Długie karmienie a wiek mamy.

[iwaka_]

Witajcie,

Nie wiem, czy i Was to zaciekawi, ale ja właśnie przejrzałam Nasza
Statystykę. Otóż nie jesteśmy za młode : ))) Mamy średnią wieku blisko
trzydziestki, a i to jest zaniżone, bo zarejestrowały nam się (a, Witajcie!
Witajcie!) również młodziutkie mamusie, które na razie nie karmia jeszcze
długo (z pewnością planują : )))

No i właśnie: czy to rzeczywiście tak jest, że na długie karmienie częściej
decydują się kobiety dojrzałe? A czemu? Bo więcej trzeba cierpliwości? Bo to
już nie pierwsze dzieci? Bo zdobywszy już jakieś doświadczenie i znają własna
wartośc nie ulegamy tak łatwo presji środowiska?

Tak sobie gdybam, ciekawa jestem Waszych refleksji.
Iw (seniorka, hihi)

[dziubulek111]

Wierzę w presję otoczenia i brak informacji jako główne przyczyny przechodzenia
na butelkę, jeśli nie ma po temu wskazań medycznych. Młode osoby mogą być
podatniejsze na ten pierwszy czynnik - mała pewność siebie jest częściej
spotykana u dwudziesto- niż trzydziestolatek. Chyba też niezbyt często chodzą
do Szkół Rodzenia, a teraz w dodatku trzeba płacić. To powoduje dezinformację.

Nie można też zapomnieć o ciążach nieplanowanych, kiedy mama musi szybko wracać
do szkoły, a dzieckiem opiekuje się babcia (często nie mająca własnych
doświadczeń z karmieniem, czasem mało otwarta na "nowinki"). Bo dziś niewiele
osób chce dziecka przed trzydziestką (niestety!).

Pozdr

T.

[driadea]

Ja jestem siksa, ale doinformowana ;P

[mama_kacpra]

)) ja tez

[eguc]

Witajcie,
Ja się zaliczam do mam po trzydziestce . Dla mnie karmienie piersią wydawało
się (i tak jest nadal) czymś oczywistym i naturalnym. Będąc w ciąży dużo
czytałam o naturalnym karmieniu. Miałam nadzieję, że ominą mnie zastoje,
zapalenie, bolące brodawki itp. Niestety na początku nie było łatwo, gdyż mały
przez 5 dni nie chciał ssać. Położne wyczyniały cuda aby zachęcić go do cysia,
ale nic to nie dało. Na szczęście w dniu kiedy byliśmy wypisani ze szpitala,
mały zaskoczył
Dla mnie pierwszy miesiąc był ciężki (zapalenie, obolałe brodawki). Zdarzało mi
się płakać w nocy, że chyba nie dam rady, tak bardzo bolały mnie piersi. Ale z
drugiej strony wiedziałam, że dla maleństwa najlepszym pokarmem jest moje
mleczko. A po miesiącu było już OK. Kuba ma już ponad 2 lata i do dziś go
karmię. Wiele osób odradza mi tak długie karmienie. A ja się niejednokrotnie
przekonałam, że gdyby nie cysio, to pewnie kilka razy Kuba trafiłby do
szpitala. W ostatnim roku, często łapał infekcje: anginę, zapalenie gardła i
jedyny pokarm który akceptował podczas choroby to właśnie cysio. Ale te
argumenty nie przekonują "życzliwych" doradców. Niestety presja środowiska,
lekarzy jest bardzo duża i wiele mam po roku rezygnuje z karmienia. Moja
sąsiadka ma synka 1,9 miesięcy. Na wiosnę go odstawiła, argumentując, że to już
czas, że tak lekarze doradzają, że wszyscy w pracy patrzą się na jej piersi,
chociaż ona sama chętnie by go jeszcze karmiła.
Wychodzę z założenia, że jeśli karmienie piersią jest dobre dla mojego dziecka,
to nie widzę powodów żeby z tego rezygnować, pomimo nacisków z różnych stron.
Pozdrawiam
Ela

[dagmama]

W tym roku kończę 33 lata((
Miło się sobą rozczarowałam, jeśli chodzi o moje macierzyństwo.
Znalazłam jakieś olbrzymie pokłady cierpliwości...
Leżenie z dzieckiem przy piersi całymi godzinami, budzenie się po kilka razy w
nocy, pędzenie w ustronne miejsce w parku i nerwowe rozbieranie się.
Znacie to, prawda?
Jeśli chodzi o młode matki: usprawiedliwiam dokarmianie lub przejście na butelkę
z powodu braku informacji i presję starszego pokolenia (mnie moja mama namawiała
na butelkę, różnych argumentów używała i pewnie 10 lat temu by mnie przekonała),
nie usprawiedliwiam lekceważenia: bo mi się nie chciało, a po co, to nie dla mnie.
Potępiam: brak zrozumienia dla zachowań dziecka wynikających z ciekawości lub
niedojrzałości emocjonalnej i nie silenie się na to zrozumienie. Jak czytam, lub
słyszę, że ktoś daje klapsa za sturlanie się z przewijaka, albo raczkowanie w
kierunku kontaktu, to mnie trafia.
Pozdrawiam.
A zauważyłyście, że więcej jest ssaków płci męskiej?
))))

[olciac1]

Gdy urodziłam mojego synka miałam 22 lat.Teraz mam 24 mój maluszek w grudniu
skończy 2 latka i nadal karmię go piersią.Wogóle nia miałam zielonego pojęcia o
karmieniu piersią.Miałam cesarkę i mało pokarmu ale po 4 dniach zaczeło go
przybywać,potem obolałe sutki,gdy mały pił ja w tym czasie płakałam z
bulu,godzinami leżał przyssany do mojej piersi.KArmiłam publicznie,przy
znajomych i przy obcych.Nawet teraz się nie wstdzę mówić że danal karmię,choć
wszyscy mi mówią co ja to wyprawiam.A co ich to obchodzi!!!
JEstem dumna z tego że się nie poddałam i dałam radę!!
Ps.Jak na razie się nie zanosi na odstawienie choć karmię już tylko raz
dziennie,ale to od 4m-c a tak to kiedy sobie zażyczył to miał cycusia!!
POzdrawiam
"Młoda" matka

[driadea]

To ja rzeczywiście jakaś dziwna jestem, bo urodzilam bardzo młodo (miałam 23
lata), przez cesarkę, karmiłam piersią świadomie, z wyboru (tu bronię
stanowiska tych przed trzydziestką - my też potrafimy czytać), co więcej, nie
miałam, a raczej nie miałyśmy - ja i córka, żadnego, nawet najmniejszego
problemu - Ona ssała pięknie (2 godziny po cięciu), pokarm był od razu
(szczerze mówiąc był już od 16 hbd), mnie nic nie bolało, przez dwa lata nie
miałam ani jednego zastoju, zapalenia, zatoru - nic. Laktacja, rzekłabym, jak z
bajki. Nawał, owszem, przyszedł, w drugiej dobie - córka śiwtenie sobie z nim
poradziła. I nigdy nie wisiała przy piersi godzinami - najdłużej 30 min. w dniu
urodzenia, dla Niej ssanie było zaspokajaniem głodu. Miała przeciętną potrzebę
ssania, ale pomiędzy karmieniami nie dostawała piersi, a smoczka (króciutko,
nie był bardzo potrzebny). Szkoda, że już nie mogę karmić...
Pozdarwiam, Aga

[eguc]

Witaj Ago,
To super, że od początku nie miałaś żadnych problemów z karmieniem. I wcale nie
jesteś dziwna tylko jak najbardziej normalną mamą
Myślę, że kiedy dziewczyny (między innymi ja), pisały o swoich problemach z
karmieniem, miały na myśli fakt, że pomimo tych początkowych trudności, udało
się karmić maluszki. A przynajmniej tak było w moim przypadku.
Niestety, ale wiele mam zniechęca sie do karmienia na początku, a przy tym
dochodzi brak wsparcia ze strony rodziny.
Mnie wiele razy zachęcano abym przeszła na butlę.
Serdecznie pozdrawiam
Ela

[fizula]

A mój mąż zwrócił uwagę, jak dużo wśród nas osób z wyższym wykształceniem:
psychologów, nauczycieli, ekonomistów, itd. Na pewno mamy średnio wykształcenie
wyższe niż średnia krajowa :o)
Iw, jestem bliska Twoim przypuszczeniom. Na pewno nie jesteśmy
niewykształconymi kobietami, które mogłyby być bardziej narażone na poglądy
typu: "jedna pani drugiej pani". Na pewno umiemy mieć swoje zdanie :o) sama
decyzja o długim karmieniu na to wskazuje, bo dużego wsparcia w rodzinie ani
wśród znajomych nie otrzymujemy w tej kwestii, jak widać z naszych postów.

[iwaka_]

Hehe, z tym wyższym, to rzeczywiście poręczna sprawa...

W wakacje mialam nieprzyjemność usłyszeć: "Jeszcze go karmisz? Takiego chłopa?
Przecież to ZE SZKODĄ DLA DZIECKA!". Odpowiedziałam: "Tak, karmię! Przeciez
własnie po 22 miesiącach laktacji, stężenie przeciwciał w pokarmie matki
osiągna poziom porównywalny z tym jaki wystepuje w siarze! Bardzo nie
chciałabym żeby do jego niskiej wagi, ledwo dorównującej do trzeciego centyla,
dołozyło sie osłabienie immunologiczne." Nie znalazłam zrozumienia w twarzach
interlokutorów : )))) Czasami wystarczy uzyc dwóch trudnych słów, by zakończyc
głupie gadki : )))

A wracając do wieku: czy wiadomo cos na temat dobroczynnego działania
długotrwałego karmienia nie tyle dla zdrowia piersi, a dla ogólnego młodego
samopoczucia kobiety? Wiem, że późna ciąża ma takie działenie, że mamy które
rodzą zdrowo po trzydziestce, dłużej utrzymują młodośc - nie napatoczyłam się
nigdy na żadne naukowe potwierdzenie tej mądrości, ale lubię mysleć, że tak
jest, a że długie karmienie tym bardziej te młodość wydłuża. ; ))

Iw

[anisr]

Ja tez rozpoczynajac przygode z karmieniem byłam młoda mama(23,5)-ale baaardzo
zaangażowana)).Już w ciąży czytywałam mnóstwo-takze z nadmiaru wolnego
czasu..., do tego doszła szkoła rodzenia-i wszystko było jasne-bedę karmić!ale
łatwo nie było-najtrudniej przy pierwszym dziecku mi było poradzic sobie nie z
kłopotami laktacyjnymi(a były, niestety) ale ...z własna starsza siostra, która
mimo tego ze pracuje w szpitalu przyjaznym dziecku to nigdy nie umiała
zaakceptowac mojej decyzji.Do dzis tak jest zresztą...Dzieci wykarmiła butelka
i zdrowe przecież-znacie to ,prawda?Po wielu rozmowach doszłam przyczyny
tej"fobii" niemalze-poczucie winy.I dopiero gdy zaczęłam ja przekonywać że
takie czasy wtedy były(15 lat temu!) i ze nie jest gorsza matka troszkę
odpuściła w atakach na mnie...Myślę że i na tym forum może to byc przyczyną
różnych niewybrednych ataków...

[aga863]

To ja bylam chyba z was najmlodsza,kiedy urodzilam pierwsza corke mialam 20 lat
ale to byla ciaza zaplanowana ,z przyczyn zdrowotnych musielismy sie
pospieszyc. Przeszlam przez zastoje ,popekane brodawki ,nawaly ale nigdy nie
zakladalam innego sposobu karmienia wiec poprostu karmilam .Z casem okazalo sie
ze Corka ma bardzo silna alergie nie toleruje nawet preparatow mlekozastepczych
wiec karmilam ja do trzech lat .Nie wiem jak dlugo bylabym w stanie jeszcze
karmic bo corcia sama pozegnala sie z piersia .Teraz po kilku latach staran i
zrezygnowania ze sie nie udaje zycie zafundowalo nam 6 miesiecy temu piekna
niespodzianke ,wlasnie usypia przy mojej piersi i musze wam powiedziec ze
gdybym nie byla doswiadczona karmiaca to pewnie juz dawno wyladowlybysmy na
butelce .Brak pokarmu do piatej doby ,slabe przybieranie na wadze ,kolki i
wiszenie non stop przy piersi daja do myslenia nawet mamie ktora niby wie ze
moze wykarmic swoje dziecko wiec rozumiem mlode mamy szczegolnie jesli wszyscy
naokolo powtarzaja ze nie ma pokarmu.Uf ale sie rozpisalam
Pozdrawiamy wszystkich cycocholikow
Aga i Vicki

[dagmama]

iwaka napisała:
"Wiem, że późna ciąża ma takie działenie, że mamy które
rodzą zdrowo po trzydziestce, dłużej utrzymują młodośc - nie napatoczyłam się
nigdy na żadne naukowe potwierdzenie tej mądrości, ale lubię mysleć, że tak
jest, a że długie karmienie tym bardziej te młodość wydłuża. ; ))"

Wiesz, ja się kiedyś natknęłam na naukowe wytłumaczenie.
Kiedy nastolatka rodzi dziecko, póżniej (w okresie dojrzewania dzieci, zwłaszcza
córki) jej organizm dostaje sygnał, że czas ustąpić miejsca potomstwu. Następuje
większa aktywność genów letalnych. Szybciej występuje klimakterium.
Jeśli jest się po trzydziestce i rodzi dziecko, organizm dostaje sygnał, że
trzeba zwolnić, musi się znaleźć czas i energia na wykarmienie i wychowanie
potomstwa.
Dlatego mówi się "Dziecko Cię odmłodziło".
Dotyczy to nie tylko kobiet, które rodziły późno, także tych, które po wczesnych
dzieciach znowu zachodzą w ciążę.
Mam znajomą, rocznik 68, czwarte dziecko w drodze i wygląda wspaniale.
Nie mam linków, wyczytałam to w jednej z książek o ewolucji (moja wielka pasja),
chyba w "Samolubnym genie".
Pozdrawiam.

[mikolajek10]

Ja mojego drugiego synka urodziłam mając 39 lat - chyba jestem najstarsza
tutaj !!! Dobrze znosiłam ciążę, po porodzie dużo szybciej doszłam do siebie
niż przy pierwszym dziecku. Karmię do dziś - 2 lata !!! i czuję się fizycznie i
psychicznie odmłodzona, choć młodo czułam się zawsze.

[anqa1977]

Ja urodziłam w wieku 26 lat, karmię już 2lata i dwa miesiące prwie. Ciąża
świadoma, zaliczone tony lektur, szkoła rodzenia. Była cesarka i problemy na
starcie z karmieniem, pseudo położne , które zachecały do butli, ale jak
wyjęłam swoje lektury na stolik koło łóżka, to nabrały respektu i jedna kiedyś
skomentowała "pani to niech lepiej schowa te ksiązki, bo tak by pani chciała
wszystko książkowo!" A ja na to jak na lato i butli nie dawałam, hehe.
Myślę że wiek tu aż tak nie ma do rzeczy , ważne jest podejście matki,
dojrzałość do karmienia, zrozumienie jego istoty. Równie odpowiedzialna może
być mama 20 letnia i 40 letnia, wszystko zależy od konkretnej osoby.

[milena1]

Urodziłam pierwsze dziecko wkrótce po skończeniu 22lat. Jako studentka
ostatnich lat studiów mogłam sobie pozwolić na długie karmienie piersią.
Karmiłam równo 2 lata. Nigdy nie brałam innej kmożliwości pod uwagę, mnóstwo na
ten temat przeczytałam, ale najwicej podziękowań należy się wspaniałym połoznym
szpitala św. Zofii w Warszawie, które dyskretnie i opiekuńczo przeprowadziły
mnie przez pierwsze dni karmienia. Moje dziecko nigdy nie miało kolek, nie wiem
co to zastój, ropień, dieta eliminacyjna, butelka itd.
Niestety kolejne dzieci karmiłam krócej ze względu na pracę.

[emiliaijoanna]

A ja urodziłam córkę przed 20 urodzinami. Ciąża nie była planowana. Wcześniej
nie miałam zielonego pojęcia o dzieciach, karmieniu i w ogóle się tym nie
interesowałam, dzieci zamierzałam mieć ok 30tki. Na początku byłam przerażona
ale kiedy oswoiłam się z faktem, że będę mamą zaczęłam dużo czytać na te
tematy. Wtedy postanowiłam, że będę karmić piersią, w ogóle nie wyobrażałam
sobie innej możliwości. Nie ominęły mnie problemy, poranione brodawki, kryzys
laktacyjny. Najgorszy moment był, kiedy Asia miała 5 miesięcy, wyrósł mi na
piersi jakiś dziwny bąbel, coś okropnego, nie miałam do kogo się zwrócić o
pomoc, zaciskałam zęby z bólu, po kilku dniach pękł, wyciekła z niego ropa z
krwią, wszystko dobrze się skończyło, pozostałością po tym paskudztwie jest
niewielka blizna i zgrubienie wielkości ziarnka ryżu. Jednak nawet wtedy przez
myśl mi nie przeszło, żeby zakończyć karmienie. Na czas mojego pobytu na
uczelni robiłam zapasy mleka, w soboty przywozili mi córkę do karmienia w
środku zajęć dopóki nie skończyła 6 miesięcy (sobie też musiałam ulżyć a
pośpieszne ściąganie mleka w toalecie to nie to samo). Miesiąc przed jej
drugimi urodzinami rozpoczęłam odstawianie. Po ok 3 tygodniach zorientowałam
się, że jestem w ciąży. Znów był płacz jak sobie poradzę z nauką przy 2 dzieci.
Jednak nie zamierzałam z powodu ciąży na siłę przyśpieszać odstawiania Asi od
piersi. A jaka była nagonka ze strony części rodziny, aż szkoda gadać,
straszono mnie poronieniem itp. Ja czułam się dobrze, Asia ostatni raz ssała
pierś kilka dni po tym, jak poczułam ruchy dzidziusia. Rozstanie z cycusiem
było bezbolesne. Synek jest także cycomanem, taże robiłam zapasy mleka dla
niego, kilka razy miałam zastoje przez te wyjazdy na uczelnię ale radzę jakoś
sobie i też zamierzam go karmić ok 2 lata. Lubię karmienie, moje dzieci też,
mamy z tego same korzyści i nie mam zamiaru ulegać pseudoradom osób, które nie
mają o tym pojęcia mimo tego, że jestem młoda.

[azoorek]

Te mamy, ktore rodza dzieci po 30-ce, to robia to zazwyczaj z wyboru i sa to
ciaze zaplanowane- oczywiscie nie chce uogolniac, bo na sali lezalam z
dziewczyna w tym wieku, ktora nie planowala. I tak tez podchodza do karmienia-
nie pozostawiaja to przypadkowi, tylko swiadomie decyduja, o tym co bedzie po
porodzie. Sa tez mniej podatne na wplywy otoczenia, bo jednak z wiekiem nabiera
sie pewnosci siebie (przynajmniej u mnie ). U mnie to, ze bede karmic nie
podlegalo dyskusji, tez zaliczylam tony ksiazek i rzeczywiscie sporo mi to
pomoglo, bo sporo wiedzielam na temat karmienia, diety (ale i tak nie
respektowalam jej, co sie zemscilo pozniej na dziecku), jak zaradzac problemom.
Po cc nie mialam 5 dni pokarmu, potem jak sie pojawil skonczyly sie problemy-
nie mialam zadnych problemow z brodawkami, dziecko ssalo co 3 godziny i w
miedzyczasie grzecznie spalo. Po prostu bajka. Natomiast w rodzinie meza
kuzynka zaszla w ciaze na ostatnim roku studiow, wiec juz nie tak mlodo i w
zasadzie jest na utrzymaniu dziadkow. I to jej mama decyduje, co dziecku podac-
dopaja, bo ona tak robila (oczywiscie karmila butelka), na noc butelka z
mieszanka, bo malutki marudzil, wiec pewnie sie nie najada- i w koncu po 2 m.
zaczely malego karmic butelka, bo po naturalnym pokarmie ulewal.

[falafala]

Tez uwazam, ze wsrod mam po trzydziestce jest wiecej, ktore zdecydowly sie na
dziecko swiadomie niz w rocznikach ponizej 25 roku. Z tego wlasnie wynika, ze
wiele przygotowuje sie do macierzynstwa bardzo starannie jak do nowego zadania.
Czytaja, szukaja najlepszych rozwiazan dla siebie i dziecka. Wiedza o karmieniu
piersia, zaletch, wadach, trudnosciach i ich sposobie rozwiazywani bardzo pomga
przebrnac przez pierwsze trudnosci i pozniej przeciwstawic sie przesadom
otoczenia. Jezeli juz podejma decyzje o tym ze karmia dziecko piersia jest to
poprostu ich decyzja niewymuszona przez polozne w szpitalu. Wtedy rady tych
poloznych sa przyjmowane za dobra monete, a nie za "terror laktacyjny".
A zeczywiscie jeszcze wiele czasu musi uplynac zanim karmienie piersia bedzie
traktowane powszechnie jako cos normalnego. Moja mama karmila mnie piersia 3
miesiace pozniej przyszla lekarka i ochrzanila mame, ze jeszcze mnie nie dopaja,
nie dokarmia itd. Oczywiscie po czyms takim pokolenie naszych mam ma wiele
uprzedzen do skladu mleka, do mozliwosci karmienia nawet jezeli ich poczatki
byly udane. Tylko podpierajac sie danymi z ksiazki moglam uspokoic moja mame w
jej obwach gdy w srodku lata nie chcialam corce podac wody. Ci lekarze z tamtego
okresu jeszcze sa, ich uczniowie rowniez. Oni w najlepszym wypadku nie pomagaja
w decyzji karmienia piersia, czesto na podstawowe problemy noworodka u matki
karmiacej piersia kaza zmieniac drastycznie jej diete lub przejsc na mieszanke
(tak miala moja kolezank, ktorej 2mies synek dostal rozwolnienia i lekarz kazal
jej przestac karmic piersia, ciekawe na co radzilby gdyby karmila
butelka).Potrafia nawet podpierajac sie lekarskim autorytetem podawac
nieprawdziwe dne przeczace oficjalnym badaniom. No i jeszcze jest wiele
dziewczyn, ktore zrezygnowaly z karmienia po pierwszych trudnosciach w ich
opowiesciach karmienie piersia jawi sie jako horror w porownniu ze spokojem i
wygodami podania butelki. Nie majac wlasnych przekonan i wiedzy kazda kobiet
ulegnie takim "argumentom" . Osobiscie uwazam, ze kazda kobieta powinna przed
podjeciem decyzji karmic czy nie dowiedziec sie wiecej o karmieniu piersia, by
podjac decyzje swiadomie, ulotki sa plytkie i niewystarczajace i ciagle
przekazuja wrazenie jakoby karmienie piersia bylo tak naturaln, ze przystawiasz
dziecko a ono ssie i juz pozujesz do zdjecia na szczesliwa matke.

[zoska11]

Starszą córkę karmiłam 3,5 roku, a byłam wtedy przed trzydziestką Z młodszą
przekroczyłam ową granicę wieku, karmię ją już 2,5 roku. Fakt, doświadczenie
pomaga przy drugim dziecku, pod wieloma względami czuję się pewniej.
Pozdrawiam. Z.

[joasiiik25]

gdy urodzilam syna mialam 25lata karmie malego piersia od ponad 2 lat. mam
wyzsze wyksztalcenie- pedagog
pozdr

[femian]

To ja jestem młodą mamą długokarmiącą Synka urodziłam mając 25 lat karmiłam
3 lata, teraz karmię córeczkę, pewnie przed 30 tką skończymy z
tym "cycowaniem". Też mam wykształcenie wyższe, choć w kwestii karmienia wcale
się nie edukowałam, po prostu tak wyszło, będą w ciąży nawet się nie
zastanawiałam szczególnie nad tematem karmienia piersią. Kierowałam się
instynktem. Wystarczy że mała zakwili a mi piersi tryskają mlekiem. Instynkt
macierzyński jest czymś niesamowitym.

[wilga2000]

Witam Was!
Jak wynika z listy uczestniczek tego forum to ja jestem najstarsza w tym
towarzystwie. Mój dorobek to córka 8 lat i synek 19 miesięcy. Synuś oczywiście
cycoholik. Córcia była umiarkowanie uzależniona od cycusiów. Przestałam ją
karmić ok. 14 miesiąca. Z synkiem będzie trudniej zakończyć karmienie bo jest
strasznie uparty a ja ulegam mu bo mnie po prostu rozbraja. Jesli chodzi o moje
wykształcenie to średnie techniczne-chemik. Pozdrowienia dla Wszystkich.

[kkasia_lublin]

hej
jestem tu przypadkiem zaciekawił mnie wątektroche poprzewracam Wasze
statystyki))
w ciaze zaszłam w wieku 22 lat, byłam matką studiujacą dziennie i z przyczyn
wielu ( mnóstwo zajęć, stres , przedwczesny poród) karmiłam córkę 2 tygodnie.
Nie uwazam że to zle czy dobrze...tak było to fakt
nie uważam zeby moje dziecko było mniej rozwinięte, miało gorsza
odpornośc...mysle ze wręcz odwrotnie
skonczyłam studia
po częsci wczesne zakonczenie karmienia było moim wyborem...dziecko okropnie
darło się, nie najadło, wisiało przy piersi po dwie godziny...dla mocno zajetej
mamy jest to problemem.
Jednego czego żałuje to braku przyjemności z karmienia, i zazdroszcze Wam tego
rodzaju kontaktu z dzieckiem... wiem , że to cudowne
Każde dziecko jest inne, a ja nie czuje sie gorsza mamą...
Kocham swoją córcie i nie wyobrażam sobie zycia bez niej
pozdrawiam wszystkie mamy i życze ciut więcej cierpliwości i czasu niż ja miałam
buziaki

[1719ko]

Witam!
Wydaje mi się,że coś w tym jest,że starsze mamy dłużej karmia swe pociechy.Ja
swoją starsza córkę urodziłąm mając 21lat,była planowanaI od samego początku
były przeszkody w karmieniu:cesarka,brak pokarmu,pogryzione brodawki.Potem
godzinami wisiała mi na cycu,nie chciała specjalnie ssać...zaczęłam dokarmiać
słuchają"fachowych"porad i po 2,5 m-c mleczka brakło.Będąc w drugiej ciąży byłam
pewna,że dędę karmić piersią i udało się to do dziś,ale też nie było
kolorowo.Znowu cesarka,brak pokarmu,ale dzidzia pięknie ssała wiec szybko go
przybywało.Potem powikłania po cięciu miałam straszne,dostałam antybiotyk i nie
mogłam karmić ponad tydzień.Dzięki samoraparciu i wsparciu męża udało się to
wszystko przezwyciężyć.Ja odciągałam pokarm a mąż co 3 godz.karmił malutka
bultą.Bałam się,że przyzwyczai się do butli,ale gdy tylko mogłam dać jej pierś
to przyssała się i tak jej zostało do dziś,a ma prawie 14m-cy.
Teraz mała daje nieźle wkość bo ze spaniem jest tragedia i w nocy je niemal
bezprzerwy,i gdzieś pogłowie chodzi myśl żeby przestać już,ale rano już na samą
myśl o końcu karmienia aż mnie ciarki przechadząMyśle,że do 2 lat jakoś damy
radę:0)Trzymam się tej myśli i jeszcze jedniej tzn.mała mi nie choruje,a mam w
domu starsza córe,która z przedszkola rózne choróbska przynosi.To tyle:0)

[figrut]

U mnie jest tak: córkę urodziłam w wieku 19 lat, karmiłam ją trzy lata. Dwóch
synów urodziłam mając już powyżej 30 - starszy karmiony 3,5 roku, młodszy 2latka
i dwa miesiące karmiony njest nadal. O dziwo, gdy urodziłam córkę, nie byłam
oczytana w sprawach pielęgnacji niemowląt, karmiłam jakoś tak instynktownie.
Wykształcenie średnie, zawód marynarz.

[agathea]

Witajcie,
zajrzałam na to forum szukając wsparcia, bo właśnie chciałam się poddać i
przestać karmić moją córeczkę (rok i 11 miesięcy) i czytam Wasze posty z
zapartym tchem. Należę do tych starszych mam (34 lata), z wykształcenia
anglistka. Moja ginekolog za każdym razem kiedy u niej jestem pyta mnie, czy
wciąż karmię i każe mi odstawić małą. Do tej pory nie dawałam się ale teraz mam
konieczne dwa zabiegi w szpitalu i bałam się jak mała to zniesie - więc
pomyślałam sobie, że to dobry moment,żeby skończyć z karmieniem ale córcia jest
typowym cycoholikiem (strasznie mi się podoba to określenie) i cały czas bardzo
chce cycusia. Może macie doświadczenie jak postąpić w takiej sytuacji, kiedy
trzeba przez kilka dni być w szpitalu (co robić, żeby nie zanikł pokarm i jak
pomóc przetrwać to dziecku).
Pozdrawiam
Agathea

Agathea,

[jagandra]

Opiszę Ci naszą sytuację - trochę podobną, ale jednak inną. Przez tydzień musiałam łykać metronidazol, więc przez 8 dni nie karmiłam małej. Anielka miała wtedy 27 miesięcy. Pokarm nie zanikł, dwa razy trochę ściągnęłam, by ulżyć piersiom. Mała po przerwie od razu wróciła do ssania, początkowo trochę przygryzała piersi, tak jakby zapomniała, jak to się robi, ale szybko wszystko wróciło do normy. Teraz ma 32 miesiące i ssie znacznie mniej niż wtedy i myślę, że teraz łatwiej by zniosła takie odstawienie, wtedy było jej jednak dosyć trudno.
Na innym forum opisywałam, jak nam szło, przekopiuję:
"Wczoraj rano małą nakarmiłam i od tego czasu już nie. Wytłumaczyłam, że cycki
są chore, że muszę brać lekarstwa. Wczoraj było oki, w ciągu dnia nie spała,
wieczorem była dzielna, szybko zasnęła, za to ja się poryczałam. W nocy było
gorzej, chociaż próbowała być dzielna. Pierwszy raz powiedziała "ja chcem cyca
na niby", ale szybko się okazało, że na niby nie starcza i płakała parę minut.
Następnym razem próbowała negocjować: "daj mi dwa cyce" czy jakoś tak,
powiedziałam, że nie mogę, na to ona: "a jednedo możesz?"... Normalnie mnie
skręca Dzisiaj płakała, marudziła, była śpiąca, nie chciała pójść spać, w
końcu zasnęła przytulona. Ja sobie musiałam ściągnąć małą ilość mleka, ale na
szczęście dużo się nie gromadzi. Na innym forum dziewczyna napisała, że ona
odtawiła córę (rówieśniczkę mojej) we wrześniu i całkiem niedawno jednak
wróciła do karmienia... No i myślę sobie, że my też wrócimy."
I po wszystkim:
"No to karmimy się dalej. Mała przed chwilą spokojnie usnęła przy cycu, bez
żadngo płaczu ani szamotania, fajnie Trochę dziwnie się przyssała, odrobinę
gryzła, jakby zapomniała.
E, nie jesteśmy jeszcze gotowe na koniec. Martwiłabym się, że za mało je i
pije... bo niczym nie chciała mojego pokarmu zastąpić, w nocy nic nie piła,
rano budziła się głodna, ale potem skubała tylko różne rzeczy."

Wasza sytuacja jest trudniejsza, bo córeczka zostanie w ogóle bez Ciebie przez te kilka dni. Czy w ogóle będziecie mogły się przez ten czas zobaczyć? Czy zostanie z kimś, do kogo ma zaufanie? Na pewno ważne są w takiej sytuacji częste rozmowy przez telefon. No i trzeba jej wszystko wcześniej dokładnie wytłumaczyć.

[agathea]

Dzięki wielkie za Twoją opowieść. Mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze i że
będziemy mogły się zobaczyć - ale to zależy od mojego stanu po zabiegu. Mała
zostanie z tatą i babcią, więc nie będzie samotna ale mimo wszystko na pewno to
przeżyje, bo jest ze mną najbardziej zżyta.
Pozdrawiam