i zadasadnicza idee,
tak ze wartosc dodana i wysokooplacane miejsca pracy, mysl tworcza zostaje tu, a
reszte, labour, tfu tfu, labor demanding workout sie zleca w Chinach. Albo nawet
sie rozprasza i dynamizuej outosurcing wykorzystujac roznice czasu, tak ze kiedy
przchodzi nowa zmiana wypelniaczy slownych w Turcji i Albanii, to oni juz
dostaja rozdzial wypelniony na Filipinach i w Chinach i moga od razu ruszyc do
pracy i po osmiu godzinach przekazac to do Gujany i na Puerto Rico.

[immanuela]

- Ach, diabli nadali tych wszystkich narratorów, co to zdecydować na nic się nie
mogą - wymamrotał zrezygnowany Podmiot Liryczny - gdy stałem jak palant jakiś
przez trzy dni na klatce schodowej, to nawet pies z kulawą noga się mną nie
zainteresował, a kiedy tylko zapuściłem żurawia w dekolt pani sąsiadki, to zaraz
protesty pisać zaczęli. I jeszcze jacyś pożal się Boże narratorzy z Chin mają
opisywać dalsze moje dzieje. Pewnie ryż każą jeść!
- I szszszpinak... - zasyczała złowrogo postać stojąca w ciemnym kącie korytarza.

[ab_extra]

Ciemność skryła trupią bladość Podmiotu Lirycznego, gdy krew nagle spłynęła mu z
twarzy, a usta skrzywił grymas przerażenia. -Szpinak?- wyszeptał zdrewniałymi
wargami. -Szpinak? Ten z wecków???!
Odpowiedział mu tylko oddalający się w ciemnościach złowrogi rechot,
zwielokrotniny echem w przepastnej studni klatki schodowej.

[brezly]

Przypomnialo mu sie dziecinstwo. Wlasciwie nie, nei przypomnialo musie.
Probowalo mu sie przypomniec, bylo na samym poczatku przypominania mu sie,
jesczze nawet dobrze nie sprecyzowal uczcucia poczatku przypominania mu sie
dzeicinstwo, gdy nagle straszliwy huk rozlegl mu sie glowie i tuz kolo niej,
zapachnialo kawa rozpuszczalna, Hugo Bossem, poczul chlodny powiew, jakby z
odleglej klimatyzacji, cos jakby unioslo go w powietrzu i uslyszal zimny,
szkolony na psychologii behawioralnej glos:

-Ruszysz sie ty wreszcie i zleziesz do tej piwnicy, obiboku jeden, ze zbyt
wolnym uplywem czasu i podejrzanym zyciem wewnetrznym, czy trzeba bedzie zeby
przez te pieprzona klatke schodowa przeszedl caly dworzec we Wroclawiu, po
przyjezdzie pociagu z Bialegostoku, w okresie przysieg w jednostkach wojskowych
na Mazurach? Zaraz zaczniesz w ramach autoanalizy zastatanawiac sie nad
mozliwoscia posiadania lupiezu we wlosach w nosie, a weki czekaja, walkoniu!!

-Kto to, kto mowi - obejrzal sie za siebie, spojrzal w gore, nic nie zobaczyl.
-Product manager tej powiesci, oporna materio narracyjna, skad oni takich
biorach, hurtem z wyprzedazy magazynow wojskowych takich nabyli, bo taniej?
Balwanie jeden, ja nadzoruje powstawanie dwunastu powiesci, jezeli wszystkie
beda mialy tak hamletyzuajcych bohaterow, to ja sie nie wyrobie do wakacji i na
chleb nie zarobie. Juz mi po weki!!!

[immanuela]

- Jaki tam szpinak! Jakie wecki! Kochany panie, gdzież ja bym pozwoliła karmić
kochanego sąsiada tym paskudnym zielskiem! Tego tam produktmenedżera to my ze
schodów spuścimy. A ja, goloneczko mam przepyszne, piwko w lodówce się chłodzi,
pan zajdzie do mnie... - wyszeptała kusząco Świadomość Zbiorowa pochylając się
nad zmaltretowanym Podmiotem Lirycznym.
Głęboki dekolt sąsiadki z trzeciego niczym elektromagnes przyciągał błędny wzrok
Pana Leona. Tak, nie bójmy się przyznać: Pana Leona. Takie to imię nosił od
urodzenia Podmiot Liryczny. Bowiem w trakcie tłumaczenia książki z chińskiego na
polski nastąpiły, a i zapewne następować będą rozmaite zabawne pomyłki.
Głęboki dekolt tymczasem, nie zważając na żadne dygresje zdawał się wciągać jak
czarna dziura Pana Leona...

[immanuela]

sorki, oczywiście, ostatnie zdanie powinno brzmieć:
"Głęboki dekolt tymczasem, nie zważając na żadne dygresje zdawał się wciągać
Pana Leona jak czarna dziura..."
żeby ktoś nie pomyślał, że Pan Leon ma czarną dziurę ;-)

[ab_extra]

Dziwnie się poczuł. Jakby coś się w nim w środku od niego odkleiło, rozlazło i
stało się ich dwóch, niby identycznych, na pozór funkcjonujących w tej samej
czasoprzestrzeni klatki schodowej, nawet mających ten sam cel tkwiący wciąż
gdzieś na dnie piwnicy, ale samoistnych. On, poczciwy Leon, zahipnotyzowany jak
wzrokiem kobry jadowitym powanbem dekoltu Świadomości Zbiorowej i tamten, wciąż
bezimienny Podmiot Liryczny, samotnie stawiający czoło samemu
Produktmenedżerowi, owemu wszechmocnemu demiurgowi literatury w miękkiej
oprawie. Zakeciło mu sie w głowie i bezsilnie opadł wprost miękką ciemność
wymoszczona zapachem dezodorantu fa for woman.

[ab_extra]

W pierwszej chwili zadziałały wszystkie odruchy warunkowe, jakie zdążył nabyc w
ciągu swojego społecznego życia: wręcz fizycznie poczuł na sobie przewiercający
wzrok swojego Nadnadzorcy, tego stugłowego zlepka panów od wuefu, sadystycznych
kaprali, pań z dziekanatu, salesmanagerów, białoczapkich panów z drogówki,
dmuchających na schnacy lakier na tipsach zon i kochanek. Pierś sama mu się
wyprężyła, rece ułożyły prosto na szwach dżinsów, brzuch przykleił do
kręgosłupa, nogi zaczęły szukać schodów, nim zlokalizowała je głowa. Byle
szybciej, byle zejść z tych wszystkowidzących oczu.
I nagle coś w nim pękło: brzuch wylał sie na powrót zza paska, koszula
rozchełstała, zarost od razu stał trzydniowy, choć zwykle chodził wygolony
gładko jak pupa niemowlęcia.
-A bo co, kurza stopa?!- wyrzeził zaczepnie w ciemność.

[brezly]

Patryk, rybko - rozlegl sie damski glos, ubrany u Prady, pelen jadu
nowozelandzkiej kobry glebinowej, z reklam parafarmeceutykow o "unikalnej
formule". Dochodzil z dziury, z ktorej poprzednio slyzsal product managera.
instynktownie wyczul ze ten kurczy sie w swym hiperswiecie - jak ty pozwlosiz
zeby oni sobie rozdwajali narracje, jak chca, to nantepnym krokiem bedzie ze sie
zaczna rozlazic po wszystkich ksiazkach twojego projektu. Wtedy ja dopilnuje,
zeby cie sloneczko ty moje, albo wyjebali z tej roboty, albo przesuneli do
dzialu obroki Disneyem. Ja nie bede za ciebie wiecej Wielkiemu Kreatywnemu
nadstwiala dekoltu, ani innych czesci ciala. Slyszszyszszszszs .. glos przeszedl
w syk.

[immanuela]

- Bo co? - burknęła naburmuszona narratorka immanuela - u Cortazara można było
czytać nie po kolei, to i u nas też będzie taka możliwość. Ale póki co,
proponuję wrócić do wątku dwa posty wyżej :)

[brezly]

Wrocic mozemy, zadudnil wspolnarrator B. Ale z Cortazarem tobym tego Podmiotu
Liryczengo nie laczyl. Na pewno sceny erotyczne nie beda tej klasy co slynny
rozdzial 7.

[ab_extra]

-Jak taka mądra jesteś superrewizorka -dał się słyszeć podniesiony męski głos z
rury- to sama się użeraj z tą awangardową hałastrą, ja już mam potąd, rozumiesz,
potąd! Czterech Proustów, sześciu Heminwayów, jeden Nienacki i trzech Pilchów,
o! nawet jednego Joyce'a miałem! Nawet kosz na śmieci mi od tego zwariował i się
rzucił z dwunastego pietra!
Zaległa cisza przerwana łoskotem zatrzskiwanych gdzieś daleko drzwi.
-Boszzzzz, z jakimi mieczakami muszę pracować- westchnął głos od Prady. -Nie ma
już prawdziwych facetów?

[brezly]

Nie bede tu zadnych postmodernizmow tolerowac, strumieni swiadomosci zbiorowej,
eksperymentatorstwa ani traktowania postaci literackich jak ludzi!! - Syczal
dalej glos od Prady. Jeszcze troche i zaczna sie domagac dodatkow socjalnych,
opieki lekarskiej i straszyc adwokatami. Niedoczekanie wasze.
-Tu masz babo, product placemnet, rzucila wlascicielce dekoltu na klatce
schodowej duze, czarne pudlo kartonowe, przewiazane czerwona wstazka. I nie waz
sie mi bez tego pokazywac przez najlblizsze trzy rozdzialy. Liryczny Leon ma tu
flaszke Bourbona i prosze natychmiast zaczac to saczyc, po drodze po weki. Musze
te sprawe wziac w swoje rece, syczal dalej glos.

[ab_extra]

-No, dobra - odparała niespodziewanie rzeczowym tonem Zbiorowa Świadomość,
wachlujac dekolt bonem rabatowym do solarium, otrzymanym od Syczącej -Leonowi
nie pokażę, ale co zrobic z tym drugim, co się od niego odkleił? Może nie byc
lekko, jest bardziej od Leona awanturujący się.

7 ;)

[immanuela]

- Ale póki co, zostaliśmy sami Świadłano Zbiorowna - zagulgotał Leon.
Opuszkami palców musnął krawędź dekoltu. Pod jej lekko opaloną skórą przebiegł
dreszcz, oczy nagle pociemniałe zasnuła mgła. Zamarła w oczekiwaniu.
Delikatnie objął wargami różowe uszko Świadłany, smakując językiem subtelny jak
na młodej brzoskwini meszek.
- Tu jest porządna kamienica, a nie jakiś dom schadzek! - przez otwarte nagle
drzwi ryknął babiszon spod dwójki.
Tuż obok poróżowiałego uszka Świady pacnęła ścierka od podłogi zostawiając
brzydki ślad na ścianie.
Świadłana i Leon odskoczyli od siebie spłoszeni.

[brezly]

W przestrzenia autorskiej jeszcze nie switalo. Ale dzien byl juz blisko.
Sploszona Swiadomosc Zbiorowa chrapala w swoim w mieszkaniu. Podmiot Liryczny i
Leon patrzyli na siebie z niechecia. Ale nowy dzien zawsze wzywal go/ich do
czynu. Jakos, niczym cien i jego obiekt, wskoczyli w jeden kawalek przetrzeni i
zachwyceni pieknem porannej zorzy widocznej przez okno nad altana smietnikowa
zblizyli sie do drzwi od piwnicy. Naprzod - zawolal Podmiot Liryczny i
przeczytawszy napis "Trutka na myszy i szczury wylozona. niebezpieczenstwo dla
zwierzat i ludzi" pchnal drzwi. Z piwnicy pachnialo piwnica (czyli dekalina).

[ab_extra]

Pierwszy przekroczył próg Podmiot. Już miał zstępować w dół schodów, juz wymacał
stopą pierwszy stopień, gdy nagle poczuł silny, kościsty uścisk na ramieniu, a
gdy się gwałtownie obrócił, oślepiło go silne światło latarki.
-A łuni co sie tu tak kręco po ciemku, a?! -usłyszał skrzeczący głos. -Dawaj no
tu tego drugiego!
-No, to mamy was, bratki! łajzy jedne zatracone! długośmy na was czekali! Nu,
ale się doczekali!-ostatnie zdanie zabrzmiało dziwnie złowieszczo-trimfalnie
obwieścił drugi głos.
Gdy Podmiot przełonił ramieniem oczy ujrzał, że ten, który go trzyma, to
czerstwy staruszek we włóczkowym berecie. Drugi, podobny, tylko łysy i z opaską
ORMO na ramieniu miętosił odzież Leona.
-Ale o co chodzi, panowie?-wydukał Podmiot nie mogąc wydobyc się z zaskoczenia.
-Blokowy Komitet Społeczny, nie widać? Dość już żeśta się rowerów i weków
nakradli, gizdy zatracone!
-Ale co panowie, ja tylko tak, do piwnicy po weki. Żona posłała!
-Akurat! A ten drugi, to co za jeden?- teraz Beretka oświetlił badawczo twarz Leona.
-Hm, jak by tu powiedzieć-zawahał się Podmiot zdając sobie nagle sprawę z
idiotyczności sytuacji.
-Tylko mi tu nie kręcić, bo milicje zawezwe!!!-ostrzegł ormowiec.

[ab_extra]

Żeby zaznaczyć, że nie rzuca słów na wiatr, wywinął podmiotowi pod nosem grubą,
sękatą laską.
-Eeeee, znaczy się... ja tu przecież mieszkam- zaczął niepewnie Podmiot. -Tu,
pod dziewiątką.
-Tak tak - podchwycił ochoczo Leon - mieszkam pod dziewiątką, musieli mnie
panowie widzieć nie raz!
-Jak? Że co? Obydwa niby mieszkacie? Pedały jakieś, czy cóś?
-No nie-speszył się podmiot - jakie tam znowu pedały! Ty Leon lepiej juz nic nie
mów, tylko kłopoty przez ciebie, lepiej wracaj do swojego wątku, skoro juz cię
ci spłodzili ci popaprańcy. Nie panowie, ten osobnik z pewnością tu nie mieszka,
od jest z całkiem innej czasoprzestrzeni narracyjnej!

Zaczęły się schody

[immanuela]

Łysemu z opaską ORMO na ramieniu aż oczka się rozświetliły złośliwą satysfakcją.
- Jak mówicie, towarzyszu? Czaso... tfu... przestrzeń narracyjna? Ma wracać do
swojego wątku? Cieeekawe... - wycedził ormowiec blokując swą muskularną postacią
wyjście z piwnicy.
- Eee..., wiecie pppanowie jak to jest - Leon jak zawsze, zdenerwowany, lekko
się zacinał – tak ppprawdę powiedziawszy, to on jest moim kkklonem...
- Cooo? Klonem? Jakieś praktyki z tego parszywego zachodu tu propagujecie? A
może jeszcze jazzu słuchacie? - ormowiec zasyczał jak kobra, której nastąpiło
się na odcisk.
Czerstwy staruszek w włóczkowym berecie wyjął z kieszeni krótkofalówkę, wysunął
antenkę, znacznie dłuższą niż ta na jego beretce i powiedział:
- Chłopaki pakujta się w Tarpana i migiem mi tu. Agentów namierzylim.

[brezly]

Leon pociemnial z gory na dol, jakby ktos zaznaczyl na ciemno prostokat, w ktory
byl wpisany, dalo sie slyszec cos "kontrolckontroklks" i zniknal nagle.
Staruszkowie ormowcy wpadli na siebie przy trzasku wylatujacych sztucznych
szczek, a Podmiot Liryczny wykorzystal te sytuacje i runal machajac latarka w
dol piwnicznych schodow.

"W polowie zycia, na polowie przestrzeni
W glebi mrocznej znalazlem sie sieni"

przeszlo mu przez glowe bez zwiazku. Uderzyl glowa o napis "Trutka tu. Nie
chciec za duzo jak sie tu pakujecie, wy wszyscy" wiszacy ze sklepienia schodow.
Zgielk staruszkow ucichl.
Z dala dobiegl go jakby poglos echa syczacego glosu: spastowac go gdzies, czy
wywalamy, tego Leona.

[cordatatilia]

ufff - odetchnął Podmiot - wreszcie spokój.Tylko co ja właściwie tu robię -
kiszone czy konserwowe to miały być..? - mruknał pod nosem -.. a! i jeszcze
kompot z agrestu.. i grzybki..... zaraz.. zaraz..gdzie ja mam ten..kluczyk psia
jucha..oo już mam...ale co jest?! Co TO?!!!!
COŚ pacnęło go w ucho gwiżdżąc przeciągle.
COŚ było tu.
Wydobywany kluczyk wyślizgnął mu sie z dłoni...z brzękiem podskakując upadł gdzieś..
Sycząc zgasła nagle tląca się w rogu żarówka 40wat.
W kącie zamrugała przekrwiona para oczu...
COŚ...
COOOOŚŚŚŚ...
CCCCOŚŚŚŚ..

COŚŚŚŚ..

[ab_extra]

Najpierw owionął go piekielny zapach jakichś chemikaliów, czerwone slepia
zabłysły mocniej, a potem jakiś bezkształtny fragment cienia oderwał sie
błyskawicznie od mroku i gwałtownie wczepił w jego rękaw.
-O! Pan Kierownik Kochany -wychrypiało Zjawisko o Czerwonych Oczach. -No jak
dobrze, ze pana inżyniera widzę! Panie Prezesuniu Kochany, pan poratuje dyszką,
na chleb. Oddam, Kierowniku, jak Boga kocham, oddam, zaraz po swiętach, panie
Prezesie kochany, jak tylko zasiłek dostane oddam!

[immanuela]

ja tylko robię "UP!" coby Brezowi ułatwić ;-)

Rozdwojeni, lecz jeden o drugim pamieta

[brezly]

Leon ocknął się i rozejrzał dookoła. Był gdzieś w zapadłym sektorze twardego
dysku. Było jasne że pierwsza defragmentacja go wyczyści. A jeźeli nie
defragmentacja to zajedzie go inny zbiór. Po lewej stronie leżał jakiś
zobojętniały na wszystko fragment pliku w Excelu. Dotyczący kosztów
eksploatacji czegoś. Było jasne że trzeba się ratować. Poczekał na zbliżający
się wolno autoskan, wyskoczył z gumiaków i boso, chwytając sie powietrzu jakiś
fruwających frgamentów, pełnych błędów parzystości, wszedł w farwater zostawiony
przez autoskan. Opadł miękko na obie nogi i stwierdził że rzuciło go w program
obsługi ekranu. Wirusio wgryzł się weń i nagle zobaczył na ekranie Podmiot
Liryczny. Właściwie to ynzcyriL toimdoP. Aha, tuś mi – zawołał.
Nagle stało się bardzo wiele rzezcy naraz. Coś zaczęło go prasować, zmniejszać i
i zwijać, widział jak się kurczy, zajmuje coraz mniej miejsca na dysku, słyszal
jak wydaję dziwny, ptasi dźwięk „ziiip, ziiip, ziipppp”. A jednocześnie dalej
obsługiwał ekran i przypatrywał się temu ze spokojem. Dźwiek ucichł i Leon
poczuł że jest go teraz dwóch, zajmujacych różną ilość miejsca na dysku. Ten
drugi, mniejszy dopiero przetarł oczy i nie zdążył się nawet przeciągnąć gdy coś
poruszyło nim i wyrzuciło na zewnątrz dysku. Zdążył tylko zobaczyć samego siebie
od ekranu i samego siebie mniejszego, pozostającego na dysku, ale już
przesuwanego do Kosza, który momentalnie zaczął być opróżniany. Przed soba
ujrzał ciemność z jasnym punktem w oddali. „Tajemniczy związek między śmiercią
a rozmnażaniem” pomyślał jako zzipowany (ekranowy z pogardą się odwrócił). Skądś
wiedział że kiedy tylko Serwer pozwoli, opuści ciemność Łącza i podąży
Światłowodem.
Protokół rozerwał go na pakiety i kopnął w kierunku kabla. Podróź wyglądała jak
ostanie 20 minut Odysei 2001 Kubricka. Migały światła routerów, a Leon rozbity
do ostatniej transformaty Fouriera pędził szybciej niż myślał.
)-:immI, ynoeL awd ąs zareT – przeczytał Leon ekranowy.

Skaranie boskie z tymi Autorami-pomyslał czytelnik

[ab_extra]

Nerwowy tik w powiece przerodził się w spazmatyczne skurcze całego ciała. Jakaś
straszliwa wewnętrzna siła wygięła go, skręciła, i nim się zorientował do czego
ten straszliwy bunt psychosomatyczny zmierza, ugryzł się w ucho. Zabolało.

Po drugiej stronie pudru

[immanuela]

- Cholera - mruknęła Narratorka immanuela - poprawiając makijaż przy użyciu
pudru i podręcznego lusterka - ten Brezly w jakichś obcych językach pisze. Nie
dość, że nie mam pojęcia, co to znaczy zzipować, nie dość, że nie odróżniam
twardego dysku od dysku międzykręgowego, to jeszcze takie pojęcie jak
transformata Fouriera słyszę pierwszy raz w życiu. I na dodatek ten dziwny kod:
)-:immI, ynoeL awd ąs zareT.
Co Autor mógł mieć na myśli? - zamyśliła się narratorka pudrując nos.
Okrągła płaszczyzna lusterka w całej jaskrawości oddała zamysł Autora Brezlego.
- O, nie, tak się nie będziemy bawić - mruknęła Narratorka immanuela i wcisnęła
klawisz "delete".
Pojedynczy, oryginalny Leon potulnie wrócił na schody do piwnicy.

Tego już Czytelnik nie zdzierżył!

[ab_extra]

Jakiś potworny wyraz szaleństwa pojawił się w jego oczach. Podbiegłszy z
krzykiem do pawlacza wspiął się na taboret i począł czegoś nerwowo szukać
pomiędzy nadjedzonymi przez mole szalikami i jakimś żelastwem czekającym na
dzień, gdy się wreszcie do czegoś przyda. Wreszcie z okrzykiem triumfu wydobył
jakieś podłużne, zatłuszczone zawiniątko. Czytelnik raźnie zeskoczył z taboretu
i rozłożył zawiniątko na stole. Ukazał się stary, lecz ciągle sprawny, bo czule
przez Czytelnika konserwowany Smeisser, jedyna pamiątka po dziadku z AK.
"Chociaż jeden pożytek z tego Afrika Korps" - zarechotał szaleńczo. Trzęsącymi
się dłońmi przypiął do broni długi magazynek i przeładował. Jednym susem znalazł
się przy drzwiach i wybiegł na schody. Przeskakując po trzy stopnie naraz zdołał
dopaść Leona jeszcze na ostatnim półpiętrze. Czytelnik bez namysłu przyłożył
dłoń do biodra i zakrzyknął "Bonsaiiiiiiii!!!!". Leon zdązył tylko odwrócić
głowę, by Czytelnik zobaczył wyraz zdziwienia w jego przerażonych oczach. Seria
z pistoletu maszynowego przecięła Leona niemal na pół: jego ciało złamało się
jak zapałka, zatoczyło, zostawiając na lamperii krwawą smugę po czym stoczyło z
ze schodów. Czytelnik naciskał spust aż usłyszał głuche uderzenie iglicy, gdy
zbrakło już nabojów, ale nie umiał wyprostować skurczonego na cynglu
spazmatycznie palca. Przez chwilę jeszcze dało się słyszeć brzęk miedzianych
łusek toczących się po stopniach. Wreszcie nastała cisza.

[wisteria_lane]

Nie wierzę!!!!! to niemożliwe, żeby Kloss nie przekazal w meldunku.
Przecież to paintballowa broń byla.
Leon żyw jest!!!!!!

[immanuela]

Na dźwięk serii z kałacha czy innego smajsera przechodzący mimo profesor Freliga
drgnął. Prezydentura mu nie wyszła, ministrowanie uwierało w bok.
- Ech, pochirurgowałbym! - zajodłował.
Okazja, że tak powiem, sama stoczyła mu się pod nogi. Leon, przecięty wpół,
skrwawiony, stoczył się ze schodów wprost pod nogi Profesora. Freliga wezwał
przez komórkę Młodą Lekarkę, która ekspresowo przybyła na miejsce zdarzenia,
wyjął zza pazuchy przenośną maszynę do szycia, dwa kłębki catgutu, i zaczął
operować.
I oto Leon jak nowy, żywy całkiem, dziarski, wstał, podziękował, honorarium
pozostawiwszy na parapecie i oddalił się w nieznanym kierunku, dziwnym kaczym
chodem.
- A, cholera - mruknęła Młoda Lekarka - nogi mu przyszylim odwrotnie...

Gwałtowne załamanie nerwowe Czytelnika

[ab_extra]

Bezużyteczna już broń z łoskotem wypadła z drżących rąk Czytelnika. Zachwiał
się, zatoczył, bezgłośny szloch wstrząsnął jego nagle zwiędłym ciałem. Bezsilnie
uderzał czołem o ścianę, raz za razem, aż przestał odczuwać ból, aż przestał
odczuwać cokolwiek. Chwiejnym krokiem, uczepiony balustrady jak ostatniej deski
ratunku powlókł sie w górę schodów. Jakimś przebłyskiem świadomości przypomniał
sobie o ostatnich trzonkowych handgranatach zaczepnych z dziadkowej kolekcji. Z
niewidzącym wzrokiem wtoczył się do mieszkania i zamknął drzwi od wewnątrz. W
ostatniej chwili życia, z granatem przytulonym do piersi Czytelnik wiedział, że
nie ma innego wyjścia - by się ocalić, ocalić resztki własnej tożsamości i tę
odrobinę rozsądku, jaka w nim się jescze tliła, musiał zginąć: albo on, albo
Leon i jego wcielenia. Po chwili eksplozja wstrząsneła całym budynkiem,
wypełniając każdą wolną przestrzeń tumanami kurzu i wapna.

[mateuszwierzbicki]

Ale to wszystko było nic, bo w tym samym momencie niebiosa się rozchyliły i zza
rozdartych wpół ciężkich, ołowianych chmur, wyłoniło sie oprawione w trójkąt
ostrokątny oko w binoklu i ze zdziwieniem, albo jak to chce z przerażeniem,
wpatrywało sie osłupiałe przebiegiem opisywanych wydarzeń i niepojęta
dekonstrukcją fabuły, z której co i rusz wymykały się chyłkiem najróżniejsze
postacie, z których żadna nie była niestety Powabnym Dekoltem ani tym bardziej
zmultiplikowanym do granic ludzkiej wytrzymałości Leonem. Eksplozja, która na
piewrszy rzut oka wstrząsnęła całym budunkiem, była z gatunku tych wsobnych,
które zamiast niszczyć w kibini mater wszystko co na drodze, swa osobliwością
składała na powrót w całość wszystko, co wcześniej uległo jakiejkolwiek
biologicznej czy mechanicznej degradacji. Problem tkwił w tym, że tego w
boskich planach nigdy nie było i nie wiadomo było, co z tym fantem tak naprawdę
począć.
Kilka tropów prowadziło w zamierzchłą przeszłość, w której nie było jeszcze
miejsca na żadnego z narratorów tej opowieści pełnej dziwacznych wygibasów, o
Czytelnikach nie wspominając.

prasówka

[immanuela]

Sprawa samobójstwa pierwszego Czytelnika książki pt. "Horror weckui",
samobójstwa zaistniałego w rzeczywistości, czy też wręcz przeciwnie, bo tego
jeszcze do końca nie zbadano szerokim echem rozlała się w mediach.
Tygodnik "Przerżnij" zamieścił obszerny wywiad "Yutub pyta", w którym autor pyta
wszystkich, którzy nawinęli mu się pod rękę, dlaczego do tego doszło. Na
przedostatniej stronie tego czasopisma ukazał się wierszyk anonima, którego ze
względu ma drastyczne sformułowania zamieszczać tutaj nie będziemy.
Gazeta Wymorcza opublikowała artykuł pt. "Wysadzić Leona", w którym autor
opisuje planowany przez trzech desperados zamach na głównego bohatera rzeczonej
książki przy użyciu porwanego tramwaju i kwalifikowanego rabomułły.
Radio "Maszwryja" ogłosiło całonocne czuwanie za duszę poległego Czytelnika.
Młodzież Wszechpolska zbrojna w podarowane jej przez ministra oświaty matury
szykowała się do pikiety i blokady połączeń internetowych.
Tymczasem Leon, nieświadom rozpętanej burzy, nucąc pod nosem znany przebój Kayah
i Bregovica "Prawy do lewego" wzuwał buty na swe przyszyte odwrotnie nogi...

Tymczasem

[brezly]

-No ja już nie wiem, panie dzielnicowy - chlipała od niechcenia pani
Podmiotowa-Liryczny - wyszedł w kapciach przed świetami do pwinicy. Nowy Rok
minął i go nie ma. To zgłosic zagininie, czy nie?
-W kapciach to rzadko zaginają - dzielnicowy Gugiel wziła sobie drugi kawałek
sernika - bywa, zaginie w kapciach, potem konkubinie tymczasowej (bez meldunku)
śmeici wynosi i przez pomyłke do domu - aż kipiał fachowością rasowego
glinairza. - Ale wyszukiwanie to moja specjalność. - Poprawił się na komplecie
wypoczynkowym Lirycznych, usiłujac rozprostować nogi po okolicznosciowym
stolikiem, nakrytym herbata, sernikiem i konfiturami. Rozejrzał się dookola.
Okno na zabudowany balkon typu loggia, wypełniony szafami i rowerami, zasłaniała
ogromna palma, od ktorórej dzielij go po prawej regał "Styl". Pani Liryczny
siedziała na fotelu po drugiej stronie stoliak okolicznosciowego opierajac sie
plecami o ekran telewizora ustawionego na meblosciance zajmujacej całą sciane
naprzeciw Gugla. Z lewej strony o miejsce w kacie walczył okrągły stół z
szarego koloru pólkotapczanem. Jak między nie mogło jeszcze wejść to akwarium
przykryte słomianą matą, tego nawet wytrawny policyjny logik i mistrz
komisariatu w sudoku, Gugiel, nie mógł pojąc. Cos było nie tak z przestrzenią w
tym mieszkaniu. Zwłok napewno nie daloby sie ukryć, chyba ze w tym pawłaczu w
przedpokoju zwisajacym na wysokosci służbowej czapki sierżanta.
-Przytulnie tu u pani - zauważył uprzejmie.
-Mam metafizyczny lek przed pustką - powiedziała pani Podmiotowa-Liryczna. Nie
ma pan pojecia jak tu sie pusto zrobiło, jak go nie ma. Dopiero pan to zapełnił
- spojrzała na niego, jakby miała jedno oko wiecej. Jeszcze konfitury, panie
dzielnicowy?

-----
Do powstania niniejszego postu przyczyniała sie NO, podkrzykujac znad magazynu
"Cztery Kąty": jakie to kulturalne społeczeństwo sie zrobiło, jak nas ubyło!
Patrz, słyszales żeby jakis niemiecki profesor językoznawca pokazwyał w gazecie
swoje mieszkanie?!

[cordatatilia]

Pięć kwadransów później Podmiotowa Liryczny wycierała suchą szmatką umyte
filiżanki i spodeczki. Za jej plecami widoczny stolik okolicznościowy z
okruchami sernika i śladami wiśniowej konfitury..tuż obok pomiędzy meblościanką
a fotelem, oddającym jeszcze ciepło pośladów inspektora Gugla, stał sobie
całkiem spokojnie i niespodziewanie nowy mebel... jeszcze nie zakurzona pufa z
jakiej dziwenj granatowej tkaniny w jodełkę,z trzema pomponami z boku..gdzieś na
brzegu widoczna plama po konfiturze..hmm, niby mebel a jednak..
Podmiotowa ogarnęła spojrzeniem salon i z dziwnym wyrazem zadowolenia, wręcz
dzikiej satysfakcji na twarzy zaczęła zbliżać się z szufelką i ściereczką w
kierunku stolika okolicznościowego..
- Trzeba tu trochę posprzątać.. -wysyczała..

Tymczasem Podmiot Liryczny

[ab_extra]

budził się z ciężkiego, męczącego snu bez snów. Po głowie galopowało mu stado
rozjuszonych słoni. Drżacymi palcami udało mu sie rozchylić powieki prawego oka,
ale oślepiony blaskiem nagiej żarówki natychmiast zawarł je na powrót, uciekajac
w oswojoną, więc jakoś już bezpieczną ciemność. Język zamienił mu się w bryłę
gipsu. Poprzez tętent słoniowych nóg dobiegł go jeszcze jakiś inny dźwięk,
przypominający odgłos silnika diesla. Uczepiwszy się ściany zdołał wstać,
przełamując opór zesztywniałych mięśni. Ciało wypełniała mu wilgoć i zimno.
Używając całej dostępnej mu teraz siłu woli, osłaniając przewrażliwione źrenice
dłonią udało mu się otworzyć oczy. Gdy już przywykł do blasku sterczącej ze
sciany zakurzonej czterdziestowatowej zarówki, dostrzegł pod nogami jakiś
poruszający się miarowo łachman. Gdy się pochylił, rozpoznał w nim śpiącego
Czerwonookiej Zjawy. Zjawa spała, chrapiąc donośnie.
-Łomatkojedyna- wyrzeził Podmiot Liryczny -co się ze mną stało? Gdzie ja jestem?
-Kierowniku kochany, może jeszcze wisienki? Daj mordy, bracie mój rodzony-
zabulgotała nagle przez sen zjawa, na chwile przerywając chrapanie.
Rozejrzał się głebiej po wnętrzu: był w piwnicy, ale w jakims nieznanym jej
zakatku, w jakiejś zupełnie obcej części podpiwniczenia Bloku. Podtrzymując ręką
chwiejącą się głowę niepewnie ruszył korytarzem, pomiędzy rzędami połyskujących
zimno ocynkowaną blachą drzwi.

[ab_extra]

Nie wiadomo jak długo tak szedł, od wyspy do wyspy wątłego żółtego swiatła,
monotonnym szeregiem drzwi, skobli i kłódek, wzdłóż rur cieknacych i zaworów,
przedzierajac sie przez zatory z pordzewiałych ram rowerowych, wypatroszonych
kanap, kulejących krzeseł i spiętrzonych pudeł. Wędrował uparcie, klucząc
załamaniami korytarza i zapędzając się w liczne slepe zaułki.

[brezly]

Nagle przypomnial sobie mlodziencza lekture "Bhagavadgity" i pozniejsza
"Bhagavadgity, takiej jaka jest" z licznymi pouczajacymi komentarzami Jego
Swiatobliwej Chwaly Srila Bhaktivedanty Swami Prabhupady".

"No tak, trzeba byc postacia literacka by zrozumiec o co im szlo z tym wyrwaniem
sie z niewoli cyklu narodzin i smierci" - pomyslal- "Ile razy Leon juz umieral i
zmartwychwstawal w tym rozdziale. Ciekawe kiedy im przyjdzie do glowy mnie
usmiercic?". Stanal wreszcie tam gdzie teoretycznie powinny byc drziw do jego
piwnicy. Drzwi byly otwarte. Komus potrzebna byla na poczatek klodka i to razem
z zawiasem. Ktos wymontowal nawet hak mocujacy zawias do sciany. Hmm, musieli
miec dlugi kabel do wiertartki. Zajrzal do srodka. "No, tak, zanim zabija to
najpierw okradna. Panie autorze Bhagagavadgity, cykl narodzin, okradzen,
wyludzen, strat finansowych, moralnych i smierc, tak to naprawde wygala".

a w piwnicy

[cordatatilia]

Prawą ręką wymacał pstryczek i żarówka 40WAT zatliła się nad jego
głową...Podmiot Liryczny zaczął rozglądać się po wnętrzu piwnicy.
Jakież było jego zdziwienie [jak to jakież?!-wtrynił sie narrator nr 2 - ogromne
jak góra śmieci na w-wskim Bemowie lub nie przymierzając takie Himalaje, czy
Ocean Indyjski!] gdy odkrył, iż wcale nie został obrabowany. Wszystko było na
swoim miejscu, a wręcz jakoś tak bardziej na swoim miejscu niż zwykle..
-Chyba ktoś tu posprzątał...dziwne, włamali się by zrobić porządki?
Przysiadł na skrzynce po jabłkach stojącej pod ścianą i ślizgał wzrokiem po
półkach -weki, części od roweru, narzędzia, zdemontowany telewizor marki Rubin,
sanki Krzysia, puste słoiki, deski boazerii, resztki glazury z łazienki...
cholera -pomyślał- coś tu jest nie tak...
Nagle, gdy już podnosił rękę, by wykonać czynność znaną pod nazwą "drapanie po
głowie" w rogu piwnicy -pomiędzy starym kredensem, a zwiniętym dywanem z pokoju
Jadzi spostrzegł TO.
TO wylegiwało się na na starym taborecie mrugając do niego prawym okiem i
uśmiechając się pod nosem.
Jak gdyby nigdy nic! Co za bezczelność!
Ręka zastygła mu w niedokończonym geście drapania..

[brezly]

Wlasciwie caly czas mrugalo. Zadawalo sie skladac glownie z mrugania, migotania
i tego nieco cynicznego usmieszku. A jednoczesnie sprawialo wrazenie ze sie
wyleguje. Moze wylegiwuje? Albo cos bardzo podobnego...

Mistrz Logion Milczacy, przeszlo mysl Podmiotowi Lirycznemu. Dlaczego
-Gad.. - powiedzialo to cos cynicznie - zgadnij kto ja jestem i co robie?

[brezly]

-Nie mam zielonego pojecia kto jestes i co robisz w mojej pwinicy - stanowczo,
glosem przepojonym przekonaniem o swietosci prawa wlasnosci ("wolnosc, rownosc,
wlasnos" przeszlo mu przez glowe) odparl Podmiot. - Co to jest - wskazal na
lezaca na skrzynce z wydaniami "Pamietnika Teatralnego" z przelomu lat 60 i 70,
azurowa, siatkowata powierzchnie, jakby tkaniny albo dzianiny.
-Wylinka - odezwalo sie to cos nie przestajac migac i mrugac.

[cordatatilia]

Wszak wylinki wypada wylinić wśród wysprzątanych weków, wiesz wszakże wiadomą
wieść..wrr wrrrrr -wywarczało migające TO.
Podmiot Liryczny o mało nie obalił się na ziemię razem ze skrzynką, na której
przysiadł.. czytał gdzieś kiedyś o warczących TOtach, ale, TO?
Wrrr...

[brezly]

Ocknal sie, jakby przywolywany jakims glosem z oddali. Oczy nos i usta wypelnial
mu jakis kurz, bez zapachu i smaku, majacy tylko konstynencje. Kaszlnal,
kichnal, oczy poczely mu lzawic, przetarl je zakurzonym rekawem, wzniecil cala
chmure tego, kichnal, powodujac zawirowania pylowej chmury, podniosl sie,
stwierdzajac przy okazjize siedzial, ten ruch spowdowal ze jeszcze wiecej pylu
czy kurzu wzbilo sie w powietrze, nie bylo juz nic widac (a kiedy bylo?),
usilowal sobie przypomniec i wydalo mu sie ze z jego pamieci tez uniosla sie
chmura kurzu, kurz pamieciowy, kurz pamietliwy, byla kiedys gdzies pani Kurzowa,
to jakos mu sie przypomniala, ale tez gdzies byla pod warstwa tego samego kurzu
co on, spod ktoregos kurzu widzial pare czerwonych oczu, ale czy byl to ten
fizyczny kurz wokol niego czy kurz nad jego pamiecia, tego nie wiedzial, jego to
znaczy, kogo, aha Zakurzonego Podmiotu Lirycznego, to zanczy go kogo? Wtedy
przyszlo nagle wkurzenie.
-Co jest, do pracownicy agencji towarzyskiej "Excelsior", tel. 071 xxxx, nedzy?!
- ryknal. - Zaraz to wszystko odkurze!
Ja wam tu dam - cos klaskalo mu glowie, jakby czytnik kart perforowanych - wam
tu dam, skurczybyki tekstylniane, zostawiac kogos pod kurzem zapomnienia!!!
Lenie smierdzace, nasylacie na kogos czerwonookie Zapomnienie i to tak leniwe ze
nawet zapominanego nie przykryje jakas folia! Banda obibokow i bumelantow, male
pisarczyki z Koblencji, dosyc tego i to juz!!

Dosyć tego i to już!!!

[cordatatilia]

Dosyć tego i to już!!!!! rozbrzmiało echo tak głośno i tak prosto w ucho, że
Podmiot Liryczny aż podskoczył.
No tak -pomyślał- to chyba koniec, wszyscy o mnie zapomnieli! Cholerne
Wykształciuchy! Ja Wam pokażę!
Pogroził pięścią w stronę mrugającej żarówki i zrezygnowany przysiadł na ramie
Jubilata2000 obmyślając plan zgrabnego pobudzenia narratorów..

Podrapał się w głowę. Nic.

Mrugnął okiem. Nic.

Pustka.

Żadna błyskotliwa myśl nie nawiedziła jego umysłu.

Nie było spadającej piłeczki, rozbłyskującej żarówki i okrzyku "juhu!"
towarzyszącym genialnemu odkryciu.

Nic.Null.

[brezly]

Koblencji, Koblencji, Koblencji -uslyszal z daleka jakby wlasny glos. Otworzyl
oczy i natychmiast go zapiekly.
-Trzeba go najpierw odkurzyc - uslyszal
-Fe, cos okropnego. Dajcie mu sie napic, szpryce w ramie, doprowadzimy go do
porzadku.
Na pol swiadomie przelknal kilka lykow czegos w cyzm dominowal smak miety,
poczul kolo siebie jakis silnie erotyczny zapach pachnidla, cos uklugo w
przedramie i zapadl sie znow w zakurzony niebyt.

...

Siedzial na krzesle w jakimis wnetrzu, szcezgoly wystroju i architektury ktorego
ginely w polmroku. Plomien kominka z prawej i lampa z zielonym abazurem z lewej
oswietlaly tylko jego najblizsza czesc. Siedzialy naprzeciw niego, kazda w inny
sposob. Ta w srodku, Zimna Germanska, z noga zalozona na noge, sztywno i dosc
sluzbowo. Ta Szykownie Niewinna Paryska po lewej, jak z podrecznika o eleganckim
siadaniu. Ta Romantycznie Ekologiczna Celtycka z nogami podkulonym pod brode i boso.
-Witamy - Nordycka Pomnikowosc blond mowila altem - postanowilysmy cie wyciagnac
z tego Piwnicznego Niebytu.
-Przejdzmy do rzeczy, prosze pana - usmiechnela sie spod kapelusza Wiosna
Sekwany - mamy dla pana propozycje, prosze pana.
-Jaka propozycje? - nieco oglupialy Podmiot Liryczny podciagnal spodnie i
podrapal sie w klatke piersiowa.
-Also, moj panie - rzeczowo ciagnela Nordycka Swietlistosc - ale czy mam juz
zaczynac?
-Chyba tak - Ruda Przejrzystosc Tkanin Irlandii podeszla do okna kolo kominka -
Klasyczna Srodziemnomorska zaraz bedzie. Tylko sie zrobi cieplej:-)
-Ahahaha - zasmial sie Urok Galijski i potrzasnal doskonale ostrzyzona glowa
brunette - nie lubi za duzo na siebie wkladac, ahahaha:-)) A Pszeniczno Lokata
Slowianska gdzie jest?
-Albo zapomniala, albo cos jej wypadlo, albo sie spozni jak zwykle - jadowicie
skomentowala Posagowosc Germanii. - Do rzeczy. Proponujemy panum mein Herr, mijn
Herr przyszlosc w filmie. Porzadna produkcja porngoraficzna z zacieciem
artystycznym, albo na odwrot...
-Kto to dzis odrozni? - zasmialy sie Dzwonki Wrzosowisk Armagh
-Nie przerywaj, otoz bedzie pan mial wplyw na scenariusz, pan w glownej roli,
konczymy z tym piwniczynm watkiem, przenosimy pana w komfortowe warunki, nie
bedzie pan, moge mowic Ty, latal ze sloikami. Pyta pan, nie mam przechodzic na
Ty, tez dobrze, czemu? Trendy, prosze pana, trendy. Ma byc ekologicznie,
naturalnie, bez kultu mlodosci. Sredniowieczni, tak sie mowi po panskiemu, z
brzuszkami, laciata czupryna, wlosami rosnacymi z uszu - to jest teraz to.
-Mais, ale te grzybice paznkoci trzeba zlikwidowac, c'est incroyable - dorzucila
Koniecznosc Szukania Straconego Czasu.
-To co - Zielone Oczy Dublina zblizyly sie na wyciagniecie reki do Podmiotu
Lirycznego - podpisujemy umowe? Od czasu do czasu przerwiemy cie reklamami, to
nie boli.

Gdzie przerwiecie? Ja! Nigdy! Nie zdradze swojej piwnicy i w nijakich swinstwach
brac udzialu nie bede. Ja jestem czlowiek uczciwy i wierny. Coby moja rodzian
powiedziala?! Wiem gdzie moje miejsce - wychrypial Podmiot Liryczny, dlubiac
jednoczesnie w nosie.

Ulalalalala - zachnela sie Zawartosc Une Petite Noire - a podgladanie tej Zuzi
na balkonie, a te pare przygod w pakamerze w pracy, prosze pana, a te dwie
sasiadki? Pan udaje, prosze pana.

-To sa slabosci. Slabosc jest rzecza ludzka a tu idzie od zdrade. Slabosci sie u
nas wybacza, zdrade sie pietnuje.

-Non plus - nie damy rady. Mon Dieu, co za idiotyczny pomysl pchac sie tu po niego.
-Naaa ja. Es ist vorbei und hoffnugslos - Chlod Polnocy osiagnal temperature
zera i przelozyl lewa noge na prawa, z upodobaniem sledzac wzrok Podmiotu
Lirycznego.
-On sie naogladal za duzo amerykanskich filmow - zasmiala Krolowa Stolicy Szyku
- wiec tu sie juz nie da nic zrobic.
-Bugger this and bugger that - wesolo zaspiewala Perla Limerick. - Niech wraca
do piwnicy. Zawsze sa silni w gebach. Get out.
Wstaly i wyszly.

- A wyscie nas zdradzily w Jalcie, wiedzmy jedne, produkty przemyslu optycznego,
industrialne zludzenia - wrzeszczal Podmiot Liryczny wpadajac z powrotem na
worek ziemniakow, ktore do ncizego sie juz nie nadawaly, bo lezac przy rurze
cieplowniczej powypuszczaly cala mase kielkow.

[millefiori]

Wparta w fotel, czekam na ciag dalszy, Panie Brezly!

byle do wiosny...

[funghettino]

pomyslal podmiot, rzucajac teskne sporzenie w strone kielkow i probujac
jednoczesnie wymazac z pamieci obrzydliwie pociagajace wspomnienie Wielkiej
Trojcy.
- ze tez na mnie musialo trafic, te baby, skaranie boskie, juz im tulipan na
dzien kobit nie wystarcza, kurdeno...
Trojca zadomowila sie na dobre w czelusciach umyslu podmiotu z uwodzicielskim
polusmiechem na ustach.
...mysla, ze moga tak czlowieka wyciagnac jakby nigdy nic, z jego wlasnej
piwnicy. nogami przed oczami czlowiekowi wymachuja, wlosy odgarniaja, usta na
czerwono krwisto maluja...a niedoczekanie wasze!!!!- wrzasnal niespodziewanie
podmiot- w zyciu sie stad nie rusze!!!w zyciu!!!! hasta victoria para siempre!!!
Trojca zasmiala sie tylko lagodnie, bawiac sie przy tym kosmykiem wlosow...

[brezly]

Dwa szczury manuskryptowe, przemierzajce kadlub rekopisu w poszukwiwaniu
swiezych literowek, zatrzymaly sie na chwile przy piwnicy z Podmiotem Lirycznym.
-Jak myslisz, Gryzeldo - zapytal rudy, nieco starszy od swej towarzyszki - czy
cokolwiek jest w stanie go wyciagnac z tego miejsca.
-Mysle, moj Rhodenty, ze tylko brak telewizji. Jak ktos mu zapewni mecze i
seriale, to go bomba atomowa stad nie wyciagna. O, popatrz tam, jakie sliczne
"koajrzenie", mniam...
-Komfortowy manuskrypt znalazlas, bledy ortograficzne sie nie petaja, no lecimy
dalej!

[immanuela]

Podmiot Liryczny, rozparty wygodnie w piwnicy bloku numer sześć przy ulicy
Niecałej, ze znudzeniem przyglądał się dwóm szczurom siedzącym na stercie kartek
papieru. Kartki owe, niedbale wydarte z zeszytów w kratkę, czy też w szeroką
linię, wyrwane z notesów, zapisane były różnymi charakterami pisma.
Gdzieniegdzie walały się również pudełka od zapałek, a nawet mankiety, równie
skrupulatnie popisane.
Przydadzą się na rozpałkę - pomyślał Podmiot Liryczny - zimno się jakoś zrobiło,
ale widzę, że sąsiad zainstalował tu kozę, coby mu ziemniaki zimą nie przemarzały.
- Te szczury mówią do siebie, czy jak? - wymamrotał Podmiot Liryczny pakując
spory plik zapisanych kartek do kozy - przysięgam, już dzisiaj ani kropelki...
Przybliżył zapaloną zapałkę, ale coś odwróciło jego uwagę.
Oto, w kącie piwnicy, stała, oparta o ścianę, czyjaś, najwyraźniej odcięta
nożyczkami od tułowia, lewa noga...

[millefiori]

Obserwujaca rozwoj akcji czytelniczka zastygla w niemym przerazeniu (tu
wprowadzam ilustracje nr 1:
www.tributeproductions.com/car%20and%20Marilyn.JPG )

[brezly]

-Ty widzisz to co ja, Gryzeldo?
-Noga, Rhodenty. Ludzka noga?
-Ale nie jest to literowka?
-Nie, Rhodenty. Nie jest to Nago bo ma biala skarpetke. Nie jest to rowniez
polowa Ngoangoa, bo jest biala.
-Ani Goan ani Ango, z tego samego powodu.
-Slusznie, Rhodenty. Nie jest to rowniez Agno ani Gao'an. Nic azjatyckiego ani
nic afrykanskiego. Zadna jadalna literowka. Zwykla ludzka noga, raczej meska.
Euroamerykanska noga bialego czlowieka.
-Gryzeldo, czy nie powinnismy wlasciwie ulozyc jakiegos atlasu literowek?
-Rhodenty, pamietasz jak mieszkalismy w manuskrypcie skryptu "Matematyka dla
kierunkow rolniczych"? Tam stalo o tym ze najwieksze liczby oznaczajace cos
realnego to te, ktore wystepuja w kombiantoryce. Taki atlas bylby bardzo gruby,
ale mialby mnostwo literowek, tez.
-Jak zwykle masz racje, Gryzeldo. Co to za noga, wiec.
-Albo spadla tu z inengo watku, ten manuskrpyt nie jest szczelny, albo to jest
noga tego zdezintegrowanego Leona, ktorego troche podjedlismy jako Noela.
Pamietasz czy mial on biale skarpetki, Rhodenty?

[funghettino]

podmiot rozejrzal sie uwaznie wokol, szczury popiskujace na stercie papierow
przyprawialy go o dreszcz niepokoju. i na dodatek ta noga. powlokl sie
niechetnie w kat piwnicy.
kurdeno- przeklal siarczyscie- zeby to choc byla noga tej czytelniczki co to
dwa posty wyzej z saspensu ledwie zipala...a tu nic, noga meska normalnie.
srednio przystojna na dodatek. i coz za poczucie elegancji- dodal z lekka
ironia w glosie przygladajac sie bialej, tenisowej skarpecie wystajacej z
czarnego lakierka.
faktycznie noga nie miala sie czym pochwalic. oprocz niemodnego obuwia, rodem z
teledysku disco polo, byla calkiem naga, porosnieta na calej powieszchi dosc
rzadkim wlosiem.
-kurdeno- zasob slownictwa podmiotu nagle gwaltownie zmalal- znam skads ten
but...
cos, niejasne jeszcze, ledwo wyczuwalne cos na ksztalt wspomnienia poruszylo
sie lekko w zakamarkach podmiotowej pamieci...

[brezly]

-Czyj to może być but? – zadumał się Podmiot Liryczny – podobne nosił stryjek
Zenobi – ale on miał nogę ze cztery numery większą, jakieś 46-47, dziwne jak na
byłego kawalarzystę dość… - Wystający z pomalowanej, dawno temu, na szaro rury
jakiegoś pionu kran zaworu kulkowego zaczął nagle lekko drgać, Podmiot nie
zwrócił na to uwagi – szwagier Mietek też kiedyś podobne nosił, ale on zawsze
miał do tego obcas na sześć centymetrów, zakompleksiony kurdupel jeden, potem
zmienił na kowbojki z ostrogami kupione od Wietnamczyków… - drgania kranu
spowodowały że pokrywająca wystająca cześć gwintu rdza oyspała się na podłogę,
szczury zaczęły się przyglądać temu z uwagą, cały kran drgał teraz z bardzo
niską częstotliwością, przesuwając się w górę i w dół, jakby stawiał opór
jakiejś wypychajacej go sile, ale Podmiot ciągnął nie zauważywszy tego –
kierownik żony, też nosił coś podobnego, ale on miał chyba białe, takie miał
dziwne upodobanie do białych butów, ale może to nie on, to ktoś mi bardziej
znany, brat teścia, ten Kleofas milicjant... – kran uniósł się z sykiem w górę,
pociągając za sobą, jak komta, ogon złożony z pokrytych rdzą, kompletnie zbitych
pakuł, zerwał się z wizgotem z gwintu, poleciał w kierunku sufit, odbił się odeń
I wylądował, nie czyniąć szkód na ziemi. Z czeluści rozerwanego bocznikujacego
zaworu kulowego bliżej nie ustalonego pionu zapachniao ozonem i rozległ się
niespodziewanie kobiecy głos. Głęboki, zmysłowy alt, ciepły, prawie
pieszczotliwy, zupełnie nie odpowiadający wypowiadanym wyraznie, bez połykania
końcówek, z lekką poznańską melodią, słowom:

-Przesądy, klisze, schematy, stereotypy, uprzedzenia, powierzchowność, dzielenie
wszystkiego na dwa, kiedy trzeba na conajmniej cztery, kwantyfikatory jak
tuczniki, przedwczesne generalizacje, zastępowanie zrozumienia nazywaniem i
ocenianiem, nieodróżnianie, przyczyn za skutki a faktów za opinię branie,
odwracanie implikacji, upraszczanie młotkiem, sprowadzanie wszystkiego do
jednego czynnika, sprzeczności w rozumowaniu, sprzeczności w przymiotnikach,
oksymorony, naloty gwarowe w myśleniu, potoczność – głos nagle stwardniał i dało
się w nim słyszeć tłumioną wściekłość- mieszanie modus ponens z modus tollens,
kojarzenie idempotentności koniunkcji z zaburzeniami funkcji rozrodczych, w
nosie de Morgan i Duns Szkot – dama z rury pionu ucichła na chwilę by odezwac
się płaczliwym głosem na granicy histerii – i tautologie, ciągłe, bezustanne
tautologie, od rana do wieczora i w nocy też, nikt nigdy nie słyszał o metodzie
zerojedynkowei i byłoby lepiej gdyby było lepiej, buuuuuu…..- głos przemieścił
się gdzieś w górę po rurze, zabrzmiało tylko po nim smutne echo.

[brezly]

-Co to było, Gryzeldo?
-Raczej: kto. To była, Rhodenty, Logika Formalna. Weszła w wiek średni, niejakie
zaburzenia hormonaln i z tego ogólne przygnębienia. Czuje się niepotrzebna,
niekochana, nie pasująca do dzisiejszego świata. Ogólnie niewysłuchana. I boi
sie ze bezrobocie jej grozi. O emigracji mysli. I że nikt on niej nie myśli, tak
mysli. A nieslusznie, bo atrakcyjna babeczka i przyjemnsoc czysta z nia pogadac.
-Tylko czasy nieatrakcyjne, Gryzeldo?
-A kiedy byly atrakcyjne, Rhodenty? Idziemy stad, patrzm Podmiot wychodzi z
osłupienia. – W rzeczy samej, Podmiot oderwał wzrok od czegoś co określał w
myślach, czy czym tam, jako “dziurę w rurze” i stęknał triumfalnie: Eureka! Już
wiem, czyja to noga!! To kuzyn Misiek, zwany Podmiotem Delirycznym. Musiał skądś
dać nogę po pijanemu I nie może jej teraz znaleźć. No ja mu jej nie pójdę
odnieść, nie ma siły. Zawinę ją w tę gazetę – wyciągnął spod siebie numer
„Świata Seriali“ i owinął nogę, tak że na kolanie pojawiła się twarz popularnej
silikonowej aktoreczki. – Spotkamy się, to mu oddam – zdecydował w myślach.

-Prawda rozciągliwa jak guma, antykoncepcje z niej robić – rozległ się nagle
głos Logiki Formalnej w otworze po zaworze. Tym razem chłody, rzeczowy i nieco
zjadliwy – I te epitety, którym conajmniej przyjrzeć by się należało czy nie są
wewnętrznie sprzeczne. “Milcząca większość”, "sumienie narodu" – hahahaha…. –
głos znowu oddalił się po rurze w górę.

-Pan zostawi tego sadzeniaka...

[ab_extra]

-odezwał się głos i jakiś cień zasłonił wątły blask zakurzonej żarówki. Podmiot
Liryczny odruchowo zasłonił sobą pakunek i przesunął się do światła: dalej
niewiele widział, ale skrawek żółtawego blasku znalazł się na policzku i łysej
głowie obcego. Łysej aż za bardzo... W tej łysości było coś niepokojącego i
bardziej złowrogiego nawet, niż w wygolonych czaszkach potomstwa Pomiotu
Lirycznego spod piątki. Jakaś taka bezkształtna bulwiastość...
-Sadzeniaka? - zaoponował nieśmiało Podmiot. -Jak pan może, to moje... A
właściwie kuzyna Miśka... To bardzo osobiste...
-Pan to odda -głos obcego zabrzmiał jeszcze bardziej dobitnie. -A jeśli już o
pokrewieństwach mowa, to jestem z tym sadzeniakiem bliżej spokrewniony, niż pan
z tym swoim ...Miśkiem.
Podmiot Liryczny nagłym zrywem spróbował natrzeć na szczelinę między intruzem a
futryną drzwi, ale tylko uwiązł w mocnym uścisku obcego. Teraz jego twarz
znalazła się cała w zasięgu żarówki, i podmiot przeraził się jeszcze bardziej.
Cała głowa napastnika była tylko pobieżnym szkicem głowy, a jej rysy... no
właśnie ... sprawiały wrażenie tylko narysowanych. Jego cera była ziemiście
szara i wiał od niej piwniczny zapach stęchlizny, nawet w tych piwnicznych
okolicznościach wyraźnie odcinający się od zatęchłego otoczenia.
Podmiot szarpnął się, ale zniewalający go uścisk tylko stężał od tego. I nagle
zrozumiał, skąd ten niepokojący wyraz łysości w łysym: on nie miał uszu!!!! W
miejscu, w którym powinna być małżowina, było tylko niewielkie płytkie
wgłębienie, z którego wystawało coś cienkiego i połyskującego, ohydnie
bladozielonego.
Z wrażenia nawet nie zauważył, kiedy pakunek znalazł się w posiadaniu obcego.
Podmiot ochoczo skorzystał z okazji, że tamten zajęty był odwijaniem gazet i z
impetem wypadł z boksu. Nie miał jednak dokąd uciekać, przejście zasłaniały
inne, podobne do tamtego postaci.
-No, na szczęście małemu nic nie jest- zawołał radośnie pierwszy, z satysfakcją
oglądając nogę pod światło.
-Nie miał czasu, drań, nic zrobić. Zawołałem was, gdy tylko się tu pojawił i nie
spuszczałem z niego oka. A najważniejsze, że nie wyniósł. Pewnie do wieczora
zrobiłby z małego frytki... Frytki jak nic... Wygląda na zoologicznego
ziemniakożercę... Oni tu ziemniakożerność wysysają z mlekiem matki...

[ab_extra]

-Ależ postęp!- nie mógł się tymczasem nadziwić pierwszy z napastników oglądający
nogę kuzyna Miska. -Popatrzcie, pojawiły się włosy. Prawie jak ludzkie! - z
zachwytem podstawiał obuty kikut kolegom pod oczy.
-Ależ panowie, co w tym dziwnego - próbował zaoponować Podmiot Liryczny - kuzyn
nigdy nie narzekał na brak owłosienia, z wyjątkiem czupryny, nawet plecy miał
gęsto owłosione.
-Cicho bądź, zbrodniarzu!- mocny kuksaniec w bok szybko zgasił elokwencję
Podmiotu. -A z tym, co zrobimy, wasza Wysokoskrobiowość?
Pierwszy nawet nie oderwał wzroku od pakunku -Jak to co? Na wiwisekcję z nim, a
potem kompostować.
-Nie będą go szukać?
-A skąd, podobno tkwi tu od co najmniej pół roku. I tak późno na nas trafił, na
szczęście dla nas i dla siebie zanadto pogrążony był w urojeniach. No, ale
teraz, to nie ma już wyjścia. Do kompostu z nim!

[ab_extra]

-Z tym kompostem to jakieś żarty, prawda? Przenośnia jakaś? - zaniepokoił się
nagle Podmiot L., zwłaszcza, że ukryte w półmroku nieruchome oblicza drabów nie
zdradzały skłonności do żartów. -O co chodzi z tą nogą? Co to wszystko znaczy?
Osobnik, którego nazwano Jego Wysokoskrobiowością oddał ostrożnie zawiniątko z
nogą jednemu z tych mrocznych typów, któremu z czerepu zwisało coś na kształt
grzywki lub przywiędłego irokeza z zielonej naci.
-I tak już po tobie, więc mogę ci powiedzieć. To, co nazywasz nogą, jest
zalążkiem mojego potomka i następcy. Tak się rozmnażamy. Z dowolnego fragmentu
naszego ciała możemy wyhodować nowego dorosłego osobnika.
-My, to znaczy kto?
-My, ziemniaki. Pogardzane, traktowane przez was jako objętościowa pasza
pośledniego gatunku, surowiec przemysłowy, my, kartofle, których nazwa
traktowana jest przez was jako obraźliwy epitet.
-Ale jak to? Ziemniaki? - myśl, że oddaje się rozmowie z warzywem, warzywem,
które najpewniej chce go zabić, spowodowała, że przestał odczuwać realność
swojej sytuacji.
-Pokoleniami składowaliście w tych przepastnych piwnicach tony ziemniaków, odkąd
tylko powstał ten Blok. Część zbrodniczo pożarliście, większość wygniła, ale te,
które przetrwały ewoluowały po kątach nieustannie. Nasi uczeni twierdzą, że nie
bez znaczenia były tu pewne składniki trutki na szczury, a także metale ciężkie
z kineskopów i innego składowanego tu latami sprzętu. Coraz bardziej
upodabniamy się do was, wkrótce nadejdzie czas, gdy będziemy mogli opuścić tę
norę i wyjść na zewnątrz piwnicy. Ale dość tych pogaduszek - Jego
Wysokoskrobiowość wskazał Podmiot swoim pobratymcom - Zabierzcie go do
kompostowni. I nie zapomnijcie o wiwisekcji. Rzadko mamy taką okazję, by poddać
badaniom dorosłego, kompletnego osobnika. Nasz czas nadchodzi.

[brezly]

No no no :-)

[brezly]

Widzisz, sciolko - zwrocil sie prowadzacy go - jak pisal jeden z waszych - jak
czlowiek prze setki lat kopal ziemniaki to pewnego dnia ziemniak kopnie czlowieka.
-Kartofel! On pisal "kartofel". pamietam koniecznosc analizy
semantyczno-logicznej zdania "Kartofel jest ruchliwy" - jeknal Podmiot Liryczny,
cos sobie przypominajac z wykladu, jakiego pod jego balkonem udzielal pryszczaty
kolega jego syna jakiejs okularnicy. O pierwszej w nocy pieprzyl jest cos o
jakims SF, dopoki Nowakowa spod piatki ich nie przepedzila ze wstydu nie maja
tak swintuszyc po nocach zeby wszyscy slyszeli.
-Ja ci dam kartofel - poczul smagniecie nacia po karku - Jablko ziemne!! Nazwe
cie ,przyszly komposcie, glizda powierzchniowa albo kretem naglebowym to bedzie
ci przyjemnie, uzyzniaczu jeden, kuzynie obornika?!
-Ale za co? Za co?! - Podmiot Liryczny zrozumial ze tylko rabia postawa i proba
podjecia pod kolana dac mu moze jakas szanse - To po to tatus z dziadkiem i
stryjkami stonke zbierali i potepiali, zebyscie wy mnie teraz... - Cos w rodzaju
nagle dreszczu przeszlo nagle ciagnacy go orszak. Bulwy zatrzymaly sie i wydaly
dwuznaczny jek czy tez westchniecie. Jego Wysokoskrobiowosc steknal i stanal
przed Lirycznym.
-Cos ty powiedzial? - spytal cicho

Akcja skuliła się w kącie piwnicy

[immanuela]

przerażona i bezradna.
I co ja teraz mogę? - pomyślała w panice - Zaczynam toczyć się w zupełnie
nieprzewidzianym kierunku. Znaczy się, zaczynają mną toczyć.
Ale żeby Ziemniaki jakieś, kurza jego mać! - poczuła nagły przypływ adrenaliny -
Wysokoskrobiowości, w mordę jeża! A jodyną go poktraktuję, to się sprawdzi, czy
naprawde taki skrobiowaty! Na frytki go przerobię, świniom na pożarcie rzucę! A
Leona, to zaprawdę, powiadam, wam, nie pozwolę!
Wyprostowała się dumnie, poprawiła włosy, a oczy jej zaczęły ciskać błyskawice.
- Na barykady, kto żyw! - krzyknęła w ciemność piwnicy.

Post rocznicowy

[ab_extra]

I tak dziś minął rok od zejścia Podmiotu Lirycznego w Otchłań Piwniczną

[immanuela]

dwa lata w piwnicy siedzieć! Autorzy do piór!

[brezly]

Prawie ze go zarchizowalo.

up!

[immanuela]

[brezly]

Skad wrcala swiadomosc? Z piwnicznej wycieczki? A moze to byly zupelnie
podstawowe instynkty, plec obudzona glosami dochodzacymi z wylotu szybu rurowego.
-I co dalej, panie majster, i co?
-No wiecie, chlopaki, co bede dalej mowil. Taka kobieta to nie w kij dmuchal, nie?

[immanuela]

-Ale ruda, panie majster, całkiem ruda! A wie pan, jak to jest z tymi rudymi...

[immanuela]

up, up!