Rozwod

[Gość: Shy]

Jestem od tygodnia kawalerem z odzysku, mam za soba 18 lat malzenstwa.
Mamy trojke wspanialych dzieci. Rostalismy sie we wzajemnym szacunku dla
siebie. Ale mimo wszystko decyzja (moja) byla bardzo bolesna i mocno ja
przezywalem. Mam kogos z kim chce byc.
Chcialbym poznac opinie rozwodek i rozwodnikow jak to dalej jest w ich zyciu.
Warto bylo? A moze to byl blad?

Pozdrawiam
Niesmialy

[neutralny_nick]

zawsze bedziesz zadawać sobie to pytanie, czy było warto?
coż życie jest sztuką wyboru....

[Gość: Rozw]

W moim przypadku jak najbardziej bylo warto. Roznica miedzy nami polega na tym,
ze ja nie mialam dzieci a to ulatwia podjecie decyzji. Nie mam rozsterek z tego
powodu. Wiem, ze druga strona tez ulozyla sobie zycie od nowa. Mam nadzieje, ze
bedzie szczesliwy.

[Gość: fnoll]

skad wziales sile na taka decyzje?

Przylaczam sie do pytania Fnolla...

[zlakobieta]

[seboc]

Gość portalu: fnoll napisał(a):

> skad wziales sile na taka decyzje?

Siłę wziąłem i ja.
Że tak dłużej żyć nie można.
Że inaczej, znaczy tylko lepiej.
Zdobyłem się (śmy się) i na tym koniec... siły.
Znaczy nie decyzja mnie nie wyczerpała. Tylko jakbym machał rękami w próżni, bez
oporu najmniejszego. Pusto.

Niech powie ktoś, jak się czuł, gdy zaczynały mu się rozwodowe przeboje? I jak to
jest z tym szacunkiem, czy można go zachować? Niby to wspólna decyzja, ale
następują wciąż przykre rozmowy, obwinianie, próba cofnięcia, panika, groźby - na
przemian, co utwierdza mnie tylko w słuszności postępowania.

Pozdrawiam



S.

[Gość: Monika]

seboc napisał(a):
> Niech powie ktoś, jak się czuł, gdy zaczynały mu się rozwodowe przeboje? I jak
> to
> jest z tym szacunkiem, czy można go zachować?

Ja jestem właśnie w trakcie rozwodu. To ja zdecydowałam się na ten krok. Moim
zdaniem, było to najlepsze rozwiązanie. Mój mąż już był moim mężem tylko
oficjalnie "na papierze". Miał problemy ze sobą i swoimi skłonnościami do zarówno
kobiet, jak i mężczyzn. On nie chciał się rozwodzić, twierdząc, że cały czas mnie
kocha. Ale tak naprawdę kochał tylko siebie i ja byłam mu alibi dla jego
kontaktów fascynacji homoseksualnych. Nie będziemy przyjaciółmi, nie mam do niego
szacunku. Ale też nie nienawidzę go. Czuję tylko ogromny żal do niego i naprawde
bardzo żałuję, że spotkałam tego mężczyznę w moim życiu i pokochałam. Czy liczę
na nowy związek? Tak, mam nadzieję. Ale teraz jeszcze za bardzo mnie boli, abym
mogła myśleć o kolejnej miłości.
Monika

[tula]

Warto jest zrobic taki krok.
Decyzja taka jest czesto dobrze przemyslana.

Ja to zrobilam i nie zaluje.
Bylo mi napewno latwiej, bo nie mialam dzieci.

To wazne ze rozstaliscie sie w szacunku.

Pozdrawiam i mam nadzieje ze jej tez zycie ulozy sie.

Tula

[Gość: Kulka]

Rychło w czas się zastanawiasz, trzeba było wczesniej pomyslec,czy warto.

[Gość: Shy]

Skąd wziąłem siłę na to? Dobre pytanie. Chyba z nadziei, że mogę być jeszcze
szczęśliwy.

Nieśmiały

[Gość: selma]

Shy podziwam Cię za tą siłę i to że walczysz o swoje szczęscie.

Ni nie dane było być szczęśliwą z kimś żonatym, on po kilku m-cach strzchórzył
i wróccił do zony. A takie plany mielismy, wspólne miezkanie, wspólna firma -
cóż podziwiam Cie.

[jutro7]

W trakcie rozwodu czuje się smutek, ze niestety nie wyszło. Rozstanie w
szacunku, to dobra rzecz. Jeśli potem będą sporadyczne kontakty, np. w sprawie
dzieci, to czuje się ulgę, że już sie razem nie jest. Brr, w żadnym wypadku
spowrotem. Jeśli założyło się nowe małżeństwo czuje się czasmi to samo co w
poprzednim, oprócz tego złego jeszcze czuje się coś nowego, świeżego, miłość.
Czuje się, że ktoś Cię kocha. Pomimo wielu problemów. Bo w tym drugim
małżeństwie może być wiele interesownych osób z poprzedniego małżeństwa. Na
przykład pieniadze, była żona, jej, ich dzieci, które czują do ciebie ciągłą
nienawiść. Z tego powodu i na tą myśl można np. zacząć wymiotować. Czuje się
nowe życie, bez porównania lepszej jakości.

[Gość: Shy]

Z zona mam bardzo dobre kontakty, z dziecmi rowniez. Kocham je bardzo, mowie Im
o tym i wiem, ze Im jest bardzo ciezko, ale staram sie to wynagrodzic czestymi
kontaktami. Wiem rowniez, ze One tez mnie kochaja.
Niesmialy

[Gość: Greta]

Witajcie


Chyba sam nie jestes pewny swojej decyzji, pytasz:
Warto bylo? A moze to byl blad?

Dowiesz sie za pare lat.
Rozstales sie poniewaz pojawila sie "nowa pani" w twoim zyciu.
Wiec domniemam ze ta pani byla przyczyna rozpadu zwiazku.

Zadaj sobie raczej pytanie : Jak ja zareagowal bym gdyby zona
zostawila mnie dla kogos innego?

I pomysl ze twoja ex-zona tez musi zyc dalej.
A moze dreczy cie mysl pod tytulem "wyrzuty sumienia".

[Gość: maryjo2]

Ja nie żałuję rozwodu. To była dobra decyzja. Jeśli czegokolwiek żałuję, to
tego, że za pierwszym razem się nie udało, mimo tego największego w życiu
zaangażowania, wiary, miłości i czego tam jeszcze chcecie. Tego mi szkoda, bo
to już nie wróci w takim natężeniu i w tak czystej formie. Nikomu już nie będę
w stanie dać z siebie tego, co wtedy dawałam.

[Gość: Hanysek]

Oj, oj, oj - i coz na to nasz mario2?

[Gość: maryjo2]

Gość portalu: Hanysek napisał(a):
> Oj, oj, oj - i coz na to nasz mario2?

Nie martw się - dostanie coś zupełnie nowego :)

[Gość: ann]

Rozwod ma zdecydowanie wiekszy sens, kiedy nie jest z powodu tej(tego)
trzeciego, oczywiscie, zeby mogl sie w ogole pojawic ktos taki musi sie juz
dziac w zwiazku kiepsko, ale czasem jest to tylko efekt niedojrzalosci i
szukania wciaz nowych wrazen, przewaznie nie da sie uniknac sytuacji, ze jedna
osoba czuje sie zdecydowanie pokrzywdzona, porzucona, niechciana i oszukana,
zwlaszcza jesli przy okazji rozwodu dowiaduje sie, ze juz od dluzzego czasu
jest oszukiwana, jest odsunieta na drugi plan...
Znam osobe, ktora w swej niedojrzalosci doszla po wielu latach do wniosku, ze
kolejne 4 malzenstwa to byla tylko wymowka, ucieczka przed wlasna psychika i
rozwiazywaniem swoich powaznych problemow,a nie rzeczywiste niedopasowanie czy
inne malzenskie klopoty. Oczywiscie moze byc roznie, ale trzeba zapytac siebie,
czy rozwod jest wynikiem decyzji dojrzalej podjetej po probach walki o zwiazek,
w ktorym w koncu przyszlo na swiat 3dzieci,(z ksiezyca sie nie wziely) i jesli
taka walka rzetelnie zostanie podjeta i nie przyniesie efektow, to wowczas
rozstanie nie bedzie powodowac takiego poczucia winy, rozterek i moze byc
przeprowadzone za obopulna zgoda w obecnosci mediatora(terapeuta)...

[Gość: Shy]

Witam ponownie.
Od m.w. 10 lat nie byla tak jak byc powinno. Wczesniej mielismy okresy
separacji, mówilismy o rozwodzie. Dwa lata temu zaczelismy chodzic do
terapeuty, wiec nie jest to historia nowa, wynikajaca z poznania kogos , z kim
chce byc. Mysle, ze musialem 'dojrzec'do tej decyzji psychicznie. Podkreslam
jeszcze raz, ze mam bardzo dobre kontakty z (musze sie przyzwyczaic) byla zona
i dziecmi. W tym wszystkim, co jest paradoksalne, gdy wszyscy byli przeciwko
mnie (dlaczego to robie, chyba mi padlo na mózg, i inne takie opinie), Ona
jedna zachowala sie wspaniale i rozumiala mnie, ze jest to proba poszukiwania
wlasnego szczescia. Za to szczegolnie Ja cenie i szanuje, choc musze przyznac,
ze ma jeszcze wiele innych zalet. Troche dziwnie to brzmi, prawda? Ale czuje i
wiem, ze dluzej z Nia nie moge i nie chce byc. Tym bardziej, ze Ona ma szanse
na ulozenie sobie zycia, pól roku temu poznala kogos. Zycze Jej z calego serca
by byla szczesliwa.

Niesmialy

[Gość: Greta]

Witajcie

Niewiem czy dobrze zrozumialam ale z twojego postu wynika,ze
juz od jakiegos czasu zarowno ty jak i twoja zona poznaliscie nowych partnerow
a mimo wszystko siedzieliscie dalej razem.
I dopiero od tygodnia jestes sam.

Wiesz ja sadzilam ze najpierw czlowiek sie seperuje i "oczyszcza"
w sensie psychicznym.
Dopiero pozniej spotyka nowego partnera.

Inaczej wydaje mnie sie ze te problemy z poprzedniego zwiazku mozna wniesc
do tego nowego i to wcale nie zdajac sobie sprawy z tego.

Myslalam ze czlowiek zawsze pewne wazkie przezycia musi najpierw odreagowac,
aby w przyszlosci moc dzialac bardziej trafnie anizeli w niepewnosci.

Trzymaj czesty kontakt z dziecmi bo to w tej chwili zarowno dla ciebie jak i
dla nich jest najwazniejsze.

Pozdrawiam
Greta

[Gość: maryjo2]

Jeden robi tak, a drugi inaczej, co nie znaczy, że któryś z nich robi gorzej.
Jednak decyzja musi być własna i naprawdę dobrze przemyślana. Tylko takiej
potem się nie żałuje.

[Gość: matrek]

Niby masz rację. Ale co to znaczy "dobrze przemyślana decyzja" ? Da ktoś
gwarancję, że taką decyzje można kompletnie i dobrze przemyśleć ?

Nie ma gwarancji, że kiedy jednak nie stwierdzi sie, że nie była to dobrze
przemyślana decyzja. W takich sprawach, nie ma tak, że myślalem punkt po
punkcie, o tym, o tym i o tym, i teaz mam pewność - no tak, teraz to już na
pewno wszystko dobrze przemyślałem (-am)

[Gość: Greta]

Witajcie

Przemyslana decyzja:
Mozemy uwzglednic wszystkie czynniki "za" i "przeciw" podczas
podejmowania decyzji, aczkolwiek nie mozemy odizolowac komletnie faktu,
ze mamy juz czekajacego nowego partnera.

I ten fakt jest wlasnie czynnikiem dopelniajacym, ktory zwykle
pomaga dojsc do tej decyzji.

Mozemy rowniez zadac inne pytanie:
Dlaczego nie odeszlismy nie majac nikogo?
Czyzby obawa ze zostaniemy sami powstrzymywala nas od tej decyzji?
Przeciez z postu Shy wynika jasno ze malzenstwo uleglo rozkladowi
dawno temu.

(Sorry Shy tu nie chodzi mnie o krytyke ale argumentujac musze
trzymac sie faktow)
Pozd

Greta

[Gość: Shy]

Witam
Wydaję mi się (tak jak napisałem wcześniej, że musiałem dojrzeć do tej decyzji.
Podejmowane wcześniej próby separacji wskazują na to, że było mi żle w
małżeństwie. Dlaczego więc nie odszedłem? Chyba nie miałem siły, może jeszcze
liczyłem na to, że będzie dobrze? Chyba wszystkiego po trochę. Paradoksalnie
siłę i decyzję znalazłem w momencie spotkania tej drugiej (trzeciej?) osoby.
Paradoksalnie, bo wydawało mi się, że w małżeństwie wszystko idzie już ku
dobremu, uśmiechaliśmy się, rozmawialiśmy, interesowaliśmy się sobą. W tym
czasie spotkałem inną. Szokiem olbrzymim dla mnie było uswiadomienie sobie, że
to co uważałem za solidną podstawę w odbudowaniu małżeństwa, okazało się bardzo
kruche i rozleciało się w pył. To nie było tak, że poleciałem głową w dół
prosto w to nowe uczucie. Nie. Zarówno Ona jak i ja nie dopuszczaliśmy do
siebie, że to może być na poważnie. Po jakimś czasie ja zdałem sobie sprawę, że
i mam siłę i mam ochotę i dojrzałem do rozwiązania małżeństwa. W tym czasie Ona
zerwała ze mną. Oszczędzę szczegółów, ale byłem przekonany, że już Jej nigdy
nie zobaczę. Ten czas, to koszmar, nie chcę wracać do tych chwil. Ale mimo
wszystko, choć miałem okazję wrócić do żony, nie zrobiłem tego, cały czas
chciałem zakończyć małżeństwo, nawet, gdy w perpektywie miałem być sam. Po 8
miesiącach okazało się, że to był czas dany mi przez Nią bym wrócił do żony.
Nic o tym nie wiedziałem, że właśnie taka była przyczyna rozstania. Podkreślam,
że przez te 8 miesięcy byłem przekonany, że ma kogoś innego, że zapomniała o
mnie, nie było żadnego kontaktu. A jeszcze do tego wszystkiego straciłem pracę!
To już mnie dobiło. Ale mimo tych wszystkich potwornie ciężkich chwil, chciałem
rozwodu. Myślę, że jest to przemyślana decyzja, ale ponieważ rozstaliśmy się z
żoną w szacunku do siebie, myslę że zawsze będzie wracało pytanie, co by było
gdybym został. Gdy rozmawiałe o tym z żoną, stwierdziliśmy, że byłoby coraz
gorzej. Teraz potrzeba mi czasu, bym odzyskał równowagę psychiczną, bym zaczął
cieszyć się życiem, bo mimo wszystko było to bardzo ciężka decyzja.

Pozdrawiam

Nieśmiały

[Gość: Greta]

Witajcie

Teraz obraz twojego malzenstwa zaczyna byc bardziej wyrazny, choc nie do konca
przejrzysty.
Wiem, ze czasami po prostu jest niedobranie partnerow, czasami z kolei
brak komunikacji i znalezienia kompromisu.

Nie spiesz sie aby zamieszkac od zaraz z nowa partnerka.
Pociesz sie "wolnoscia", przeanalizuj jeszcze raz wszystko ,
wczuj sie rowniez w sytyacje w ktorej byla twoja zona.

Nie pisze to po to azebys obwinial siebie czy ja ,
ale po to ze jak zrozumiesz dlaczego do tego doszlo to w przyszlosci unikniesz
powielania bledow.

Wszyscy sie na nich uczymy.
Sprobuj na nowo odkryc sam siebie i ludzi dookola.
Potrzebujesz teraz czasu na odreagowanie wszystkiego co zgromadzilo sie w
twojej psychice.
Pozbadz sie stresu poprzez uprawinie jogging albo co tam lubisz.

Dobrze tez wygadac sie do kogos. Tylko nie do rodziny,
maja tendencje stawac w obronie swojej pociechy.
Zycze powodzenia
Pozd

Greta