rozwod

[Gość: miriam]

czy moze byc cos gorszego dla dziecka niz rozwod? A moze rozwod nie jest
czyms najgorszym?

[farsa]

Gość portalu: miriam napisał(a):

> czy moze byc cos gorszego dla dziecka niz rozwod? A moze rozwod nie jest
> czyms najgorszym?


powiem ci po wszystkim. a najlepiej po pięcioletniej próbie życia bez KM. wtedy
obserwacje będą miarodajne.

jest chyba mnóstwo gorszych rzeczy niż rozwód. ale przecież sama o tym wiesz.

jestem dzieckiem po...

[Gość: meee:)]

ok.
no to -powiem sie wy- ;)
powiem tyle, ze nie potrafię się wypowiedziec, bo nadal jestem rozdarta; jestem
za a nawet przeciw. Dlaczego?
Otóż, zostalam wciągnieta w walkę miedzy rodzicami bardzo wczesnie, a mając lat
12 mama moja kochana opowiedziala mi o wszystkich zdradach taty i poprosila o
radę! ha! widząc zaplakane oczy mamy mojej nie pierwszy rok bylam za odejsciem,
zerwaniem totalnym! ale MM /mama moja ;) / nie miala jaj, a dodatkowo zaszla
sobie w ciąże i urodzil sie moj brat mlodszy...
To cut the long story short, Rodzice rozwiedli sie, gdy mialam 24 lata, a moj
brat 12. Przezylam to bardzo. a Brat moj jeszcze bardziej: pogubil sie
okrutnie /narkotyki/, a ja? no coz, dopiero teraz /32 lata/ dochodze do tego co
u podstaw mego jestestwa leży i dlaczego jest w moim zyciu tak, a nie inaczej...
zdaje mi sie, ze o wiele lepiej jest zakonczyc związek wczesnie, jesli po paru
latach malzenstwa jest to ciągla walka, bo to dzieciom straszliwie szkodzi.
a z drugiej strony, jesli rozwodzisz sie, czlowieku, to zajmij sie glownie
swoim dzieckiem, a nie swoim bólem...

[Gość: Sonia]

Ja tez mam zal do rodzicow, ze nie rozstali sie od razu, tylko "walczyli" ze
soba przez lata. Ciagle klotnie, awantury, wzajemne oskarzenia, wciaganie
dzieci we rozgrywki miedzy doroslymi. Wynik taki, ze unieszczesliwili i siebie
i dzieci.

[farsa]

Gość portalu: Sonia napisał(a):

> Ja tez mam zal do rodzicow, ze nie rozstali sie od razu, tylko "walczyli" ze
> soba przez lata.


dżizusie, ile trzeba mieć siły i dobrej woli, aby rozstawać się w kulturalnej
atmosferze kulturalnych ustaleń.
czy to możliwe?

re: dżizusie ...

[Gość: meee:)]

a można! tylko czeba wiedziec kiedy. i czeba się nawzajem trochu znać.
mi się to udało :)

[farsa]

Gość portalu: meee:) napisał(a):

> a można! tylko czeba wiedziec kiedy. i czeba się nawzajem trochu znać.
> mi się to udało :)


no to gratulacjonen.
mnie się nie udaje ;-(
z różnych powodów.
sprawa złożona jak rozypana układanka z 1200 elementów ;-)

[Gość: meee:)]

może być, ze nauczonam przykrem doswiadczeniem post-rodzicielskim mialam
przyklad jak nie postępowac, czego unikać?
ale wisi za to nade mną widmo rozstan nieuniknionych, i ze wszystko moze sie
skonczyc... i czasem zamiast powalczyc o związek, to zabieram manatki, zeby nie
bylo za późno? walczę z tym...

[Gość: aleksandrynka]

A ja myślę, że na cierpienie nie ma miary. Pytasz o wartość subiektywnych
odczuc poszczególnych osób... Czy można stawiać na szali ból po stracie ojca vs
cierpienia przy maltretowaniu? Nie można. To po prostu inne doświadczenia, oba
bardzo tragiczne... A jesli chodzi o sam rozwód, to bardzo dużo zależy od
samych rodziców. Nie wciągać dziecka w swoje gierki, nie wykorzystywać, nie
manipulować, nie mówić żle o małzonku, nie szczuć, nie utrudniać kontaktu, nie
wzbudzać poczucia winy, wspierać w tych trudnych chwilach, być z dzieckiem,
słuchać, zapewnić o miłości obojga rodziców, zaznaczyć, że to dorośli mają
problem, nie ma to związku z dzieckiem, i tak dalej. W ten sposób ból będzie
może łatwiejszy do zniesienia, a dziecko zachowa względne poczucie
bezpieczeństwa i własnej wartości...
Uff, rozpisałam się. Oto moja opinia.