opętanie

[traumaa]

myśli, analityczne myśli,syntetyczne myśli, nie dające spokoju...za dużo
myśli...jak uwolnić się od myśli, spowolnić ich bieg, wyciszyć je...

[Gość: inayat]

traumaa napisał(a):

> myśli, analityczne myśli,syntetyczne myśli, nie dające spokoju...za dużo
> myśli...jak uwolnić się od myśli, spowolnić ich bieg, wyciszyć je...

medytacja-na przyklad liczenie oddechow do 10 i z powrotem przez 30 minut
dziennie. polecam poniewaz testuje z powodzeniem na sobie

[Gość: Malwina]

akcja akcja akcja - rob cos, nad aktywnie, wykoncz sie fizycznie, idz na basen...

[kwieto]

Nic nie robic. Niech sie kotluja, wkrotce same ucichna. Tlumienie ich na sile
spowoduje ze beda wylazic kazda szczelina i bedzie jeszcze gorzej. A swoja
droga, warto im sie przypatrzec, jakie sa, czego dotycza itd. mozna dojsc do
ciekawych wnioskow... :")

[ellen]

Sport do utraty tchu. W zmęczonym ciele spokojny duch.

[Gość: miriah]

zgadzam się z Tobą kwieto, nie zagłuszać myśli, ale raczej poszukać jakie
uczucia one wywołują i spróbowac pobyć z nimi, np. jeśli lęk powtarzać sobie
Boję się czuje lęk, no tak właśnie czuje lęk, ale.. zaraz zaraz od lęku się nie
umiera itp...Chodzi o to by odwrócić uwage od tych pędzących myśli przenieść
ją na siebie i swoje uczucia.
Pewien mądry terapeta i zenista poradził mi zebym mówiła witaj lęku, złości,
żalu itp., dziękuje ci że jesteś , na pewno co coś się zjawiłes, dziękuję Ci
ogromnie, i wtedy lęk czy coś innego dziwi się że nie odganiasz go nie
zagłuszasz i odchodzi. Sprawdziłam na sobie wielokrotnie polecam wszystkim,
działa nawet na ból fizyczny np. głowy czy brzucha.
Pozdrawiam.
m.

[Gość: migrena]

to nie jest takie proste - powtarzac sobie...

moje mysli galopuja, dochodza do realnych wnioskow, ktore mnie przerazaja.
co z tego, ze nie zostane sama, kiedy jestem sama, mimo partnera u mojego
boku... on odchodzi psychicznie. boje sie tego. nawet kiedy sie kochamy, czje,
ze nie ma go przy mnie. my dziewczyny czujemy to wyraznie.
I co wtedy z takim strachem??? Tez mam go witac z ochota???

[Gość: miriah]

Gość portalu: migrena napisał(a):

> to nie jest takie proste - powtarzac sobie...
>
> moje mysli galopuja, dochodza do realnych wnioskow, ktore mnie przerazaja.
> co z tego, ze nie zostane sama, kiedy jestem sama, mimo partnera u mojego
> boku... on odchodzi psychicznie. boje sie tego. nawet kiedy sie kochamy, czje,
> ze nie ma go przy mnie. my dziewczyny czujemy to wyraznie.

> I co wtedy z takim strachem??? Tez mam go witac z ochota???

Wyobraź sobie, że mogę pod Twoim listem podpisać moje imię, ja też własnie tak
czuję się w swoim związku, czuję przede wszystkim odrzucenie, samotność mimo tego
że ktoś ze mną je, śpi, ogląda tv. W tej chwili przyjmuję te wszystkie uczucia,
absolutnie nie robię tego z ochotą, więcej - bardzo cierpię. Więc dlaczego to
robię? Bo uświadomiłam sobie, że doznawałam juz tego wszystkiego w dzieciństwie,
ale wtedy niektórych uczuć nie pozwalano mi wyrażać, a od reszty trudnych uczuć
uciekałam w towarzystwo, alkohol, dragi, na szczęscie też w sztuke i pasję,
dlatego nie stoczyłam się. Więc jeśli wtedy nie przezyłam tych uczuć, chcę zrobić
to teraz, aby nie odezwały mi się za jakiś czas, albo w kolejnym związku, jak ten
mi się rozleci, bo nie zniose tej samotności. Poniewaz nie wyraziłam ich wtedy to
teraz wybrałam takiego partnera, który mi to wszystko zaserwował, takiego
potrzebowałam by być w emocjonalnym środowisku naturalnym. Wierzę, że jak pozwolę
być tym uczuciom, wypełnić się im, "wyczuć", to będę miała szanse na partnera,
który będzie mnie kochał i opiekował się mną, bo takiego rzeczywiście będę
przyciągać i nie będę samotna. W tej chwili już zaczynam dostrzegać coś takiego,
ze większość tych przykrych uczuć to przeniesienie z mojego ojca na partnera,
więc nie wszystkiemu jest on winny. Wierzę że mi się uda.
Pozdrawiam serdecznie.

[kwieto]

Piekne slowa... Nawet najgorszy lek mozna "przywitac z radoscia" - i o wiele
lepiej pozwolic mu sie rozlac po calym sobie, bo wtedy mozna zobaczyc jakie
struny porusza, czego dotyka, gdzie boli. Wymaga to troche aktywnej uwagi, ale
wprawa przychodzi bardzo szybko. I wtedy mozna cos z tymi lekami, cierpieniami
zrobic - bardzo czesto okazuje sie, ze nie sa one tak straszne jakby sie
wydawalo. A blokujac je, eskalujesz cierpienie i sprawiasz, ze staje sie nie do
przebycia